Rechterlijk avontuur

Al eens in een rechtbank geweest? Ik in elk geval niet.

Vandaag was het dan zover. Onze allereerste keer in de rechtbank van Maastricht, waar verdachten zoals Jos B. ook hun opwachting mogen maken. Op het parkeerterrein stoeiden Janna, Paul en ik op een quasi humoristische manier om maar geen last te hebben van een niet te beschrijven onderbuikgevoel. Want zenuwachtig waren we toch wel een beetje. Tenslotte komen we niet dagelijks in een rechtbank.

Voordat je je als lezer zorgen maakt: ons bezoek aan de rechtbank stelt inhoudelijks niks voor. Wij zijn van eenvoudige komaf en hebben ons nog nooit ingelaten met criminele praktijken. Dus dat onrustige gevoel mag plaatsmaken voor een gezonde spanning. Maar toch. Het gaat in onze zaak slechts om mentorschap en bewindvoering: een wetmatig besluit dat genomen moet worden, als kinderen zoals de onze- met hun 18 jaar-nog niet in staat zijn als volwassen en zelfstandig ondernemende personen de financiële en medische toestand van dat moment te beheren. Oftewel, willen we mee kunnen beslissen over medische zaken in de toekomst, zullen we nu maatregelen moeten nemen.

Na het invullen van een reeks ellendige formulieren, kregen we de oproep om ons deze maandagochtend te melden in de rechtbank te Maastricht. We speculeerden over de gang van zaken, maar niks deed ons vermoeden dat we na een kort gesprek van 10 minuten alweer buiten stonden. Klaar! Geregeld! Maar eerst stapten we dan de hoofdingang binnen. We werden ontvangen door drie man sterk. Beveiliging tot aan de deur…

Riemen, horloges, sleutels en andere metalen voorwerpen werden verzocht gedeponeerd te worden in een bak. Was ik blij dat ik mijn zakmes toevallig niet op zak had. Als je in je leven al eens gevlogen hebt, herken je deze routinematige klus.  Al met al toch een indrukkende en imponerende gebeurtenis, aan de blik van Janna te zien.  De inhoud van haar tas werd met een kritische blik bekeken en zelfs haar laptop had de eer een tweede keer door de scanner te mogen gaan. Het feit dat de pieper afging toen zowel Janna als ik door de poorten ging, had meer te maken met de metalen beugels in onze BH. Hurey! Met een glimlach, maar met het nodige gedisciplineerde respect werden we door de mannelijke bewaker verzocht de draaideur naar de centrale hal te nemen.

De eerste klap is een daalder waard! Zo voelde de binnenkomst voor Janna en mij ook. Om zo onder de loep genomen te worden tijdens een bezoek aan het gerechtsgebouw, bleek voor ons saaie burgermensjes heel wat uitleg verschuldigd.

Na een korte wachttijd voor het kamertje nummer 8, werd onze familienaam door een intercom officieel omgeroepen. We betraden een kamer waar twee mensen- zonder pruik of zwarte toga- ons vriendelijk ontvingen. Een zakelijk, duidelijk op afstand houdend gesprek, gevuld met veel vriendelijkheid en geïnteresseerdheid naar onze Janna toe. Tenslotte speelt zij in dit verhaal de hoofdrol.

Na pakweg een minuut of tien, enkele verduidelijkende vragen, antwoorden en een berg huiswerk, werd het besluit tot bewindvoering en mentorschap positief bestempeld. Een pak van me hart, al had ik niet anders verwacht. Een beetje beduusd van ons rechterlijk avontuur stapten we de auto in om ons naar huis en school te begeven. Ik besloot het een en ander aan huiswerk nog even uit te stellen, totdat ik weer helder kon nadenken.

Zoals velen weten gaat het bij ons in het gezin niet helemaal vanzelfsprekend. Dat hebben we geaccepteerd en daar nemen we ook onze verantwoording in. Nu de oudste in januari 18 wordt, moeten we de wet dus voor zijn en via de rechterlijke macht voorkomen dat we niet meer toegelaten worden in een van de kamertjes van de verschillende specialisten. Dat we daarin ook het financiële deel meenemen, is tevens gebaseerd op het feit dat onze kinderen laatbloeiers zijn en bepaalde beslissingen nog beter niet zelf kunnen maken.

In Nederland is het nu eenmaal zo dat wij als ouders van kinderen met een beperking bepaalde maatregelen moeten nemen. Dat hiermee ons leven weer even op de kop wordt gezet, is een negatieve bijkomstigheid, waar we zo ondertussen aan gewend zouden moeten zijn. Helaas is dat niet zo. Het systeem in Nederland is best goed geregeld en er zijn veel mogelijkheden, echter het blijft een feit dat wij naast onze vaste zorgtaken met deze beslissing wederom nieuwe extra taken erbij hebben gekregen. Waar de balans voor Janna steeds beter wordt, kan ik voor nu alleen concluderen dat mijn balans steeds verder verstoord wordt.

