heldere blik

Emoties en een grote hoeveelheid trots stroomden gistermiddag als een rivier door mijn lijf. Wat houd ik van mijn kinderen. Als de zon en de maan, maar dan heen en terug. Als de stokrozen, die hoog naar de hemel reiken. Als merels, die ons vroeg in de ochtend kunnen wekken met hun zomerse keeltjes. Maar ook als de drempels, die ons tegenhouden om veel te snel de weg over te rijden. Kinderen zijn onze spiegelbeelden, onze leermeesters waar we ontzettend veel respect voor moeten hebben. Deze kijk op mijn kinderen werkt als een soort helderheid op me. Door zo ontzettend stil te staan bij de kracht van onze kinderen kan ik even afstand nemen van de dagelijkse zorgen die we met ons gezin hebben.

En die dagelijkse zorgen hebben we genoeg. Onze kijk wordt zelfs geregeld vertroebeld door de bureaucratische rompslomp. Elke keer weer worden we met de neus op de feiten geduwd. Elke nieuwe indicatie, die we gewoon nodig hebben om de kinderen zoveel mogelijk kansen te geven, moet worden aangedikt, het liefst zo negatief mogelijk. De toelaatbaarheidsverklaring binnen het onderwijs gaat eerder uit van alle beperkingen, dan van de vele mogelijkheden. Want mogelijkheden worden gezien als positief en dus als een vrijbode om de kinderen toch te plaatsen binnen het reguliere onderwijs. (waar ze vervolgens weer ten onder zouden gaan) En dus schrijven we ons elk jaar weer helemaal klem aan de opsomming van beperkingen. Zodat we zeker weten dat onze kinderen op de juiste plaats terecht komen. Maar dat onze kijk vertroebeld wordt, kun je je wellicht voorstellen.

Gelukkig sta ik geregeld stil bij de momenten, dat de wateren van trotsheid door mijn lijf stromen. Dat ik het van de daken wil schreeuwen hoe blij ik met mijn kinderen ben. Dat ik mijn omgeving wil meenemen de berg op, om samen van een afstand naar de hele wereld te willen kijken. Dat we ons kunnen blijven focussen op de dingen die ertoe doen en gewoon onze aandacht kunnen houden op zaken die van waarde zijn. Ons niet meer laten prikkelen door de kiezels onder onze voeten, maar nog veel meer trots zijn op die keien van kinderen. En dan bedoel ik niet alleen onze kinderen.

Nooit meer mijn blik laten vertroebelen is een Utopia. Helaas wordt de bureaucratie in Nederland steeds erger, zeker als je met uitgebreide zorg te maken hebt. Dan zal ik voor die keren over mijn hart strijken en me richten op de verworven mogelijkheden. Dat is me een vertroebelde blik wel eventjes waard. Toch zou ik willen pleiten voor meer heldere rustmomenten. Geen voortdurende opeenschakeling van ervaringen binnen de zorg, waardoor een blik steeds minder helder wordt, maar juist een vorm van retraite voor alle (zorg)moeders, om de tijd te krijgen, te mogen genieten van een heldere blik op de kinderen. Ze zijn het zo ontzettend waard.

Ik ben er steeds meer bewust mee bezig. Ik wil me niet meer verhouden tot de beperkingen van onze kinderen. De machteloosheid en rusteloosheid mogen wat mij betreft hun plaats afstaan voor trotsheid, liefde en rust. Opschrijven wat me raakt in hun zijn, zoals ze zijn. Nieuwe inzichten verwerven om energie op te doen om als moeder nog meer de mogelijkheid te hebben om naast hun te staan. En te denken ”dit zijn maar mooi mijn kinderen”.

Terwijl ik gisteren stiekem een traantje wegpink bij de proclamatie van mijn jongste zoon als prins carnaval op Adelante*, zegt iets in me dat ik langzaam aan op de goede weg ben naar (nog) meer trotsheid, ook voor mezelf.                                                                                                                  *Adelante is een mytylschool in Houthem. Deze vorm van onderwijs biedt kinderen met een lichamelijke beperking, kansen om zichzelf te ontwikkelen.

