Beschermengel

Tante Lenie, onze beschermengel

Zomer 2015
Een engel verscheen op ons pad.

Als je-door welke omstandigheid dan ook- even uit het lood geslagen bent, kan er zomaar een beschermengel op je pad komen. Zij neemt je mee aan haar hand en zorgt ervoor dat je weer lichtpuntjes kunt zien op het pad, dat je even kwijt was.

Tante Lenie was en is nog steeds oprecht onze ware beschermengel. Na een heftige periode in ons gezin was de balans, zoals jullie ongetwijfeld weten, ver te zoeken. Ons gezin had al heel wat zware jaren achter de rug, maar de diagnose dat een van de ouders binnen afzienbare tijd een heftige strijd moest gaan leveren, sloeg ons echt uit het lood. We wisten gewoon niet meer waar we het moesten zoeken. Op de automatische piloot leven, was de enigste overlevingsmodus.

En toen was daar tante Lenie. In die zomer van 2015. Vrienden hadden onze naam doorgegeven aan de stichting, die gezellige en uitdagende gezinsvakanties voor gezinnen organiseerde. Tante Lenie stond aan het hoofd van deze stichting. Aan de telefoon hoorden wij al hoe warm en oprecht geïnteresseerd zij was, maar eenmaal thuis in onze woonkamer vulde zij onze harten met liefde en licht. Met oprecht een echte engel!

zorgen en pijntjes meegenomen door de wind

Aan de gezinsvakantie van 2015 hebben wij alleen maar intense herinneringen. Het zorgde voor een stilte in ons. De rust van het bos suste onze pijntjes, de zorgen werden weggeblazen door de wind en de zon verwarmde onze harten. Het werd een plek waar de dagen samensmolten tot momenten van perfecte eenvoud.

Of er opnieuw zo’n plek wordt ontdekt is voor ons een vraag. Ergens in 2016 werden we gebeld door Tante Lenie. Ze wilde in Oostenrijk nieuwe gezinsvakanties opzetten. Of we zin hadden om mee te gaan…in de vorm van een pilotweek. En of we zin hadden! Het zal nog spannend worden of we tegen de zomer 2017 beide conditioneel goed genoeg zijn, maar dat mag de voorbereidende pret niet drukken. Ik hoop dat we met z’n allen een nieuwe locatie gaan ontdekken, waar een stilte van buitenaf ingeruild kan worden voor een stilte van binnenuit. Waar andere gezinnen ook de rust kunnen vinden, die ze weer mee terug nemen op hun kiezelpad thuis. Waar de bordjes geleegd kunnen worden in plaats van volgeschept.

Vol goede moed weer hogerop.

Tante Lenie was onze beschermengel in hectische tijden. De balans is na die zomer van 2015 geregeld nog verstoord geweest. Het is tenslotte onze waarheid. Gelukkig had Tante Lenie onze rugzak die zomer goed gevuld, waardoor we steeds weer ons pad terug wisten te vinden. Dat gevoel hopen we  in Oostenrijk ook te verwezenlijken, zodat we vol goede moed onze tegenslagen weerstand kunnen bieden.

In onze overvolle wereld vol zorgen en verdriet, was daar plotseling een verbinding. Een verbinding in de vorm van een beschermengel Tante Lenie. Een kleine opdonder met een megagroot hart, die zich omringd had met een aantal super lieve vrijwilligers. Hun aandacht en inzet bracht ons als gezin weer dichter bij onszelf.

 

Wij willen Tante Lenie uit het diepst van ons hart bedanken voor deze verbinding.  http://www.stichtingtantelenie.nl

 

suspected case

Kanker heb je niet alleen.

Deze tekst zag ik op een kaart in het ziekenhuis staan. Ja, het klopt. Kanker heb je niet alleen en zeker niet in ons geval. Daar waar mijn partner gediagnostiseerd werd met een ernstige, uitgezaaide vorm van longkanker, kreeg ik de diagnose laaggradige tumor zonder uitzaaiingen. Een mooi stel bij elkaar, zeggen ze vaak gekscherend.

Na juli 2016 kon ik maar met veel moeite weer vertrouwen krijgen in mijn lijf.  Ondanks het voordeel dat ik kanker hoogstwaarschijnlijk gewoon ga overleven, bleef ik met ingrijpende gevolgen zitten. De angst voor een nieuwe opgezette klier kreeg ik er levenslang bij…

En net nu ik weer een beetje vertrouwen in mijn lichaam kreeg, kwam ik terecht in een suspected case. Een verdikking in dezelfde lies bracht mijn hart op hol en het zweet brak me wederom uit. De angst profileerde zich als een doorgedraaide houthakker, die ongecontroleerd op me inhakte. Daar waar ik eerder al moeite had om “gewoon” door te gaan na het sein schoon te hebben gekregen, belandde ik deze maand in een nieuwe nachtmerrie.

