Sinterklaasvirus

Door: Sandarijn Hilkhuijsen

Ik hoef de maand december maar in te slaan of een enorme vermoeidheid neemt bezit van me. De tranen branden achter mijn ogen. Niet nu, denk ik, elk jaar weer. Niet in de leukste maand van het jaar. De maand waarin ik al van kindsbeen besmet raakte met het sinterklaasvirus.

Ook dit jaar is het weer raak. Gelukkig wint het sintvirus van de vermoeidheid. Overigens weiger ik ook maar enige concessie te doen op het gebied van het sinterklaasfeest. Dat en de besmetting van mijn gezin, zorgt voor een enerverende start van de maand december. Waar ik oververmoeide steken laat vallen, pakt een van de kinderen dat wel op.
Onze oudste, die ondertussen haar thuis bij Villa Franca heeft gevonden, geniet op afstand mee. Voor iets lekkers in haar schoen, laat ze graag een schoen achter bij onze kachel. Het is te proberen! Onze middelste daarentegen vindt schoen zetten nogal een dingetje. Als het echter gaat om het schrijven van gedichten, wil ze de sint maar al te graag helpen. Haar lesrooster is dusdanig verknipt met veel vrije uren, dat ze deze opdracht met twee handen aangrijpt: even wat invulling van haar tijd. Onze jongste heeft dan weer niks met woordelijk gerijm, maar staat als een jonge kwispelende hond voor me als het gaat om een rollenspel of surprise. Waar hij normaliter in het jaar redelijk passief is, stroomt hij in de maand december over van energie.

Jongste als sint in de weer

Alles wordt uit de kast gehaald om op tijd klaar te zitten voor het sinterklaasjournaal. En terwijl ik me in de keuken bezighoud met de voorbereidingen van het eten, hoor ik zijn zware bromstem in de woonkamer doorklinken. Jongste voedt, ondanks zijn bijna 15 kalenderjaren, zijn fantasierijke vermogen elk jaar een beetje meer. Met een hoop creativiteit tot gevolg. Pepernotenwafels moeten gebakken worden: niet alleen voor thuis, maar zeker ook voor tijdens het sinterklaasspel in zijn klas. En waar jongste normaal niet vooruit te branden is, moet er op stel en sprong gezocht worden naar materialen om een surprise voor opa in elkaar te knutselen.

De pepernotenwafels worden geïnspecteerd.

Om optimaal mee te kunnen genieten, beweeg ik deze dagen mee op de golven van zijn enthousiasme. Schoenen moeten gevuld worden, kruidnoten gebakken, fopcadeautjes bedacht en ook voor sinterklaasavond ligt er nog een hele waslijst aan gedachten, die nog praktisch voorbereid moeten worden. Want hoe leuk is het om je opa en oma eens legaal op hun nummer te zetten, in de rol van een bij elkaar geknutselde sinterklaas.

Ik weet ondertussen dat het onmogelijk is om mijn puberende zoon te temmen. Ondanks het feit dat hij jaren geleden is ingewijd in het verhaal achter de Sint, weet hij het elk jaar weer zo te brengen dat er niks leuker is dan het spel mee te spelen. Eerlijk gezegd geniet ik stiekem ontzettend met hem mee. Want wat is er leuker om geheimpjes te hebben, gedichten te maken en surprises te knutselen. Dat ik elk jaar weer de vertrouwenspersoon ben van degene die bij jongste op het lootje staat, heeft wel zijn voordelen: samen hebben we in de grootste voorpret.

Het sinterklaasfeest is wederom ten einde, maar wat heb ik mogen genieten van het enthousiasme waarmee jongste in zijn rol als sinterklaas de mensen op de hak neemt. Zijn musicalervaringen en zijn klassikale lessen drama hebben een behoorlijke basis weten te leggen.

Zachtjes neurie ik nog een verlaat sinterklaasliedje. Terugkijkend op het eerste deel van de maand december, kan ik niets anders dan beamen dat ik ondanks de jaarlijkse drukte er alles aan zal blijven doen de vreugde van het sinterklaasfeest als traditie in ons gezin in ere te houden. Tenslotte is er niets mooier om een jaar zo hilarisch mogelijk af te sluiten.

