Nieuw levensjaar

Jong ben ik niet meer. Op de kop af vandaag 46 jaar en een vrouw met een verhaal. Een hartoperatie, drie kinderen met een genetische afwijking, meerdere burn-out, fibromyalgie, een partner met de diagnose longkanker en tenslotte laaggradige non-hodgkin in mijn eigen lijf. Een verhaal waar menigeen van zal schrikken. Voor ons gezin dagelijkse kost, waar we door de jaren heen aan gewend zijn geraakt. Het is ons verhaal.

Ik heb geregeld achterom gekeken. Steeds weer stond ik stil bij de bijzondere momenten, die ons overkwamen. Ik heb geworsteld met het concept geluk. Want laten we eerlijk zijn, ons verhaal is geen opeenstapeling van geluk. Toch heeft de komst van kanker mijn visie op ons verhaal veranderd. Me gek laten maken, door al die ellendige momenten is niet de juiste oplossing. Dus ik heb met mezelf afgesproken, dat ik de kleine dingen leer zien en dat ik mijn negatieve gedachten achter me laat. Daar waar mogelijk. Tenslotte weet je nooit wat het leven je te bieden heeft.

Door mijn voeten weer op aarde te zetten, werd ik blij verrast met de nieuwe inzichten die ik ontdekte. Dwars door de momenten heen, ontwikkelde ik een patroon van inspiratie, maar ook van lichtheid en positiviteit. Dat laatste is voor mij erg lastig. Jarenlang was ik ervan overtuigd dat ik gestraft werd door steeds weer geconfronteerd te worden met nieuwe ellende. In plaats van een verzameling te vergaren van mooie momenten, richtte ik me veel te veel op juist de negatieve dingen, die ons overkwamen.

Ik schrijf deze woorden makkelijker dan het in werkelijkheid gebeurd is. De diagnose van mijn kinderen kostte me mijn eigenwaarde. De diagnose van mijn partner mijn hart. Uiteengerukt van verdriet en boosheid. Alles kon ik aan, maar niet het afscheid van mijn partner. Afscheid, denk je? Ja, in de lijn van mijn gedachtegang kon ik toentertijd niet de moed opbrengen om de ontwikkeling van zijn ziekte rustig af te wachten. Tenslotte betekent kanker met uitzaaiingen geen levenslange vreugde. De zekerheid werd me ontnomen en dus kon ik alleen vertrouwen op mijn hart. Echter, mijn hart was uiteengescheurd, dus van vertrouwen was weinig meer over.

Vandaag word ik 46 jaar. Oud en wijs genoeg om eens buiten de lijntjes te durven kleuren. Oud en wijs genoeg om eindelijk de dromen waar te maken, die zo diep van binnen weggestopt zijn. De tijd zal het leren of ik genoeg kracht ontwikkel om mezelf tot grotere hoogtes te brengen, zonder me voortdurend af te vragen wanneer het geluk nu komt.

Als de dagen in mijn nieuwe levensjaar zullen samensmelten tot één groot moment van eenvoud, zal ik genieten, genieten in stilte.

 

 

Hoe dan ook
Mensen zijn mensen
En ik zal zijn wie ik ben
Zal ik de weg volgen
Die mijn weg is
Nishida Kitaro

 

Woordkriebels – mijn plek

Woordkriebels waren voor mij kleine kriebeltjes, die ik noteerde toen de kinderen klein waren. Deze kriebeltjes werden zinnen, verhalen en poëtische beelden. De woordkriebels hebben me al heel mijn leven gesteund. Ze hebben me zelfs geholpen om tot de beroepsbevolking te horen.

Nu ik binnen het gezin mijn eigen balans aan het opmaken ben, komen de woordkriebels weer van pas. Soms zijn het verhalen over mijn gedachtes en emoties als partner van een kankerpatiënt. Soms zijn het poëtische ontdekkingen over mijn eigen zoektocht. Heel af en toe laat ik jullie toe in de magische wereld van mijn kinderen.

Woordkriebels is mijn plek geworden.

