Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet
Ken je dat spelletje nog? Tegenwoordig speel ik het weer met leerlingen uit groep 1/2. Bewust kijken naar de wereld en heel misschien dat bijzondere detail ontdekken waar onze wereld vol van is. Heel mijn leven speel ik het spelletje Ik zie, ik zie. Onbewust hoor, maar zo ontzettend verrijkend en verrassend. De wereld om
Uitzonderingen bevestigen de regel
Waar is de menselijke maat gebleven? In augustus 2026 reisden mijn twee jongvolwassen kinderen samen met een vriend naar Utrecht. Het was een mooie dag geweest, maar ook een lange. Voor mensen die gevoelig zijn voor prikkels vraagt een dag reizen veel energie. Vermoeidheid, onverwachte wijzigingen en spanning zorgen ervoor dat informatie soms minder snel
Mijn onderwijsavontuur
Het is vrijdag. Mijn 1e vrije dag voor de Herfstvakantie. Heerlijk. Ik rek mij nadat ik wakker geworden ben van de wekker. Wekker, zul je denken? Ja, mijn Paul moet nog 1 dag werken en daarnaast vind ik niets heerlijker dan zo’n vrije dag vroeg te beginnen. Sinds kort benut ik de vrijdag niet alleen
DNA notaties
In deze blog neem ik jullie mee naar een dag in 2006. De dag dat Paul en ik te horen kregen dat we drie kinderen met een zeldzaam syndroom hadden. Het is nu 20 jaar geleden dat het DNA van onze jongste en van mij werd getest. De meiden waren lastig te prikken en dus
Roerige tijden
Het is alweer oktober. Oktober 2026. De laatste keer dat ik schreef, is alweer een poosje geleden. Het ging een tijd niet zo goed met mij. Sinds mijn jongste in oktober 2025 het nest verliet, leek de tijd mij in te halen. Daar waar ik altijd klaar had gestaan en vol energie zorgde dat mijn
