Mijn dagboek

Door Puck Hilkhuijsen

Donderdag 13 november

Ik ben op controle bij Nicole de kinderarts. Waar ik bang voor was gebeurd: ik moet weer meer wegen. Daar heb ik geen zin in, maar ja het moet wel. Mama moet de hele week mijn brood beleggen. Nou, daar zal ik wel kilo’s van aankomen. De zwaarte van de ziekte drukt op me.

de zwaarte van anorexia

Vrijdag 14 november

Ik ben al vroeg klaar op school. Mama haalt me op. Samen met Janna, mijn zus, gaan we lunchen bij Jansen&Janssen. Dat durf ik heel soms. Ik eet een tosti. Ik ontdek dat er meer kaas op zit, dan ik gewend ben. De onrust slaat toe. Ik loop naar huis: lopen is goed en thuis bak ik een cake, omdat opa en oma in het weekend komen. Bakken is leuk, als ik het maar niet hoef te eten. (wat ik best wel jammer vind)

Zaterdag 16-11-19

Vanmorgen heb ik mama rustig mijn ontbijt laten maken. Ik bemoei me er niet mee. Ik pas een truitje en een T-shirt, dat mama voor me had gekocht. Het truitje paste en het T-shirt (xxs) niet. Te groot. Het truitje zit heel mooi en ik voel me ineens heel volwassen. Tegen half 12 halen we opa en oma op het station op. We wandelen naar BAM. Dat is de lunchroom waar Janna werkt. Mama en ik drinken wat.  Gelukkig, want weer een lunch buiten de deur durf ik niet. Na de lunch ben ik boeken gaan halen bij de bieb en heb er 2 meegenomen. Zo kom ik wel aan mijn stappen. Toch voel ik me dikker dan ooit.

Zondag 17-11-19

Zondagochtend ben ik met papa naar de open dag bij het Vistacollege geweest. We hebben gekeken bij de opleiding “helpende zorg” niveau 2. Ook hebben papa en ik gekeken bij niveau 3 opleidingen om te kijken wat ik kan doen als ik klaar ben bij niveau 2. Toen we klaar waren heb ik me officieel ingeschreven voor de opleiding “helpende zorg” niveau 2. Ik dacht ‘ik doe het nu maar want anders blijf ik erin hangen en twijfelen’.

‘s Middags ben ik met Janna naar de film Maleficent 2 geweest. Dat was leuk en gezellig.  ‘s Avonds aten we bij ons thuis friet met snack. Ik kreeg iets anders, omdat ik me erg dik voelde. Ik had het best wel gewild en vond het ergens ook jammer, maar ik raak nu veel te snel in paniek, zeker nadat mama ook nog eens vlokken op mijn brood had gedaan.

Maandag 18-11-19

Vandaag was een saaie dag op school. Ik heb veel vrij en dus denk ik voortdurend na over alles waar ik mee bezig ben. Ik ben dan ook erg somber en app mijn moeder de hele tijd. Vanmiddag ging ik samen met mama en Janna naar de Plus. Janna moest namelijk nog wat boodschappen doen en mama had tegen mij gezegd dat ik een sinterklaas uitdaging mocht/moest kiezen. Toen ik voor het schap kwam te staan vond ik het erg lastig. Ik vind veel lekker maar overal heb ik gedachtes bij zoals over kcal, hoeveelheden enz.

sinterklaas lekkernij

Het is me uiteindelijk niet gelukt om iets te kiezen. Ik zei ‘waarom lukt het me niet. Dit kan een kleuter nog.’ Ik bleef staan bij het schap omdat ik in mijn hoofd had dat het gewoon moest lukken. Mama moest me meeslepen naar huis.

