Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet
Ken je dat spelletje nog? Tegenwoordig speel ik het weer met leerlingen uit groep 1/2. Bewust kijken naar de wereld en heel misschien dat bijzondere detail ontdekken waar onze wereld vol van is.
Heel mijn leven speel ik het spelletje Ik zie, ik zie. Onbewust hoor, maar zo ontzettend verrijkend en verrassend. De wereld om mij heen is voor 95% prachtig en ongekend. In elk seizoen, op elk moment van de dag en zelfs als ik slaap, komen de details in dromen voorbij. Elke dag is een feest voor mij, zeker als ik mijzelf de ruimte en tijd gun om als een slak door de wereld te gaan. Al wandelend, maar zeker ook op de fiets, gaat mijn hoofd alle kanten op. Als ik niet oplet, vergeet ik voor mij uit te kijken. En dat heeft soms minder prettige gevolgen, al zeg ik het zelf.
Als kind vloog ik met fiets en al een korenveld in. Natuurlijk gebeurde er om mij heen weer het een en ander. Tijdens het stoeprandje spelen struikelde ik over de rand en kwam ik vol op mijn knie terecht. Als stagiaire van groep 8 kwamen we terug van de gymzaal en viel ik, pats boem, over een stenen paaltje, met als gevolg opnieuw een flinke bluts op mijn knie. De hoeveelheid littekens op mijn knieën is ondertussen niet meer te tellen, want zelfs toen ik al kinderen had, lette ik even niet op, waardoor mijn band weggleed en ik op straat belandde. Met mijn hoofd in de wolken, mijn blik gericht op de straat of zelfs achteromkijkend op de fiets: duizend-en-één dingen worden niet aan mijn zicht onttrokken.
De herinneringen aan deze momenten zorgen ervoor dat er een glimlach op mijn gezicht verschijnt. Ze horen bij mij en bij mijn identiteit. Net als het feit dat ik met de meeste mensen, bekend of onbekend, door één deur kan. #Ik durf te vragen heeft mij, maar ook mijn gezin, al ver gebracht. Net als de voelsprieten waardoor ik vaak al vooruit kan beslissen waar ik wil zitten, waar ik moet blijven wachten of waar ik mijn taalkunde kan inzetten om de ander zo ver te krijgen dat die buiten de lijntjes durft te kleuren. Een prachtige gave die ik meeneem tot in mijn kist.
Verwonderen. Dat deed ik altijd al en dat doe ik nu opnieuw. Het leven tegemoet treden als een bordspel. Met regels en uitdagingen, maar allemaal onderdeel van een dagelijks spel. Dat speelse, die verwondering, is altijd verweven geweest met mijn ziel. Toch raakte die gave met de tijd steeds verder op de achtergrond. Ik worstelde met mijn identiteit, mede doordat ik uit het onderwijs was gestapt en dacht dat ik volwassen moest worden. Gelukkig heb ik mijzelf en mijn gave weer teruggevonden: onderwijs is en blijft mijn tweede natuur.
Dat ik juist op mijn vijftigste weer bij kleuters terechtkwam, moet in de sterren geschreven hebben gestaan.
Liefs,
Sandarijn
