Voor dag en dauw

Ik ben onrustig. Veel gedachten willen een podium in mijn hoofd. Ik kijk op de klok en zie dat ik de challenge “voor dag en dauw” opstaan ruimschoots aan kan gaan.

Dit is lang niet meer gebeurd. Waarom het dan nu wel gebeurd is me dan ook een raadsel. Ik ben de laatste tijd niet meer zo met de mening van anderen bezig, maar de invloed van Facebook speelt wel een grote rol. Ik weet nog steeds niet hoe het echt werkt. Waarom bepaalde mensen je wel willen volgen, maar zich nooit de moeite nemen om te reageren. Waarom bepaalde foto’s me raken en sommige gesprekken me jaloers maken.

Door de jaren heen heb ik me als mens voor de volle 100% gegeven. Soms zo erg dat anderen bezorgd waren over de energie die ik in anderen stak. Ze hadden gelijk. Ik vergat mezelf wel eens op de eerste plek te zetten. En ik heb anderen verstikt met mijn aandacht. Tenminste, het zijn mijn gedachten die dit zo verwoorden aan mij.

Veel ongedane zaken blijven raadsels voor mij. Veel mensen zijn op mijn pad gekomen, maar ook zomaar weer verdwenen. Zelfs als ik er veel energie in had gestopt. Het gevoel dat ze mij en mijn gezin als een melaatse behandelden, kwam steeds weer bovendrijven. Ik snap gewoon niet dat je mensen zonder pardon, zonder opgaaf van reden aan de kant kunt schuiven.

Het waarom speelt nu op. Ik laat veel mensen de revue passeren in mijn hoofd en ik kan alleen maar bedenken dat ze mijn strijd met het leven te belastend vonden. Dat ze niet konden dealen met mijn depressieve gevoelens, mijn onzekerheid en mijn zorgen over mijn kinderen. Het zijn mijn gedachten hierover. Zeker weten doe ik het niet.

En dat vind ik jammer. Toen ik na veel wikken en wegen koos om uit het onderwijs te stappen heb ik ook veel moeite gehad met de houding, die veel oud-collega’s aannamen. Mijn eigen onzekerheid en frustratie hebben het proces niet positief bevorderd. Deuren vielen dicht en ik durfde bepaalde stappen niet meer te zetten. Daarentegen hebben mijn oud-collega’s ook nooit de moeite genomen om echt te achterhalen wat er nu speelde. Tenminste, zo voelt het voor mij. Dat ik me nu na 7 jaren nog steeds buitengesloten voel als ik bepaalde foto’s zie, zegt me genoeg. Dat ik nooit meer mee gevraagd word, raakt me nog steeds.

Het opschrijven van deze gedachten brengen me verder dan ik dacht. Het zijn mijn gedachten die ik een plek wil geven en ik realiseer me dat ik niemand wil kwetsen of beschuldigen. Ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik absoluut niet makkelijk was in die tijd. De grote onzekerheid, de boosheid en de frustratie zijn elementen geweest, waardoor ik mezelf ook buiten schot heb gezet.

En toch voel ik pijn. Pijn die ik koppel aan het klakkeloos uitgaan van onze eigen gedachten. Ik had mijn gedachten, maar de tegenpartij ook. In mijn ogen heeft de tegenpartij nooit echt moeite gedaan om zich te verdiepen in de situatie zoals ik hem toen kende. Wat betekent het nou eigenlijk om een leven op te bouwen met drie kinderen met veel zorg? Wat betekent het nou om tegenslag na tegenslag te krijgen? Wat betekent het om geen deel meer uit te maken van een werkende maatschappij? Overigens komt het in de deze dagen ook nog steeds voor dat mensen de confrontatie niet aan durven gaan en me dus onbewust buitensluiten.

Nu ik mijn eigen gedachten hierover een podium geef, realiseer ik me terdege dat ook ik nooit enige moeite heb gedaan om mijn angsten en twijfels openbaar te maken. Om de confrontaties aan te gaan en openheid van zaken te creëren. Ik heb vrienden en collega’s uit het zicht laten verdwijnen en me als een bang vogeltje in een hoek laten zetten.

Confrontaties aangaan is altijd mijn zwakste punt geweest. Het heeft me geen goeds gebracht. Tegenwoordig heb ik geleerd om gedachten niet de kans te geven een loopje te nemen, maar probeer ze te verwoorden naar anderen, zodat iedereen op een eerlijke manier een beslissing kan nemen of iemand op je pad kan blijven of dat je een andere weg in zal slaan.

Mijn uitdaging voor de komende week is me zo vroeg op de ochtend duidelijk geworden. Het wordt tijd om schoon schip te maken, zodat ik de nachten weer zonder veel problemen door kan komen. En die verloren contacten? Blijkbaar hebben ze geen functie meer in mijn leven.

 

 

Miss Monepenny gaat anders

wereld van verbeelding

Oh wat kan ik genieten van mijn fantasierijke geest. In één handomdraai kan ik mensen op het verkeerde been brengen, door woordelijk suggesties te doen, die meer beeldend zijn dan werkelijkheid. Een uitgebreide vakantie naar Groot Brittannië zou wel heel erg uitdagend zijn, maar helaas voor ons niet te realiseren. Wij doen het deze vakantie met medisch onderlegde vakantieoorden.

Maar ik zou Sandarijn niet zijn om te dagdromen en mijn creatieve geest druk aan het werk te zetten, zodat ook onze vakantie tussen alle controles en bedradingen van levensverlengende infuusjes door, gewoon uitdagend en anders wordt. En anders wordt onze vakantie. Ik heb het woord anders zelfs als themawoord voor de zomervakantie gebombardeerd. Doen, wat we nog nooit gedaan hebben is de insteek: weg met de tv, telefoon, wifi. Alleen te gebruiken in nood of om te navigeren als we ergens gedropt zijn en we thuis moeten komen.

