Missy Perfect herself

Perfectie. Zolang ik bewust ben van mezelf, streef ik perfectie na.

Missy Perfect met al haar imperfectie

Dat, naast een overdosis aan zelfkritiek, maakt me de perfecte kandidaat voor chronische stress, fibromyalgie en toen het even echt tegenzat, ook een portie kanker. Dat stress ziek maakt heb ik nu dus uitgebreid bewezen.

Vorig jaar rond deze tijd sloot ik net een revalidatieproject “omgaan met fibromyalgie” af. Keer op keer had ik de boodschap meegekregen om toch echt eens te beginnen met zelfcompassie. Ik wist dondersgoed dat dit noodzakelijk was, maar ik balanceerde op een flinterdunne draad tussen mijn eigen project en de verzorging van mijn toentertijd doodzieke man. Dat die flinterdunne draad boven een ravijn gespannen was, werd me pas later duidelijk.
Je snapt natuurlijk wel dat compassie het laatste woord was dat in mijn vocabulaire voorkwam.
En dat terwijl ik en mijn medecursisten wekelijks doodgegooid werden met compassie en meditatieoefeningen. Voor mij soms een moment van intense rust, maar te vaak resulteerde het in water op een brandend vuurtje, diep in mij. Compassie kwam me de oren uit!

Het zou een toverwoord binnen ons gevecht tegen de fibromyalgie kunnen zijn: voel je beter als je lief bent voor jezelf. Eerlijk gezegd wilde ik alleen maar heel lief zijn voor mijn doodzieke man.  Ik werd zo opgeslokt door mijn overlevingsdrift dat er absoluut geen plek voor eigenliefde bestond.
Of het nu perfectie was of gewoon onzekerheid, ik kreeg al snel de bijnaam Missy Perfect. En aangezien iedereen binnen mijn groep onzeker was, volgde er geregeld een oorverdovend lachsaldo als Missy Perfect spottend door de psycholoog op de voorgrond werd geduwd. Gelukkig kende ik mijn medecursisten langer dan vandaag en richtte ik mijn gifpijlen op de dienstdoende psycholoog. Tegenwoordig kan ik alleen maar hard lachen om al het gestuntel dat we meemaakten tijdens de verschillende sessies.

Missy Perfect is ondertussen mijn vriendinnetje geworden met haar hoge stemmetje en leesbrilletje. Een ideaal stripfiguur, die me zo geregeld eens tot de orde van de dag roept.  Door Missy Perfect te omarmen gaat het een stuk beter met me. Als ze bij me aan de deur staat te kloppen laat ik haar toe, bewust of onbewust. Zij heeft me geleerd dat ik mezelf niet voortdurend hoeft te verbeteren. Dat ik goed ben met al mijn zwakheden in me. Dat daar vele jaren aan vooraf zijn gegaan, laat ik achterwege. Mijn geloof in mezelf is desondanks nog steeds bedolven onder een laagje sneeuw. De bevroren akker kent nog te veel geheime schatten van eigenwaarde in zich. Hoe te ontdooien blijft de grote vraag.

Om daar nu eindelijk eens echt korte mette mee te maken heb ik de koe bij de hoorns gevat. Een brief aan mijn beste vrienden verzond ik met trillende handen. De inhoud richtte zich op het benoemen van waardevolle elementen tussen mij en hun. Ik realiseerde me terdege wat ik van hun vroeg. Echter, de reacties waren hartverwarmend en soms verbazingwekkend. (van mijn kant) Niet alleen de akker, maar ook mijn persoon zal langzaam gaan *ontdooien, waarna ik zeker weten mijn eigenwaarde kan gaan oogsten. Een positief proces is in gang gezet wat mij betreft. Laat het pallet des levens maar eens goed opvlammen!

* de blog is een uitnodiging voor jullie als lezer om ook een bijdrage te leveren, daar waar mogelijk is om mij verder te doen ontdooien.

De bevroren akkers van eigenwaarde. Foto: Astrid Antonisse

Verbeelding als kompas

Jij liet de aarde los, zonder dat je veren had. Wat had je metaforisch graag kunnen vliegen: dromend van een betere toekomst. Gedreven door dat ene hoopvolle medicijn. Het mocht helaas niet zo zijn.
Nu ben je vrij als een vogel, daarboven hoog in de lucht. Rondcirkelend op de thermiek om ons van een afstandje te bekijken…

Soms kunnen we alleen maar buigen voor het leven.