 

Plek
Daar waar de wind
waar je waait
waar je bent, wie.
Plek van vrijheid
van zingende buiken
van eigen vibraties.
Plek van
aanwezigheid
mijn plek.

© sandarijn

 

Zekerheden op losse schroeven…

Ik word wakker en een intens verdriet overspoelt me. Gisteren hebben we een allesbepalende diagnose gekregen. Eentje, waardoor al je zekerheden ineens op losse schroeven komen te staan…
Ik word wakker en realiseer me dat ik langzaam aan weer vaste grond onder mijn voeten krijg. We hebben inderdaad afscheid moeten nemen van een leven vol zekerheden, maar door de maanden heen hebben we met ons gezin ook kennis gemaakt met een nieuwe start.
De grote onzekere factor in ons leven is een kankercel. Begonnen in de long van mijn partner, verder gesurft via de lymfe naar de bloedbaan, om daar vervolgens nieuwe cellen aan te zetten tot deling. Uitzaaien noemen ze dat, stadium 4, zonder zicht op genezing.
De diagnose zorgde twee jaar geleden voor een aardverschuiving. Ons kaartenhuis stortte in elkaar. Ik werd gegrepen door woeste golven, die me meezogen de diepte in. De duikeling bleef doorgaan. Er was geen onder, geen boven. Ik snakte naar adem, maar kwam niet boven. Een dik gevoel in mijn keel, zorgde dat ik stikte. Mijn kloppende hart maakte zich meester van me.
Nu, anno 2017 kom ik happend boven. Langzaam aan krijg ik weer lucht en ik kan ook weer lachen, zo af en toe. Ons gezin heeft geleerd te surfen op de golven van het leven, zoals de spirituele wereld kenbaar maakt als metafoor voor het leven. We kunnen niets anders dan accepteren en mee bewegen. Onze surfles is een levensles, waarin we teruggeworpen werden op een lange magische weg, zonder enige zekerheid.
Er zal geen eind aan komen. De golven blijven echter rollen. Het water zal blijven komen. Toch zullen ze ons nooit meer terugbrengen naar dat veilige strand. Gelukkig hebben we geleerd waarvoor we surfen. We blijven ons voortbewegen, juist omdat er genoeg momenten blijven bestaan, die de moeite waard zijn.

Daar in t midden van
grote onzekerheden
richt ik me op grip.
Surfend over kolkende golven
van de zwarte diepe oceaan.
Daar in t midden van onmacht en verdriet
roep ik om God.

Open is nu
de wanhoop van mijn hart
voor t ongrijpbare.

© Sandarijn

Wereldkankerdag

Kanker. Wat een rotziekte. Speciaal op Wereldkankerdag besteed ik aandacht aan deze ziekte. Ook wij werden getroffen in ons gezin. De eerste keer bij Paul, op de meest genadeloze manier, namelijk agressief en stadium ¾. De tweede keer bij mij, op de meest rustige manier, namelijk laaggradig en zeer langzaam groeiend.

Blij dat ik het van dichtbij heb meegemaakt? Nee. Het heeft ons verscheurd. Het heeft ons dat beetje energie dat we nog samen hadden ontnomen. Een goed glas wijn heeft me nooit geholpen in het proces dat we meemaakten. De gedachte dat ik mijn maatje zou verliezen, maakte me bang, boos en kwetsbaar. De gedachte dat wij alle twee ons gezin achter moesten laten, zorgde voor immense paniek. Het schrijven heeft me uiteindelijk geholpen mijn verhaal te vertellen. Kanker heeft impact, onderschat het niet. Kanker werd een deelgenoot, een element binnen ons gezin.

De stress rondom de diagnose en de behandeling, maar zeker als gevolg van de diepe angst, zorgde voor een extra cadeautje aan mijn kant. PDS, een parasiet en een verstoorde disbalans in mijn darmflora hebben er uiteindelijk voor gezorgd dat ook ik een vorm van kanker kreeg, Non-hodgkin. Godzijdank een laaggradig type, waardoor er verder geen behandeling noodzakelijk was. De vergrote klier kon weggenomen worden. Een kwestie van geluk.