 

 

 

 

Spiegeltje, spiegeltje…

Hoe ik tot inzicht kwam? Na de – in mijn ogen – heftige ervaring met de sterfelijkheid van mijn partner Paul, ben ik de visie op de dagelijkse gang van zaken anders gaan zien. Overigens niet meteen. Zo snel ging die knop in mijn hoofd niet om.  Helaas hebben we niet te maken met een gastfornuis, die met één draai het proces van voortgang kan beïnvloeden. Nee, mijn emoties, gedachten en gewoontes bleken onderhevig te zijn aan vele uurtjes schrijven om de nieuwe situatie tot bloei te brengen.

Wat telde, was het leven in het nu. Niet morgen of over een week, maar vooral kaderen voelde als een gouden greep. In mijn hoofd leefde ik meer en meer alleen in het moment van nu. Dromen en glinsteringen kon ik beter een plek geven, omdat het kader een heel overzichtelijk beeld bleek op te leveren. De intensiteit die ik in het leven wilde voelen, kreeg hierdoor plek. En ook al was ik nog wel eens geneigd om mezelf voorbij te lopen, verder dan dat kader was overduidelijk geen optie!

Schrijven hielp me toentertijd om mijn gedachten en emoties te kaderen. Nu helpt het schrijven me ook om heel dicht bij het moment en dus bij mezelf te blijven. De omstandigheden in ons gezin komen en gaan, maar houden vooral niet op. Het zou me uitputten als ik voor mezelf niet elke dag de vraag stel hoe het nu echt met me gaat. Het uurtje schrijven betekent stilte. Stilte in mezelf. En alhoewel ik eerst de noodzaak er niet van inzag, levert het me nu meer op dan ik ooit voor mogelijkheid hield. Het brengt me namelijk tot een niveau, waardoor ik langzaam ontwaak uit een nevel, waarin ik me jarenlang verstopte. Ik ontwikkel een eigen identiteit van gedachten en emoties, zonder een façade op te hoeven houden.

Zoals de lezers van mijn boek hebben kunnen ervaren, is het dagelijks schrijven niets meer en niets minder dan het rijgen van een stukje levensinzicht aan een onzichtbare ketting. Het is een spiegeltje, spiegeltje aan de wand waarin ik mezelf steeds maar de vraag stel hoe het echt gesteld is met mij.  Probeer het maar eens uit. Je zou er nog wel eens van kunnen schrikken. Overigens is het uiteindelijk een verademing!

Wat mij betreft is het waarnemen van je eigen emoties het meest waardevolle inzicht waar ik met schrijven kracht, eigenwaarde en voldoening uithaal.

Me, myself and I

Sinds in februari bij middelste een eetstoornis is geconstateerd, is het zorgbeleid in ons gezin weer aardig strakgetrokken. Om mezelf daarin staande te houden, is een grootst avontuur.

Mijn ouders bellen me geregeld op. Hun betrokkenheid, maar zeker ook hun bezorgdheid laat me niet ongeroerd. Bij het aanhoren van mijn avontuur, kunnen ze niks anders doen dan aanbieden wat taxiritjes over te nemen. De schatten! De afgelopen weken waren intens. De therapie was nog niet eens begonnen en we zaten al aan onze max. Tenslotte heeft ook ons gezin ergens een grens.

De eerste ochtend van stilte. Wat een weelde denk ik blij en duik vol overgave in dit paradijselijke genot. Even geen discussiërende pubers, geen computerachtig geschater of schreeuwende tv-geluiden, even helemaal niks. En dat na 9 weken. Heerlijk! Mijn huis is weer even van mij.  Het emotioneert me dat de rust me eindelijk brengt, waar ik  al die weken naar heb mogen uitkijken. Het brengt me naar mezelf, naar mijn eigen Ik. Mijn Ik, die tijdens periodes van drukte, onmachtig verdwijnt in het overheersende puberale en soms egoïstische gedrag van mijn gezin.

De buitenwereld heeft commentaar als ik klaag over het feit dat ik mezelf steeds maar weer ergens achteraan moet zetten. Het voelt vaak als een diepe dolksteek in mijn hart. In bepaalde opzichten heeft die wereld totaal geen benul wat er in mijn leefwereld omgaat. (zal ook nooit gebeuren) Tegen welke beperkingen ik elke keer weer aanloop en hoe uitgeput ik raak van de vele buitensporige zorgtoestanden in mijn gezin. De keus om moeder te worden, is in mijn ogen dan ook niet automatisch het wegcijferen van jezelf, ook al vindt men soms van wel…. Dat dit soort opmerkingen me raken, kan ik alleen begrijpen, omdat de kaders om mijn leefwereld zo verankerd zijn met een complexiteit, dat ik hetzelf amper snap. De drang om anderen dan ook uit te willen leggen hoe het dan wel zit, laat ik steeds vaker varen. Ik zucht eens diep en spoel de woorden met een druk op de knop door de wc.

En toch. Me, myself and I. het blijft een speurtocht naar dat ene kleine verloren uurtje, waar ik mezelf kan tegenkomen. Waar de balans tussen gezin en mijn eigen Ik vorm kan krijgen. De stilte van vandaag voelt aan als thuiskomen en met een diepe zucht tik ik vele uurtjes frustratie en onmacht weg om met een tevreden gevoel mezelf weer even diep in de ogen te mogen kijken.