Soms kan ik zo overvallen worden door de machteloosheid van het leven. Zo ook vandaag. Een van de kinderen met een energiestofwisselingsziekte heeft de aarde losgelaten. Dan is er voor mij maar één plek waar ik wil zijn: de natuur met zijn prachtige elementen. Bomen en stilte is wat mij betreft een perfecte combinatie om rust te vinden. Om gedachten en verdriet mee te laten waaien met de wind. Om de machteloosheid uit mijn innerlijk te laten verdrijven. Maar ook om stil te staan bij het verdriet, waar ook ter wereld.

Verbeelding is voor mij op dit soort momenten de kompas van het leven. Van logica blijft toch niks meer over.

Liefde….
verscheurd door verdriet. We vinden troost bij elkaar.
als duizend armen omhelzen

 

Het echte ontmoeten

Sandarijn vanuit de Kindervallei te Houthem

De jongen in de gang spreekt bloemrijk. Een vrolijke grijns op zijn gezicht en allerlei drukdoende gebaren. Van een afstand observeer ik hem en geniet van het rijkdom waar ik me momenteel in bevind. Jammer dat deze jongen zich niet bewust is van het cadeau, dat hij me net gegeven heeft.

Stel je toch eens voor dat je een zorg-intensief kind krijgt en er niet trots op kunt zijn. Dat de ander in de maatschappij bepaalt dat jouw kind anders is en weggestopt moet worden. Of nog erger: doen alsof jouw kind niet geboren is…
Gelukkig leven we tegenwoordig in een maatschappij waar we wel open mogen zijn. Waar ik als moeder van drie zorg-intensieve kinderen gewoon openlijk mag schrijven over de kracht en schoonheid van hun mogelijkheden. Dat ik trots en dankbaar mag zijn, omdat er aandacht is voor ons als ouders, maar ook voor onze kinderen. Geen fluisterende stemmen, rare blikken of ongemakkelijke situaties. Wat mij betreft is het taboe op zorg-intensieve kinderen uit het straatbeeld verdwenen en ontmoeten we met open mind.

Torentje van de Kindervallei. Architect Hundertwasser

Ook deze week ontmoet ik weer. Nieuwe ervaringen, die mijn palet van het leven weer intenser doet opkleuren. Ervaringen, die we keer op keer opdoen in de Kindervallei: één van de vakantiehuizen van Ronald Mc Donald, gelegen naast de mytylschool waar onze kinderen onderwijs volgen. Een plek, waar we elk jaar een hele week mogen vertoeven met ons gezin en kunnen ontmoeten. Een plek, waar eenvoud zo waardevol kan zijn.
Een plek gelegen in een streek, die me weer heeft doen verbazen. Fascinerend, imposant en adembenemend mooi. Waar je kunt wandelen, je kunt verliezen in de ondergaande zon, maar waar je je ook kunt overgeven aan de stroom van t leven. De stroom die parallel loopt aan de stroom van de Geul. Een stroom die me laat accepteren dat er chaos en rotzooi op mijn pad komt en dat ik het maar beter kan omarmen. Dat is een stuk eenvoudiger dan steeds maar zo tegen die stroom in willen zwemmen. Een prachtig cadeau gegeven door moeder natuur.

Ondanks dat ik op slechts 15 minuten reisafstand van thuis logeer, treed ik deze week het leven met open hart tegemoet. Dat gebeurt hier gewoon, zonder dat je daarvoor je best hoeft te doen. Verhalen van andere ouders, spontane omhelzingen, een klinkend glas met wijn. Niemand wordt veroordeeld, maar juist opgenomen in de omgeving van acceptatie en eenheid. De waarde van het echte ontmoeten.

Met tranen in de ogen trok ik gistermiddag de deur van mijn appartement achter me dicht. Niet alleen omdat de schoonheid van deze plek me blijft ontroeren, maar ook omdat er weer iets op mijn pad is gekomen, waar ik zo ongelooflijk blij om ben. En dat zonder dat ik er naar op zoek ben gegaan.

Stel je voor dat ik geen zorg-intensieve kinderen had gehad. Hoeveel moois had ik dan moeten missen…..

 

Ontmoeten is een mooi gegeven. De Kindervallei, gelegen in Houthem laat mensen ook ontmoeten. Niet alleen de ouders van zorg-intensieve of revaliderende kinderen, maar ook mensen die meer willen weten over de architect Hundertwasser. Elke week zijn er drie rondleidingen.

streling van het moment

Een oud mensje, slapend in het bed voor haar raam.