The theory of everything

Stephen Hawking. Een wonderbaarlijk persoon. Naar aanleiding van de film The theory of everything  werd ik geïnspireerd om de blog van vandaag te schrijven. Ik zal jullie niet lastig vallen met ingewikkelde theorieën, maar toch wil ik graag onder de aandacht brengen hoe wilskrachtig de mens kan zijn, ondanks vele beperkingen en narigheid.

“Je kunt altijd iets volbrengen, hoe naar je leven ook is”. Ik werd geprikkeld door dit citaat, dat in de film naar voren kwam. Geprikkeld omdat ons leven een opeenstapeling is van narigheid En in mijn ogen vaak eerder een hindernis, dan een uitdaging. Stephen Hawking lijkt in dit geval veel meer op mijn man. De humor en de uitspraak “zolang er leven is, is er hoop” passen volledig in het beeld dat ik van beide mannen heb. De sprankelende ogen van de acteur, die Stephen Hawking speelt bleven me de hele film fascineren.

Het uitgangspunt dat narigheid je leven niet hoeft te beperken heeft me eigenlijk altijd al geboeid. Een beperking is niks meer dan een uitzondering op het gemiddelde. Ons gezin is zo’n uitzondering. Alle drie onze kinderen hebben een beperking. Tenminste in de ogen van anderen, die gemiddeld zijn. Echter, volgens Hawking zijn we niets minder dan ontwikkelde primaten op deze aarde, zonder enige grens aan menselijke inspanningen. Je kunt dus altijd iets bereiken, hoe beperkt je situatie ook lijkt te zijn.

Ondanks mijn negatieve kijk op de wereld heeft al die narigheid mij ook ergens gebracht. Het heeft me namelijk doen groeien. Het heeft me de ogen geopend voor de mogelijkheden van ons mensen. Onze “houvast” is schijn. Je zekerheden staan in principe altijd op losse schroeven, maar we worden ons daar pas van bewust als we geconfronteerd worden met disbalans. Onze narigheid bleek een opstapje te zijn naar nog meer groei en mogelijkheden. Naar de visie, die Hawking mij gisteren heeft laten zien. Naar de bewustwording, hoe fantastisch onze kinderen zijn, ook met hun beperkingen. Ik ben me steeds meer bewust geworden van de magische wereld, waarin zij leven.

Door steeds stil te staan bij deze bewustwordingen, kunnen we de wereld laten zien hoe mooi onze verschillen zijn. Hoe inspirerend het is dat er steeds doelstellingen zijn, waar je naartoe kunt werken. Of dat nou een nobelprijs is of een nominatie als prins carnaval op de mytylschool. Een rol in een musical of een diploma op de middelbare school. Elk mens, elk ontwikkeld primaat, zoals Hawking mooi verwoordde heeft zijn eigen opdracht, om de weg te belopen op deze aarde en ervoor te zorgen het leven zo in je op te nemen, dat het voor eeuwig in je hart opgeslagen wordt.

 

vriendschap

Woorden
zonder waarde
Uiteen geblazen
hoog in de lucht  

alleen Vriendschap
dwarrelt
neer op de grond.

Wat een mens tegenwoordig niet allemaal moet doen. De maatschappij vraagt naast de vaste “lasten”, tegenwoordig ook veel van ons op sociaal gebeuren. En dan doel ik natuurlijk op de sociale media. Even een kort berichtje via Twitter de wereld insturen, een gekke foto op Facebook plaatsen, een like-je, een hartje of als er tijd genoeg is ook een vriendelijk berichtje. Het verzamelen van vrienden op deze sociale media lijkt bijna wel een sport. Hoe meer vrienden je hebt, hoe belangrijker je wel lijkt te zijn.

