Gouden grondbeginselen

Als ik terugdenk aan een van de mooiste momenten van afgelopen week, dan heeft dat alles te maken met een rijkdom zonder financiële waarde. Het mooiste moment was een van ontmoeten en kennismaken. Twee elementen, die in mijn leven van grote waarde zijn.

Het ontmoeten in mijn leven loopt als een rode draad door mijn leven. Vele ontmoetingen hebben ertoe geleid dat ik mijn echte kleur weer leerde kennen. En wil ik het schilderij van mijn bestaan nog kleurrijker maken, dan heb ik de kleuren van mijn vriendinnen nodig. Overigens de laatste jaren meer dan ooit. Zodoende nodigde ik ze uit om onder het genot van muziek, lekkere smaken en gezelligheid elkaar beter te leren kennen. Ontmoeten en elkaar leren kennen werden op dat moment de gouden grondbeginselen van wat uitmondde in het beste gevoel ooit.

Een ultiem gevoel van rijkdom kwam niet alleen met de aanwezigheid van (bijna) al mijn lieve vriendinnen, maar zeker ook nadat de klanken van de uitgekozen muziek samensmolt in onzer harten. Woorden, betekenissen en emotionele overgave werden onderdeel van een saamhorigheid, waar ik alleen maar van droomde. Elke vriendin openbaarde een klein stukje kleur van zichzelf door een songtekst te presenteren.

Als middelpunt van dit moment bleef ik me verbazen over de intimiteit, de kracht en de creativiteit waarmee mijn vriendinnen mij verrasten. Wat heb ik genoten van mijn durf om mijn vriendinnen uit te dagen, maar nog meer genoot ik van hun lef! Hoe moeilijk het bleek om kleur te bekennen in zowel muziek als een passionele uitdaging, wist het zich toch een weg te banen in de geest van iedereen. Ik kan dan ook niet anders dan beamen hoe trots ik op deze club meiden ben.

Met een grote glimlach zak ik onderuit in mijn stoel en kijk in de flikkerende vlammen van de kaarsen, die de hele middag als krachtige pijlers de sfeer ondersteunen. Ik probeer me voor te stellen wat ik zonder deze meiden zou moeten. Hoe leeg en saai de dagen gevuld zouden zijn zonder hun lach, woorden, tranen en hun muzikale en warme ideeën. Want hoe ontredderd ze ook een paar jaar geleden keken bij mijn creatieve voorstellen, hoe daadkrachtig verpakten ze nu- stuk voor stuk- hun eigen inbreng. Indrukwekkend, bijzonder en mooi…

Wat hebben de meiden me verrast, maar vooral verbaasd met het enorm blije gevoel dat ze wisten over te brengen met hun passionele uitdagingen. Want wat kan ik me de komende tijd verheugen op schildermomenten, zangondersteuningen, bloesemtochten, avonturen naar gezamenlijke passies en een treinreis naar Amsterdam om de kunst van het schilderen eens nader te bekijken in het Rijksmuseum. En oh ja, ook mag ik me ergens dit jaar op zondagochtend klaarmaken voor nog meer heimelijk avontuur.

Wat heerlijk om me dit jaar ergens binnen nieuwe ontmoetingen en kennismakingen te begeven. Het doel om mijzelf te verweven met de passie van mijn vriendinnen lijkt te gaan slagen. Een extraatje waardoor ik me nog rijker mag gaan prijzen. Tenslotte zit mijn rijkdom niet in bezit, maar in de schoonheid van vele nieuwe ervaringen. En dat ik die mag gaan delen met mijn vriendinnen, is het grootste geschenk dat ik met liefde zal omarmen.

 

Als vriendschap het verschil maakt

Het begrip vriendschap houdt me al jaren in de greep. Ik word soms geteisterd door hardnekkige worstelingen als het om mijn vriendinnen gaat. Met een perfectionist als ik is het snel feest op dit gebied.

