Over ons

Wat zou je doen als alle zekerheden binnen je gezin op losse schroeven zouden komen te staan…

Geen enkel mens heeft echte zekerheden, maar zolang er niks ernstigs op je pad komt kun je vertrouwen op de zekerheid dat alles goed is.

De blog Woordkriebels is opgezet toen er binnen mijn gezin ineens wel een hoop zekerheden op losse schroeven kwamen te staan. De vele gedachten en woorden die er toen bij me boven kwamen drijven, moesten ergens een plek krijgen. Een plek waardoor ik niet alleen mijn eigen woordkriebels kon vastleggen, maar waarmee ik ook een podium zou creëren voor anderen.

De inhoud van de blog is gericht op de perikelen binnen ons gezin. Drie kinderen in de leeftijd 12 t/m 16 met een zeldzaam gen met de naam Albright. Dit syndroom doorkruiste al onze verwachtingen en zorgde ervoor dat we onze ideeën over de toekomst geregeld hebben mogen aanpassingen. We leerden dat we hier op aarde waren om nieuwe zaken te ontdekken en dat onze kinderen niet voor niets op ons pad gekomen waren. Echter, we leerden ook hoe mooi ons gezin eigenlijk wel niet was. onze kinderen volgen alle drie onderwijs op een mytylschool Adelante genaamd, gesetteld in Houthem. De mogelijkheden die ze daar krijgen verwerk ik geregeld in een blog.

Daarnaast schrijf ik over ons leven met kanker. Niet alleen ontdekten de artsen op 13 maart 2015 een uitgezaaide longtumor bij mijn partner. Ook ik was een jaar later de klos met een laaggradige vorm van Non-Hodgkin. Daar waar Paul elke twee weken aan het infuus wordt gekoppeld, heb ik net een serie van 12 bestralingen achter de rug. (mei 2017)

De zekerheid dat wij onze kinderen mogen blijven begeleiden naar een volwassenheid viel ineens in duizend stukken op de grond. Het boek dat wij met ons gezin aan het schrijven waren, werd bruut verscheurd. De diagnose longkanker, fase ¾ en Non-Hodgkin haalden een tweede streep door al onze ideeën die we hadden voor de toekomst. Deze verfomfaaide vleugels zouden wel eens niet meer gladgestreken kunnen worden. En alhoewel we door een wondermiddel als immuuntherapie nieuwe avonturen aangegaan zijn, weten we dat het volledig gladstrijken nooit meer zal plaatsvinden. Zeker nu we allebei getroffen zijn door deze ernstige ziekte.

Alle zekerheden die een jong gezin kan hebben, stonden bij ons binnen een periode van 1,5 jaar op zeer losse schroeven. We hebben creatief moeten zoeken naar allerlei hulpmiddelen om die schroeven toch enige houvast te kunnen geven.

Het bijhouden van een blog is er één van. Mijn manier van kijken naar mezelf in deze wereld is als een blad aan de boom omgedraaid. Daar waar ik mezelf wegcijferde, bruis ik nu van uitdagingen. De wereld zal in onze ogen nooit zwart worden, ondanks alles wat er op ons pad gekomen is. Als je ineens de zekerheid hebt dat je levenspad beperkt is, krijg je meerdere brillen toegeschoven, waardoor je veel vaker een extra glans aan het leven kunt toekennen.

De helderheid om vooral dat met je tijd te doen waar je lol aan beleeft is een eye-opener. Wij stellen als gezin in elk geval niks meer uit en halen meer pret uit de voorbereiding. Stel dat we de uitvoering niet halen, hebben dat plezier in elk geval in onze zak gestoken.

ons fantastische gezin