één toetje, twee lepeltjes

Met de 500 opdrachten uit het bucketlistboek komen we een heel eind als het om dingen gaat die we nog nooit gedaan hebben. Al bladerend, lachen en schateren we door ons favoriete boek heen. Nooit geweten dat je met de meest simpele opdrachten al zoveel voorpret kon hebben. Oudste krijgt het niet voor elkaar om op een normale manier een tafeltje voor twee te bestellen op naam van Miss Monypenny. Met een rode kop en ingehouden adem doet ze een poging, maar deze opdracht is wel wat te veel gevraagd voor een puber. Dus mama slaat haar slag: Miss Monepenny komt vanavond dineren! Om vervolgens met een stalen gezicht die avond de bestelling ook nog anders te doen: eerst het toetje graag…wel met twee lepeltjes.

Mijn pubers vallen tussen de wal en het schip. Aan de ene kant vinden ze het wel gemakkelijk om de gang van hun moeder te volgen, maar schamen zich vervolgens dood als desbetreffende weer eens met een absurd belachelijke opdracht komt in hun ogen. Echter, als ze een beetje uitdagende vakantie willen hebben, zullen ze moeten. Tenslotte zijn al hun sociale contacten op school achtergebleven, is de tijd van vriendjes nog lang niet in zicht en ook 24/7 met vierkante ogen de wereld van het web te ontdekken is ook voor onze kinderen een stap te ver. Dus volgens ze in ganzenpas die gekke moeder.

En ik geniet! Juist de vakantie is wat mij betreft een moment om echt even unplugged te zijn. Van een afstand kijken wat er nu allemaal in ons gezin gebeurt. Van niet 3, maar slechts 2 kinderen in het huis te horen keuvelen. Van een tijd om ze apart eens onder de loep te nemen. Van het bakken van een paarse heksentaart tot het “shop till you dropp” idee. Van zingen op de fiets tot voortdurend roepen: “mag dat…!” als we al zwabberend over de stille binnenwegen langs de velden gaan. Van het ontdekken van ons eigen stadje tot bij uitzondering een weekend echt schaamteloos ons gang te gaan op het gebied van de vette hap. Je snapt dat we met een blinddoek om op de weegschaal zijn gaan staan. Het is zoveel méér dan alleen bewust op pad gaan, uitjes te regelen of een vakantie prikken. Het is onbezorgd schommelen door de dagen van plezier.

schommelen van plezier

Het anders willen doen. Ik zie het voor me. Elk dag een beetje meer! De lijst met “anders” ligt klaar om afgestreept te worden. Door mijn beeldende fantasie draaf ik echter altijd een beetje door en vergeet ik dat ik toch ook nog echt herstellende ben. Godzijdank is daar Mister Teek. Dit zwarte minuscule monster heeft me terecht gewezen: een klein geïrriteerd plekje is ondertussen in een week uitgegroeid tot een reusachtig roze opgeblazen stuk huid met een rode kring. Geen schoen past me meer. Al strompelend verken ik de omgeving van de bank op mijn felgekleurde strandslippers. Overgeleverd aan deze “verandering” laat ik me maar weer onderdompelen in mijn wereld van de verbeelding.

Wat ik deze vakantie ook wil doen: “anders” wordt het zeker.

50 tinten groen

De stof geeft een gloed op een manier die ik nog nooit zo ervaren heb. Ik kijk in de spiegel en zie mijn gezicht zacht worden, mijn ogen glinsteren en mijn haar opwarmen. Mijn nek is omwikkeld door een gouden doek.

de beschreven gouden doek

Vorige week was ik bij Sasja Langen. Een inspirerend persoon op het gebied van kleur, kleding en accessoires. Wil je “tot in de puntjes” verzorgd worden, dan ben je bij haar op het juiste adres.
Mijn kijk op mezelf was onzeker geworden. Lange tijd geen ruimte om nieuwe ervaringen toe te laten. Mijn persoonlijkheid, mijn stijl, mijn kleur. Ik was het kwijt.

Gelukkig kwam er ruimte voor verwondering. Mijn veranderde kijk op de wereld bood me een mogelijkheid om Sasja te leren kennen. Daar waar ze bij mij in de buurt woont, kwamen we eerst niet verder dan groeten. Door mijn vastgeroeste kijk op mezelf, durfde ik de stap niet te zetten om te onderzoeken of zij voor mij waardevol zou kunnen zijn.

En waardevol, dat is ze absoluut. Mijn hervonden zekerheid zorgde ervoor dat de stap naar Sasja als Stylist en kleurenkenner veel makkelijker werd. Een kennismaking met een persoon als Sasja is één die al lang op mijn wensenlijst stond. En dan te bedenken dat ze al jaren bij me om de hoek woont…

vele tinten groen

Sasja weet echt veel van kleur. Het lijkt namelijk zo simpel om jezelf de juiste kleuren toe te eigenen, maar niets is minder waar. Mijn ogen vielen bijna uit mijn oogkas bij de ontdekking dat er warempel wel zo’n 50 tinten groen bestaan.

een middag kleur bekennen

Zo moeilijk, om de juiste tint te vinden. Zo magisch, wat de juiste kleur met jezelf doet. Je voelt je ineens een ander mens. Het klopt gewoon allemaal. De kleurenanalyse die ik mezelf cadeau had gedaan zorgde voor een confrontatie met mezelf. Mijn eigen blik in de spiegel is al altijd een dingetje, maar vandaag toverde Sasja daar als het ware een gouden gloed overheen. De meest overeenkomstige doek zorgt voor de beste match. Hierdoor kon ik mezelf overgeven aan de kundigheid van Sasja. Door de juiste kleuren bij me om te hangen, voelde ik een magische streling over mijn gezicht. Mijn haar warmde op, mijn ogen begonnen te tintelen en ook mijn huid werd één met de doek. Fascinerend om dit zo mee te maken. Ik heb deze middag echt kleur bekend.

