Roerige tijden
Het is alweer oktober. Oktober 2026. De laatste keer dat ik schreef, is alweer een poosje geleden. Het ging een tijd niet zo goed met mij. Sinds mijn jongste in oktober 2025 het nest verliet, leek de tijd mij in te halen. Daar waar ik altijd klaar had gestaan en vol energie zorgde dat mijn kinderen niks tekortkwamen, zakte ik in mijn eigen “me-time” als een plumpudding in elkaar. Het leek wel drijfzand, waarin ik zonder enig grip leek te verdrinken. En dat terwijl ik mij zo had verheugd op dit moment. Het moment dat we weer Paul en Sandarijn konden zijn met al hun gedachtes, gevoelens en behoeftes. In mijn hele beleving wist ik hoe ik dit zou gaan aanpakken, maar toen het moment eenmaal daar was, wist ik gewoonweg niet hoe ik als vrouw, geliefde, partner, als Sandarijn kon functioneren. Hoe ik weer vol passie vorm kon geven aan de heropleving van mijn creatieve geest.
In het afgelopen jaar, dat behoorlijk pittig bleek te zijn, is er heel wat rouw langsgekomen. Geen lege nestsyndroom, zoals velen dachten. Hoe makkelijk is het om er een etiketje op te plakken, om vervolgens door te kunnen gaan met je eigen leven. Nee, lege nestsyndroom is niet aan de orde. Na 25 jaar intensief zorgen voor drie kinderen met een rugzakje, was de rust een aangename gast. En begrijp mij niet verkeerd: ik hou zielsveel van mijn kinderen en alles waar ik voor sta heb ik in de opvoeding en begeleiding gestopt, met veel liefde en plezier. Alleen heb ik mijzelf met al mijn emoties diep ondergedompeld in het proces om te overleven. Om alle aandacht op de juiste manier te kunnen verdelen. Dus dat er nu gewoon tijd vrijgekomen was voor mij en natuurlijk voor Paul, was een aangename bijkomstigheid. Maar zoals alle veranderingen, kostte het ook nu behoorlijk wat tijd om de dynamiek van ons samen te herstellen. Het doolhof waarin we samen met onze kinderen op afstand de weg in moesten zoeken, bleek op momenten stressvoller dan ik gehoopt had. Er kwam veel bovendrijven, dat ik 20 jaar lang had weggeduwd. En dat ging ergens heel hard wringen. Mijn scenario had er toch even wat simpeler uitgezien, als het zich in de realiteit voordeed.
Het werd dus een jaar met vallen en opstaan. Zowel thuis als op mijn werk. En hoe goed mannetje Paul thuis en directeur Paul op mijn werk voor mij zorgden, het voorkwam niet dat de paniek mij op bepaalde momenten aanvloog. Mijn hoofd vulde zich met gedachtes, zonder dat ik een manier had gevonden om zo af en toe het kraantje open te draaien. Het werd voller en voller, totdat mijn hoofd aan begon te voelen als het vacuüm van de Maagdenburger halve bollen. De druk op mijn oren, hoofd en keel voelde als iets onnatuurlijks en als gevolg van wat gevalletjes kanker in de directe omgeving, zorgde mijn geest weer voor een doomscenario waarin ik werd meegezogen. En ondanks de geruststellende woorden van de huisarts, nam mijn geest het van mijn realiteit over en onderging ik een aantal onderzoeken. Dat met een standje 50% met nog een paar weken tot aan de zomervakantie, moest ervoor zorgen dat ik weer vertrouwen kreeg in mijn lijf en op adem kwam. Ik was tenslotte pas 55 en wilde net even wat meer uit het leven halen, dan nu mogelijk was.
De onderzoeken bleken gelukkig geen weerspiegeling te zijn van het doomscenario. Ik startte met logopedie en uiteindelijk ook kaakfysio. Zo kwam ik langzaam maar zeker weer in rustiger vaarwater. Na een sombere zomervakantie, waarin ik mijzelf echt kwijtraakte, maakte ik samen met de huisarts de keus om te starten met antidepressiva. Ik kroop al snel uit een zwart gat en hervond mijzelf weer. Tijdens het proces waarin de medicatie werd opgebouwd bleek ik een bofkont. De medicatie sloeg zo goed aan dat ik al snel huppelend door het leven kon gaan. Mijn levensvreugde die ik al aardig lang kwijt was, volgde op snel tempo van mijn energie. Ik wist werkelijk waar niet wat mij overkwam. Zo had ik mij al jaren niet gevoeld. Wat een goede keus bleek ik gemaakt te hebben!
Ik ben nu de eerste 6 weken voorbij. Ik voel aan mijn lijf dat er balans komt. Toch ben ik op mijn hoede, zeker als ik door de week heen toch weer wat onenigheden met mijzelf voel. Was ik niet te hoopvol geweest? Gelukkig trekt het later bij en voel ik me als van tevoren. De medicatie werkt als een soort roesje: soms voel je opmerkingen, maar ze verdampen in je geest, waardoor je ze vergeet. Hoe fijn is dit meevallertje.
Met de huisarts als maandelijkse achterban en met een hervonden vertrouwen, ga ik de herfst-en winterperiode in. De donkere dagen waar ik normaliter zoveel last van heb, mogen komen. Met die positieve gedachte sla ik het dekbed over mij heen en kruip diep tegen het warme lijf van mijn liefste Paul.
Liefs Sandarijn