Ook ik heb me volledig laten inpakken door de sociale media. Facebook werd voor mij als fulltime moeder een dagelijks deel van mijn dag invulling. Ik bedacht elke keer wel iets om te posten. Het voelde voor mij al vreemd als ik een dag niks had gedaan. Ik had als t ware afkickverschijnselen. Ik verwaarloosde mede hierdoor mijn life-afspraken, want hoe makkelijk was het om even een berichtje de wereld in te sturen, dan op pad te gaan. Ik was gefocust op de vrienden, die geen echte vrienden bleken te zijn. Nu ik dit zo schrijf, schaam ik me diep. Een vrouw, die absoluut waarde hecht aan echte vriendschappen, liet zich totaal meesleuren in de wereld die Facebook heet.

Deze dagen denk ik kritisch over vriendschappen na. Het is een kwestie van geven en nemen en de sociale media is absoluut een onderdeel, waardoor je vriendschappen op afstand goed kunt onderhouden. Maar het mag geen vervanging worden. Woorden, verstuurd via de sociale media kunnen nooit het juiste gevoel overbrengen. Dat is wel gebleken. Hoe vaak heb ik niet iets anders bedoeld, dan overgekomen is? Nee, ik heb mijn les wel geleerd.

Ik ga in de toekomst meer op pad. Ik ga energie steken in vriendschappen, die ertoe doen. Ik geef, maar wil ook graag ontvangen. Vriendschap is een wisselwerking, waar tijd en aandacht mee gemoeid gaan. Hoe groot de afstand ook is. Dus, vandaag speciaal voor al mijn vriendinnen, dichtbij en veraf een ode aan jullie. Een verhaal met een boodschap, omdat ik vind dat vriendschap het waard is om voor te blijven vechten.

 

Foto: mooiste herinnering. Vriendinnen die me een high-tea aanboden in September 2015, een maand na de eerste goede uitslag van mijn partner.

kletsende meiden
veel smaakvolle kopjes thee
gezellige tijd

(Haiku, Japans 3 regelgedicht)

Liefde voor het leven

Vorig jaar op 14 februari was mijn partner net van zijn enorme koortsaanvallen af. De immuuntherapie begon zijn werk te doen. Een ware omslag in zijn ziekteproces. Twee volle maanden hebben we in grote angst gezeten of hij t wel zou redden…twee volle maanden van koortsaanvallen, bedden verschonen en drijfnatte haren droogwrijven met weer een nieuwe handdoek. Een lijf dat steeds minder body had en ogen met een lege blik. Dat doet kanker met je. Hoge ontstekingswaarden door een enorm groeiend gezwel.

Vanaf dat omslagmoment werd de dankbaarheid voor zijn bestaan groter en groter. Wij wisten: we hebben samen meer kwaliteit van leven erbij gekregen en daar gaan we iets mee doen. Elke minuut van de dag. Ons vertrouwen in de kracht van immuuntherapie werd met de dag groter. Daar waar mijn partner eerst alleen in bed kon liggen, badend in het zweet, zag je hem na die bewuste omslag elke keer een nieuw stapje zetten. Geen koorts meer, wat langer uit bed, conditie opbouwen met een fysiotherapeut, extra eiwitten om weer aan te sterken. Samen met de huisarts, orthomoleculair therapeut en fysio hebben we hard gewerkt aan een programma van verantwoorde opbouw. Langzaam zagen we mijn partner weer terug op aarde landen.

Lange tijd was alles wat met liefde voor het leven te maken had lastig. Er was weinig vertrouwen. Het feit dat hij alleen maar de 4 muren van zijn slaapkamer of ziekenhuis zag, gaf weinig hoop op herstel. De kwaliteit van leven was steeds een stapje verder weg en dus de liefde voor het leven ook. Echter, de liefde voor elkaar werd groter. Mijn rol als verzorgende ging me goed af. Ik haalde daar mijn voldoening uit. Toch moet ik eerlijk bekennen dat mijn rol als echtgenoot me beter bevalt.

Nu ik zo terugkijk op het afgelopen jaar, kan ik niets anders doen dan erkennen dat we er iets voor teruggekregen hebben. En dan doel ik niet alleen op kwaliteit van leven. De intensiteit waarop ik met mijn partner bezig ben geweest heeft gezorgd voor een groter verband. Daar waar we eerst druk waren met onze kinderen en de dagelijkse beslommeringen van het leven, kregen we nu bewustzijn terug. Doordat we dit deelden met elkaar, bleef de tijd als het ware stilstaan.

