Op de toppen van….

                     Net als een bloemknop heeft de mens potentie om te groeien.


Het zal de zomer van 2010 zijn geweest. Een hardwerkende danseres danst de voorstelling van haar leven. Op de toppen van haar tenen, zonder ook maar één moment te klagen…

Onze jongste dochter is een geboren danseres. Elke dag danst zij de voorstelling van haar leven. Puur op mentaliteit, discipline en motivatie om het podium te “bedansen” dat ze zo graag wil. En menig echte danseres zal erkennen dat je dan heel ver kunt komen.
Als jong meisje wist ze de wereld al te vertellen dat ze de regie in eigen handen wilde nemen. Je hoefde maar in haar grote kijkers te verdrinken en je voelde dat ze het juiste verhaal zou gaan overbrengen. De liefde voor haar eigenzinnigheid heeft me altijd geraakt. Zo ook na de voorstelling van 2010.
De voorstelling was heftig. Een zware periode brak aan voor haar als danseres. Volgens vele recensenten had ze haar plafond al lang en breed behaald. Haar verlegen karakter zorgde voor een sluier, waardoor haar ware kracht ondermijnd werd. Toch, zodra de onderwijsklanken haar hadden betoverd, danste ze haar verlegenheid weg en pushte ze haar hersenen tot een intense tevredenheid. Dat dit harde werken ergens beloond zou gaan worden, drong helaas niet tot haar door. Ze ging nog harder werken. Voorstelling na voorstelling met steeds een bekwame en intens betrokken choreograaf aan haar zijde. Zelfs toen ze naar een speciale school voor danskunsten ging, kreeg ze het voor elkaar zich te omringen met de meest gemotiveerde mensen.

Toch zorgde veel gepieker en een eigen negatieve zelfbeeld voor veel spanning tijdens de repetities. Haar diepste verlangen om net zo goed te zijn als haar collega’s zorgde voor een gigantische drive, die alles van haar vergde. Ze wilde bewijzen dat al die recensenten aan het kortste eind hadden getrokken. Dat ook kleine danseressen potentie hadden om groot te worden. Daar had ze al die pijn, dat zweten en pushen graag voor over. Ze ging zelfs zo ver dat ze een nieuwe huisgenoot kreeg: Missy Anorexia. Overigens een vrij dominant figuur, die weinig tot geen motivatie voor de danseres kan opbrengen.

Afgelopen vrijdag heeft ze haar meest recente voorstelling gedanst. De recensenten schreven lovende woorden. Daar waar iedereen jaren dacht dat ze haar plafond bereikt had, heeft ze een godsvermogen aan kracht en energie gebruikt om haar eigen dakraam te bouwen. Zonder hulp van welke timmerman dan ook.  Het publiek gaf haar een staande ovatie. Minutenlang echode het luid geklap en gefluit door de zaal, waar zij haar podium veroverd had.

Het doek is gevallen. Uitgeput kan ze zich gaan voorbereiden aan een reeks nieuwe voorstellingen, met als sluitstuk na twee jaar haar VMBO-examen. Ik als moeder hoop dat de dansbewegingen haar uiteindelijk leren de regie over haar leven naar tevredenheid te voeren en dat haar onzekerheden een plekje krijgen in de echte voorstelling van haar leven.