Als vriendschap het verschil maakt

Het begrip vriendschap houdt me al jaren in de greep. Ik word soms geteisterd door hardnekkige worstelingen als het om mijn vriendinnen gaat. Met een perfectionist als ik is het snel feest op dit gebied.

Afspraken, etentjes, mailtjes, appjes, kaartjes of een keer een kopje leut. Het helpt bij mij een paar dagen, maar dan ben ik terug bij een onuitwisbaar onrustig gevoel. Een gevoel dat ik ergens iemand tekortdoe, of dat de vriendschap niet helemaal verloopt, zoals ik hem ergens voor mezelf gedefinieerd heb. Vriendschap betekent voor mij dan ook zoveel meer, dan een oppervlakkige praatje.

Vriendschap heeft iets magisch en nooit hetzelfde. Dat vind ik bijzonder, maar ook lastig. Waar je voor de ene vriendschap lef moet tonen, is de ander al tevreden met een wekelijks kopje koffie. Zo heb ik vriendinnen op kilometers afstand wonen en dan bedoel ik ook K-I-L-O-M-E-T-E-R-S, maar is de spirituele verbondenheid zo groot, dat het lijkt alsof we elkaar dagelijks uren zien. En soms zie ik vriendinnen weken niet, maar zorgt de huidige technologie ervoor dat het communicatieve vermogen op peil blijft. Het gebeurt dan ook regelmatig dat ik me verward afvraag of ik nog wel goed bezig ben.

Door de jaren heen heb ik heel wat soorten vriendinnen op mijn levenspad mogen ontmoeten. Vriendinnen, die al vanaf de basisschool ergens een plekje in mijn hart hebben veroverd, vriendinnen met gemeenschappelijk empathische vermogen, vriendinnen waarmee ik even stoom afblaas in de sauna, vriendinnen waarmee ik de wereld afreis, vriendinnen waarmee ik de ander op een poëtische manier te woord sta en vriendinnen die net als ik de uitdaging van het leven, al dan niet zingend, aangaan. Een mooie mix dus van een bijzonder gezelschap, al zeg ik het zelf.

De wensenlijst om vriendschap perfect te maken heb ik laten varen. Het voordeel van ouderdom is dat eisen minder hoog gesteld hoeven te worden. Ik profiteer tegenwoordig eerder van mijn bonte gezelschap aan vriendinnen, dan dat ik me erdoor laat belemmeren. De schoonheid van deze variatie, maakt mij als mens ook mooier. Ik heb geleerd mijn leven spectaculair te maken, juist door deze verschillen. Ze sluiten feilloos aan bij de behoefte, die ik als persoon heb op dat moment, waardoor we elkaar prachtig aanvullen. Zo streef ik ernaar dat ik- op een voor mij zo eerlijk mogelijke manier- respect heb voor de variëteit aan inhoud en karakter van een vriendschap. En lukt dat altijd? Nee hoor, ik ben ook maar een mens, met een heel leger aan gevoelens.

Ik vind het dan ook niet altijd meevallen om de balans te vinden binnen het onderhouden van vriendschappen. Gelukkig heeft de huidige maatschappij daar een zeer effectieve oplossing voor gevonden: de sociale media. Even een korte blik werpen in het geposeerde leven, is al vaak voldoende om weer op de hoogte zijn. En wil ik niet weg uit huis stuur ik een appje of gebruik ik Messenger  voor een wat langer bericht. De enige die bij mij werkeloos op de kast staat te koekeloeren, is de telefoon. Die pak ik alleen om mijn voorkeur voor liefdevolle confrontatie in mijn agenda te kunnen noteren.

Dus na jaren worstelen, kies ik tegenwoordig een podium waar ik kan stralen met welke vriendin dan ook. En dat dit steeds een ander podium is, maakt het juist zo uitdagend.  Zakt een vriendschap om wat voor reden dan ook in, ben ik de beroerdste niet om het vuurtje aan te wakkeren. Dan zet ik iemand zonder pardon voor een creatief blok*. Wat dat betreft ben ik niet zo’n lieverdje en kan ik best veeleisend en dwingend zijn. Maar hee, als vriendin is het mijn taak de muziek in het leven levendig te houden en dat is dan ook precies wat ik zal blijven doen.

*Mijn K-4 vriendinnen hebben ervaring met het feit dat ik vuurtjes wil blijven aanwakkeren en mijn verjaardag is de perfecte manier om de aanwezige vriendinnen voor het creatieve blok te plaatsen. 

Kleur in mijn leven

Ik blader virtueel door mijn verleden. Dit ter voorbereiding op mijn 48e verjaardag. Talloze foto’s van een persoon, die steeds weer veranderde van stijl, maar altijd in staat is geweest het leven kleur te geven ondanks de vele drempels. Overduidelijk een verleden, maar zeer zeker ook een verhaal, waar ik met trots op terugkijk. De schetsen, kriebels en vlekken weerspiegelen slechts de onderdelen uit fases op een levenspad.