Dankzij de blik van Sasja weet ik zeker dat ik mijn dagen voortaan beter kan beginnen, aangezien ik met de juiste kleuren ook de mooiste weerspiegeling in mijn eigen blik kan waarnemen. Wellicht zorgen die 50 tinten groen wel voor een sensuelere blik dan ik ooit zelf heb gezien.

Sasja is niet alleen kundig als het op kleuren aankomt. Elf jaar geleden is ze begonnen als personal shopper en stylist. Haar enorme drive en interesse in meer dan alleen kleur en kleding is de reden dat klanten komen en blijven terugkomen. Door de jaren heen heeft ze een mooie klantenkring opgebouwd. Dat ze nu in haar eigen winkel “Tot in de puntjes” haar klanten mag ontvangen is een droom die ze toch maar mooi heeft waargemaakt. Voor haar een fantastische moment, maar ook voor mij: wat is er leuker dan lekker te mogen shoppen op een plek waar ik me thuis voel.

Sasja voor haar winkel

 

 

 

 

 

 

een stralend spiegelbeeld

Niets liever dan klanten op een natuurlijke manier adviseren” is haar motto. Zodra je ook de drempel overstapt en haar knusse en warme winkel binnenloopt is het goed. Het lijkt alsof er een warme deken over je heen valt, ondanks de verzachtende koelte van de airco. Je kunt je als klant aan haar overgeven en voelt meteen dat je door haar vriendelijkheid, maar ook deskundigheid buiten je comfortzone durft te stappen. Juist die aanpak zorgt voor een stralende weerspiegeling bij de klant. En ik kan het weten…zodra ik voor de spiegel stond met mijn nieuwste creatie begon de zon te stralen. Of was het mijn spiegelbeeld…

mijn persoonlijke kleurenpaspoort

Dat ze inspirerend is, bleek wel uit een waardevolle middag bij haar in de winkel. De kleurenanalyse bevestigde dat ik overduidelijk een herfsttype ben en gaf me een sterker gevoel om mijn kledingkast nog eens grondig onder handen te nemen. Bepaalde warme herfsttinten hoorden al bij mij, maar de ontdekking dat ik ook nog nieuwe kleuren zou kunnen dragen, was een verrassing. Na een uurtje bedolven te zijn onder verschillende kleuren doeken, kreeg ik een kleurenpaspoort, waarmee ik mezelf de kans gaf de grens naar de modewereld over te steken. Geen wintertype, geen zomertype, maar een overduidelijk herfsttype. Dat er zo af en toe een kleur uit de lentecollectie bij me past heeft te maken met de twee-eenheid van herfst en lente. Zomer en winter zullen nooit bij me matchen. Het maakt me flets en grauw.

moodbord gebaseerd op mijn kleuren

Op aanraden van Sasja maakte ik ook een moodbord. Hierdoor kreeg ik nog meer inzicht in de juiste tinten, maar ook in de stijl waardoor ik me steeds meer op mijn gemak voel. Overduidelijk een natuurmens, die het liefst in olijfgroene truien door een berg gevallen bladeren banjert, genietend van een kop kaneelthee.

Een bijzonder ontmoeting dus. Eén waarmee ik mijn levensavontuur gekleurd kan vervolgen. De drive, enthousiasme en deskundigheid hebben al meer mensen geïnspireerd. Haar facebookpagina knalt bijna uit elkaar en ook haar winkeltje in Waubach is een graag bezochte plek. En niet alleen door klanten. Ook de leerlingen van het Arcuscollege mochten een specifieke kleurenanalyse uitvoeren, met Sasja als gastdocent. Tenslotte leren ze het meest in de praktijk en daar draagt ze graag aan bij.

Sasja blijft dromen, net als ik. Door deze ervaring met mijn 50 tinten groen ben ik weer een stap dichter bij mezelf gekomen. Door Sasja toe te laten in mijn comfortzone heb ik voor mezelf de droom waar gemaakt om erbuiten te durven treden en op mijn gemak, maar zeker tot in de puntjes door het leven te kunnen stappen.

Ook eens een kleurenanalyse laten doen? Of gewoon eens gezellig winkelen in een knusse en deskundige omgeving? 

Sasja Langen, Tot in de puntjes
Kerkstraat 18, Landgraaf/Waubach

https://www.facebook.com/Tot-in-de-puntjes-373564112665807/

 

 

333 dingen om te schrijven

333 opdrachten om te schrijven. Dat zijn 333 dagen achter elkaar en dus bijna één jaar vol.

Alhoewel ik best inspiratie genoeg heb om elke week een blog vol te schrijven, is dit boek een fantastische uitdaging om eens vanuit een ander perspectief het schrijven te benaderen. Sommige opdrachten zijn kort, maar met een thema waar je alles uit de kast kunt trekken aan creatief vermogen, terwijl andere opdrachten mooi verweven kunnen worden in mijn avontuur, dat ik aan het beleven ben.

Een fantastisch boek, dat ineens voor mijn neus lag. En aangezien ik tegenwoordig niet lang nadenk over de dingen die bij me horen, lag dit boek ook binnen een paar minuten op de toonbank van de winkel. Inpakken graag, hoorde ik mezelf zeggen. Hoe heerlijk is het om gewoon een cadeau voor jezelf te kopen.

333 opdrachten om te schrijven. Elke dag één, zonder de verwachting dat er elke dag op gereageerd gaat worden. Schrijven omdat het onderdeel van mijn dagbesteding geworden is, naast boodschappen doen, de administratie bijhouden of de huiswerkbegeleiding van mijn kinderen. Omdat het wegtikken van woorden zorgen voor een doorstroming van mijn brein en lijf, waar ik zowaar heel vrolijk van kan worden.

Dag 1, 27 juni 2017
Hoe voelt het om uit te glijden? Dit is de titel van de eerste opdracht. Mijn eerste gedachte leidt me naar een komisch homemade filmpje, waarin we massaal uit ons dak gaan als iemand uitglijdt over een banaan. Ik vraag me altijd af hoe komisch het voelt als je daar zo voor schut lig te wezen. Gevallen over de schil van een banaan in de hoop er geen hernia of andere vervelende breuk aan over te houden. Je kunt je enigszins voorstellen welk gevoel dat kan opleveren.