Het raam waar ze op haar kostbare kleine bloementuintje kon kijken. Het raam waar ze zicht had op haar achterom. Haar achterom waar wij als gezin vele keren over de witte steentjes binnen mochten komen. “Buurvrouw steentje” was geboren.

Mijn hart slaat overuren. De stilte in de woonkamer is sereen. Haar 97 lentes voelen als een warme gloed in de kamer. Een gelukmakend gevoel overvalt me. Bij haar op bezoek gaan is het meest waardevolle, dat ik me op dit moment kan bedenken. Ze hoort onze stemmen. Vluchtig opent ze haar ogen. Haar ziekte heeft haar kracht weggenomen. In een reflex pak ik haar dunne lange vingers. We vinden elkaar hierin en ik fluister “zo is het goed“. Al strelend houd ik contact. Een klein kneepje wordt beantwoord. Zo zit ik aan haar bed, minutenlang en ik kijk naar haar.

Laat dit moment nooit ophouden, is mijn enige gedachte.

Maar helaas. Het antwoord ken ik maar te goed.

Niets was zo krachtig als onze buurvrouw. Ook nu weer voert ze je moeiteloos mee. We doen niets anders dan strelen, maar haar broze handen kennen meer kracht dan ik ooit had verwacht. Het is bijzonder, zo bij haar te kunnen zitten. Een groot voorbeeld en niet alleen voor haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen, maar zeker ook voor ons. Niet voor niets hebben we haar toegelaten als “oma” voor onze kinderen.

En nu. Ik volg mijn gevoel. Ik geef haar een kus voor al die mooie herinneringen, die we samen hebben gemaakt. Ook nu weer verrast ze me: haar laatste woorden al fluisterend in mijn oor. Ik kan niets anders doen dan waardig buigen voor zo’n prachtig mens.

Geluk is
niet meer dan
haar strelende handen
en haar laatste woorden
“liefs voor jouw mooie gezin”

Een traan biggelt over mijn gezicht. “Dag lieverd” fluister ik terug.

 

Inspiratiebron:annaisanders.wordpress.com 

 

 

 

“Lente” in jezelf

Ontluiking van nieuw licht                         
als de kiem
diep onder de grond

Uitgroeiend tot een juiste vorm
van kracht en werkelijkheid
zonder overhaasting
in een wonderbaarlijk proces

De spirit of Light 
zal rijpen tot verrassingen
vanuit niets tot iets
als een uitdagend kleurenpallet.

© Sandarijn

 

 

 

 

 

 

Brief aan jou, mijn lieve dochter

Lieve oudste dochter,
Geruisloos, maar zonder twijfel sluipt de komst naar het MBO dichterbij. Ik houd niet van veranderingen. Een onrustig gevoel overvalt me. Tijdens jouw veilige jaren op de mytylschool kon ik nog afstand nemen van de grote boze wolf, die met zijn glibberige praatjes elk meisje mee zijn hol in zou lullen. En ook al heb ik geprobeerd me te verhouden tot de uitdagingen, die we allemaal een keer moeten aangaan en te dealen met de onrust die ik daarbij voel, de stap naar het MBO voelt als te groot voor jou mijn lieve dochter.
Tijdens de laatste uitslagen van een assessment heb ik van een andere kant gekeken naar jou. Ik heb gehoord en gevoeld hoe jij gegroeid  bent. Toch kan ik mijn eigen angst niet ontkennen. Daarom sluit ik mijn ogen en vertrouw op jouw groeiende kracht. Op de losbandigheid, waarin je in het leven kan staan. De openheid, zonder een beer te zien. Jij zou de beer tenslotte bij de arm pakken en een dansje wagen. Jouw visie op de wereld geeft mij de energie om me minder druk te maken om de kiezels die wellicht op je pad kunnen komen en me meer te richten op die boomhut, waar je ongetwijfeld in zal klimmen als de wolf je op de hielen zit.
Ik moest vandaag na het gesprek toch even denken aan de woorden van de kinderarts, die jou als 7 maanden oude baby al afschreef. “Verwacht er maar niet teveel van”, waren zijn woorden. Toen heb ik eigenlijk al losgelaten. Ik verwachtte niks van je, terwijl ik diep van binnen er altijd op vertrouwd heb, dat je het zou redden. De beperkingen, die de kinderarts beschreef waren in onze ogen mogelijkheden en warempel, wij als ouders hebben gelijk gekregen.
De ontmoeting met jou, mijn kind was de mooiste en meest waardevolle die ik op mijn pad mocht krijgen. 16 jaar geleden zorgde jouw komst voor mijn moederschap. Een kleine boeddha was letterlijk geboren. Jouw kijk op de wereld heeft mij vaak jaloers gemaakt, maar nog vaker geraakt. Jij hebt me nieuwe inzichten gegeven. Jij bent mijn voorbeeld hoe je trots op jezelf kan zijn en de weg te volgen, die voor jou bestemd is. En dat je zal struikelen, vallen of verdwalen is een feit, maar beloof me dat je die boze wolf te slim af bent.
Lieve dochter. Vandaag is voor mij een bijzondere dag. Jij hebt mij en je docenten laten zien, hoe uniek je bent. Een perfecte eenvoud van hoe een pubermens in ontwikkeling is. Van hoe een kleine Boeddha kon uitgroeien tot een prachtige tuinkabouter, zoals ik je gekscherend altijd noem.
Prachtig mens, je bent een pionier met veel wijsheden in je. Volg alsjeblieft je eigen weg en leer je domme moeder maar dat ieder mens zijn eigen taal en vorm in zich heeft. Als je dat doet, beloof ik je dat ik er alles aan zal doen om samen met jou de wereld te veroveren.
Liefs, je moeder