Kanker treft zoveel mensen. Ook mij waarschijnlijk weer. Want zolang het tegendeel bewezen is, kan het ook nog een ontsteking zijn in mijn klier. (en stiekem lach ik in mezelf) De radioloog was wat mij betreft duidelijk: de klier is ditmaal weliswaar slechts 1 cm, maar suspected! Helaas heb ik tijdens mijn jonge leven al te vaak te maken gehad met radiologen, die het echt wel bij het rechte eind hadden. Dus ik ga gewoon uit van een nieuw traject met dit keer bestraling in plaats van verwijdering.

Tot zover weer een portie onzekerheid. De scan zal even op zich laten wachten. Eerst ga ik vakantie vieren samen met mijn gezin. Tenslotte heb ik geleerd van het proces dat we met mijn partner doormaken, dat paniek zaaien voor de definitieve diagnose geen zin heeft. Daarom heb ik me tot nu toe rustig gehouden, afleiding gezocht en me gesteund gevoeld door het vertrouwen dat de hematoloog heeft in deze vorm van kanker. Toch schreeuw ik het inwendig uit. Weer een scan, weer troep drinken en weer wachten op een uitslag. Dat wachten is een van de meest onrustmakende taferelen, die ik zou kunnen missen als kiespijn.

Toch is het is De Waarheid. Mooi gezongen door Marco Borsato, maar treffend voor veel mensen op de wereld. Als het in mijn geval toch anders blijkt te zijn, kan ik niets anders doen dan verder te gaan met genieten en proberen weer opnieuw vertrouwen te krijgen in de wereld en mijn eigen lijf.

Hoe mooi kan het leven zijn
Het is maar hoe je kijkt, het is maar wat je droomt
Hoe mooi is jouw werkelijkheid, jij bent net zo rijk
Zo rijk als je je voelt
                                  Marco Borsato, Mooi

 

Courage all the time

altijd het licht blijven zien

“Courage all the Time”

Bovenstaande woorden werden geregeld geciteerd door Societyreporters in Amerika ten tijde van het Victoriaans tijdperk, als mijn hoofdpersoon  wederom een tegenslag weet te overwinnen.

Allene Tew, een dochter uit de beroemde pioniersfamilie Tew, is mijn hoofdpersoon. Tentoongesteld in het boek De Amerikaanse prinses.  Een boek dat we als leesclub gekozen hadden om te lezen en te bespreken. Haar woorden “Courage all the time” denderden als een stoomlocomotief door het verhaal heen en werd al snel het paradepaardje waarmee ze bekend stond.

“Ik zoek mijn leven uit via boeken”. Zo sprak journalist Annejet van der Zijl. Laat ik nou dezelfde visie in relatie tot boeken hebben. Niet zo gek dat het opstartten van een leesclub hoog op mijn to-do lijst stond. Maar nog meer stond ik verbaasd over het toeval dat juist dit boek in deze periode op mijn pad kwam. Een periode waarin ik worstel met hoe te handelen in periodes van tegenslag en verlies.

Boeken triggeren mijn visie op het leven. Niet alleen de keuze van woorden van schrijvers nemen me mee in de vaak wonderbaarlijke wereld van de hoofdpersoon. Ook de geuren uit tuinen, de warmte van een relatie of in dit geval de “courage” van Allene Tew brengen mijn hoofd op hol. Niet van verliefdheid, maar wel van rake vraagstukken. Ook Allene Tew, de hoofdpersonage bleek een vrouw naar mijn hart: een vrouw die zich overigens nooit door haar verleden heeft laten leiden. Nee, haar zienswijze was weliswaar Victoriaans, maar vol lef en discipline met als inspiratiebron de vele mogelijkheden die ze zelf toch maar mooi uit het leven haalde. Pas toen ze in haar laatste fase alleen kon kijken over de oceaan, kwam ze pas toe aan het dromen van haar verleden.

als een ware boekenwurm vreet ik me door boeken

Het opstarten van een leesclub werd een verwezenlijking van een droom. Een droom waarin mijn diepgang bevredigd zou kunnen worden. Velen om mij heen moeten stiekem lachen als ik me als een ware boekenwurm door het boek heen vreet. (Nee, geen foto. je zou als lezer niks meer zien door de tranen)

