Presenteren? Ja graag.

Boekpresentatie april 2018

Op 28 april 2018 presenteerde ik “Voorbij de zwartgekleurde pupil”. Het was een weergave van mijn verhaal, mijn gevecht, mijn kijk op kanker in ons gezin. Het boek gaf uiteindelijk op een kwetsbare manier inzicht hoe de wereld van kanker mij volledig overhoop gooide.

Spreker

Dat ik me als een vis in het water voelde tijdens de presentatie, merkte ik al meteen. Ik hoopte dan ook dat de inhoud van mijn boek zou zorgen voor spreekmomenten. Gelukkig duurde het niet lang, voordat ik benaderd werd door Zuyderland om in het kader van een businessbijeenkomst meer te komen vertellen. De avond had als thema: “Longkanker en immuuntherapie”. Een avond om nooit te vergeten. Niet alleen mocht ik een waardevolle bijdrage leveren door te spreken, ook kreeg elke toehoorder een boek en ontving ik meer inzicht in de mens achter de hoofdlongarts, waar ik eerder gezworen had hem nooit meer aan te kijken. De plek achter de microfoon bezorgde me geen rillingen van onzekerheid, maar wel van plezier en uitdaging. Het was ook nu weer overduidelijk hoe graag ik voor een publiek stond.

Voortgang

Jammer genoeg had ik niet de tools om actief te zoeken naar mogelijkheden. Het bleef na die bewuste avond dan ook even stil. Dat frustreerde me enorm, maar ik leerde rustig af te wachten en te vertrouwen op datgene wat er op mijn pad zou komen. En alhoewel het proces natuurlijk niet snel genoeg verliep voor mij, was de vraag van tante Lenie van Stichting tante Lenie om mijn boek onder de aandacht te brengen tijdens een benefietdiner, een aangename verrassing. Ter introductie van het diner mocht ik iets meer vertellen over de rol die de stichting had gespeeld in ons ziekteproces. Daarnaast verwoordde ik helder, waarom mijn boek zo bijzonder was. Tenslotte mocht ik dat, dankzij vele recensies, wel geloven.
Tevreden was ik nog niet. Hoe kan het ook anders, met dat verdomde perfectionisme in me. De leegte die ik na een presentatie voelde en het gegeven dat ik er verder geen invloed op had, was niet altijd even hoopgevend. Maar processen gaan stapsgewijs en dus ook dat van mij en mijn boek.

Toon Hermans Huis

Op een middag belde Michiel Gronenschild. Hij is de longarts van Paul en vrij direct betrokken bij onderzoeken en presentaties. Samen met Toon Hermans Huis organiseerde hij een informatiebijeenkomst over Longkanker en immuuntherapie. Of ik samen met Paul wilde spreken. Natuurlijk wilde ik dat graag! Ik voelde meteen de energie door mijn lijf stromen. Door dit soort opdrachten kon ik de wereld aan. Door mijn enthousiasme kon Paul geen nee meer zeggen en maakten we er samen iets bijzonders van. De tegenstellingen in ons verhaal waren groot, maar ook bevrijdend en een schot in de roos. Paul als nuchtere ervaringsdeskundige op het gebied van longkanker en immuuntherapie en ik als emotionele dweil aan de zijkant. De verpleegkundige die Paul en mij helemaal in het begin van het ziekteproces had opgevangen, moest zijn vochtige ogen af en toe drogen: hij wist niet wat hij hoorde.
Bijzonder dat we deze ervaring mochten delen met zo’n 40 toehoorders in het Toon Hermans Huis. Velen moesten het proces van immuuntherapie nog ondergaan en stonden dan ook versteld van wat de kracht kon zijn van immuuntherapie. De mooie reacties en weerspiegelende vragen die we kregen, gaven ook Paul en mij weer nieuwe inzichten.

Symposium

En met die inzichten kwamen wij ook weer verder in ons proces. De puzzelstukjes konden we na elke presentatie weer verder neerleggen. Het duurde overigens niet lang, voordat een nieuwe uitdaging op ons pad kwam. Claudia, mijn oncologisch psycholoog, had ons horen spreken op die avond bij Toon Hermans Huis. Zij organiseerde een symposium en op zoek naar sprekers. Ik wist niet wat ik hoorde: we zouden mogen spreken op een symposium voor 150 mensen…Ik werd er stil van. Stiekem kwam een wens van mij uit. Natuurlijk moest ik overleggen met Paul, maar ook hij vond de kans te groot om te laten liggen.
De avond “Kanker en gezin” kende een absoluut ander karakter als de infoavond bij Toon Hermans. Immuuntherapie kwam niet aanbod, maar het uitgangspunt had meer te maken met alle impact die de kanker had op ons als gezin. Naast het feit dat dit best lastig was om in 15 minuten te verwoorden, bleken we veel kwijt te zijn als het ging om onze kinderen. Het leek wel alsof het ziekteproces als een normaal iets geïntegreerd was in ons gezin. Dat we wederom een indruk maakten op deze avond, konden we omarmen als een compliment.

Woorden van veerkracht

Dat spreken voor mensen in mijn bloed zit, is logisch met mijn achtergrond als docent. Dat ik steeds enthousiaster wordt, heeft te maken met de ervaringen die mij rijker maken. Het laatste symposium waarop we mochten spreken, kende meerdere sprekers, waardoor ik andere vormen van presentaties leerde kennen. Een lading herkenning, inzichten en verrijking passeerden dan ook de revue. Dat ik niet helemaal tevreden kon terugkijken op onze presentatie, had meer te maken met mijn kritische blik en mijn neiging om me te vergelijken met andere sprekers, dan met de kwaliteit van onze inhoud. Gelukkig kregen we tijdens de borrel veel positieve reacties en konden we onze rugzak vallen met nieuwe aspecten, insteken en verhalen. Ook nu weer kreeg ik de bevestiging dat het schrijven en uitgeven van mijn boek een van de meest waardevolle dingen is gebleken.

Nieuwe sporen

Of er een nieuwe kans komt om ergens te spreken, weet ik niet. Diep van binnen hoop ik zoveel meer mensen te mogen inspireren met mijn woorden. Aan de andere kant is het nu 5 jaar na de eerste diagnose en alweer 2 jaar na de uitgave van mijn boek.

Twee volle notitieboekjes met aantekeningen van de afgelopen twee jaar liggen te wachten tot ze herschreven en gedrukt worden. Woorden, die zoveel meer veerkracht weerspiegelen, juist omdat we de glinstering in het leven bleven zien en inpakten als een mooi cadeau. Dus tijd om nieuwe sporen van geluk te gaan afdrukken.