Sinterklaasvirus

Door: Sandarijn Hilkhuijsen

Ik hoef de maand december maar in te slaan of een enorme vermoeidheid neemt bezit van me. De tranen branden achter mijn ogen. Niet nu, denk ik, elk jaar weer. Niet in de leukste maand van het jaar. De maand waarin ik al van kindsbeen besmet raakte met het sinterklaasvirus.

Ook dit jaar is het weer raak. Gelukkig wint het sintvirus van de vermoeidheid. Overigens weiger ik ook maar enige concessie te doen op het gebied van het sinterklaasfeest. Dat en de besmetting van mijn gezin, zorgt voor een enerverende start van de maand december. Waar ik oververmoeide steken laat vallen, pakt een van de kinderen dat wel op.
Onze oudste, die ondertussen haar thuis bij Villa Franca heeft gevonden, geniet op afstand mee. Voor iets lekkers in haar schoen, laat ze graag een schoen achter bij onze kachel. Het is te proberen! Onze middelste daarentegen vindt schoen zetten nogal een dingetje. Als het echter gaat om het schrijven van gedichten, wil ze de sint maar al te graag helpen. Haar lesrooster is dusdanig verknipt met veel vrije uren, dat ze deze opdracht met twee handen aangrijpt: even wat invulling van haar tijd. Onze jongste heeft dan weer niks met woordelijk gerijm, maar staat als een jonge kwispelende hond voor me als het gaat om een rollenspel of surprise. Waar hij normaliter in het jaar redelijk passief is, stroomt hij in de maand december over van energie.

Jongste als sint in de weer

Alles wordt uit de kast gehaald om op tijd klaar te zitten voor het sinterklaasjournaal. En terwijl ik me in de keuken bezighoud met de voorbereidingen van het eten, hoor ik zijn zware bromstem in de woonkamer doorklinken. Jongste voedt, ondanks zijn bijna 15 kalenderjaren, zijn fantasierijke vermogen elk jaar een beetje meer. Met een hoop creativiteit tot gevolg. Pepernotenwafels moeten gebakken worden: niet alleen voor thuis, maar zeker ook voor tijdens het sinterklaasspel in zijn klas. En waar jongste normaal niet vooruit te branden is, moet er op stel en sprong gezocht worden naar materialen om een surprise voor opa in elkaar te knutselen.

De pepernotenwafels worden geïnspecteerd.

Om optimaal mee te kunnen genieten, beweeg ik deze dagen mee op de golven van zijn enthousiasme. Schoenen moeten gevuld worden, kruidnoten gebakken, fopcadeautjes bedacht en ook voor sinterklaasavond ligt er nog een hele waslijst aan gedachten, die nog praktisch voorbereid moeten worden. Want hoe leuk is het om je opa en oma eens legaal op hun nummer te zetten, in de rol van een bij elkaar geknutselde sinterklaas.

Ik weet ondertussen dat het onmogelijk is om mijn puberende zoon te temmen. Ondanks het feit dat hij jaren geleden is ingewijd in het verhaal achter de Sint, weet hij het elk jaar weer zo te brengen dat er niks leuker is dan het spel mee te spelen. Eerlijk gezegd geniet ik stiekem ontzettend met hem mee. Want wat is er leuker om geheimpjes te hebben, gedichten te maken en surprises te knutselen. Dat ik elk jaar weer de vertrouwenspersoon ben van degene die bij jongste op het lootje staat, heeft wel zijn voordelen: samen hebben we in de grootste voorpret.

Het sinterklaasfeest is wederom ten einde, maar wat heb ik mogen genieten van het enthousiasme waarmee jongste in zijn rol als sinterklaas de mensen op de hak neemt. Zijn musicalervaringen en zijn klassikale lessen drama hebben een behoorlijke basis weten te leggen.

Zachtjes neurie ik nog een verlaat sinterklaasliedje. Terugkijkend op het eerste deel van de maand december, kan ik niets anders dan beamen dat ik ondanks de jaarlijkse drukte er alles aan zal blijven doen de vreugde van het sinterklaasfeest als traditie in ons gezin in ere te houden. Tenslotte is er niets mooier om een jaar zo hilarisch mogelijk af te sluiten.