 

 

 

 

Openheid

 

Schrijf openheid, jij mijn vriend
van wat ik in naam dicht.
Spreek nu in de fluistering
bang om te kwetsen.
Spreek dat wat je hart bedoelt
dat altijd goed is
en omarm daarmee
jouw kwetsbaarheid
met verbindende kracht
van liefde,
waarmee je niets anders doet
dan stelling nemen,
voorafgaande aan
zitten, lezen, denken
tot openbaring
van duizend wonderbaarlijke
details.
© Sandarijn (2017)
openheid vanuit je hart is altijd goed

 

 

verhaal met een twist

Let’s twist again” van Chubby Checker galmt door de ballroom, waar Lieke en haar partner elke week genieten van een avondje onbezorgd twisten. Al jaren geleden hadden ze besloten dat dansen een deel van hun vaste levenspatroon zou worden. Ze kozen daarbij voor ballroomdansen, waarbij ze beiden volgens een bepaalde structuur hele afstanden over de dansvloer mochten afleggen. Te vergelijken met de opvoeding van hun drie koters, waarbij vaste structuren ondoorgrondelijk waren voor een goed ritme.

Dansen was een cadeautje aan hunzelf. Samen met vrienden hadden ze vanavond besloten om van hun vaste route af te wijken en te genieten van een verrassende avond.

Haar stoffen jurk sprankelde op een manier, zoals nooit eerder gezien en haar schoenen glommen van alle opwinding nog meer, als waren ze met een doek opgewreven. Wat waren Lieke en haar partner gelukkig op dit soort avonden. Het gevoel te hebben om deel uit te maken van iets groots, zorgden voor een diepe tevredenheid, waaraan ze zich helemaal konden overgeven.

dans dans dans
Dans van het leven

Klinkt als een perfecte avond, al zeg ik het zelf. Muziek is de playlist van het leven. Zonder woorden toch dat niet te beschrijven mooie gevoel krijgen.

De dansavonden uitgezonderd, zou dit verhaal zo het onze kunnen zijn, ware het niet dat ons verhaal twee jaar geleden een rare twist maakte. Mijn “danspartner” bleek onverwachts ernstig ziek en werd “gediskwalificeerd” voor minimaal een half jaar. In plaats van een gezellige twist mochten we de hoofdrol spelen in de horrorfilm van het streekziekenhuis. Geen twist of Quickstep, maar een vreemde ingewikkelde misselijkmakende slowfox, waarbij het lichaam soms gewoon niet meer wist wat onder of boven was.

Lieke en haar partner dansten in die tussentijd vrolijk verder, zoals het hoort. Onze structuren zijn na twee jaar ook weer terug. Weliswaar in andere hoedanigheden, maar “gedanst” kan er weer worden. Ons dansen staat gelijk aan de flow, waarin we de tijd vergeten. Waarin we ons kunnen overgeven aan het proces. We experimenteren, improviseren, maar verleggen vooral grenzen. Van Tango tot hip hop. Van het leven kleuren en vooral vaak buiten de lijntjes. En als we zin hebben om echt te dansen? Dan dansen we.

Liefde, vriendschap en geluk

Zo op het eerste gezicht zie ik kinderen die prima in het beeld passen van de gezonde massa. Echter, het tegendeel is waar. Energiestofwisselingsziekten zijn vrij onzichtbare ziekten, waarbij kinderen er aan de buitenkant goed uitzien, maar van binnen gaat er veel mis.