Of de keren dat we letterlijk gleden over de ijzel van de straten. Onze armen in de ruimte wild op en neer te laten schudden om zo toch echt ons evenwicht te houden, om niet genadeloos op onze bek te gaan. Dit gevoel kan twee kanten op. Een overwinning als je de ijzel te slim af bent of de enorme spierpijn als gevolg van het krampachtig glibberen over dat gladde ijs. Beide zijn gebaseerd op gevoelens. Gevoel van trotsheid, dat je het maar mooi gedaan hebt en het echte gevoel, waardoor je weet dat je leeft. Tenslotte zijn gebruikte spieren een prima referentie dat je lijf nog prima functioneert.

Dus ja zo voelt het dus om letterlijk uit te glijden. Echter, mijn visie op uitglijden reikt verder. Het internet door struinend, biedt me verschillende mogelijkheden: van onverhoopt je evenwicht verliezen, tot genadeloos de fout in gaan op verschillende gebieden. Glibberen, slippen, onderuitgaan, struikelen, vallen. Betekenisvolle synoniemen die aanduiden wat uitglijden kan betekenen.

Van glibberen tot struikelen. Van vallen tot onderuitgaan. Daar kan ik me wel echt iets bij voorstellen. Ik geloof dat ik het niet eens wil voelen: het bevestigd namelijk dat ik onhandig te werk ben gegaan met mijn stramme lijf. Het echte gevoel van blauwe plekken zou me nog niks kunnen schelen, maar wel dat tomeloze gevoel van schaamte, om zo onderuit te gaan.

Naast dat letterlijke onderuit gaan geeft internet ook duidelijk een andere betekenis van uitglijden. Eén waarvan ik gelukkig geen kaas heb gegeten. Geen slippertjes in de liefde en ook geen fraude op het gebied van belastingzaken, waarmee ik zou kunnen uitglijden. Weinig meer dan me verbeelden hoe het zou voelen is hierin eigenlijk al te veel gevraagd. Want hoe kun je gevoelens nou verbeelden?

Nee, ik ga me hiermee ook echt niet op glad ijs begeven. Stel je voor dat ik zou uitglijden. Heb ik meteen heel de sociaal media over me heen.

soms begeven we ons op glad ijs. Uitdaging om niet uit te glijden

 

Verbeeldingskracht

“Hoe gaat het met jou?”  Wat zal ik zeggen…Ik laat de afgelopen weken veel aan mijn verbeelding over. Daar ben ik goed in en het helpt me door deze fase heen, aangezien de realiteit me nog niet gunstig gezind is.

living my own adventure…

De slag om kanker leidde mij als passioneel kriebelaar van woorden, let op Woordkriebels, naar het opzetten van een blog. Ik wilde mijn woorden niet alleen gebruiken om tegenslagen om te schrijven naar positieve uitdagingen, maar nog veel meer om mijn leven in kaart te brengen en op zoek te gaan naar mijn eigen avonturen. Living my own adventure werd mijn lijfspreuk.

De kanker bracht mij op het idee om een soort van levenslijst te maken. Niks origineels, maar voor mij een grote stap in een nieuwe richting. Ik baalde er al jaren van dat ik niet wist hoe ik mezelf weer op de voorgrond kon krijgen en zie daar, in kanker vond ik de oplossing. Het had natuurlijk makkelijker en minder pijnlijker gekund, maar als vrouw van het extreme grensverleggen, past dit dan wel weer bij me. Blijkbaar zit er meer avontuur in me, dan ik me ooit had kunnen verbeelden.

Ik mocht me vaker niks verbeelden. Vooral niet naast mijn schoenen gaan lopen of flaneren met je neus omhoog in de wind. Een slechter advies had ik niet kunnen opvolgen. Verbeelding is fantastisch! Alle kinderen doen het en leven daardoor in een wonderbaarlijke fantasie, waarin alles mogelijk is. En dat terwijl wij als volwassenen hoofdschuddend tegen de grauwheid moeten aankijken, omdat we het verbeelden verleerd zijn.

Stel je toch eens voor dat dit niet was gebeurd. Stel je voor dat onze wereld veel minder grauw zou zijn, maar gevuld met passionele kleuren en wonderbaarlijke vormen en fantasieën. Stel je dit nou gewoon eens voor! Meer kun je niet doen. Een betere wereld is lastig te creëren, maar het je verbeelden is best een overkomelijke opdracht.

ook deze trap is het beklimmen waard

Voor mij trouwens een makkie: ik doe niets liever dan dromen in een wereld waarin alles mogelijk is. Van prinsen op witte paarden tot toverstokjes en goede feeën. Nu ik twee weken na de laatste bestraling nog vaak gevloerd op mijn zwarte sofa lig, komt die gave me ontzettend goed van pas. Hoe heerlijk is het om me te kunnen verbeelden dat ik de hele wereld aan kan.
Het opknappen wil nog niet zo lukken in de realiteit, dus moet er grover geschut komen om mijn wensen en dromen beetje karakter te kunnen geven. Tenslotte wil ik jullie niet blij wil maken met een dode mus. Daar waar ik woorden beloof, kunnen de daden moeilijk achterblijven. Die 500 trappen zijn weliswaar een lat te hoog, maar in mijn verbeelding klim ik als jonge geit die trappen makkelijk op. Nu nog even oefenen en jullie zien het ook echt gebeuren!

het Noorderlicht tegemoet…

Hoe geweldig kan het zijn om je dromen en wensen een hoofdrol te geven in je eigen beelddenken.

Van een glijdend avontuur over de zwarte piste tot de grote verwondering van het Noorderlicht. Schrijfster Suzanne Vermeer voerde me al mee in haar prachtige boeken. Daar waande ik me, liggend op mijn zwarte sofa, als volleerd skiester de zwarte piste af om vervolgens ontzettend te kunnen genieten van de après-ski in de armen van een bruinverbrande skiehunk. Proost! Daar waar ik in de realiteit amper aan wijn verknocht ben, word ik hier dronken van geluk, omdat mijn verbeelding mij meeneemt naar het meest onmogelijke.

