Mijn onderwijsavontuur
Het is vrijdag. Mijn 1e vrije dag voor de Herfstvakantie. Heerlijk. Ik rek mij nadat ik wakker geworden ben van de wekker. Wekker, zul je denken? Ja, mijn Paul moet nog 1 dag werken en daarnaast vind ik niets heerlijker dan zo’n vrije dag vroeg te beginnen. Sinds kort benut ik de vrijdag niet alleen voor mijn huishoudelijke taken, maar heb ik ook het bloggen weer opgepakt. Zo lekker om elke week iets te kunnen delen over mijn leven. Zonder verwachting en als cadeau voor diegene die mee wil lezen.
Door de medicatie heb ik veel meer energie dan andere jaren het geval was. Geen negatieve gedachtes, die mij als een zombie op de bank deden belanden; eindelijk weer echt mezelf kunnen zijn. Mijn creatieve geest draait dan ook weer op volle toeren. Als vanouds zou ik bijna zeggen, ware het niet dat ik dan terug moet naar de tijd voor 2020. In die tijd bleef ik thuis voor mijn kinderen en vulde ik mijn vrije tijd met schrijven, dichten, kaarten maken en shirts drukken. Toen ik in 2021 eenmaal weer aan het werk ging, moest ik een nieuwe balans vinden: in tijd maar ook in lijf en leden. Het ritme was welkom, maar mijzelf weer settelen in de nieuwe omgeving van veel nieuwe gezichten was een opgave. Gelukkig voel ik mij nu 5 jaar later als een vis in het water op de basisschool De Driesprong.
Dat laatste vereiste veel inzet van mijzelf. Niet alleen verhuisde ik van de groepen 4,5 en 6 naar 5 kleutergroepen, ook heb ik moeten vechten voor mijn positie in het team. De basisschool waar ik werk is zo groot, dat we per bouw aparte vleugels hebben. Hierdoor leerde ik de eerste twee jaar vooral de midden-en bovenbouwleerkrachten kennen, om vervolgens het 3e jaar in een relatief nieuw team van kleuterleidsters te stappen. En dit keer moest ik naast de kennismaking van 5 verschillende leerkrachten mijzelf ook de inhoud van het kleuteronderwijs eigen maken. In de jaren dat ik als groepsleerkracht voor de klas stond, draaide ik voornamelijk de groepen 3 en 4 en 8. Kleuters stonden ver van mij af.
Toen ik net begon wilde ik namelijk niets liever dan kennis overdragen. De touwtjes moest en zou ik in handen hebben: loslaten en meedeinen op de ontwikkeling van kinderen was lastig voor mij. Stevige kaders in de zin van methodes werkten toen het beste. Hoe ontzettend ver kon ik ernaast zitten. Toen mijn directeur mij in 2023 de baan als assistent bij de kleutergroepen aanbood, heb ik serieus in eerste instantie geweigerd. Tenslotte lag mijn hart-volgens mijn eerdere ervaringen- bij de middenbouw en absoluut niet bij de kleuters. Ik wist toch ook niks van kleuteronderwijs. Gelukkig behoort afstand nemen en nadenken tegenwoordig ook tot mijn vaardigheden. Ik belde mijn directeur op met de mededeling dat ik geen uitdaging uit de weg ging. Ik zou het gaan doen!
Nu. na 3 vaste jaren als assistent de kleutergroepen te hebben begeleid, ben ik verkocht. Tuurlijk lonkt groep 3 ook nog geregeld naar mij, maar kleuters hebben absoluut mijn hart gewonnen. Met hun praatjes, hun eerlijkheid, hun spel en visie op de wereld. Hun avontuur werd het mijne. Daar waar ik geen energie meer had, trokken de kleuters er mij doorheen. Waar ik in de ochtend mopperend opstond, toverden zij met hun aanwezigheid een lach op mijn gezicht en de inhoud van thema’s met al hun creativiteit is mij op het lijf geschreven.
Zo zie je maar dat de paden in je leven kunnen veranderen, als je je eigen avontuur maar durft aan te gaan. Op welke leeftijd dan ook.
Liefs Sandarijn
