Kun je mijn hoofd openmaken?

Puck samen met mama

Deze week een rustweek. Geen uitdagingen, alleen voeding van de basislijst. Vorige week had ik een hele week koekjes moeten eten, waar ik helemaal overstuur door was geworden. Daarom had ik dit voorgesteld, omdat ik hoopte dat het dan wat beter zou gaan in mijn hoofd. Maar nee hoor: Ana werd nog sterker en krachtiger.

19-9-2019
Vanochtend kon ik weer niet zo goed naar de wc. Telkens als ik iets gegeten heb, ga ik naar de wc en probeer ik of ik kan poepen, maar er komt telkens maar een paar keuteltjes of niks uit. Resultaat: ik blijf me dik voelen en dus het gevoel dat ik aangekomen ben. Ik ben erg bang voor het getal wat morgen op de weegschaal komt. (Weegmoment = vrijdag) Op dit moment gaat het erg slecht in mijn hoofd.
Ik heb veel gedachtes over eten, over me dik voelen, de angst om dik te worden. Maar ook “heb ik niet te veel zoet beleg gegeten?” Of “heb ik überhaupt niet te veel gegeten vandaag?” Dan weegt de ziekte zwaar en heb ik het gevoel dat ik kilo’s ben aangekomen. “Mag ik vandaag koolhydraten weglaten”,is dan op dat soort momenten mijn vraag. Ook die stomme crackers om 16:00 liggen letterlijk zwaar. Ik bedenk hoe graag ik ze wil weglaten.

School
Vandaag op school had ik het eerste uur toets van E&O. (Economie & Ondernemen) Ik had geleerd voor de toets van deel A: werken in de verkoop. Op de toets stond dus werk aan de winkel. Ik had het gevraagd aan de leraar of dit klopte en hij zei dat het over hetzelfde soort onderwerp ging. Ik raakte lichtelijk in paniek en moest bijna huilen, omdat ik bang was dat ik hier niks meer van wist. Ik zei: “nu maar hopen dat ik alles nog weet van 2 jaar geleden”. Uiteindelijk viel het mee en was ik in 20 minuten klaar.

In de uren dat ik zelfstudie heb, ik doe mijn examen namelijk in twee jaar, is er veel tijd om te denken. Te denken over smeerkaas, die ik niet meer durf te eten. Over boterhammen, die ik niet zo enorm wil beleggen. Mama doet gewoon 3 plakken kaas bij mij op haar brood. Pff. Over volle kwark, terwijl ik stiekem magere op het briefje had gezet. (het is te proberen) Over het vergelijken van calorieën, hoeveelheden suikers, koolhydraten en vetten. Ik kijk ook op de site van Plus naar de voedingswaarde van producten die ik lekker vind. Ik kijk wat erin zit en of ik het zou kunnen/durven /mogen eten. Het is soms zo erg dat ik tegen mama zei: ‘kunnen we niet vragen of iemand via een operatie mijn hoofd kan opensnijden en de Ana gedachtes eruit kan halen?’ Maar ja gedachtes zijn niet te zien dus dat gaat een beetje moeilijk.

Dagindeling
Eigenlijk bestaat mijn dag de laatste tijd uit: naar school gaan, heel veel denken en piekeren, gedachtes in mijn hoofd hebben, leren, eten, wandelen, slapen.
School geeft nog wel wat afleiding. Wandelen is een must. Zonder kan ik niet. Maar er gebeurde gister weer iets tijdens het wandelen, waar ik bang van word. Mijn armen en benen gingen heel erg trillen. Ik kreeg het ook warm. Ik ben gaan zitten en tegen mama aan gaan leunen. Toen is papa ons met de auto komen halen. Ik wil niet weer flauwvallen. Dat gebeurde in de vakantie. Tegenwoordig neem ik Dextro mee. Echter…het zijn suikers en die wil ik liever niet.
Gisteravond viel ik ook niet heel snel in slaap want ik lag om 21.20 in bed en sliep pas na 22:00 volgens mij.

