Het was in de zomer van 2006. Samen met Paul en ons gezin genoten we van een warme week op Ameland. De luchten waren hemelsblauw en de zon zorgde voor de nodige vrolijkheid. Tot dat ene telefoontje. Het neemt jullie mee terug ons genetische avontuur in. Na een aantal jaren van onzekerheid en onduidelijkheid rondom

Binnen het 6-weekse RTO (ronde tafel overleg) kwam een moeilijk vraagstuk op tafel te liggen. Zes zorgverleners dachten met me mee, maar de bureaucratie bleek te complex. Vakantie voor papa en mama: hoe lossen we dat op? Een vraagstuk, waar we al langer over struikelen. Hierdoor nemen we onze kinderen sinds jaar en dag onder

Allbrightmom Ik ben een Albrightmom. Sinds kort post ik berichten onder deze naam op insta. Zelf ben ik drager van een mutatie op het Gnas-gen: mijn drie kinderen hebben alle kenmerken van het Albrightsyndroom. De bewustwording van een gezin met drie kinderen met een rugzak, vind ik persoonlijk de moeite waard om te delen aan

Ons middelste kind is een tijger. Zij bijt zich ergens (soms) letterlijk in vast. Zodoende weet ze zich, ondanks haar andere mogelijkheden, aardig te profileren. Voor de nieuwe lezer, even een korte terugblik op het leven van deze tijger. Een leven, waarin zoveel diagnoses, onzekerheden en oordelen voorbij kwamen zetten, dat ik zelfs als ouder

Te diep in mijn emoties om mijn eigen kind te helpen. Het was nog niet eerder gebeurd. Terwijl ik op steeds grotere afstand wegdreef van mijn aanhankelijke kinderen, wist mijn eigen moeder me weer te vangen met het boek: Waar ben ik thuis? , geschreven door Aaltje van Zweden. Ik ben mijn moeder nu al