Ondanks dat we de antwoorden niet hebben en al helemaal de oplossingen niet, hebben we geleerd stil te staan bij dat wat we als gezin nu delen met elkaar. Mijn partner is ondertussen fulltime aan het werk en heeft de neiging weer mee te gaan in de vluchtigheid van ons bestaan. Ik daarentegen draag het bewustzijn bij me om elke dag als een nieuw cadeautje te mogen omarmen en intens te genieten van de verbinding, die Valentijn ons vorig jaar heeft gebracht.

Hee knapperd van me. Ik weet dat Valentijnsdag voor jou niks zegt, maar ik geef er toch een zoete draai aan. Speciaal voor jou. xxx

 

ruimte achter mijn grenzen

Laat ik nou ontzettend blij worden van de mensen die zo af en toe reageren. Niet alleen omdat ze zelf dus ook openheid van zaken bieden, daar heb ik dan op mijn beurt ook weer wat aan, maar nog meer omdat mijn blog blijkbaar toch wel gelezen wordt.

Ik vecht al jaren tegen mijn eigen spiegelbeeld. Uit eerdere notities heb je kunnen lezen dat de oorzaak voor mij niet echt bekend is. Ik vergelijk het met een jojo, die draait. Omlaag en weer omhoog. Dalen en pieken, zoals velen onder ons die kennen. Zit ik in een piek, dan kan ik de hele wereld aan. Dan bruist mijn creatieve ader en stroomt het door mijn bloed. Dan ben ik niet te stoppen en zul je me zien stralen. Maar oh wee als de jojo beneden blijft hangen, dan treden er zware blokkades op en maakt een onbestemd gevoel zich meester van me.

Door steeds maar weer te schrijven krijg ik controle over dat onbestemde gevoel. Sommige teksten die ik schrijf slaan nergens op, maar is het puur een therapeutisch van me afschijven verhaal. Mijn hoofd moet dan leeg om ruimte te krijgen voor weer een wat positievere kijk. Om dit te bewerkstelligen heb ik al heel wat acties ondernomen. Yoga, schrijven, eten (vooral veel) rennen, schreeuwen, zingen, therapie, schilderen, knutselen, praten. Niks hielp. tenminste niet voor langere periode. Steeds weer verviel ik in mijn negatieve gedachtenpatroon, waarbij het gevecht tegen mijn spiegelbeeld weer opnieuw begon. Wat ik nooit heb uitgeprobeerd, maar wat ik ook echt verleerd ben, is om te gaan lachen. Lachen om mezelf.

Ik kan het niet. Lachen om mezelf. Ik ben een kritisch mens en kritiek maakt niet echt gelukkig. Dat blijkt wel weer. Ik ben daar door de jaren heen echt in vastgelopen. Stress, prikkels, eenzaamheid en depressies zorgden voor mijn belangstelling om hard aan mezelf te moeten werken. Maar de invloed van de huidige maatschappij stond er steeds weer als een dikke muur tussen. Bovenstaande acties hebben me niet tot mezelf kunnen brengen. Het heeft ervoor gezorgd dat ik dingen heb uitgeprobeerd, soms wat milder voor mezelf werd, maar nog nooit heeft het me geleerd om me anders te voelen.

En dat wordt toch echt tijd. Dat waardeloze gevoel mag wat mij op de brandstapel. Dat lachen om mezelf mag wat meer naar de voorgrond treden. Tenslotte ontspant dat het geheel. Doodgewoon de humor van mezelf gaan durven inzien, is wellicht de deur naar die de ruimte, die zich achter mijn grenzen bevindt.