De Plus bij ons waar we boodschappen doen

Toen we Janna thuis hadden gebracht, moest ik in de auto bij mama huilen, omdat het me niet lukte om iets te kiezen. Ik had zo gehoopt dat het me dit jaar wel zou lukken om iets te vinden dat mama in mijn schoen kon doen. Omdat ik wel van lekkers hou. Maar ik voelde me zo dik dat ik bang was dat ik er nog dikker van zou worden. Daarnaast was het de hele dag zo aan het regenen dat we amper gewandeld hadden. Dat in combinatie met het beleg dat mama op mijn brood doet, is reden dat ik vandaag volledig de weg kwijtraak. Ik heb heel erg het gevoel dat ik 0,5 – 1 kilo ben aangekomen donderdag. Ondanks dit heb ik wel gewoon de yoghurt met jam en muesli moeten eten.

Dinsdag 19 november

Vandaag had ik heel veel gedachtes en angsten. Ik wil graag mee doen op sinterklaasavond door ook wat lekkers te eten, maar ik heb veel angst om ervan aan te komen, te veel ervan te eten, te veel kcal binnekrijgen of dik worden. Ik mail mijn therapeut. Haar antwoord begrijp ik, maar vind ik lastig. Ze zegt: gewoon doen!

Ik wil ook gewoon genieten net als iedereen en gezellig mee kunnen doen. Ik wil zo graag leven zonder eetstoornis, maar ik krijg Ana maar niet genegeerd. Omdat ze steeds in mijn hoofd tettert dat ik dik ben, elke dag moet wandelen en wel 10.000 stappen of meer. Ik houd van lekkere dingen eten, maar weet niet meer wat normaal is.

Stappen door het bos

Ik heb ‘s middags met mama tijdens het wandelen een heel gesprek gevoerd over het sinterklaas gebeuren en lekkere dingen eten enz. Maar ook over gezelligheid zonder snoep. Ik wil zo graag de balans vinden tussen gezond eten en af en toe wat snoepen, maar ik weet gewoon niet meer wat normaal is. Na het wandelen ging ik er nog meer over nadenken en ging ik ook allerlei vragen stellen.

Mama zei:’ stel het eens voor op de blog of op proud2beme’.

Mijn vraag is dus: “hoe vind ik de balans tussen wel en niet eten en normaal eten en ook af en toe iets lekkers kunnen eten?”

Want ik zou zo graag weer mezelf terug willen vinden en weer 1 of 2x per week iets lekkers te eten zonder bang te zijn. Ik wil een leven zonder eetstoornis. Ik wil Puck weer zijn, de nieuwe Puck, want ik ben ondertussen gegroeid en niet meer dat meisje van 10.

Woensdag 20-11-19

Studiedag! Mama moest weg en ik ben al op pad geweest voor sinterklaas. We hebben lootjes getrokken en moeten voor diegene een gedicht en een cadeautje kopen. Sinterklaasje spelen is leuk.

Ik heb ook bakspullen gekocht want ik ga vrijdagmiddag bakken voor mijn opa en oma. Ze zijn 51 jaar getrouwd.

Toen mama thuiskwam zijn we naar de winkel gegaan en hebben we toch die chocolaatjes gekocht die ik zo lekker vind om in mijn schoen te doen. Goed he!! Dus vanavond mag ik mijn schoen zetten. Ik heb ook de yoghurt gehaald die er vanmorgen niet was en nu wel. Ik vind die het lekkerst.

Vanmiddag heb ik ook weer gesprek met Marianne, mijn autisme coach. Het ging goed. Ik kletste de oren van de kop. Nou dat is volgens mij weer een beetje Puck. Mama ging zingen en ik had de film Wonder gekregen. Ik vind het een goede film, maar ik was ook een beetje moe, dus ga ik niet mee stappen. Ik had mijn 10.000 stappen al gemaakt en als ik met mama mee zou gaan, zou ik dat alleen doen om nog meer te lopen en dan geef ik Ana haar zin. Vanmiddag heb ik mama de yoghurt laten maken. Ze vergat alleen de crackers. Ik dacht zou ze dit expres doen of gewoon echt vergeten, maar wist niet goed of ik er wat van moest zeggen. Toen ik het later vroeg zei ze: oeps vergeten. Ik zei: morgen maar weer dan.