Van zonnebrillen en zomerse jurkjes tot privéjets naar exotische oorden. Van een boeking naar de kunstbeurs in New York tot een All-inclusive resort, waar ik in de watten wordt gelegd en volkomen tot mezelf kan komen, zonder ook maar één stap in die richting te hoeven zetten. Het zit allemaal in mijn hoofd. In mijn persoonlijke suite van Miss Verbeelding, die me zonder pardon overal naar toe kan brengen. Met één knip met mijn vinger…Hoe zalig is dat! En dat in tegenstelling tot Miss Logica, die volgens haar mentor Albert Einstein, mij slechts van punt A naar punt B zou kunnen brengen.

laat maar komen die luxe van verbeelding

Nu ben ik absoluut geen Albert Einstein, maar wel een creatief genie. Ik nodig Miss Verbeelding voorlopig even uit als vaste logé en maak het mezelf makkelijk. Ook dat kan in een periode, waarin de realiteit even niet zo makkelijk is. Ik laat me verrassen, elke dag weer en daar waar ik “ja” zeg, zeg ik wellicht de volgende dag “nee”.

Ook dat kan in mijn verbeelding! Hoe heerlijk is dat om even te ontsnappen aan de zorgen van dit moment. Ik versnipper ze gewoon door de papiermachine en maak er confetti van. Ik strooi ze al zingende en dansend op de tonen van The Beatles door mijn kamer en verslind de ene cocktail na de andere. Of met mijn koptelefoon op, me in één van de studio’s van Hilversum te durven wanen om daar mijn eerste, maar oh zo begeerde single op te nemen. Om vervolgens hooggehakt de rode loper te bewandelen om mezelf te mogen aanschouwen in My Fair Lady. Knipogend en flirtend naar de paparazzi.

zachtjes tikt de regen…

En als het even een dagje regent? Dan kruip ik gezellig met een kop thee onder mijn eigen paraplu. Doe ik net alsof de druppels ritmisch op mijn hoofd vallen en zing keihard door de kamer mee met Rob de Nijs “zachtjes tikt de regen op het zolderraam.”

De verbeeldingskracht is een slimheid van mij. Het is me gegeven en ik heb het teruggevonden. De saaiheid van herstellen is met mijn verbeeldingskracht een stuk aangenamer geworden. Ik nodig u graag uit voor een middagje fantasie bij mij op de bank. Tenslotte moet je jezelf nooit te serieus nemen.

Gegarandeerd passend…

De dag dat ik als kankerpatiënt in een achtbaan werd gezet is de start geweest van een periode waarin duizend en één dingen gebeurden, waar ik amper invloed op had. Vooral de emotionele achtbaan had en heeft een enorme impact. Van heftige angsten tot nuchterheid, van moeheid tot eenzaamheid en vooral veel onzekerheid, die spontaan om de hoek kwamen kijken.

de wereld raast voorbij

In de afgelopen periode leefde iedereen ontzettend met me mee. De vele kaarten, digitale woorden en persoonlijke bezoekjes die ik heb mogen ontvangen zijn heel waardevol gebleken. Veel waardevoller dan de meeste mensen ooit kunnen denken. Als je niet in de achtbaan meerijdt, is het ook lastig om de rit op dezelfde manier te ervaren. Degene die voorin zit kent de meeste spanning, terwijl de rest erachteraan meegesleept wordt, in de dwaasheid van het moment.

En toch, ondanks alle steun lijkt het wel alsof de wereld met een nog snellere achtbaan langs me heen rijdt. En dat terwijl ik als patiënt niks anders kan doen dan machteloos toegeven aan mijn eigen rit in de achtbaan. Hoe graag ik afgelopen periode ook eruit had willen springen om een andere attractie te mogen ervaren, het ging simpelweg niet. Totaal tegen mijn stoeltje aangedrukt, zonder enige mogelijkheid om me ertegen te verzetten.

Ook nu de bestraling voorbij is, moet het grote vertrouwen nog beginnen. Het lange wachten op enig resultaat is begonnen. Bestraling werkt nog twee maanden door, dus tijd om die achtbaan te verlaten is er eigenlijk nog niet. En dat terwijl ik sta te popelen om aan te sluiten in enige andere wachtrij.

ik sluit me graag aan in de wachtrij

Voor nu heb ik besloten me over te geven, al is dat voor mij ontzettend moeilijk. Er zijn nog zoveel mooie en uitdagende attracties in het pretpark dat leven heet. Het beangstigt me soms dat ik de komende maanden overgeleverd ben aan die ene achtbaan. De saaiheid spat nu al van mijn leven af. De bank, de muren, mijn keuken en ook alle kaarten heb ik al duizend keer bekeken. En alhoewel ik geregeld de binnenkant van mijn oogleden heb leren kennen, is de eenzaamheid van dit proces voor mij het meest belastende.

Van een afstandje gedwongen naar jezelf kijken, zonder enige vorm van afleiding of uitdaging. Het zou zomaar een negatieve kijk op de situatie kunnen zijn, alhoewel het voor mij realiteit is. Dat mag dus gewoon gezegd worden. Thuiszitten om welke reden dan ook, is niks uitdagends aan. Toch probeer ik het perspectief steeds vaker om te turnen naar niets positiefs. Ondanks alle saaiheid heb ik tijd genoeg om me daarin te trainen.

Ik zit mijn tijd wel uit in mijn achtbaan. En heel af en toe sein ik naar de medewerkers of ze mijn karretje ergens willen stilzetten. Het liefst op het hoogste punt, waar ik de boel eens rustig kan overzien, om me vervolgens op te maken voor de enorme duik de diepte in, waar mijn maag zo heerlijk van gaat kriebelen en ik ongegeneerd kan gillend en schreeuwen zonder daar een opmerking over te krijgen. Dat is het voordeel van alleen een achtbaan bemannen.