Kanker. Wat een rotziekte. En niet alleen binnen ons gezin. Het grijpt als een ware Jackal om zich heen, vermomd in de ruimste zin van het woord. Gemaskerd voor je eigen immuunsysteem en is zelfs sommige chemicaliën te slim af. Daar waar de medicatie de Jackal behoorlijk te grazen nam, is hij maanden later weer een nieuwe plek aan het zoeken bij zijn gastheer/vrouw, surfend op de lymfeklieren of bloedbaan.

Ook dat hebben we meegemaakt. Onze grijze wolk, die in eerste instantie alweer wat witter aan het worden was, werd na amper 3 maanden alweer gitzwart. Daar waar we hoop hadden dat de bestraling en de chemo de Jackal neergesabeld had, ontpopte zich stiekem alweer een nieuw monster, ergens anders in het lijf. We hebben de dood in de ogen gekeken.

Wat hebben we geworsteld met verkeerde puncties, bloedtransfusies en botte artsen, maar we hebben ook liefde ontmoet. Liefde van bezorgde assistentes, liefde van vrienden die dag en nacht voor ons klaar stonden. Er zijn blikken gekruist met bezorgde longartsen, manden vol was verwerkt en gezorgd dat de kwaliteit van leven goed bleef, zonder enig zicht op verbetering.

Toch werd ook die gitzwarte wolk weer grijzer en zelfs uiteindelijk wit. De Jackal werd herkend! Het immuunsysteem was dankzij een ondersteunend eiwit (immuuntherapie) in de aanval gegaan. De mantel, die eerder ervoor zorgde dat de kankercel onzichtbaar bleef werd als het ware weg genomen. Mijn Paul werd het succesverhaal van het ziekenhuis. Daar waar eerder de bezorgde blikken samenkwamen in het teamoverleg, konden de artsen elkaar nu de handen schudden en vol positieve verhalen gaan geloven in een nieuw wondermiddel.

Echter, dit wondermiddel geldt helaas niet voor iedereen. Waarom wel voor ons? Ook dat is een kwestie van geluk of pech hebben. Niks meer, niks minder. Kanker kent geen winners of verliezers. Het is geen wedstrijd, die iemand kan winnen. Het is een periode, waarin je afscheid neemt van een leven van zekerheden en een nieuw begin maakt met een leven vol onzekerheden. Het is een periode, waarin je mensen verliest, maar ook nieuwe mensen leert kennen. Ook dat doet kanker met je.

Op dit moment drijven wij met ons gezin mee met de witte wolk. We zijn bewust van de extra reservetijd die we hebben mogen krijgen. Van wie? Geen idee, maar we hebben de tijd gekregen. En we pakken deze tijd. Elk klein mooi moment staat in ons geheugen gegrift. Echter, we genieten met steeds een zwart randje. Ik vertrouw de Jackal namelijk niet. Kanker zal altijd onze meerdere zijn en dat maakt me stil.

Open podium – Wees welkom

Of ik goed kan schrijven weet ik niet. De meeste mensen in mijn omgeving zullen niet reageren. Soms omdat ze niet geïnteresseerd zijn, een andere keer omdat ze niet weten hoe ze moeten reageren. De enkeling die opmerkt dat ik krachtig kan verwoorden is op één hand te tellen.Dus, ik weet niet of ik goed kan schrijven.

Eerlijk gezegd lijkt het me steeds minder te interesseren. Schrijven, is het therapeutisch verfomfaaien van mijn vleugels, die ik zo af en toe uitstrek. Het gegeven dat ik kan cirkelen op de thermiek en me machtiger vind dan ooit tevoren, is het meest waardevolle compliment dat ik mezelf kan geven. Daar blijf ik graag menig verhaal voor schrijven.

De uren die ik achter de computer doorbreng zijn heerlijk. Papier is geduldig en lief, maar nooit ondervind ik of de manier waarop ik schrijf goed is. Nooit is er feed-back. En omdat ik jarenlang getwijfeld heb over mijn eigen kunnen, heb ik nooit een echt podium durven opzoeken, waarop ik durf te klimmen en mijn schrijfkunsten tentoonstel. Dus, eerlijk gezegd weet ik nog steeds niet of ik goed kan schrijven.