Gouden grondbeginselen

Als ik terugdenk aan een van de mooiste momenten van afgelopen week, dan heeft dat alles te maken met een rijkdom zonder financiële waarde. Het mooiste moment was een van ontmoeten en kennismaken. Twee elementen, die in mijn leven van grote waarde zijn.

Het ontmoeten in mijn leven loopt als een rode draad door mijn leven. Vele ontmoetingen hebben ertoe geleid dat ik mijn echte kleur weer leerde kennen. En wil ik het schilderij van mijn bestaan nog kleurrijker maken, dan heb ik de kleuren van mijn vriendinnen nodig. Overigens de laatste jaren meer dan ooit. Zodoende nodigde ik ze uit om onder het genot van muziek, lekkere smaken en gezelligheid elkaar beter te leren kennen. Ontmoeten en elkaar leren kennen werden op dat moment de gouden grondbeginselen van wat uitmondde in het beste gevoel ooit.

Een ultiem gevoel van rijkdom kwam niet alleen met de aanwezigheid van (bijna) al mijn lieve vriendinnen, maar zeker ook nadat de klanken van de uitgekozen muziek samensmolt in onzer harten. Woorden, betekenissen en emotionele overgave werden onderdeel van een saamhorigheid, waar ik alleen maar van droomde. Elke vriendin openbaarde een klein stukje kleur van zichzelf door een songtekst te presenteren.

Als middelpunt van dit moment bleef ik me verbazen over de intimiteit, de kracht en de creativiteit waarmee mijn vriendinnen mij verrasten. Wat heb ik genoten van mijn durf om mijn vriendinnen uit te dagen, maar nog meer genoot ik van hun lef! Hoe moeilijk het bleek om kleur te bekennen in zowel muziek als een passionele uitdaging, wist het zich toch een weg te banen in de geest van iedereen. Ik kan dan ook niet anders dan beamen hoe trots ik op deze club meiden ben.

Met een grote glimlach zak ik onderuit in mijn stoel en kijk in de flikkerende vlammen van de kaarsen, die de hele middag als krachtige pijlers de sfeer ondersteunen. Ik probeer me voor te stellen wat ik zonder deze meiden zou moeten. Hoe leeg en saai de dagen gevuld zouden zijn zonder hun lach, woorden, tranen en hun muzikale en warme ideeën. Want hoe ontredderd ze ook een paar jaar geleden keken bij mijn creatieve voorstellen, hoe daadkrachtig verpakten ze nu- stuk voor stuk- hun eigen inbreng. Indrukwekkend, bijzonder en mooi…

Wat hebben de meiden me verrast, maar vooral verbaasd met het enorm blije gevoel dat ze wisten over te brengen met hun passionele uitdagingen. Want wat kan ik me de komende tijd verheugen op schildermomenten, zangondersteuningen, bloesemtochten, avonturen naar gezamenlijke passies en een treinreis naar Amsterdam om de kunst van het schilderen eens nader te bekijken in het Rijksmuseum. En oh ja, ook mag ik me ergens dit jaar op zondagochtend klaarmaken voor nog meer heimelijk avontuur.

Wat heerlijk om me dit jaar ergens binnen nieuwe ontmoetingen en kennismakingen te begeven. Het doel om mijzelf te verweven met de passie van mijn vriendinnen lijkt te gaan slagen. Een extraatje waardoor ik me nog rijker mag gaan prijzen. Tenslotte zit mijn rijkdom niet in bezit, maar in de schoonheid van vele nieuwe ervaringen. En dat ik die mag gaan delen met mijn vriendinnen, is het grootste geschenk dat ik met liefde zal omarmen.