Vanavond eten we iets dat ik lekker vind en ook nog eens veilig. Namelijk rode kool met hamburger. Dat heb ik gekozen. Vandaag was weer eens een hele goeie dag!

De ontdekking van mezelf

Donderdag 21-11-2019

Nicole is ziek. Dat is mijn kinderarts. Niet leuk…Vanochtend moeten wegen. Ik durfde amper te kijken. 43.8 Langzaam richting de 44 kilo. Wat wel goed is: ik heb mijn schoen gezet. Ik kreeg er chocolade in. Best spannend, want wanneer ga ik zo’n lekker Sintje proberen?

Vandaag weer ortho-bezoek. Weer een scan van mijn gebit. Ze moeten een bepaald gebitje maken, dat ik moet gaan dragen. Dat was al een keer gedaan, alleen doordat er veel miscommunicatie was op de werkvloer en binnen het laboratorium, was het bitje pas 4 weken later klaar en toen paste het niet meer. Hoop dat het nu beter gaat en dat ik met een passende beugel 2019 uit kan gaan.

Komende week ga ik twee uitdagingen doen bovenop mijn normale eetpatroon. Ook ga ik voor 30 mensen bakken. Papa en mama gaan een presentatie geven in Toon Hermans Huis.

Anorexia is…

…niet meer durven.

Durfde ik ook maar eens wat lekkers te nemen als ik daar zin in heb. Of eens iets ongezonder te eten dan de normale avondmaaltijd aardappel, vlees, groente.

…niet meer zonder schaamte genieten.

Kon ik maar weer genieten van eten, zonder schaamte. Zowel genieten van de dingen die ik durf te eten als de dingen die ik niet durf te eten. (zoals die uitdaging op zondag). Soms geniet ik wel van mijn eten, dan verschijnt er een ontspannen glans over mijn gezicht. Maar het liefst zou ik er wat vaker van willen en kunnen genieten. Net zoals vroeger, zonder bang te zijn dat ik aankom of dat ik ingrediënten controleer.

…schommelen tussen emoties.

Aan de ene kant jammer dat afgelopen zaterdag de film niet door kon gaan, omdat degene waar ik mee ging ziek was. Aan de andere kant opluchting, want ik voelde me zelf best wel gespannen. Samen op pad is leuk, maar overprikkelt.

…veel te veel gedachten hebben.

Van al dat denken overdag word ik wel een beetje moe. Ik heb op een dag heel veel gedachtes en denk daar dan ook veel over. Voor mij is het nooit klaar.

…jezelf kwijtraken.

Kon ik maar tegen Ana zeggen dat ze moest oprotten en kon ik haar maar negeren. En dit aan haar zeggen zoals op de tekening staat.

groetjes en tot volgende week.

Puck

Angst


Ik kan er alleen maar van dromen, dat ik ooit zonder gedachten kan genieten van een twix.
(Puck)

Boodschappen
Ik heb voor mijn eetstoornis altijd al boodschappen meegedaan. Ook kookte ik en in de weekenden bakte ik erop los. Nu is dit een groot probleem.
Als ik met mama door de winkel loop, zie ik eten dat ik niet durf te eten maar wel lekker vind. Dat geeft me een verdrietig gevoel. Het liefst zou ik iets willen meenemen, om op te eten. Dit geldt niet alleen voor de afdeling waar de koekjes liggen, ook de keus aan zuivelproducten bezorgt me een angstaanval.
Hoe moet ik in hemelsnaam ooit leren kiezen?

