Lost Tango

Oftewel het verrassende effect van nieuwigheid op het podium

Bent u al eens verleid om een avontuurtje in het theater aan te gaan? Om een nog onbekende invulling te geven aan een avondje “aan”, voor een zeer aantrekkelijk bedrag?
Mijn ontdekkingstocht, in het theater, die ik vorig seizoen als ambassadeur aanging, kreeg dit nieuwe seizoen vervolg. Iets totaal onbekends zien op het podium vond ik toen al zo’n aangename gewaarwording, dat ik ook dit seizoen de stoute schoenen aantrok en een kaartje kocht voor de voorstelling Lost Tango. Volledig onbevangen, want ik had geen idee wat me te wachten stond, nam ik plaats in de Limburgzaal.

Een verrassend avontuur, kan ik u vertellen. Het begint met een meer dan indrukwekkende verbeelding. Stel je voor: karakteristieke attributen uit vervlogen glamoureuze tijden en holle klanken, die de leegte van een verloren balzaal perfect weergaven. Vanaf het eerste moment liet het gezelschap (Orkater, Via Berlin en het Ragazze Quartet in samenwerking met actrice Merel Polat en musicus Carel Kraayenhof) ons door middel van variëteit van de modern-klassieke tango nuevo van Astor Piazollo en de hedendaagse tango rupturo van Julian Peralta meedeinen op de golven van heimwee naar historie en nostalgie.
De hele avond voeren we namelijk mee op het ooit zo glamoureuze cruiseschip De Esperanza. We maakten kennis met Papa Tango, die zich krampachtig vasthield aan zijn glorietijd op dit schip, met zijn verloren dochter Anna, die na jaren van vertrek terugkeert op het schip om zus Clara te overtuigen van haar kans op een leven buiten het schip. Met de blinde zus Blanca, die haar liefde voor het leven enthousiast omzet om de vermoeidheid van zus Clara te verzachten. Vermoeidheid om het leven, zoals Papa Tango het nog altijd door zijn ogen ziet, vooral in de juiste vorm te blijven gieten.
Mooi om te zien hoe de flarden uit de tango je als publiek laten meeslepen in het contrasterend conflict dat ontstaat tussen de glamoureuze wereld van Anna en die van zus Clara. Het spel dat volgt wordt verbluffend vormgegeven door twee mannelijke dansers, in combinatie met de muzikale bijdrage van strijkers en de krachtige dialogen tussen de zussen Anna en Clara. De rol en muzikaliteit van het blinde zusje Blanca is formidabel!
De hele voorstelling door worden we als publiek blootgesteld aan frustrerende en wanhopig vastgeroeste gewoontes op het cruiseschip, waar door de komst van Anna op een magnifieke, volhardende en humoristische manier aan getornd wordt. De confrontatie die dan ontstaat omvat een scala aan emoties die op een meer dan overtuigende manier op ons overdragen wordt. Merel Polat laat me in deze absoluut met haar zang niet ongeroerd.

Zuchtend van alle indrukken, die deze voorstelling met zich meebrengt, verlaat ik het zinkende schip en ben daarmee al in het begin van het nieuwe seizoen een verrassende ontdekking rijker.