 

Slagroom op je leven

De slagroom op het leven
En hoe je dat doet…

Wat fijn dat je weer beland ben op mijn blog. Ook dit keer pak ik uit, om je een blik in mijn leven te gunnen. En weet je, ik pak graag uit in het leven. Dat noem ik maar gekscherend een klein positief gevolg na een beangstigende diagnose. Echter, als ik eerlijk ben, pak ik mijn hele leven al uit. De diagnose schudde me gewoon weer even wakker.

Als ik uitpak, stoei ik het liefst met veel ideeën. Daar word ik blij van. Het resulteert vaak in een toefje slagroom op mijn leven. Smullen maar! Die lekkere romige smaak gun ik mezelf niet alleen, maar ook de vriendinnen, die ik her en der in het land heb wonen. En dus pak ik uit, stimuleer ik en dring ik af en toe een beetje aan… Maar aangezien niet iedereen creatief onderlegd is, zag ik jaar in jaar uit, ontredderde gezichten. Er moest hulp komen, ook al begaf ik me dan op glad ijs!  Echter,  beslissingen zijn er om genomen te worden en uitdagingen om zonder blikken of blozen aan te gaan. En glad ijs? Ach, risico’s horen bij het leven en vallen vaak glorieuzer uit, dan we denken. Daarnaast is mijn ervaring dat het schiften van zo’n romige toef slagroom helaas sneller gebeurt, dan we zelf vermoeden. Dus hup, schaatsen aan en mee met mij als ongeleid projectiel de uitdaging in.

Dat ik sommige vriendinnen hiermee voor het blok zet, is niet mijn beste eigenschap.  Daarom deel ik dit podium puur en alleen deel met vriendinnen, die er open voor staan. Die van uitdagingen houden en mee willen deinen op de golven van buitenzinnigheid. Die net wat vaker, dan gemiddeld, van die toef slagroom willen proeven. Die samen met mij de diepte van de oceaan induiken, inzichten ontdekken en buiten de boeien durven te varen. En nu gun ik dat elke vriendin , maar soms zit dit soort uitdaging niet in de persoon, waardoor ik diegene niet lastig val met deze ongein. Echter om aan die ene groep vriendinnen mijn eigen gigantische gevoel van blijdschap en trots te kunnen overdragen, wist ik dat de bucketlist de juiste basis zou zijn. Maar ja, om nu met een hele groep vriendinnen naar het Noorderlicht te vliegen, was zelfs mij wat te gortig. Ik zou de nuchtere aanpak volgen.

Een bucketlistboekje voor vriendinnen bracht uitkomst. Al bladerend voelde ik een gevoel van feestelijke confetti in me opkomen. De voorbeelden waren kleine, normale, soms uit de band springende activiteiten, met een hoge dosering lachwekkende en gezellige karaktertrekken. Een prima basis om de ander te leren uitpakken, zodat ook ik eens kon genieten van het verrassende effect.

Bizar genoeg heeft mijn idee gewerkt. Ik gaf het bucketlistboek aan een vriendin, zodat zij langs de meest inspirerende ideeën kon bladeren, op zoek naar datgene, waarmee zij kon gaan uitpakken. Ik wist pas hoe glorieus de uitwerking kon zijn, toen we verrast werden met een creatieve flow aan hints, waardoor geheimzinnigheid hoogtij vierde. De oh ’s en ah ’s bleven tot lang na haar ontmaagding in dit creatieve proces doorklinken. We gingen uiteindelijk naar de film, waar we een avondje konden ontzorgen onder het genot van popcorn en veel gezelligheid. Het doel van de opdracht “verras elkaar” heeft deze vriendin aardig weten in te pakken, waardoor wij het leven in alle grootsheid mochten uitpakken. Met een creatieve herinnering als bewijs.

Het boekje is doorgegeven naar vriendin nummer 2. Ze is aan het broeden, begreep ik uit haar berichtjes. En alhoewel ik me als controlefreak amper kan inhouden om haar te inspireren, heb ik besloten hard voor mezelf te zijn en op de achtergrond te blijven. Ik vlei me op de bank en laat het gewone leven over me heen komen. En ach, wat minder slagroom op zijn tijd kan in mijn geval geen kwaad.