Afspraken, etentjes, mailtjes, appjes, kaartjes of een keer een kopje leut. Het helpt bij mij een paar dagen, maar dan ben ik terug bij een onuitwisbaar onrustig gevoel. Een gevoel dat ik ergens iemand tekortdoe, of dat de vriendschap niet helemaal verloopt, zoals ik hem ergens voor mezelf gedefinieerd heb. Vriendschap betekent voor mij dan ook zoveel meer, dan een oppervlakkige praatje.

Vriendschap heeft iets magisch en nooit hetzelfde. Dat vind ik bijzonder, maar ook lastig. Waar je voor de ene vriendschap lef moet tonen, is de ander al tevreden met een wekelijks kopje koffie. Zo heb ik vriendinnen op kilometers afstand wonen en dan bedoel ik ook K-I-L-O-M-E-T-E-R-S, maar is de spirituele verbondenheid zo groot, dat het lijkt alsof we elkaar dagelijks uren zien. En soms zie ik vriendinnen weken niet, maar zorgt de huidige technologie ervoor dat het communicatieve vermogen op peil blijft. Het gebeurt dan ook regelmatig dat ik me verward afvraag of ik nog wel goed bezig ben.

Door de jaren heen heb ik heel wat soorten vriendinnen op mijn levenspad mogen ontmoeten. Vriendinnen, die al vanaf de basisschool ergens een plekje in mijn hart hebben veroverd, vriendinnen met gemeenschappelijk empathische vermogen, vriendinnen waarmee ik even stoom afblaas in de sauna, vriendinnen waarmee ik de wereld afreis, vriendinnen waarmee ik de ander op een poëtische manier te woord sta en vriendinnen die net als ik de uitdaging van het leven, al dan niet zingend, aangaan. Een mooie mix dus van een bijzonder gezelschap, al zeg ik het zelf.

De wensenlijst om vriendschap perfect te maken heb ik laten varen. Het voordeel van ouderdom is dat eisen minder hoog gesteld hoeven te worden. Ik profiteer tegenwoordig eerder van mijn bonte gezelschap aan vriendinnen, dan dat ik me erdoor laat belemmeren. De schoonheid van deze variatie, maakt mij als mens ook mooier. Ik heb geleerd mijn leven spectaculair te maken, juist door deze verschillen. Ze sluiten feilloos aan bij de behoefte, die ik als persoon heb op dat moment, waardoor we elkaar prachtig aanvullen. Zo streef ik ernaar dat ik- op een voor mij zo eerlijk mogelijke manier- respect heb voor de variëteit aan inhoud en karakter van een vriendschap. En lukt dat altijd? Nee hoor, ik ben ook maar een mens, met een heel leger aan gevoelens.

Ik vind het dan ook niet altijd meevallen om de balans te vinden binnen het onderhouden van vriendschappen. Gelukkig heeft de huidige maatschappij daar een zeer effectieve oplossing voor gevonden: de sociale media. Even een korte blik werpen in het geposeerde leven, is al vaak voldoende om weer op de hoogte zijn. En wil ik niet weg uit huis stuur ik een appje of gebruik ik Messenger  voor een wat langer bericht. De enige die bij mij werkeloos op de kast staat te koekeloeren, is de telefoon. Die pak ik alleen om mijn voorkeur voor liefdevolle confrontatie in mijn agenda te kunnen noteren.

Dus na jaren worstelen, kies ik tegenwoordig een podium waar ik kan stralen met welke vriendin dan ook. En dat dit steeds een ander podium is, maakt het juist zo uitdagend.  Zakt een vriendschap om wat voor reden dan ook in, ben ik de beroerdste niet om het vuurtje aan te wakkeren. Dan zet ik iemand zonder pardon voor een creatief blok*. Wat dat betreft ben ik niet zo’n lieverdje en kan ik best veeleisend en dwingend zijn. Maar hee, als vriendin is het mijn taak de muziek in het leven levendig te houden en dat is dan ook precies wat ik zal blijven doen.

*Mijn K-4 vriendinnen hebben ervaring met het feit dat ik vuurtjes wil blijven aanwakkeren en mijn verjaardag is de perfecte manier om de aanwezige vriendinnen voor het creatieve blok te plaatsen.