Het boek De Amerikaanse prinses leerde me meer dan ik ooit verwachtte van een verhaal. Een verhaal waar ik absoluut niet met zwemvliezen doorheen zwom, maar waar ik geregeld even boven moest komen om naar adem te happen. De diepgang sleurde me mee de oceaan in, waardoor ik met meer historische schatten bovenkwam dan ik ooit bij geschiedenis had ontdekt. Ik zie me nog in de kamer zitten:  mijn notitieboekje in de ene hand, het boek in de andere hand met een potlood in de mond. Zo las ik hoofdstuk na hoofdstuk en verwonderde me over de manier waarop de hoofdpersoon steeds weer de moed had om haar leven een positieve wending te geven.

Vanuit het Victoriaanse gedachtegoed is bovenstaande goed te verklaren. Vooral niet stilstaan bij de ellende die je op je bord krijg. Praten en therapeutische verwerking kenden ze in dat tijdperk niet.  En dat terwijl we nog geen 100 jaar later worden doodgegooid met een overvloed aan praatgroepen. Breek me de bek niet open: ik heb er tig versleten. Je kunt je afvragen of bepaalde cultuurgebonden gedragingen niet gewoon bewaard hadden kunnen blijven.

life is a story full of storm

Hoofdpersoon Allene Tew heeft me gedeeltelijk besmet met haar Victoriaanse gedachtegoed. Een ieders leven kent stormen en daar waar de duivel kan schijten, doet hij dat. Overigens het liefste steeds op dezelfde hoop. En stinken dat het bij ons doet… Echter, de manier om met deze tegenslagen om te gaan heeft Allene me wel degelijk duidelijk kunnen maken. Bij de pakken neerzitten is geen optie om geluk en voortgang te krijgen, maar je kunt nooit teveel hebben aan hoop, goede moed en een portie aan flexibiliteit. Maar laat ik nou wel graag een open boek zijn. Dus praten voeg ik toe aan bovenstaande rijtje.

De Amerikaanse prinses is geschreven door journalist Annejet van der Zijl
Haar verhaal gaf mij de moed om verder te gaan in tijden van onzekerheid en tegenslag.

Imagine

Imagine
stel je nou eens voor
je reisde op je step
en stepte stevig door
van rechterbeen op linkerbeen
helemaal alleen.

Je maakt een reis
een verre reis
maar waar dan toch, waarheen?
Met je rugzak op je rug
step je stevig door
van op en down
dat is hard steppen hoor.

Stel je voor
stel je nou toch voor
je bent op reis
dus step je maar weer door.

Van linkerbeen op rechterbeen
van step, step, stepperdestep
je maakt een lange reis
weet jij al waarheen?

© Sandarijn

 

Mag ik in jouw schoenen staan?

“Ik zou niet graag in je schoenen staan” is een spreekwoord. Toch heb ik de schoenen van oudste dochter aangetrokken om in haar wereld terecht te komen. Geïnspireerd door het verhaal van het rondreizende Empathy Museum, waarin mensen juist worden gevraagd vreemde schoenen aan te trekken om zo in de wereld van die ander terecht te komen. Om vervolgens het bijbehorende verhaal te horen, waarbij iets menselijks gedeeld wordt, maar nog meer om in aanraking te komen met de empathie van mensen die anders blijken te zijn.

Dit is het verhaal van oudste dochter, die haar levenspad bewandelt op zware, warme orthopedische schoenen. Een verhaal waarin ik als mens iets herken, maar waar ik ook duidelijk voel dat ze anders is dan ik. Hoe mooi is dat!

Op haar orthopedische schoenen loopt ze haar levenspad. Een pad dat afgelopen jaar behoorlijk steil bleek te zijn. Dat er momenten waren waarop haar voeten haar lijf amper konden dragen en haar teennagels in haar vel afgedrukt stonden. Maar hoe moe haar ogen ook konden staan, er kwam altijd weer een moment dat haar gezicht straalde als het licht van duizend sterren. Al struikelde ze over haar voeten van pure moeheid, de finish zou ze behalen, hoe dan ook.