Dik
Dik zijn. Nee, dik voelen. Steeds weer lees je het terug. Ik app er ook over met oma, maar ja die is ook niet dik. Bij mij vliegen de kilo’s eraan, als ik meer moet eten. Daar ben ik bang voor. Dat is vroeger als eens gebeurd.
Ik wil namelijk geen 47 kilo gaan wegen (ik weeg nu 43.5) omdat als ik dat weeg zit ik zo op de 50 kilo of hoger. Ik kom voor mijn gevoel al snel aan als ik de uitdagingen eet bovenop de basislijst
Iedereen zegt dat ze me niet dik laten worden maar wat ik dik vind, is voor hun smal. Ik vind of voel mezelf namelijk al dik als ik 50 weeg. Nu voel ik me ook dik hoor, maar ik wil gewoon ook echt niet terug naar hoe ik vroeger was.

Wachtlijst
Ik wou dat het nooit was gekomen. Die eetstoornis. Het wordt alleen maar erger. Gelukkig dat ik wel op de wachtlijst sta voor een intake. Ik wil graag dagbehandeling bij Mondriaan, maar daar is eerst een intake voor. Ik wil niet meer ziek zijn. Ana is stom.

Volgende week moet ik weer terug naar de kinderarts. Ben je benieuwd wat zij voor mij in petto heeft? Blijf me volgen.

Angstkoekjes

(de rode stukjes zijn citaten uit de appjes die ik stuur naar mama)

Allereerst bedankt voor de reacties die ik van jullie krijg. Ik lees ze allemaal! Weet je nog waar ik de vorige week over schreef? Ik moest de uitdaging aangaan om elke dag, een week lang, 1 koekje te eten. Hoe dat verliep met die angstkoekjes, vertel ik deze week.

Vanmorgen werd ik al wakker met een dik gevoel. Eigenlijk is dat al de hele periode zo, maar deze week wordt alleen maar erger. Wat mama ook zegt over mijn broeken maatje 34/36 die nog steeds passen. Het gevoel van dik zijn, was zelfs zo erg dat ik op woensdag al wilde wegen. Mijn gevoel dat ik aan was gekomen klopte! Ik was 0,5 kilo aangekomen. Een drama!

Het maakte me heel bang. Ik wilde dan ook meteen van alles weglaten. Geen koekje, geen crackers en al helemaal geen aardappels of pasta meer. En ik wilde grote stukken wandelen. Geen 10.000 stappen maar het liefst meer. Mama zorgde ervoor dat ik niet doorsloeg. Ik voel me best wel eens schuldig dat ik anorexia heb.
Mama en oma zijn mijn grote steun in dit gevecht. Met beide app ik echt elke dag en vaak lang achter elkaar. Ik kan niet stoppen.


“Sorry dat ik zo diep in Ana was vandaag, Ana verzint dingen om iets niet te hoeven eten zoals de crackers of aardappel, sorry dat ik vervelend was en dat ik anorexia heb gekregen.
Sorry dat ik onzeker over eten en beleg en hoeveelheden ben sorry dat ik me altijd dik voel en je het gevoel geef dat je niet goed genoeg kookt of gezond genoeg want voor grootste deel doe je dat wel. Sorry voor alles.
Heb je morgen zin en tijd om na school samen te wandelen? En maakt het uit in je gewicht of je nu een boterham van 30 gram of van 35 gram eet? Als ik per se dat koekje moet welke moet ik morgen? De gewone hoop ik daar zit het minste in.”


Van woensdag tot vandaag was het niet zo fijn door alles. Ook vanochtend toen ik mama mijn haren liet doen, zei ik al dat ik me dikker voelde en geen koekje mee wilde naar school. Ook geen van slechts 45 kcal. De gedachtes: wat zou ik op mijn brood doen aan vleesbeleg en welk fruit is goed, spookten alweer door mijn hoofd. Zucht. Word er moe van.
Ik ging naar beneden om alles klaar te maken, maar later kwam ik toch weer boven met de vraag of de lekkere, maar erg grote nectarine wel een normale grootte heeft. Zucht. Waarom twijfel ik deze week zo erg? Mama is zo lief, die antwoord altijd, maar ik vraag wel wat veel. Ik geloof dat ze erg moe is. Maar die Ana gooit steeds roet in het eten, ook als ik, Puck, haar met rust wil laten.
Na het ontbijt controleerde mama of ik het koekje wel in mijn tas had gedaan. Tja ik moest wel. Maar eerlijk….

