Ik schrijf mijn rollen zichtbaar

Ik schrijf mijn rollen zichtbaar. Tja, welke rol zal ik het eerste benoemen? Mijn vetrol? helemaal goed.
Eindelijk durf ik mijn vetrollen zichtbaar te schrijven. Een haat-liefde verhouding heb ik al heel mijn leven met mijn lijf en vooral met die vetrollen op mijn buik. Toch kan ik mijzelf wel voor mijn hoofd slaan als ik terugkijk naar foto’s van mij als twintiger en dertiger. Echt dik ben ik nooit geweest, maar wat had ik graag een platte buik gehad. Wat kon ik jaloers kijken naar vriendinnen die zo’n kort bloesje konden dragen. Maar goed. Langzaam zal ik mijzelf en mijn lijf mogen gaan omarmen. De overgang en de medicatie zorgen er langzaam voor dat ik nog meer lijf krijg om vast te pakken. Dat ik niet meer in maatje 38 pas, is niet langer iets waar ik tegen vecht. Ik stel mijn modeartikelen met smaak en de juiste maat zo samen, dat echt bijna niemand in de gaten heeft dat ik langzaam groei naar een maatje meer. Tenslotte wil ik mij gewoon lekker voelen in wat ik draag: welke maat dan ook.
Daarnaast schrijf ik mijn persoonlijke rollen zichtbaar: de personages die ik kan uitstralen en de eigenschappen die bij mij horen, maar die ik lange tijd heb weggestopt onder de noemer mantelzorger. Ik neem je mee terug naar het jaar 2015.
2015 was ons rampjaar. In maart kreeg Paul een verschrikkelijke diagnose. Samen met velen dacht ik dat hij binnen zes maanden zou overlijden. Gelukkig weten we inmiddels beter. In juli van dat jaar werd hij voor de eerste keer stabiel verklaard, om vervolgens in november opnieuw ernstige klachten te krijgen.
Juist op dat moment startte ik een revalidatietraject bij Adelante in Hoensbroek. Een traject waarin ik op verschillende manieren leerde hoe ik mijn fibromyalgie kon integreren in mijn leven. Eindelijk had ik de moed gevonden om voor mezelf te kiezen. De kinderen waren overdag op school en Paul werkte rustig verder. Tenminste, dat was de situatie toen ik samen met de huisarts besloot dat dit het juiste moment was.
De werkelijkheid bleek anders.
Midden in mijn eerste gesprekken volgden de nieuwe onderzoeken van Paul. Mijn eerste reactie was dan ook: stoppen. Ik kan namelijk niet met volle overgave aan mezelf werken als mijn gedachten voortdurend bij mijn zieke man zijn. En ziek was hij. Een maand later werd duidelijk hoe ernstig de situatie was. De agressieve tumor in zijn buikholte vrat hem van binnenuit op. Meer dan eens was ik bang om Paul thuis dood aan te treffen. Toch stimuleerde iedereen om mij heen, en Paul zelf misschien nog wel het meest, om door te gaan met het traject. Ik leerde mijn grenzen kennen, zowel lichamelijk tijdens het sporten als op psychologisch vlak. Een van de onderdelen van het programma bestond uit creatieve expressie: precies wat bij mij paste.
Mijn gevoelens vormgeven in woorden, collages, klei en hout bleek mijn tweede natuur. Ik vond het heerlijk om te doen en kon er werkelijk mijn ei in kwijt. Langzaam kreeg mijn identiteit weer vorm. Ik was niet alleen mantelzorger van Paul, maar ook weer Sandarijn. Ik schreef gedichten en verhalen in mijn favoriete taal: die van sprookjes en poëzie. Ver weg van de realiteit, maar juist daardoor een manier om mijn gevoelens en verstrengelingen zichtbaar te maken. Ik werkte aan collages en ontdekte mijn verschillende rollen. Eigenschappen, talenten en kwaliteiten die ik symbolisch vormgaf met één specifiek detail per rol. Uren kon ik mij daarin verliezen.


Na het revalidatietraject verviel ik al snel weer in oude gewoontes. Die rem, hè, die bij mij lijkt te ontbreken. Ik bleef schrijven en creatieve ideeën uitwerken, maar verder vond ik het moeilijk om écht voor mezelf te kiezen.
Gelukkig groeide ik door de jaren heen. Met hulp van allerlei alternatieve vormen van begeleiding kreeg ik steeds scherper in beeld wie ik was en wie ik wilde zijn. Toch bleef het veel te lang bij beelden alleen. De stap om daadwerkelijk voor mezelf uit te komen, liet lang op zich wachten.
Tot vorige week.
Ik had een afspraak met mijn lieve vriendin, die ook energetisch therapeut is. Het idee om mijn rollen zichtbaar te schrijven sudderde al een tijd in mij. Tijdens het opruimen vond ik mijn mappen met collages terug. Ik nam ze mee naar de sessie en schreef, bijna vanzelfsprekend, mijn rollen zichtbaar op.
Wat bijzonder was dat.//
Elf jaar later blijk ik nog steeds dezelfde persoon te zijn. Iemand met liefde voor veel dingen, met verschillende talenten en interesses, met dezelfde creativiteit die toen al zichtbaar was. Natuurlijk ben ik veranderd. Ik ben gegroeid, zachter geworden en wijzer. Maar diep van binnen ben ik nog steeds dezelfde Sandarijn.
En misschien is dat wel de mooiste ontdekking van allemaal.
Liefs Sandarijn
Written by Sandarijn Hilkhuijsen
Archieven
- november 2026
- oktober 2026
- oktober 2025
- september 2025
- juni 2023
- april 2023
- maart 2023
- februari 2023
- januari 2023
- december 2022
- oktober 2022
- september 2022
- augustus 2022
- juli 2022
- april 2022
- maart 2022
- februari 2022
- november 2021
- oktober 2021
- september 2021
- augustus 2021
- juli 2021
- juni 2021
- mei 2021
- februari 2021
- december 2020
- oktober 2020
- september 2020
- juni 2020