Daar zit ze dan. Met rode konen van de inspanning. Uit te rusten van haar marathon, die ze tijdens de afgelopen maanden heeft afgelegd. Haar ogen gericht op de computer om even op adem te komen tijdens het beluisteren van The Voice of Holland. Hoe afgemat ze nu ook is, toch vult ze de ruimte met haar stralende lach. Dromend van al haar toekomstplannen, die ze zo graag wil verwezenlijken. Maar waar ze zo ontzettend veel grenzen voor moet overwinnen. De klanken van The Voice helpen haar alles wat er in de weg staat te verpulveren. Te midden van dit flakkerende vuurtje tref ik haar aan.

Wat ben ik trots op haar. Nu ze steeds ouder wordt maakt ze op veel gebieden een groei door. De weg die ze bewandelt, is weliswaar erg steil, maar haar dromen lijken haar als een ware magneet te leiden. De stabiliteit die we haar als familie de afgelopen 16 jaar hebben geboden, zorgen voor een portie lef om nu de uitdaging aan te gaan zich te verplaatsen. En ook al is die verplaatsing op slechts zo’n 15 kilometer hemelsbreed, toch kan ik niks anders zeggen dan dat ik haar ontwikkeling meer dan bewonderingswaardig vind.

een levenspad dat beklommen kan worden, ongeacht hoe steil!

Twee weken lang zelfstandig op weg: intern zonder enige bemoeienis van paps of mams. Met een dosis aan hulpvragen en een eigen buddy, die haar stap voor stap leert om te gaan met de kleine kiezels, die zo irritant in je schoen kunnen blijven zitten. Een omgeving waarin niet haar beperking wordt gezien, maar juist haar ongelooflijke kracht: haar vermogen om mee te buigen en terug te veren. Een omgeving waar ze in eerste instantie geen vertrouwen in had: te ver weg van mama! Echter haar gestampvoet en tranen hebben de boze frons verdreven en plaatsgemaakt voor een hemelse vreugde op wie iedereen in haar groep kan vertrouwen. Chapeau voor haar sociale slimheden!

Haar levenspad is ongelooflijk steil, maar mens wat een avontuur: de hoogste bomen dagen haar uit om te beklimmen, geen brug te ver of ze zwemt naar de overkant. De enorme beren op de weg slaan op de vlucht als ze met haar taekwondo moves de weg betreedt en om nog maar te zwijgen van de bewustwording die ze doormaakt op het gebied van zelfstandigheid. Hulde aan oudste dochter! Mijn heldin die ondanks die ongelooflijke pijnlijke voeten elke keer weer een homerun weet te bewerkstelligen.

Over een paar dagen komt ze weer thuis. De rode loper ligt klaar en de slingers verwijzen naar het feest dat we vieren om haar weer in ons midden te hebben. Na een welverdiende vakantie zullen dan de laatste tien weken van dit schooljaar in gaan.
De zwaarste slag is echter geslagen. Naast een assessment, andere medicatie, hormoonschommelingen, een intern traject en ook nog drie vakken examenstof mag ze het zweet van haar voorhoofd vegen, haar zware orthopedische schoenen even uitschoppen en languit op het vrijstaande bankje uitrusten. Ze zal zich even niet drukken hoeven te maken over wat er zal volgen. Tenslotte is ze daar nog steeds een doodgewone puber voor.

Als jongvolwassene blijf ze heerlijk dicht bij zichzelf. Hierdoor kan ze veel steile wegen aan. Ze weet namelijk donders goed dat er ergens wel weer een bankje komt om even op uit te rusten.

in de schoenen van een ander mogen uitrusten

Katten gemiauw

Soms mijmer ik over een leven zonder regels en bureaucratie. Dan zou ik een grote camper willen huren om samen met mijn gezin wekenlang door Nederland te trekken, om onbezorgd te genieten van ons prachtige land. Zonder enige vorm van privileges. Wat een luxe zou dat zijn.

Laat ik voorop stellen dat ik voor ons gezin ontzettend blij ben met de privileges, die ik na veel papieren rompslomp heb weten te bemachtigen. We zijn wat dat aangaat best verwend in dit land. Ondanks de vele uren die ik er elk jaar voor moet reserveren. Maar dan heb je wel wat! Al moet ik eerlijk bekennen dat mijn “zorg-vriendinnen” en ik best heel saai zouden willen zijn en een gewoon leven als privilege zouden zien. Hoe gek kan het leven lopen…

om je leven meer kleur te geven moet je soms uren uittrekken

Maar goed. Daarin heeft bijna niemand een keus. Je zult het moeten doen met de kleuren die je aangeboden krijgt, of je wilt of niet. En dan is het wel heerlijk om even weg te dromen bij de gedachte een camper te bemannen en te vluchten van alles wat energie kost. Helaas heb ik geen camper en rondtrekken gaat niet binnen de infrastructuur die wij momenteel binnen ons gezin hebben. Dus zit er niks anders op dan het avontuur op kleinere schaal te gaan opzoeken. En misschien zelfs op de schaal van fantasierijk dagdromen.