Het donkere weer van vandaag deert me niks. Mijn gezin kleurt de dagen rood, geel en groen en ook vandaag straalt voor mij de zon in het huis waar ik wakker word. Mijn verjaardag is sinds 2016 nooit meer zoals die ooit geweest is, maar mijn kinderen weten me precies te raken, waardoor de beladenheid ver op de achtergrond komt te staan. En daarmee omarm ik ook vandaag de meest leuke dag van het jaar!  Want mijn verjaardag heb ik al lang geleden gebombardeerd tot de meest waardevolle dag voor mezelf. Een dag waarop de storm in mijn hoofd even gaat liggen en ik mijn uren vul met de meest muzikale en levenslustige klanken, waardoor ik uiteindelijk heel dicht bij mezelf kom.

Verjaardagen. Voor mij is het ondenkbaar om eraan te ontsnappen. Ik vier die dag, hoe dan ook! En alhoewel ik mijn verjaardag dit jaar niet echt op 7 februari vier, zijn de uitnodigingen voor mijn vriendinnen de deur al uit. Niets heerlijker om mijn verjaardag te overgieten met mijn eigen uitbundige ideeën en daar is tijd voor nodig. En aangezien ik dit jaar jarig ben midden in een periode van carnavalsvoorbereidingen, verschuif ik mijn feestje met liefde naar een ander tijdstip. Zo heb ik nog iets moois in het vooruitzicht…
Dat mijn uitbundigheid niet altijd door iedereen enthousiast ontvangen word, is tegenwoordig niet meer mijn probleem. Alle andere dagen van het jaar wil ik me best inhouden, maar als het om mijn verjaardag gaat helaas niet. Tenslotte denk ik maar één dag per jaar aan het kind in mezelf en die vreugde neemt niemand mij af.

Dus ja. Ook dit jaar kleur ik mijn verjaardag goed in. Met appeltaart, Limburgse vlaai, hamburgers en patatas, ongeacht hoezeer ik ook moet afvallen. Want ach, wat te doen aan feestvierende hormonen en zwaartekrachten waar ik niet altijd invloed op heb. Vandaag zet ik mijn titel als vintage moeder even aan de kant en flaneer ik in mijn maat 42 bloemetjesjurk door de kamer. Dus ja. afvallen staat zeker op mijn eigen lijst van uitdagingen, maar vandaag even niet.

Vandaag staat in het teken van genieten en stilstaan bij de afgelopen maanden. Ze waren fantastisch! Juist de uitdagingen die ik aanging, zorgden voor energie en geluk. Ik word zo blij van nieuwe ontdekkingen, op welk niveau dan ook. Het geeft me adem en het gevoel dat het leven waard is om voor te vechten. Na mijn bezoek aan Auschwitz kostte het me even tijd om te aarden: blijkbaar moest ik alles voor mezelf op een rijtje te zetten. Gelukkig kreeg ik, naarmate de dag van mijn verjaardag dichterbij kwam, weer ruimte om een nieuwe lijst te mogen ontvangen. Dit keer overigens niet door mezelf opgesteld…

Ik zette mijn vriendinnen aan het werk. Ik gaf hun een uitnodiging voor mijn feestje, maar wel met een bijzondere opdracht. Een opdracht om aandacht te geven aan de vriendschap, zonder daarbij in de beurs te hoeven tasten. Om tijd vrij te maken, mij mee te nemen in een uitdaging, verweven met hun passie voor het leven. Het is een glans, die ik mezelf, maar ook hun zo graag gun.

Ik blader door mijn verleden en sta vandaag stil bij mijn heden. De 48 jaar die ik al mag doorbrengen op deze aardbol is niet altijd een feestje gebleken, maar ik heb – samen met mijn gezin, familie en vrienden- altijd de moed gehad de slingers weer op te durven hangen. Deze oude taart heeft nog steeds stevige toefjes slagroom! De woorden, gedichten, foto’s en kriebels, die ik vandaag de revue laat passeren, zijn een waardevol goed, waar ik met veel liefde en geluk op mag terugkijken. Morgen start ik mijn nieuwe levensjaar met een schone lei. Een lei, die weer gevuld mag gaan worden met woorden, citaten, beelden, ervaringen, maar vooral met heel veel kleur.

Paard en mens: een wonderbaarlijke verbinding

Waarom in godsnaam op de rug van een paard klimmen, als je er doodsbang voor bent?

Die vraag heb ik me nooit hoeven te stellen, de behoefte was er ineens. Ik keek al jaren jaloers naar de rust die over mijn kinderen daalde, zodra zij op de rug van de IJslanders klommen.