De tijd en wellicht de eenzaamheid is een cadeau aan mezelf. Mijn uurtjes op mijn sofa benut ik dan ook maar beeldend, dromend over al die wensen die zo bij me horen en waar ik echt nog niet klaar mee ben op deze aarde.  Lees ik mijn favoriete tijdschrift Happinez en raak geïnspireerd door vele anderen om me heen. Blog ik om de ander weer te inspireren, al weet ik dat niet altijd zeker.

Wat ik ondertussen wel zeker weet is dat schrijven zo diepgeworteld is in mezelf. Dat ik elke nieuwe ochtend blij word van de gedachte dat ik weer mag schrijven, bloggen of dichten. of de ander daar nu wel of niet blij mee is. Ik pak elke goede dag als een echte beloning voor mijn lijf: ritmisch meegolvend in mijn hangmat of weg duttend op mijn sofa, om de tinteling van slaap door mijn lijf te mogen ervaren.

Misschien bereik ik nu even geen magische hoogtepunten, beklim ik geen bergen, flaneer ik niet op hoge hakken langs de boulevard van de uitdagingen of blijft mijn blog slechts bij woorden, daadwerkelijk ben ik langzaam de persoon aan het worden die ik wil zijn. Het stilstaan heeft me de tijd gegeven om diep in mezelf te kijken en te ervaren hoeveel lol je ondanks alles kunt hebben.

That’s me!

Mijn weg is nooit makkelijk geweest, maar het eindresultaat zal in mijn memoires omschreven worden als gegarandeerd passend bij Sandarijn.

De kracht van tegenwind

ik wens jou…

Ik wens jou
een nieuwe ochtend
als ware ’t een lofzang
op ’t licht van de zon

 

 

 

Vandaag houden we het simpel. Geen moeilijk zinnen, geen lastige vraagstukken, slechts een simpel blogje over mijn leven zoals het nu is.

Ik kan jullie als lezer gaan lastig vallen met alle ellendige ongemakken, die bestraling met zich meebrengt. Hoeveel keer ik al iets uit mijn handen heb laten vallen. (scherven schijnen geluk te brengen) Hoe moe ik van mijn eigen kritiek word en hoe moeilijk het kan zijn om de zon niet te zien schijnen, terwijl er toch echt een hittegolf verwacht wordt.

Nee, vandaag niet. Geen klaagzang, lieve mensen. Ik wil toch graag meer volgers, dus dan kan ik de moeilijke onderwerpen beter in de la, diep wegstoppen tot de nood echt aan de man is. En alhoewel het vandaag echt zwaar is, moet ik toegeven dat die trap onder mijn kont als een echte stimulans heeft gewerkt.

Met alle energie die ik nog ergens had liggen, nam ik de kwast bij de hand en maakte ons familieschilderij af. Daar waar onze kinderen en ik al weken aan gewerkt hadden, kan ik vanmiddag vol trots eindelijk ons eindresultaat presenteren. Ben zo benieuwd naar hun reactie! Kleurrijk en symbolisch. Het was echt een kwestie van oppakken en beginnen. Lijnen trekken, kleur bekennen en afwachten waar het schip zou stranden. Zie hier het resultaat van kleur geven aan de dagelijkse gang van het leven.

kleur breng je zelf in je leven

 

 

 

 

En alhoewel bovenstaande voorbeeld een voorbeeld is van letterlijk kleur geven aan je leven, blijft er natuurlijk genoeg over om op een figuurlijke manier kleur te geven. Zet de boel op zijn kop, ook al zit het even tegen. Trekt je dansschoenen aan en volg al dansend je weg door de supermarkt. Koop een lading verschillende brillen en zorg er voor dat je de juiste sterkte kiest. Dan is een dag ook niet vlug te zwaar. Blijkbaar was ik vanochtend niet goed uitgeslapen en heb de verkeerde sterkte uit de la getrokken. Ik dacht al te bemerken dat ik wazig zag.

Hoe fijn is het om te ervaren dat zelfs in periodes van ellende iemand de kracht heeft om te kunnen stralen. Nou heb ikzelf slechts een periode van 12 bestralingen hoeven mee te maken. Dan word je lichaam minder zwaar belast als in een combi met chemo. Toch viel het mij niet mee. Dat steek ik ook niet onder stoelen of banken. De emotionele beladenheid zorgde in mijn geval voor een vurige opleving van fibromyalgie. De bestraling voelde zich zelfs een beetje achtergesteld.  Het schrijven zorgde voor de broodnodige ontspanning, maar zeer zeker ook voor kracht en verwerking. Zodra mijn vingers over het toetsenbord konden zweven, viel het grootste deel van mijn ellendige gevoel op de grond. En dat werd vervolgens opgezogen door mijn beste vriendin, wiens hulp goud waard is.

geluk is…

Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog niet altijd snap waarom dit op mijn pad moest komen. Natuurlijk heeft de diagnose mij de ogen geopend. Heeft me in korte tijd doen beseffen hoeveel leuke dingen ik uit het leven wil halen en dat onnozele zaken het niet waard zijn om me over te ergeren. Behalve dan die schoenen, die overal door het huis slingeren en waar je letterlijk je nek over breekt.

heb jij al eens een kikker gekust?
voor schut staan bij je eigen knuffelboom

 

 

 

 

 

 

Daarom schop ik tegenwoordig ook te pas en te onpas mijn schoenen uit (wat de een kan, kan ik ook) en leg ik mijn blote voeten te drogen aan de rand van een vijver. Hoe leuk is het om anderen gek te maken met je fantasierijke verbeelding.” Kijk, hier knabbelen de visjes aan onze voeten”.  Hoe buiten de box is het om te ervaren dat een eigen stukje natuur geen overbodige luxe is in je dagelijkse leven. Hoe ontspannend kan het zijn om ongegeneerd met bomen te knuffelen, hard de berg af te kunnen rennen of op zoek te gaan naar die ene kikker, om eens volmondig sprookjesachtig te kunnen zoenen.