Als creatief persoon kan ik aardig de fantasie induiken. Het heeft wel wat inspiratie gekost om uiteindelijk uit de kast te komen, maar mijn denkbeeldige campertje is tot stand gekomen en begonnen aan een toertocht binnen mijn eigen wereld. Dus geen uitgebreide verre reizen zoals mijn liefste vriendinnetje aangaat, maar een toertochtje in mijn creatieve brein, om zo het pallet van mijn nieuwe kleuren te gaan ontdekken. Een miniatuurtje in actie…Tenslotte ben ik ook zo groot niet.

Miniatuurtje in actie

Het heeft wat voeten in aarde gehad, maar als rasecht creatief persoon duurde het gewoonweg even om mijn dromen echt te laten worden. Pas toen ik diep in mijn ziel geraakt werd, zorgde de passie ervoor dat de camper op volle toeren kon draaien. Toen was het voor mij niet meer zo moeilijk om lef te tonen. Ineens wist ik wat ik wilde.

Schrijven, schilderen, lezen en zingen. Vier ontzettend belangrijke elementen die zich diep verstopt hadden in mijn binnenste kamertje. Weggeduwd door de omstandigheden, waar we als gezin niet om gevraagd hadden. De bureaucratie om alles op de rit te krijgen kostte me teveel energie om toe te geven aan de drang tot nieuwe avonturen. De kast bleef al die tijd gesloten.
Een telefoontje van mijn vader deed het slot rammelen. Een berichtje om een wijkkoor te beginnen zorgde voor een kleine opening, waar ik de bladmuziek voorzichtig doorheen kon aanpakken. Om uiteindelijk zoveel lef te tonen dat een voorgesteld duet met een soulmate een regelrechte tornado van ademhaling teweeg bracht, die de kastdeuren van mijn gesloten ziel open deed barsten.

Nu ik dan eindelijk uit de kast gekomen ben, is het hek van de dam. Ik lijk wel meegezogen te worden door de tornado van passie voor mijn creatieve elementen. Niet alleen het zingen, maar ook het schilderen heb ik weer opgepakt. De workshop in Breda, eerder beschreven in een blog (kleur bekennen in Breda) zorgde voor de broodnodige inspiratie.

nieuwe creatie geïnspireerd door workshop Marianne Y Naerebout

Het maakt niet uit of er daadwerkelijks iets gecreëerd wordt, de verwondering voor mijn nieuwe kleurrijke leven zorgt voor tevredenheid en zelfvertrouwen.

Mijn toertocht met mijn campertje door mijn creatieve brein heeft een stevige basis weten te leggen. Mijn angst voor falen lijkt even op de reservebank te zitten. Een leesclub is gerealiseerd en ook de plannen om een echte campertocht door Nederland te gaan doen, komen steeds vaker bovendrijven. Totale vrijheid om een weg te volgen, die ik eerder niet kende. Halleluja!

Binnenkort trap ik af met het kattenduet van Rossini. Geen makkelijk begin, maar wel een nieuw avontuur, gevoed door wilskracht, passie en een hoop zelfvertrouwen. En wat past er nou beter bij mij als vrouw, dan ergens een stevig potje kunnen miauwen.

kattenduet Rossini

(Meer weten over dit bekende kattenduet, klik de link aan)

Op mijn pootjes terecht

Mijn oogkleppen gooi ik af…

Een fantastische ansichtkaart gevonden in het rek van de Hema

…en ik schrijf jullie vanuit mijn hart.