Kinderarts
Weet je nog dat ik het de vorige keer er over had dat ik naar de kinderarts moest?
Wat had ze voor mij in petto? Dat zal ik je vertellen.
Ze was bezorgd over mijn lijf. Blijkbaar is mijn lijf nog niet gezond.
Ik vind dat moeilijk te geloven, want ik eet al heel veel en heb een goede conditie. Ja dat ik flauw viel in de vakantie was niet zo handig misschien, maar hee het is slechts een keer gebeurd en meer niet.
Nu moet ik van haar nog meer zuivel eten. Want daar zitten eiwitten in, GOED VOOR MIJN SPIEREN.
Kreeg ik me daar een paniekaanval. Weet je wat ik dan doe? Ik bijt eerst bijna op mijn vinger. Dan schreeuw en scheld ik. Mijn leven is op dat moment stom. Ik verlies alle controle, zo had ik niet door dat ik de kinderarts bijna op de tenen trapte. ( moet ze maar niet zo dicht op me zitten) Geen enkele aanraking kan ik dan verdragen.

Therapie
Na bij de kinderarts geweest te zijn, mocht ik naar mijn therapeut. Gelukkig was ik afgekoeld. We hebben iets leuks gedaan: geknutseld. Samen hebben we een collage met teksten en plaatjes gemaakt. Daar gaan we volgende week aan verder.

Oh ja, hebben jullie mijn karakter al gezien? Ik vind tekenen erg leuk. Een experimentje voor mijn blog. Tot een volgende keer. Hopelijk met goed nieuws.

Spiegeltje, spiegeltje…

Hoe ik tot inzicht kwam? Na de – in mijn ogen – heftige ervaring met de sterfelijkheid van mijn partner Paul, ben ik de visie op de dagelijkse gang van zaken anders gaan zien. Overigens niet meteen. Zo snel ging die knop in mijn hoofd niet om.  Helaas hebben we niet te maken met een gastfornuis, die met één draai het proces van voortgang kan beïnvloeden. Nee, mijn emoties, gedachten en gewoontes bleken onderhevig te zijn aan vele uurtjes schrijven om de nieuwe situatie tot bloei te brengen.

Wat telde, was het leven in het nu. Niet morgen of over een week, maar vooral kaderen voelde als een gouden greep. In mijn hoofd leefde ik meer en meer alleen in het moment van nu. Dromen en glinsteringen kon ik beter een plek geven, omdat het kader een heel overzichtelijk beeld bleek op te leveren. De intensiteit die ik in het leven wilde voelen, kreeg hierdoor plek. En ook al was ik nog wel eens geneigd om mezelf voorbij te lopen, verder dan dat kader was overduidelijk geen optie!

Schrijven hielp me toentertijd om mijn gedachten en emoties te kaderen. Nu helpt het schrijven me ook om heel dicht bij het moment en dus bij mezelf te blijven. De omstandigheden in ons gezin komen en gaan, maar houden vooral niet op. Het zou me uitputten als ik voor mezelf niet elke dag de vraag stel hoe het nu echt met me gaat. Het uurtje schrijven betekent stilte. Stilte in mezelf. En alhoewel ik eerst de noodzaak er niet van inzag, levert het me nu meer op dan ik ooit voor mogelijkheid hield. Het brengt me namelijk tot een niveau, waardoor ik langzaam ontwaak uit een nevel, waarin ik me jarenlang verstopte. Ik ontwikkel een eigen identiteit van gedachten en emoties, zonder een façade op te hoeven houden.

Zoals de lezers van mijn boek hebben kunnen ervaren, is het dagelijks schrijven niets meer en niets minder dan het rijgen van een stukje levensinzicht aan een onzichtbare ketting. Het is een spiegeltje, spiegeltje aan de wand waarin ik mezelf steeds maar de vraag stel hoe het echt gesteld is met mij.  Probeer het maar eens uit. Je zou er nog wel eens van kunnen schrikken. Overigens is het uiteindelijk een verademing!

Wat mij betreft is het waarnemen van je eigen emoties het meest waardevolle inzicht waar ik met schrijven kracht, eigenwaarde en voldoening uithaal.