Zodra ik de bus instap, op weg naar school, vuur ik de vele vragen af op mama. Ik hoop altijd dat ze meteen antwoordt. Ik denk dat ik dan gewoon een bevestiging wil hebben. Het antwoord weet ik al… soms als mama niet vlug genoeg antwoord geeft, vraag ik het aan oma. Door die vragen wil ik grip krijgen op mijn angsten, helaas helpt het niet. Ik blijf dan de hele dag door vragen, zeker als ik veel studie-uren heb.


“Ik had best vlokken gewild hoor maar dat kon ik niet omdat ik ten eerste te veel was aangekomen, ten tweede al een koekje had moeten eten van bijna 100 kcal en ten derde omdat ik vanavond aardappels moet eten, en ten vierde omdat ik me dik voel.
Ook heb ik voor Ana- gevoel niet genoeg gelopen: 9000 stappen. Was het trouwens niet teveel jam en paté vanmiddag? Voor mijn gevoel wel maar dat is natuurlijk weer Ana dat kutwijf die dit zegt.”

Dus ja, vlokken vind ik lekker. Maar ik kon het echt niet deze week. Ik heb ook de neiging om de crackers in de middag weg te laten en morgen te vergeten als ik naar de therapie moet. Jammer genoeg (zegt Ana) zit mama er bovenop. Gelukkig eten we morgenavond al vroeg. Eens kijken of ik de crackers misschien niet hoef te eten.

Je leest dat Ana de afgelopen dagen erg sterk in mijn hoofd zit. Ik ben benieuwd wat mijn therapeut voor komende week te zeggen heeft. Ze is altijd zo streng als het om eten gaat. Volgens mij luistert ze niet naar wat ik wil, of zou ze Ana niet vertrouwen?

“Ik had ook aan de therapeut voorgesteld om een rustweek te doen dat ik volgende week alleen de basislijst eet en niks erbij maar dat zal wel niet goed vinden. ”


Soms hoop ik dat ik wakker word zonder eetstoornis en dat alles voorbij is en ik gewoon weer koekjes kan eten zonder bang te zijn.

Liefs Puck (tot volgende week?) puck.hilkhuijsen@gmail.com

“Vandaag was toch de laatste dag dat ik een koekje moest. Ik ben namelijk bang dat als ik morgen niet stop met koekjes eten dat ik nog een halve kilo er zo weer bij heb.”

Weegmoment


Thema: weegmoment


Vandaag heb ik mijn weegmoment. Waarom? Omdat ik morgen een uitdaging moet doen en ik vind het eng om een uitdaging voor het normale weegmoment van zondag te doen. Stel je voor dat ik veel aankom van die uitdaging. Een uitdaging is tenslotte calorierijk.

Toen ik ging wegen vanmorgen was er niks bijgekomen, maar er was zelfs iets van af. Ana is daar natuurlijk blij om. Ik denk zelf dat de gezonde Puck echt wel weet dat ze moet aankomen en dat ook echt wel wil. Maar hoe doe ik dat, als ik bang blijf voor al dat lekkere eten?
Vorige week had ik met mama de afspraak gemaakt dat ik 100 gram aardappel zou mogen eten ipv 150 gram, als ik 2 uitdagingen zou doen per week. Als ik zou afvallen moest ik weer wat aardappel erbij doen. En nu heb ik me aan die afspraak gehouden van twee uitdagingen en ben ik nog afgevallen! (moet ik die stomme aardappel eten)

Vanmiddag gesprek met de therapeut gehad. Elke vrijdag heb ik therapie, waarin we praten over verschillende onderwerpen, maar wel gerelateerd zijn aan de eetstoornis.
Het was een zwaar gesprek. Vorige week ging het beter. Als het gaat over meer eten (want ik heb nog steeds ondergewicht) voel ik mijn angst. Dat is geen prettig gevoel. Ik heb het idee dat ik dan de controle verlies. Ik schreeuw, bijt op mijn vinger, sla op de tafel en vind mijn leven kut op dat moment. Pas in de auto terug komt Puck in me terug.

De afspraak voor komende week is dat ik naast de basiseetlijst elke dag 1 koek (koek = in mijn hoofd zo’n ding van 200 kcal of zo) moet eten. Dat is moeilijk voor mij. Kun je je voorstellen: ik die elke dag een koekje moet eten, ik word een dikzak.
Of ik het volhoud horen jullie volgende week vrijdag.