Ikzelf ben een vreselijke kluns op het gebied van dieren. Ik sta letterlijk met mijn handen in het haar als ik, waar dan ook, omringd word door dieren. Hun aanwezigheid brengt geen rust, maar een onbestemd en onmachtig gevoel waar ik niks mee kan. Eerlijk gezegd is er niet eens een gevoel. Ik heb echt twee linkerhanden als het aankomt op de aanvoelen van beesten in het algemeen. De drie goudvissen, die een aantal jaar bij ons inwoonden, hebben mijn spastische manier van communiceren ook niet overleefd. Een droom om ooit me te omringen met huisdieren heb ik dan ook nooit gehad.  Een gemis? Ja, absoluut. Maar ja blijkbaar heb ik doodgewoon geen talent als het op dieren aankomt.

Om toch een ruime opvoeding teweeg te kunnen brengen bij mijn kinderen, plan ik sinds een jaar of 5 een weekendje bij mijn familie in Zeeland. Hun landgoed geeft mij en mijn gezin de kans kennis te maken met kitten, IJslanders en kippen.

De terugkerende weekenden in Zeeland op manege de IJslander ben ik steeds meer gaan omarmen. Ik ontdekte dat ik, ondanks de vele dieren om me heen, tot rust kwam in deze omgeving. Niet alleen de frisse wind, de woeste aantrekkingskracht van de zee en de ruimte om me in te bewegen, zorgden voor een open mind. Ook de vreugde die ik bij mijn man en kinderen zag ontstaan, maakte me intens gelukkig. Een warm hart vanuit mijn betrokken familie in combinatie met de empathie die paarden voelen voor mensen, brokkelde mijn angst voor dieren steeds weer een beetje meer af. Steeds kleiner werd de afstand, die ik voelde voor een paard. Dat ik nog steeds geen behoefte heb om huisdieren toe te laten in mijn huishouden is een vaststaand  feit.

Toch leerde ik dat de verbinding met dieren een privilege is.  Mijn kinderen zijn daarin voor mij een groot voorbeeld, vooral mijn jongste. Jaar in, jaar uit klommen zij zonder enige angst op de rug van een paard. Het klakken van de hoeven op de stenen, zodra zij met mijn oom en nicht de manege verlieten, liet mijn eigen behoefte -deze ervaring te beleven- groeien. Het niet durven naleven van mijn eigen dromen had ik al veel te lang begraven. Tijd om te bemesten dus! Tenslotte verdwijnen dromen nooit en kunnen ze door durf en doorzettingsvermogen weer langzaam ontkiemen. 

En dus plande ik opnieuw een weekendje Zeeland. In overleg met mijn nicht werd er tijd vrij gemaakt om in alle rust de omgeving buiten de manege te ontdekken.  Mijn angst voor paarden wilde ik een plekje geven en de enige manier om mezelf wat beter te leren kennen in de combinatie met dieren zou op de rug van een paard moeten zijn. Tenslotte zijn paarden de weerspiegeling van onze ziel.

Dat ik overduidelijk niet met dieren kan omgaan, kunnen velen om me heen beamen. Ik wekte dan ook meteen de aandacht van mijn gezin, toen ik de opdracht kreeg Gletta, mijn merrie uit de wei te halen. Totaal onbeholpen en zonder enig gevoel voor haar, sjorde en trok ik aan het touw. Pfff, wat was ze sterk. Na wat tips van Roos, mijn nicht, kreeg ik haar zover om het hooi met rust te laten en met me mee te lopen naar de opzadelplaats. De foto’s spreken boekdelen en de onhandigheid spat er dan ook van af.

Toch heb ik er vanaf het eerste moment ontzettend om moeten lachen. De onmogelijkheid, waarmee ik de communicatie aanging, de stijfheid waarmee ik het zadel besteeg en de enorme spanning om toch vooral die teugels in eigen handen te houden. Luisteren naar wat mijn merrie wilde, lukte helaas nog niet, al begreep ik wel dat ik haar “weerbarstigheid” op het eind van de rit helemaal te wijten had aan mijn eigen gedrag.

De boodschap die Gletta, mijn merrie wilde overbrengen is een van de velen die ik graag over mezelf wil leren kennen. De rit op het paard was overduidelijk een regelrechte uitdaging, maar ik heb hem met beide handen aangegrepen. Dat ik met stijve spieren en klotsende oksels uiteindelijk van het paard afkwam, woog niet op tegen het magische gevoel dat meester van me maakte toen ik ritmisch bewoog op de rug van het paard. De schommeling, het klikklakkende geluid van de hoeven en de stilte die in mijzelf ontstond, opende mijn hart voor de verbinding met paarden.

Welke rol de paarden uiteindelijk nog zullen spelen in mijn leven laat ik open. Een kleine deur is geopend en met mijn nicht op nog geen twee uur afstand rijden, is de kans groot dat ik dankzij de paarden nog intenser naar mijn eigen behoeften durf te kijken, dan nu het geval is.

En wat is mooier dan een empathisch hart vol liefde en openheid voor zowel kinderen als dieren te hebben.