Tekening: jongste dochter (2008) de lach van ons kind zijn

 

Onbewuste zetjes

Ik heb lang niet in mezelf geloofd. Jarenlang heb ik mezelf de gedachte voorgehouden dat ik er niet toe deed. Mensen om mij heen waren velen malen belangrijker dan ik. Door hun werk, hun voordracht, hun kennis. Daar draaide het voor mij om; door je werk en je kennis de wereld een stukje beter te maken. Ik was gefocust om op te boksen tegen die mensen om me heen, dat ik vergat te luisteren naar mijn hart. Mezelf momenten van stilte te gunnen, zodat ik mezelf echt kon richten op datgene wat van belang was.

Door alle zorgen, die me geregeld opslokten was ik het simpele genieten kwijtgeraakt. Ik was altijd al gek op schrijven, spelen met poëzie en beelden maken in de vorm van kunstzinnige foto’s. Echter, in de loop van mijn verhaal ben ik de passie verloren.

Totdat ik me vaker het tijdschrift Happinez cadeau gaf. Haar woorden zorgden weer voor het vuurtje in mij. De thema’s inspireerden me weer tot schrijven, waardoor ik de zin in het leven terugkreeg. Door het schrijven voelde ik weer passie, die ik maanden kwijt was geweest. Het heeft gezorgd voor een waardevolle invulling van mijn leven. Daar ben ik heel dankbaar voor. Of het mijn focus op anderen mensen zal wegnemen, blijft nog even spannend. Echter, hoe mooi is het dat iets of iemand jou een zetje kan geven, zonder dat daarbij stil gestaan wordt. Een prachtige gedachte, die ik meeneem binnen mijn reis naar het vinden van mijn eigenwaarde.

En daar draait het om. Om het vinden van mijn eigenwaarde. Om onbewuste zetjes te krijgen en zonder enige vorm van complimenteuze sfeer, toch het juiste gevoel te vinden. Om tevreden te zijn met de mensen om je heen, die het blijkbaar voor elkaar krijgen je het gevoel te geven dat je ertoe doet. Nou heb ik de mazzel dat ik al levenslang kamp met een negatief zelfbeeld. Dus dat voelen, dat ik ertoe doe is nooit mij sterkste kant geweest. Dat aanvoelen van onbewuste zetjes al helemaal niet. Nee, ik heb echt de harde bewijzen nodig in de zin van complimentjes.

Triest. Dat zeker. Echter, puur het gevolg van mijn zwakke zelfbeeld. Geen idee waar het vandaan komt. Een enkele negatieve opmerking uit de puberteit kan toch niet de reden zijn dat ik mezelf niet zie? Want dat is het; ik zie mezelf niet. Heel soms ontstaat er een schim, opgevlamd uit een complimentje. Overigens is dat vlammetje ook weer zo uit. De schim verdwenen in de mist.

De wetenschap heeft me geleerd dat zwakke zelfbeelden meer invloed hebben op je ontwikkeling dan je lief is. Weinig kracht om eigenwaarde, zelfvertrouwen en eigenliefde te ontwikkelen. We worden schijnbaar niet geboren met eigenwaarde, maar door de ervaringen tijdens het leven ketent eigenwaarde zich vast aan ons innerlijk. Hier, diep van binnen weten we dan dat we er toe doen. Daar heb ik dus iets gemist. Het anker heeft geen basis gevonden om zich vast te ketenen en de boot met eigenwaarde is van me weggedreven.

Ok. Die boot heb ik dus gemist. Toch, ondanks dat ik geen eigenliefde ken, kan ik heel goed liefde schenken aan anderen. De verhalen, gedichten en beelden die ik door de jaren heen heb geschreven zijn voor velen onbewuste zetjes geweest tot inspiratie, kracht of steun. Blijkbaar maak ik hiermee verschil. Blijkbaar, want geloven in mezelf doe ik nog steeds niet.

 

speciaal woord van dank gaat uit naar Pauline Joosten, die door haar krachtige woorden in het boek Veerkracht mij een onbewust zetje heeft gegeven tot het schrijven van dit blog.