Daarom start ik een blog. Mijn schrijfambitie moet gevoed worden en het liefst door mensen die niet te dicht bij me staan. Zij zullen recht voor de raap zijn en mij de ogen doen openen voor fouten, waar ik zelf geen oog meer voor had.

Een podium waarin ik kritische mensen hoop te ontmoeten, die me durven te laten groeien. Die me handvatten aanreiken, waarmee ik verder kan.

Wie namelijk alleen maar steeds te horen krijgt dat het allemaal goed is, zal langzaam naar de achtergrond verdwijnen. Er is geen ruimte voor verbetering. Natuurlijk horen we liever lovende woorden over datgene dat we geschreven hebben, maar in wezen hebben we er als schrijvers niks aan.

Na jaren van onzekerheid wil ik mijn masker afgooien en me kwetsbaar opstellen. Via mijn blog Woordkriebels hoop ik dat de ontmoeting met anderen uiteindelijk zal zegevieren en mijn passie voor het schrijven verder gaat voeden, maar het liefst hoop ik op het overwinnen van mijn eigen onzekerheid en de kritiek op mijn schrijven te omarmen.

Een nieuw avontuur

Ik ga alleen. Dat heb ik zo besloten. Waarom iets laten, als je het ook alleen kunt doen. Aangezien er om mij heen op dit moment weinig mensen zijn, die mijn interesse voor musicals delen, heb ik besloten om alleen op stap te gaan.

En dat alleen op stap gaan, doe ik sinds ik besloten heb voor mezelf te kiezen. Vooral dingen, die ik leuk vind. En als dat betekent dat ik alleen moet gaan, dan is dat zo.

Toen ik het kaartje aan de kassa van de schouwburg kocht, voelde ik me echt stoer. In mijn hoofd dacht ik aan dat commentaar dat ik zou krijgen. De mensen om me heen zouden me vooral zielig vinden, maar dat voelde ik toch echt niet zo. Gisteravond was het zo ver. Een avond helemaal voor amezelf in een omgeving waar ik graag ben, de schouwburg. Ik had met mezelf ook afgesproken dat ik enorm zou genieten wat ik die avond zou meemaken.

Wauw! En genieten werd het. Een genot om naar deze voorstelling te mogen gaan. De artiesten brachten een spetterende show met allerlei musical-songs. Simone Kleinsma, Tony Neef en jongere musicalsterren als Jim Bakkum en Vajen zorgden voor een perfecte avond, waarin ik kon opgaan. Inmiddels is de avond voorbij en ik geniet na van alle nummers die ik gehoord heb. Maar vooral geniet ik van mijn eigen overwinning. Je hebt die ander blijkbaar niet altijd nodig om op pad te kunnen gaan en je te amuseren.

Natuurlijk is het jammer dat je het gevoel niet kunt delen, maar de manier waarop ik een theatervoorstelling beleef is toch anders, dan degene die naast me zit. Daar ben ik ondertussen wel achter. Met kippenvel op mijn armen en tranen, die stiekem langs mijn gezicht rollen, word ik meegenomen door de muziek. Een oude passie, waar ik me helemaal in kan geven.

In de wetenschap dat dit zo dicht bij me ligt, heb ik besloten een nieuw avontuur aan te gaan. Een avontuur waarvoor ik in eerste instantie niks voelde. De angst om te falen is bij mij zo groot, dat ik het niet aan durfde te gaan. Echter, in ons huis is dagelijks te zien dat je intens moet genieten van het leven, het liefst elke minuut van de dagen. Daarom neem ik het aanbod van mijn vader aan. Zingen van filmmuziek onder leiding van een strijkorkest.

Dit kleine avontuur kon ik in mijn eentje aan. Dus waarom wachten met een grotere avontuur? Het aanbod om zelf op de planken te mogen staan, is de volgende stap naar de liefde die ik me beloofd had zelf te geven.