Toen ik begon met deze blog was ik nog erg puur gericht op het leegmaken van mijn hoofd. Daarnaast was ik gefocust op het ontvangen van reacties. Ik wilde graag een publiek ontmoeten, dat me zou ondersteunen, maar vooral zou waarderen. Gaandeweg ontstond pas de berusting, dat schrijven gewoon een onderdeel van mij was, met of zonder publiek. Schrijven als het maken van een film, opgebouwd zonder vastomlijnde verwachtingen. Tikken omdat ik weer eens enorm hard om mezelf had mogen lachen en dat wilde delen.

toekomstig beeld van mijn sportende vriendinnen/ ansichtkaart Hema

Met trillende handen schrijf ik tegenwoordig. Trillend, omdat ik nog heel moeilijk kan loslaten wat ik zo graag dicht bij me had: vaste structuren en ideeën zoals het volgens mij zou moeten gaan. Toch tikken mijn handen de woorden weg en gooien tevens de structuren over boord: het leven laat zich niet leiden.
Het zijn de doodnormale dingen, waarmee ik mijn honger naar schrijven kan stillen. Een treffende ansichtkaart uit een rek trekken, een maffe foto van mezelf, de belevenissen uit mijn leesclub, schilderkunsten, een enorm walgelijk foto van een recept uit mijn detoxkuur of een toekomstbeeld creëren van mijn sportende vriendinnen. Ik heb overduidelijk voelsprieten voor de wonderen van het leven.

gevoelig voor de gekke sprongen in het leven

Ik ben gek, creatief, humoristisch, maar vooral enorm begaan met de wereld om me heen. Ik voel de liefde om over mensen te schrijven. Wil de kleinste ontwikkelingen beschrijven, benoemen, beleven. Met een notitieboekje in de nacht vang ik de mooiste gedachten. Hoe komt het toch dat ik chronisch slaaptekort heb…
Dat ik tevens steeds bewuster wordt van mijn eigen gave, is een nieuwe sensatie die ik voel. Ik hoef me bij het schrijven niet meer af te vragen of ik er blij van word. Mijn rode kop, tintelende huid en kloppende hart zeggen me genoeg. Mijn kinderen vragen zich geregeld af, wie die blijde mevrouw is achter de computer.

Toch is die ruimte er niet altijd. Ik kan zo geïnspireerd zijn en toch niet tot de kern van het verhaal komen. Mijn vingers slaan de verkeerde toetsen aan en een stijfheid maakt zich meester van me. Dan zit er maar één ding op en dat is stoppen. Toegeven aan mijn writers block en blij zijn met al die bijzondere verhalen, die wel al uit mijn handen zijn gekomen. Die bewustwording is wat mij betreft de sleutel tot aarden. Zonder enige poespas, gewoon blij zijn met jezelf.

En hoera! Blij ben ik tegenwoordig met mezelf. Wat voel ik een enorme roze ballon in me opstijgen. Het is zoveel beter dan dat klaaglied dat ik jarenlang gezongen heb. En waarom? Pure tijdsverspilling. Ik kan er niks anders van maken. Jarenlang mijn energie gestoken in allerlei cognitieve hoogstandjes om maar te bewijzen hoe waardevol ik was. Om uiteindelijk te eindigen in een verhaal waar ik een blog over zou kunnen schrijven.

Begin bij jezelf werd vaker tegen mij gezegd. Wat kon ik boos worden om zo’n onnozele opmerking. Ik zag het niet. Ik voelde het niet. Mijn oude energie zorgde voor een bepaalde frustratie, waardoor ik niet op een vriendelijke manier naar mezelf kon kijken. Dus blokkeerde ik mezelf en miauwde vrolijk verder. Een krolse kat is er volgens mij niks bij. Al komen die wel altijd op hun pootjes terecht.

alles komt op zijn pootjes terecht

Wat dat aangaat heb ik een voorbeeld genomen aan die krolse kat. Vaker mijn voeten uit mijn harde schoenen wurmen en los gaan in de omgewoelde aarde, waar ik uit volle borst een liedje van verlangen zing.

“Why run? It’s there. You’ll get there”

Fusieperikelen

Geen uitzicht, geen Wi-Fi…

Deze woorden reikten mij deze ochtend. Een kort maar veelzeggende app van manlief vanuit het Zuyderland ziekenhuis te Sittard.

Er is één ding wat jullie als lezer moeten weten: wij wonen op fietsafstand van het Zuyderland ziekenhuis te Heerlen. Het ziekenhuis, waar mijn partner tot op heden al zijn behandelingen heeft kunnen doen. Fijn, in de periode dat hij zo ziek was van de chemo.  Handig in de periode waarin we geregeld op stel en sprong richting eerste hulp moesten. Ik kon mijn kinderen zonder enig probleem even achter laten. Ten slotte zat ik op 2 minuten afstand van hun vandaan…

De behandelingen waren niet aangenaam. Chemo is een regelrechte personal killer. Na elke behandeling nam de chemo weer een stukje Paul van me af. Echter, het torenhoge uitzicht dat mijn partner had, maakte veel goed. Ook toen de behandelingen minder heftig waren, was het uitzicht datgene waar Paul zich aan kon optrekken. Tenslotte blijft het een hel om elke twee weken een infuus in je arm geplugd te krijgen.