Groetjes Puck (puck.hilkhuijsen@gmail.com)

Gastblog

Puck, mijn dochter van 17 heeft vandaag voor de mogelijkheid gekozen om via mijn blogsite Woordkriebels, haar verhaal te vertellen dat begon in februari 2018.

Hoi, ik ben Puck en ik heb Anorexia.

Sinds een paar dagen schrijf ik alles op waar ik mee zit in mijn hoofd. Anorexia is een kut ziekte, dat kan ik je vertellen. Ik schaam me er ook voor. En ben bang dat als ik het aan anderen vertel, ze me zien als dat zielige meisje met Anorexia. Ook ben ik bang dat ze stomme opmerkingen over me gaan zeggen. Anorexia is een ziekte die niks met eten te maken heeft want ik houd namelijk hartstikke veel van eten. Het is een ziekte, waarin tienduizend gedachten in je hoofd rondspoken en je meenemen. De gedachten noem ik Anna. Anna is niet lief: ze tettert de godganse dag in mijn hoofd. Van haar heb ik gehoord dat ik dik ben en minder moet eten.

Het was Februari 2018. Toen zag mijn kinderarts dat de curve van mijn gewicht wat veel daalde. Ikzelf at nog wel, maar liever geen koolhydraten, koekjes, chips en zoute dingen. Overal waar ik zag dat er zout in zat, durfde ik niet te eten, want ik dacht dat ik dan meteen zou aankomen. Ik at wel veel groente, vis en het liefst crackers ipv brood. Dat ik steeds minder ging eten had ik niet door. De kinderarts, maar ook mama en papa hadden wel door dat dit niet zo verstandig was, maar voor mij was het een logische leefwijze. Zeker omdat Anna van alles in mijn hoofd tetterde.

Samen met een diëtist moest ik bekijken wat ik meer moest gaan eten en dat was echt veel! Belachelijk veel voor mijn gevoel. Tot op de dag van vandaag eet ik echt veel meer dan mijn klasgenoten bvb. Toch ben ik amper 1 kilo op 1 jaar aangekomen. Hoe dat komt? Eerlijk gezegd weet ik dat niet. Ik eet toch genoeg , zou je denken? Papa, mama en de therapeut zeggen dat ik nog steeds geen extraatjes durf te eten en dat klopt. Juist in die extraatjes zitten de slechte voedingswaarden volgens Anna. En ik geloof haar, want zo sterk is ze nog steeds. Ook na een jaar therapie.

Anorexia. Dat is de diagnose die ik heb gekregen. Toch hoef je bij mij niet te denken aan een uitgemergeld meisje dat eten uitspuugt. Spugen vind ik namelijk vies. Ik wil wel alles voortdurend eruit poepen. Als dat niet lukt, voel ik me dik. Ik heb ook de drang om elke dag minimaal 10.000 stappen te lopen. Als ik een dag niet heb gelopen word ik onrustig.

Door het afgelopen jaar ben ik samen met een therapeut aan de slag gegaan. Dat vond ik in het begin lastig en eng. Meer eten en mezelf als dun zien kon er bij mij niet in. Nog vind ik dat heel lastig. Daarom sta ik aangemeld voor dagtherapie. Dat is geen eetkliniek, maar een plek waar ik meer therapie op een dag krijg. Ik hoop dat er een plek is, want ik wil heel graag beter worden en van anorexia af.

Ik zit nu in het tweede jaar van mijn examen. Dat is voor mij het allerbelangrijkste doel waar ik me op richt en waar ik energie uit haal. School is vertrouwt en gezellig, ondanks dat niemand me echt snapt. Maar niemand stelt me daar vragen en dat is ook fijn.

Waar ik een jaar geleden blij was dat ik afviel, voel ik nu hoe hard ik moet werken om überhaupt iets aan te komen. Echt zo vermoeiend…. Ik ben klaar met Anna. Ik ben klaar met Anorexia, met het anders zijn en het voortdurend niet mee durven doen. Het maakt me boos dat ik niet ergens een knop om kan zetten. Anorexia maakt me zwaar niet mijn gewicht.

Door veel te schrijven, hoop ik mijn gedachten een plek te kunnen geven. Mama zegt dat ik sterk ben en ik wil dit zo graag geloven. Daarom heb ik alles ervoor over om beter te worden, om weer Puck te worden en in de toekomst meer te kunnen genieten.

Ik zou het fijn vinden om reacties te krijgen via puck.hilkhuijsen@gmail.com