Ontmoeten

En dan ineens die stilte. Oren die suizen, een hart dat in je keel klopt, maar verder oorverdovende stilte. De wereld draaide als een wonder door, terwijl wij als gezin in de meeste waardeloze achtbaan terecht kwamen. Een gevoel dat amper over te brengen is op mensen. Alleen mensen met dezelfde ervaring snapten waar we doorheen gingen. Toch hebben we in die eenzaamheid veel ontmoetingen gekend. Mensen die ons op allerlei manieren de hand reikten. Speciaal voor hen, die ons in de meest heftige periode van ons leven gesteund hebben en nog steeds steunen. Dank!

Verdwaal niet
in de stilte van het moment.
Waar eenzaamheid
zich schuilt achter
deuren en ramen.

Ontmoet elkaar
in de stilte van het moment.
Laat je vergezellen
zodat ontmoeten
stapvoets, zomaar
een lichtpuntje
blijkt te zijn.

verdrink in de verbinding
in de overgave.
Ontmoet
warmte, liefde en stemmen
als goudkleurige klanken
die alle leven doordrenkt.

Waar duizend glinsteringen tellen
uit dat ene ding.

Ontmoeting

© sandarijn

 

 

 

Equilibre

De vogel kwetterend in stilte.

Zoekt haar equilibre in
honderdduizend druppels
zweet. Slaat haar veren
lam.
Balancerend op de zijden
draad des levens
daar in t scala,

van schoorvoetende stappen.
Dromend in gedachten

van uitslaande vleugels
tot wendbaarheid in vrijheid.

Kwetsbaar door wat haar te wachten staat.

© Sandarijn

Schilderij gemaakt door Mike Zeelen

Zingen of uitwaaien

Je kent het misschien niet, zoveel zorgen dat je ze gewoon niet uit je hoofd krijgt en er werkelijk gek van wordt. Dan is er maar één oplossing: zingen of uitwaaien!

Sinds ik het zingen herontdekt heb, gaat er geen dag voorbij dat ik mijn stem laat galmen door de woonkamer. De vibraties trillen door mijn lijf en ergens hoop ik dat het verlichting gaat brengen. Dat mijn energiebanen weer gaan stromen. Aan de enorme opvliegers tijdens de koorrepetities te merken, gaat dat vast goed komen.

Ik vergelijk het zingen met één van de vier elementen, namelijk lucht. Lucht is magisch. Je kunt het niet grijpen, maar als je de natuur een beetje kent, weet je hoe sterk wind kan zijn. En zo is de ademhaling ook. In en uit, zodat lucht in beweging kan komen. Je wordt er uiteindelijk alleen maar sterker van.

Zingen! Ik kan me eraan overgeven. Het is als een zachte fluistering door mijn lijf. Het doet me denken aan de Boeddhistische vlaggetjes, die wapperend aan een lijn van laag naar hoog worden gehangen. Zij worden bedrukt met mantra’s. Elke keer als de wind langs de vlaggetjes streelt geeft deze iets van kracht mee en wordt de boodschap verspreid over de wereld. Zo voel ik me ook sinds het zingen mijn leven verrijkt heeft.

De boodschap, die ik mijn lijf meegeef tijdens het opklimmen van de toonladder. Van Lalala omhoog naar lalala omlaag. Het is een evenwicht waarmee ik moet leren omgaan. Positief versus negatief. Dus hoe vaker ik de toonladders omhoog en omlaag laat gaan, hoe dieper de boodschap zich zal nestelen in mijn lijf. Het zal me de kracht geven, dat hoeveel onzekerheden er ook op mijn pad komen, er altijd weer trappen omhoog zullen gaan.

In het voorstukje over ons gezin heb ik mezelf al voorgesteld als het meisje dat uit haar evenwicht raakt, zodra de blaadjes vallen. Ik ben ook het meisje met een sterk windpaard. Een sterke innerlijke wind, die te pas en te onpas bepaalt welke kant mijn gedachten opgaan. Onrust betekent somberheid. Uitwaaien zou mijn hoofd weer helder kunnen krijgen, maar aangezien ik als Limburger geen flinke zeewind tot mijn beschikking heb, lijkt zingen een uitstekende keus om mijn windpaard weer tot rust te krijgen.