Hij zag de seizoenen komen en gaan. De zon over de heuvels schijnen en de vogels rondvliegen voor zijn raam. En zelfs als de regen tegen de ramen spatte, bevond hij zich in een beter positie dan vandaag.  In Zuyderland Heerlen kon hij wegdromen met zicht over de Zuid-Limburgse heuvels. Als de Wi-Fi wegviel hield hij een praatje met de rest van zijn kamergenoten. Vandaag zat hij weggeduwd in een hokje van twee personen met tussenschot tussen de rest van de mensen en uitzicht op een kale muur. En dan te bedenken dat er ongelooflijk veel geld geïnvesteerd is in een balzaal van een ontvangsthal.

En nu deze korte, maar veelzeggende app. Ik vind het vreselijk om dit thuis te moeten lezen. Door een fusie van beide ziekenhuizen hebben we ons luxepositie in de kast moeten zetten. We trapten onze benen warm op de fiets om naar het ziekenhuis te gaan. Soms samen, soms alleen. Zodra de kinderen richting school waren vertrokken, had ik de mogelijkheid om met mijn fietsje erachter aan te komen. Dan trof ik Paul al prinsheerlijk op zijn troon aan en werd hartelijk verwelkomd door het verplegend personeel. Tenslotte zijn we na twee jaar behandeling daar kind aan huis.

Zuyderland Heerlen hebben we helaas moeten verlaten. De hele afdeling oncologie verhuisde afgelopen weken richting Sittard. Een fusie van bovenhand dwong ons de fiets in de schuur te laten staan. Tegenwoordig moet de auto worden gepakt. Daar waar mijn partner geknokt heeft om als kankerpatiënt te mogen participeren in de maatschappij, wordt hij nu wederom afgestraft door de bezuinigingsmaatregelen van de hoge heren. Geen behandelingen meer tussen zijn werkzaamheden door, maar fileafstanden incalculeren en een verantwoord tijdmanagement.

De laatste twee jaar heb ik als partner naast de zijlijn gestaan. Daar waar mogelijk planden we de behandelingen zo dat ik erbij kon zijn. Quality-time in het ziekenhuis noemden we het gekscherend. Een tijd pakken waarin aandacht voor ons proces op de eerste plek stond. Waarin samen lachen, praten en steunen een waardevolle invulling bleek te zijn. Tenslotte hadden we daar thuis niet altijd tijd voor met drie ronddartelende pubers. Helaas is dit praktisch nu niet meer mogelijk.

De fusie heeft het één en ander onmogelijk gemaakt voor ons. Daar zullen we mee moeten leren dealen. Waar je de behandelingen uiteindelijk doet is niet zo van belang. Net zo min als dat je de auto moet pakken. Op de fiets kunnen gaan is tenslotte maar voor weinigen weggelegd. Maar dat geld in de verkeerde zaken wordt gestoken en de patiënt daar uiteindelijk de dupe van wordt is geen wijze beslissing.

Are we still being penny-wise and pound-foolish?

 

 

 

Diepgeworteld zijn

 

witte, lege bladzijdes als onderdeel in mijn leven

Een lege bladzijde… Ik staar erna en vraag me af waarom ik de juiste woorden niet gevangen krijg. In mijn hoofd zweven verschillende stukjes uit een puzzel, maar ik heb de rust niet om ze uit elkaar te schuiven en van een afstand opnieuw in elkaar te zetten.

 

Ik forceer niks. Het enige dat me op dit moment zinnig lijkt is een boswandeling. Ik verzet mijn zinnen en ondervind dat de bomen mijn rusteloze hoofd tot rust brengen. Ik omarm ze letterlijk. Een roeping als bomenknuffelaar ben ik duidelijk misgelopen.  De kracht van de boom geeft me het vertrouwen dat er vast en zeker weer woorden komen bovendrijven, die me opnieuw naar een mooi verhaal zullen brengen. Ik laat de wereld maar even voor wat hij is.