Vandaag een blog, waarbij ik van mijn eigen pad afstap. Waarbij ik aandacht besteed aan kinderen, hier in Nederland. Kinderen met een energiestofwisselingsziekte.

Foto:Lichtpuntje voor kinderen met energiestofwisselingsziekte

Simpele dingen, die voor deze kinderen vaak ingewikkeld zijn. Een professor die met een heel team het onacceptabel vindt dat er in Nederland nog wekelijks kinderen sterven aan deze ziekte. Ouders die blijven hopen op dat ene medicijn.

Liefde voor hun kinderen laat ouders bergen verzetten. Vriendschappen ontstaan er door de gemeenschappelijke deler en geluk is alles wat we deze gezinnen toewensen. Nooit geven ze op, hoe diep hun dal ook is. Samen staan ze sterk in al hun onzekerheden.

Leven met kleine stapjes, maar elk groot moment pakken. Dat is de insteek van de meeste ouders. Het leven kent vele onzekerheden en het is een continu plannen en zoeken naar de juiste balans. De weegschaal kan zomaar op een dag doorslaan naar de verkeerde kant. Ook dat zijn energiestofwisselingsziekten.

Mijn kennismaking met de gezinnen, die dagelijks kampen met de gevolgen van energiestofwisselingsziekten, hebben me de ogen doen openen. Hun kinderen hebben me kracht gegeven om te vechten voor hun, ondanks mijn eigen moeheid. Voor hun ben ik ambassadeur geworden van stichting Energy4all.

Voor geluk, voor de liefde voor het leven en voor de vriendschappen die ik heb mogen ervaren, maakte ik afgelopen weken een drietal setjes ansichtkaarten. Ze zijn per set, per thema te koop. Een deel van de opbrengst gaat naar energ4all, omdat de gevolgen van de ziekte altijd en overal aanwezig, zichtbaar en merkbaar zullen blijven.

 

Set kaarten Geluk. Ook in het thema Liefde (rood) en Vriendschap (blauw) te koop.

Grijze muis bekent kleur

Zo blij!Een totale ontspanning heeft zich meester gemaakt van mijn lijf en dus ook van mijn geest. En waarom? Ik ben samen met mijn gezin even van de verharde weg af gegaan. Zoals Roodkapje in het sprookje deed. Stiekem toch even op zoek gaan naar die mooiere bloemen. Natuurlijk staan er langs de verharde weg ook mooie bloemen, alleen zien we die niet altijd meer. We staan namelijk niet meer stil om van die prachtige bloemen langs de weg te genieten. Dus daarom deze actie van ons als gezin. Weg van de verharde weg en met blote voeten het mulle zand voelen. De duinen in en onze gedachten met de wind laten wegwaaien. Rode konen op ons gezicht. Kleur in ons leven!

En weet je. Het was best moeilijk hoor. Zo makkelijk als ik het nu schrijf ging het niet. We hebben ons best moeten doen. Het weer daagde ons uit: grijze wolken en regenbuien. Toch hebben we het voor elkaar gekregen. Door onze gekkigheid hebben we de grijze wolken een kleur kunnen geven en in één adem de regen weg kunnen blazen. De zon begon spontaan te schijnen. Wat een overwinning!

I did it! Een week lang positief denken. Het was een uitdaging, maar ergens ging het toch ook gewoon best vanzelf. En ik pak door. Dat beloof ik jullie. Ik zal lachen om mijn acties, ook al struikel ik drie keer op een dag. Ik zal de slingers gaan ophangen, ook al zitten ze in de knoop. Ik zal die potloden pakken om mijn zwarte gedachten in te kleuren, ook op de dagen dat het moeilijk is. Ik zal jullie deelgenoot maken van mijn uitstapjes. Jullie meeslepen in mijn pogingen mijn leven meer kleur te geven door net als roodkapje wat vaker van de verharde weg te durven gaan. De grijze muis komt uit de kast!

En uit de kast komen, dat durf ik. Uitdagingen aangaan is ondanks mijn gebrek aan zelfvertrouwen nooit echt een probleem geweest. Het waren mijn gedachten, die me dit negatieve beeld voorhielden. Vastgeketend aan mijn ziel. Echter, bij nadere inspectie blijk ik juist van uitdagingen te houden. Dan zit er dus nu nog maar één ding op: ik sla mijn rode cape om en ga op zoek naar de mooiste bloemen daar ergens diep in het bos.