Creatieve cadeautjes
Hou jij van cadeautjes? Vast wel. Ik moet eerlijk bekennen dat ik liever geef dan ontvang. Natuurlijk is het fijn als iemand echt zijn best heeft gedaan om een bijzonder cadeau voor je te vinden, zoals mijn moeder dat zo goed kan. Toch is het krijgen van cadeaus op mijn leeftijd meer een gewoonte dan een noodzaak. Tenminste, voor mij. Ik kan immers alles kopen waar ik behoefte aan heb.
Voordat ik startte met antidepressiva zat ik in een flinke mentale dip. Mijn hoofd leek op het huishouden van Jan Steen. Er was nergens ruimte voor mijn creatieve kant. Het gevolg was dat ik niet alleen slecht in mijn vel zat, maar ook nauwelijks inspiratie had om op mijn eigen manier bezig te zijn met het maken van persoonlijke cadeautjes.
Nu pas zie ik wat er in die periode verloren is gegaan. Gelukkig geeft de medicatie mij weer zoveel ruimte en energie dat ik niet alleen blog, maar ook weer actief aan de slag ga met het maken van persoonlijke verjaardags- en kraamcadeautjes. Ook voor school maak ik weer veel meer dan voorheen. Mijn onzekerheid wordt door de medicatie geblokt en ook mijn angst dat het niet goed is, voel ik minder. Hierdoor heeft mijn creativiteit weer vrij spel.
De schaduwzijde van dat proces is dat ik mijzelf goed in de gaten moet houden. Te is namelijk mijn tweede naam. Te veel eten, te veel sporten, te veel doen, te veel geven en soms mooier voordoen dan het werkelijk is. Het is een hardnekkige karaktereigenschap die ervoor heeft gezorgd dat ik al twee keer onderuit ben gegaan. Balans bewaren kan ik niet goed. Mijn denkbeeldige weegschaal schiet van het ene uiterste naar het andere. Of ik ben aan het lijnen, of ik eet alles wat los en vast zit. Ik sport fanatiek of hang voortdurend op de bank. Een middenweg heb ik eigenlijk nooit echt gekend. Het lijkt alsof ik ergens een rem mis. Vol gas vooruit, om vervolgens uit de bocht te vliegen.
Dat geldt ook voor het maken van creatieve cadeautjes. Mijn collega’s van de kleuterbouw kunnen daar inmiddels wel een boek over schrijven. Sinterklaas, Kerstmis en het einde van het schooljaar staan vaak in het teken van zelfgemaakte cadeaus, speciaal afgestemd op de ontvanger. Wat een geluk voor mij dat er afgelopen maanden 3 collega’s 50 werden en 1 collega 65. Met Woordkriebels maak ik kaarten. Verhuizingen, verjaardagen, oppeppende spreuken en thema gebonden afbeeldingen: niks is mij te gek. Samen met vriendin Magda ontwerp ik persoonlijke drukkunst op kleding. En sinds kort heb ik een tijdelijke bondgenoot in de vorm van mijn vader. Voor de kleutergroepen maakte hij drie prachtige vertelboten en een houten pietenhuis. Binnen de kortste keren had hij het voor elkaar. Die drive, die energie om iets voor een ander te maken, herken ik uit duizenden. Met één belangrijk verschil: mijn vader is met pensioen, terwijl ik naast mijn werk ook een gezin draaiende houd.
Cadeautjes zijn er in alle soorten en maten. Maar het leukste aan een cadeautje maken vind ik het proces. De spanning van het creëren. De nieuwsgierigheid naar het eindresultaat. En de vraag of je precies datgene hebt gemaakt wat bij iemand past. Voor mij is het een sport geworden om iets te geven waardoor de ander niet alleen het cadeau waardeert, maar ook even stilstaat bij de relatie die we samen hebben. Want uiteindelijk zit de grootste waarde van een cadeau niet in het voorwerp zelf, maar in de gedachte en de verbinding die erin verborgen liggen.
liefs Sandarijn
Persoonlijke kaarten voor een verhuizing, een steuntje in de rug en bedankje voor een stagiaire.