Dus of je nu veel of weinig tegenwind hebt, zet die gekleurde bril op en houdt je staande met de positieve gedachte dat het je nog wel eens ver zou kunnen brengen.

 

Tijdloos geluk

Je zou een bed willen bieden
aan dat verdomd vermoeide lijf

een wiegelied willen zingen
om de slaap te vangen.

Je zou je kankercel
genadeloos te lijf willen gaan

de wijzers van de klok
hun getik doen doorbreken
eindeloos blijven zweven
in tijdloos geluk.

Toch blijf ik volhouden
in de puntjes van licht

Ze schijnen te kunnen stralen
verwarmen, verlichten en dwalen.

© Sandarijn, 2017

Dag 8 van de bestraling zit erop. Elke dag is weer een schone lei, waarmee ik aan de slag kan gaan. Vandaag trok ik mijn mooiste jurk aan en hooggehakt betrad ik het slagveld. Ik was even in de veronderstelling dat ik met mijn charme de kracht van de bestraling zou kunnen verzachten. Helaas, de bestraling is even de leider. De moeheid sloeg me- al voordat ik de boksring in ging- knock-out.

Mijn man heeft al eerder de slag om de bestraling verloren en wiegde me met het ritme van de ronkende motor in slaap. De enige remedie in deze.

Door mijn moeheid een bed te bieden, omarm ik als het ware mijn zwakke plek op dit moment. Ik moet zoveel zuiniger zijn met mijn energie, dat ik blij als een klein kind ben, als ik toch later op de dag de computer kan betreden om vervolgens mijn emoties een podium te bieden.

Lieve volgers. Jullie zijn mijn lichtpuntjes. Door jullie houd ik het vol. Bedank voor alle lieve reacties, kaarten, bloemen, chocolade en glutenvrije producten ( jaja, maar daar later meer over).

Liefs Sandarijn

lichtpuntjes!

Een hemel vol acceptatie

Ik strek me uit
Naar de hemel vol acceptatie
Spreek mezelf toe
In woorden van kracht en liefde
En geef me over
Aan een grimmig spel
Van wolken en zon
© Sandarijn
Hoe hoog ik ook reik…

Vroeg of laat kom je in je leven voor een onmogelijke opdracht te staan. Dan is het net alsof je Assepoester bent, die binnen een paar uur de linzen uit de as moet halen. Onmogelijk! Gelukkig weten we uit de vele sprookjesverhalen dat de oplossing komt en wel uit een verrassende hoek: duiven die de linzen uit de as pikken, een klein lelijk mannetje die van stro goud kan spinnen of insecten die de held of heldin een helpend pootje uitsteken. Ik ben reuze benieuwd uit welke hoek mijn oplossing komt!

De sprookjeswereld leert ons onbewust een hoop. Veel symbolisch bedoelde elementen zorgen voor onze geestelijke groei. Ik vind het fascinerend om te lezen hoe we dit hele fantasierijke gebeuren mogen interpreteren. Van personages die je persoonlijkheid symboliseert tot het handelen op aarde, waarbij we niet altijd de regie in handen hebben.

rustig afwachten tot ik mijn slag kan slaan

En juist dat laatste overkwam me gisteravond. Het keiharde besef dat ik ook in deze periode de regie absoluut niet in handen heb. Blijkbaar leef ik nog steeds in een sprookjeswereld. Daar waar ik met alle geduld van de wereld op die kikker heb zitten wachten om hem te kussen…in de hoop dat de boswachter met naald en draag het onmogelijke kan fiksen en onmachtig roep dat “goed doet, goed ontmoet”. Helaas, mijn krachtige plan werd met één grote sprong van de kikker te niet gedaan en meegetrokken diep weg naar de bodem van de vijver. Misschien moet ik mijn gouden bal eens erin gooien, wie weet wat er dan gebeurt.

Hoe hoog ik ook klim. Hoe graag ik die 500 trappen bij Snowworld wil overwinnen. De hemel vol acceptatie is nog mijlen ver weg. En daar ben ik me terdege bewust van. Ik vind t lastig om me te moeten overgeven aan het grimmige spel van wolken en zon. Om rustig te wachten tot de boon zich heeft ontkiemt en samen met Sjaak me brengt naar het punt van acceptatie. Acceptatie om me überhaupt over te geven aan iets waar je totaal geen invloed op hebt.

grimmig spel van zon en wolken

Voor nu ben ik overgeleverd aan de werking van bestraling. Vanaf vandaag nog 8 keer direct te ondergaan, om na 2 maanden pas echt het effect ervan te mogen aanschouwen. Of liever niet meer te hoeven aanschouwen. Het is toch echt de bedoeling dat de klier niet meer aanwezig is in zijn huidige hoedanigheid. Nu is t een kwestie van overgeven aan de moeheid van mijn lijf, waardoor ik niets anders kan dan lui op de bank liggen en me tegoed doen aan de 100e keer Mama Mia. De winner takes it tenslotte all.

En daarmee voel ik al een echte overwinnaar, hoe diep en eenzaam de put van Vrouw Holle ook is. Ik zal voorbij gaan aan de appels die geplukt moeten worden en de zoete broodjes die uit de oven gehaald moeten halen, zullen het even zonder mijn aandacht moeten doen. Ik lig en blijf liggen op de bodem van de put. De bestraling ontneemt me nu even de energie om in een andere wereld terecht te komen.

een kijkje in de wereld die Barcelona heet, digitaal dan wel

Het leven is een reis met alle gemakken en ongemakken van dien. Mijn angst heeft me nooit het diepe woud durven laten betreden. Stel je voor dat je zou verdwalen. Toch heeft de boze wolf me weten te vinden. De uitdagingen liggen op de loer, welke levensreis je ook maakt.