En als ik door alle zorgen, boosheid en verdrietige momenten weer te veel aan mijn hoofd heb, kan ik nog altijd besluiten een treinreis te boeken richting de Spirit of Love* van het noorden, die me weer de kracht en doorzettingsvermogen meegeeft om nieuwe barre tijden door te komen.

*Spirit of Love van het noorden staat symbool voor kracht en doorzettingsvermogen. Het is een van de windrichtingen die aangeroepen wordt op het medicijnwiel uit de oude culturen van Noord-Amerika.

*Windpaard, Lungta is een wezen uit de Tibetaanse mythologie. Het symboliseert de innerlijke wind van het lichaam.

Bron:Happinez

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Foto: Astrid Antonisse, Tibetaanse tempel Katmandu en  de vlaggetjes uit Tibet met mantra’s erop.

Nieuw levensjaar

Jong ben ik niet meer. Op de kop af vandaag 46 jaar en een vrouw met een verhaal. Een hartoperatie, drie kinderen met een genetische afwijking, meerdere burn-out, fibromyalgie, een partner met de diagnose longkanker en tenslotte laaggradige non-hodgkin in mijn eigen lijf. Een verhaal waar menigeen van zal schrikken. Voor ons gezin dagelijkse kost, waar we door de jaren heen aan gewend zijn geraakt. Het is ons verhaal.

Ik heb geregeld achterom gekeken. Steeds weer stond ik stil bij de bijzondere momenten, die ons overkwamen. Ik heb geworsteld met het concept geluk. Want laten we eerlijk zijn, ons verhaal is geen opeenstapeling van geluk. Toch heeft de komst van kanker mijn visie op ons verhaal veranderd. Me gek laten maken, door al die ellendige momenten is niet de juiste oplossing. Dus ik heb met mezelf afgesproken, dat ik de kleine dingen leer zien en dat ik mijn negatieve gedachten achter me laat. Daar waar mogelijk. Tenslotte weet je nooit wat het leven je te bieden heeft.

Door mijn voeten weer op aarde te zetten, werd ik blij verrast met de nieuwe inzichten die ik ontdekte. Dwars door de momenten heen, ontwikkelde ik een patroon van inspiratie, maar ook van lichtheid en positiviteit. Dat laatste is voor mij erg lastig. Jarenlang was ik ervan overtuigd dat ik gestraft werd door steeds weer geconfronteerd te worden met nieuwe ellende. In plaats van een verzameling te vergaren van mooie momenten, richtte ik me veel te veel op juist de negatieve dingen, die ons overkwamen.

Ik schrijf deze woorden makkelijker dan het in werkelijkheid gebeurd is. De diagnose van mijn kinderen kostte me mijn eigenwaarde. De diagnose van mijn partner mijn hart. Uiteengerukt van verdriet en boosheid. Alles kon ik aan, maar niet het afscheid van mijn partner. Afscheid, denk je? Ja, in de lijn van mijn gedachtegang kon ik toentertijd niet de moed opbrengen om de ontwikkeling van zijn ziekte rustig af te wachten. Tenslotte betekent kanker met uitzaaiingen geen levenslange vreugde. De zekerheid werd me ontnomen en dus kon ik alleen vertrouwen op mijn hart. Echter, mijn hart was uiteengescheurd, dus van vertrouwen was weinig meer over.

Vandaag word ik 46 jaar. Oud en wijs genoeg om eens buiten de lijntjes te durven kleuren. Oud en wijs genoeg om eindelijk de dromen waar te maken, die zo diep van binnen weggestopt zijn. De tijd zal het leren of ik genoeg kracht ontwikkel om mezelf tot grotere hoogtes te brengen, zonder me voortdurend af te vragen wanneer het geluk nu komt.

Als de dagen in mijn nieuwe levensjaar zullen samensmelten tot één groot moment van eenvoud, zal ik genieten, genieten in stilte.

 

 

Hoe dan ook
Mensen zijn mensen
En ik zal zijn wie ik ben
Zal ik de weg volgen
Die mijn weg is
Nishida Kitaro