diepgeworteld zijn

Ik wil niet op mijn voeten door de tijd rennen. Ik wil even niet meebewegen op de vele veranderingen die me afgelopen tijd zijn overkomen. Nee, ik wil even niks liever dan aarden met mijn wortels in de grond.
Stilstaan en wortel schieten. Hoe vaak ik gekscherend naar mijn toenmalige jonge kinderen riep: “opschieten, ik sta wortel te schieten”. Hoe had ik ooit kunnen bedenken dat ik tegenwoordig niets liever doe dan wortel schieten.Mezelf trainen in het bewust stil blijven staan en stiekem steeds vaker in die weerspiegeling van mezelf durven kijken.

jezelf durven openstellen in je spiegelbeeld

Daar waar ik eerst walgde van mijn eigen spiegelbeeld, ben ik tegenwoordig een kei in het steeds weer opnieuw vinden van een ander spiegelbeeld. Grimassen, gekke bekken, glimlachen, hangende oogleden, lachrimpels, irritante haartjes onder mijn kin. Het verrast me keer op keer hoe veelzijdig mijn spiegelbeeld kan zijn. Ik kan je vertellen dat het heel aanstekelijk werkt.

Overgave en openstellen. Niet alleen letterlijk in die spiegel, maar ook in het leven en in mijn geval tijdens het schrijven van mijn blog. Pure gedachten, die zo makkelijk weggepoetst worden omdat ze niet binnen ons facebookplaatje passen van de maatschappij. Woorden waarover nagedacht moet worden. Die je niet even in een hectische avond- of ochtenddienst opschrijft. Die als steekwoorden opgeslagen worden omdat je de tijd en rust wilt vinden om ze echt te doorleven. Woorden die elke keer echt wel weer een weg vinden naar mij als liefdevol persoon.

Want liefdevol, dat ben ik. Morgen maar weer een boom knuffelen.

Op de toppen van…

Net als een bloemknop heeft de mens potentie om te groeien.
Het zal de zomer van 2010 zijn geweest. Een hardwerkende danseres danst de voorstelling van haar leven. Op de toppen van haar tenen, zonder ook maar één moment te klagen. Elke dag danst zij de voorstelling van haar leven. Puur op mentaliteit, discipline en motivatie om het podium te “bedansen” dat ze zo graag wil.

Als jong meisje wist ze de wereld al te vertellen dat ze de regie in eigen handen wilde nemen. Je hoefde maar in haar grote kijkers te verdrinken en je voelde dat ze het juiste verhaal zou gaan overbrengen. Als je maar het vertrouwen in haar juiste slimheden had. De liefde voor haar eigenzinnigheid heeft me altijd geraakt. Zo ook na de voorstelling van 2010.

De voorstelling was heftig. Een zware periode brak aan voor haar als danseres. Volgens vele recensenten had ze haar plafond al lang en breed behaald. Haar verlegen karakter zorgde voor een sluier, waardoor haar ware kracht ondermijnd werd. Toch, zodra de onderwijsklanken haar hadden betoverd, danste ze haar verlegenheid weg en pushte ze haar hersenen tot een intense tevredenheid. Ze wist namelijk dat het harde werken ergens beloond zou worden.

En hard werken deed de danseres. Voorstelling na voorstelling met steeds een bekwame en intens betrokken choreograaf aan haar zijde. Zelfs toen ze naar een speciale school voor danskunsten ging, kreeg ze het voor elkaar zich te omringen met de meest gemotiveerde mensen.

Toch zorgde veel gepieker en een eigen negatieve zelfbeeld voor veel spanning tijdens de repetities voordat de echte voorstelling begon. Haar diepste verlangen om net zo goed te zijn als haar collega’s zorgde voor een gigantische drive. Ze wilde bewijzen dat al die recensenten aan het kortste eind hadden getrokken. Dat ook kleine danseressen potentie hadden om groot te worden. Daar had ze al die pijn, dat zweten en pushen graag voor over.

Gisteren heeft ze haar meest recente voorstelling gedanst. De recensenten schreven lovende woorden. Het publiek gaf haar een staande ovatie. Minutenlang echode het luid geklap en gefluit door de zaal, waar ze haar podium veroverd had. Daar waar iedereen jaren dacht dat ze haar plafond bereikt had, had ze een godsvermogen aan kracht en energie gebruikt om haar eigen dakraam te bouwen. Zonder hulp van welke timmerman dan ook.

Haar naam zal wat mij betreft door deze blog in één adem genoemd worden met Krachtig voorbeeld. Tenslotte is ze voor mij het meest krachtige voorbeeld van een danseres, die het juiste gevoel aan de maatschappij heeft weten door te geven. En dat ze hiermee het grootste verschil heeft gemaakt, zal haar zeker in de toekomst nog krachtiger maken.