Met dat geestelijke goud in mijn achterhoofd was ik gestart met het aangaan van nieuwe uitdagingen. Tot vandaag: even geen gek filmpje waarmee ik YouTube in één keer kleur wil geven, geen strelende penselen over canvasdoeken. Ook geen boeken om te lezen. Mijn boeken lezen van pure verveling elkaar maar even voor. En ook de katten doen niks anders dan spinnen, zonder in staat te zijn hun duet ten gehore te brengen. De bodem van de put is te diep om kleurrijke avonturen aan te gaan. Ik moet het doen met de verrassingen van de digitale wereld buiten mij, die anderen me zo af en toe doorsturen. Hoe klein zou mijn wereld in het analoge tijdperk zijn geweest…

En nu ik daar zo op de bodem van de put lig, rest me niets anders dan me over te geven aan de rust en stilte van het moment. Ik laat de broodjes roepen en ook de appels kunnen door iemand anders geplukt worden. Even geen grenzeloze dromen, geen ren- en vliegwerk meer, maar louter afzien en afwachten op het moment dat ik als simpel boerenmeisje uiteindelijk toch als prinses het bal kan betreden. Hiermee symboliseer ik niet meer of minder mijn geest, mijn bewustzijn dat nu even niet kan tippen aan de hemel van acceptatie, maar door tijd en groei zich uiteindelijk over kan geven aan het spel van t leven.

Help! help, help
En als ik dan toch denkt te moeten handelen, is er niets heerlijker dan mijn digitale netwerk aan te spreken en me over te geven aan hun handelen.

Mijn eigen bolletjes-trui

“Don’t make life perfect. Make it interesting”

durf te balanceren…

Het leven is nooit perfect. Gelukkig maar. Anders hadden we niks meer om over te klagen, maar ook niet om over te dromen.

Het nastreven van perfectie zit al van jong af aan in mijn systeem. Dat perfectie niet gelijk staat aan geluk is een recente ontdekking. Net zoals het inzicht om het leven voor jezelf interessant te maken. Iets dat me vervolgens een scala aan andere verrassende inzichten opleverde en me deed ontplooien tot een regelrechte overlever in ons bijzondere levensverhaal. Ik werd letterlijk een inspirator van mezelf.

Lijstjes werden geboren. Wensen en dromen, die mijn leven buiten mijn fantastische gezin net wat uitdagender zouden maken. En net toen ik eenmaal de drive te pakken had met mijn persoonlijke uitstapjes, zorgde een heftig onweer dat ik wederom binnen moest blijven. Ons bijzondere levensverhaal transformeerde in een regelrechte nachtmerrie. Een nieuwe kostganger zorgde voor gruwelijke realiteit, waardoor ik mijn plannen weer terug in het archief kon leggen.

Mijn tijd werd even ingenomen door niet te beantwoorden vragen over onrecht, oneerlijkheid en onmacht. Mijn positieve flow werd bruut aan de kant geschoven en een alles overheersende orkaan trok over ons stenen huisje ergens in Zuid-Limburg. Maar het sprookje van de drie biggetjes leert ons dat stenen huisjes het beste gebouwd zijn en dus wel wat kunnen hebben.

Zo goed en zo kwaad besloot ik me over te geven aan het hele natuurgeweld en had tijd om me op andere zaken te richten. Binnenshuis was er ook genoeg uitdaging te vinden. Zo stuitte ik op een artikel in Happinez over journalist en schrijver Yval Abramovitz. Ook hij maakte een heftige ervaring mee en begon met het opzetten van lijstjes. Zijn artikel inspireerde me ontzettend. Het was een manier om me te focussen op iets waar ik hoe dan ook naar toe zou kunnen werken. Een nieuwe horizon met sprankelende lichtjes van hoop.

Door de enorme moeheid die het hele proces met zich meebrengt, word ik gedwongen klein te denken.

Moe….

En ook al sleurt de moeheid me naar de bodem van stilte, ik geef me over en besluit dat rustmomenten ook op mijn lijstje horen. Een nieuwe ervaring is geboren. “Lijden” hoort blijkbaar bij de fase, waarin ik een aantal maanden geleden dook. Een fase van veranderen, van vernieuwde inzichten. Dus dat ik eens af en toe de bodem van stilte leer kennen zal niet zinloos zijn. Het maakt me ergens ook wel nieuwsgierig.

Nieuwsgierig naar hoe ik het als persoon ga overleven in dit natuurgeweld. Hoe ik angsten durf te omarmen, zonder dat ik weggespoeld word, ver weg van de kracht van positief denken. Het vertrouwen dat Paul naast me staat en me stevig vastgrijpt als er weer eens een angstgolf over me heen stort.

rusten staat nu hoog op mijn lijstje

Want hoe je het wendt of keert: het hele scala van emoties ben ik zonder pardon aan het afwerken. Het jojoot van boven naar beneden, zonder dat ik er altijd grip op heb. Ik draag het maar in stilte en accepteer dat het even niet anders is. En durf tussen de tranen door met oprecht te genieten van de winst, die dit verlies weer heeft opgeleverd. Mijn nieuwe bolletjes-shirt dat volgens een vriendin symbool staat voor leiderschap tijdens de beklimming van die steile berg. Een bos paarse bloemen, die vanuit Sittard is gekomen om me de kleuren van t leven te laten zien. Mijn eigen besluitvaardigheid en brutaliteit, waarvan ik niet wist dat ik die bij me droeg, mijn muur of memories vol met kaarten van lieve mensen om me heen en elke dag een blik uit de natuur van mijn lieve schoonmama. Allemaal winsten.

Vandaag is dag 3 van de bestraling. Vanavond zal ik in mijn bolletjestrui denkbeeldig het volgende deel van mijn beklimming voortzetten. Godzijdank mag ik dat liggend doen en stap voor stap.

Echter, het advies om mijn wensen en dromen kenbaar te maken aan de wereld neem ik  ter harte. Ik beloof jullie nu dat ik in de toekomst de 500 trappen bij Snowworld zal bestijgen en in mijn bolletjes-shirt de wereld mijn wensen en dromen zal toeschreeuwen.