Anorexia is…

…niet meer durven.

Durfde ik ook maar eens wat lekkers te nemen als ik daar zin in heb. Of eens iets ongezonder te eten dan de normale avondmaaltijd aardappel, vlees, groente.

…niet meer zonder schaamte genieten.

Kon ik maar weer genieten van eten, zonder schaamte. Zowel genieten van de dingen die ik durf te eten als de dingen die ik niet durf te eten. (zoals die uitdaging op zondag). Soms geniet ik wel van mijn eten, dan verschijnt er een ontspannen glans over mijn gezicht. Maar het liefst zou ik er wat vaker van willen en kunnen genieten. Net zoals vroeger, zonder bang te zijn dat ik aankom of dat ik ingrediënten controleer.

…schommelen tussen emoties.

Aan de ene kant jammer dat afgelopen zaterdag de film niet door kon gaan, omdat degene waar ik mee ging ziek was. Aan de andere kant opluchting, want ik voelde me zelf best wel gespannen. Samen op pad is leuk, maar overprikkelt.

…veel te veel gedachten hebben.

Van al dat denken overdag word ik wel een beetje moe. Ik heb op een dag heel veel gedachtes en denk daar dan ook veel over. Voor mij is het nooit klaar.

…jezelf kwijtraken.

Kon ik maar tegen Ana zeggen dat ze moest oprotten en kon ik haar maar negeren. En dit aan haar zeggen zoals op de tekening staat.

groetjes en tot volgende week.

Puck

Angst


Ik kan er alleen maar van dromen, dat ik ooit zonder gedachten kan genieten van een twix.
(Puck)

Boodschappen
Ik heb voor mijn eetstoornis altijd al boodschappen meegedaan. Ook kookte ik en in de weekenden bakte ik erop los. Nu is dit een groot probleem.
Als ik met mama door de winkel loop, zie ik eten dat ik niet durf te eten maar wel lekker vind. Dat geeft me een verdrietig gevoel. Het liefst zou ik iets willen meenemen, om op te eten. Dit geldt niet alleen voor de afdeling waar de koekjes liggen, ook de keus aan zuivelproducten bezorgt me een angstaanval.
Hoe moet ik in hemelsnaam ooit leren kiezen?

Kinderarts
Weet je nog dat ik het de vorige keer er over had dat ik naar de kinderarts moest?
Wat had ze voor mij in petto? Dat zal ik je vertellen.
Ze was bezorgd over mijn lijf. Blijkbaar is mijn lijf nog niet gezond.
Ik vind dat moeilijk te geloven, want ik eet al heel veel en heb een goede conditie. Ja dat ik flauw viel in de vakantie was niet zo handig misschien, maar hee het is slechts een keer gebeurd en meer niet.
Nu moet ik van haar nog meer zuivel eten. Want daar zitten eiwitten in, GOED VOOR MIJN SPIEREN.
Kreeg ik me daar een paniekaanval. Weet je wat ik dan doe? Ik bijt eerst bijna op mijn vinger. Dan schreeuw en scheld ik. Mijn leven is op dat moment stom. Ik verlies alle controle, zo had ik niet door dat ik de kinderarts bijna op de tenen trapte. ( moet ze maar niet zo dicht op me zitten) Geen enkele aanraking kan ik dan verdragen.

Therapie
Na bij de kinderarts geweest te zijn, mocht ik naar mijn therapeut. Gelukkig was ik afgekoeld. We hebben iets leuks gedaan: geknutseld. Samen hebben we een collage met teksten en plaatjes gemaakt. Daar gaan we volgende week aan verder.

Oh ja, hebben jullie mijn karakter al gezien? Ik vind tekenen erg leuk. Een experimentje voor mijn blog. Tot een volgende keer. Hopelijk met goed nieuws.

Spiegeltje, spiegeltje…

Hoe ik tot inzicht kwam? Na de – in mijn ogen – heftige ervaring met de sterfelijkheid van mijn partner Paul, ben ik de visie op de dagelijkse gang van zaken anders gaan zien. Overigens niet meteen. Zo snel ging die knop in mijn hoofd niet om.  Helaas hebben we niet te maken met een gastfornuis, die met één draai het proces van voortgang kan beïnvloeden. Nee, mijn emoties, gedachten en gewoontes bleken onderhevig te zijn aan vele uurtjes schrijven om de nieuwe situatie tot bloei te brengen.

Wat telde, was het leven in het nu. Niet morgen of over een week, maar vooral kaderen voelde als een gouden greep. In mijn hoofd leefde ik meer en meer alleen in het moment van nu. Dromen en glinsteringen kon ik beter een plek geven, omdat het kader een heel overzichtelijk beeld bleek op te leveren. De intensiteit die ik in het leven wilde voelen, kreeg hierdoor plek. En ook al was ik nog wel eens geneigd om mezelf voorbij te lopen, verder dan dat kader was overduidelijk geen optie!

Schrijven hielp me toentertijd om mijn gedachten en emoties te kaderen. Nu helpt het schrijven me ook om heel dicht bij het moment en dus bij mezelf te blijven. De omstandigheden in ons gezin komen en gaan, maar houden vooral niet op. Het zou me uitputten als ik voor mezelf niet elke dag de vraag stel hoe het nu echt met me gaat. Het uurtje schrijven betekent stilte. Stilte in mezelf. En alhoewel ik eerst de noodzaak er niet van inzag, levert het me nu meer op dan ik ooit voor mogelijkheid hield. Het brengt me namelijk tot een niveau, waardoor ik langzaam ontwaak uit een nevel, waarin ik me jarenlang verstopte. Ik ontwikkel een eigen identiteit van gedachten en emoties, zonder een façade op te hoeven houden.

Zoals de lezers van mijn boek hebben kunnen ervaren, is het dagelijks schrijven niets meer en niets minder dan het rijgen van een stukje levensinzicht aan een onzichtbare ketting. Het is een spiegeltje, spiegeltje aan de wand waarin ik mezelf steeds maar de vraag stel hoe het echt gesteld is met mij.  Probeer het maar eens uit. Je zou er nog wel eens van kunnen schrikken. Overigens is het uiteindelijk een verademing!

Wat mij betreft is het waarnemen van je eigen emoties het meest waardevolle inzicht waar ik met schrijven kracht, eigenwaarde en voldoening uithaal.