Verloren ritmes

Toen ik op 21 augustus 2017 de deur uitliep bij Dr. Jie in Zuyderland Sittard behoorde ik blij te zijn. Ik was 10 minuten geleden schoon verklaard en alle reden om mijn blijdschap van de daken te juichen.

Dat heeft zeggen en schrijven één hele week geduurd. Het ging al vrij snel mis. Ik voelde me door de woorden van Dr. Jie namelijk vogelvrij verklaard. Vanaf dit moment kon het namelijk twee kanten op: de goede of de foute. Bij de goede kant zou ik me elke 3 maanden laten controleren zonder enig zicht op een nieuwe klier, bij de foute kant kreeg ik definitief te horen dat ik hoe dan ook nooit meer genezen zou kunnen worden.

Het gebeurde dan ook al vrij snel dat ik bang werd. De angst voor kanker greep me letterlijk bij de keel: ik kreeg klachten, die zich ophoopten in de slokdarm. Slikken ging bijna niet meer: ik kreeg de emoties niet meer weggeslikt. Ik begon te hoesten. Mijn lijf wilde niks liever dan de overvloed aan ellende eruit gooien. En aangezien dat niet ging door een enorme blokkade bleef alle ellende zwemmen in mijn maag.

Na een uitvoerig gesprek met de huisarts (twee maanden na de laatste controle) besloot zij dat het tijd was om actie te ondernemen. Angst hebben is weliswaar een hele normale en gezonde reactie op het doorleven van kanker, maar bij mij nam de angst de regie over in mijn leven. Mijn lijf deed niks meer dan pijn ondervinden en mijn lichamelijk, maar ook geestelijk functioneren stagneerde.

Dat niet iedereen angst heeft na kanker blijkt uit de ervaringen die mijn man heeft. Ook hij doorleeft kanker en zonder dat hij ooit kan genezen leeft hij zijn leven, zonder één moment bang te zijn om grip te verliezen op het leven. Godzijdank zou ik bijna zeggen: hij is mijn voelspriet in de afgelopen periode. Hij heeft de stap naar de huisarts voor me doorgezet. Hij heeft me letterlijk bij de hand genomen en me naar het spreekuur van onze huisarts genomen.

De angst heeft niet alleen onzekerheid gebracht, maar ook nieuwe wegen en vriendschappen. Ik leer al vrij snel dat er diep in mijzelf van alles speelde. Echter, ik had het opgeborgen en door standje overleven geen notie meer ervan genomen. Door veel te mediteren lukt het me steeds dieper bij mezelf te komen. Het zijn soms wonderbaarlijke ervaringen, die gepaard gaan met het loskomen van veel boosheid en verdriet. Ik laat de tranen maar gaan, ik hoest me vervolgens de longen uit het lijf en geef me over aan de moeheid die vrij komt. Onder het genot van de warmte van een infrarood lamp gun ik me de komende tijd elk moment dat nodig is om me terug te trekken. Had ik het maar eerder gedaan, hoor ik een stemmetje in mijn hoofd  zeggen.

Vluchten en wegrennen van de situatie blijkt maar weer eens onzinnig. Wat heb ik toch veel gedaan om niet te hoeven nadenken over wat ons de afgelopen jaren allemaal overkomen is. Ik rende, vluchtte en vergat stil te staan bij mezelf. Het zou teveel oproepen, waar ik niet aan toe durfde te geven. Toen ik de stap nam om alle ervaringen te verwerken in een boek begon het gedonder. Ik gaf eindelijk toe aan alles, waar ik nooit voor mezelf aan toe was gekomen.

Het boek is klaar, maar staat in de wachtkamer rustig te wachten tot ik weer fit genoeg ben om de puntjes op de -i- te zetten. Mijn lijf is uitgeput en mijn geest compleet verstoord. Kanker heeft mijn ritmes doen verliezen, waardoor het evenwicht zoek is. Dankzij Paul en mijn nieuwe huisarts ga ik komende tijd aan de slag met een revalidatietraject, waarbij een team van deskundigen me stapje voor stapje weer terugzetten in het leven waar ik thuis hoor. Bij mijn gezin en bij mezelf.

Een rilling van ontroering

Een rilling loopt over mijn rug. En of het nou door de intense moeheid van afgelopen week komt of door het overweldigend gevoel dat ik heb na het zien van de eerste donaties, ik kan even niks anders doen dan heel week en gelaten op een stoel gaan zitten.

Kaarten zorgen ervoor dat je even geen patiënt meer bent, maar weer mens.

Vanuit deze gedachte ben ik mijn persoonlijke actie voor Paul gaan opzetten. Ik zag het gebeuren: de hoeveel post die we afgelopen tweeënhalf jaar mochten ontvangen. Het ontroerde niet alleen, maar het liet je ook weer mens voelen. Je werd als het ware weer even deelgenoot gemaakt van een wereld, die zich buiten jouw medische wereld afspeelde. En dat voelt zo goed!

Na maanden van voorbereiding, bloed, zweet en tranen en veel overleg is het dan nu eindelijk zo ver. Mijn liefste vormgever Richard Beerends werkte tot in de late uurtjes om de teksten op verschillende manieren tot leven te brengen. Vanuit zijn hart en vanuit zijn onmacht werkte hij zonder enige financiële tegenprestatie mee aan deze actie. Ook Ralph, eigenaar van De Printgalerij zette extra mankracht in om de kaarten op tijd klaar te hebben. Ook hij sponsorde een mooi deel, waardoor de gehele opbrengst naar KWF kan.

Met mijn kop in de wolken nam ik gisteren de laatste hindernis: het beeldmerk dat de vormgever op de kaarten plaatste – als met een knipoog even de aandacht op kanker te vestigen- mocht natuurlijk niet zomaar gebruikt worden. En al had ik er voor mijn gevoel alles aan gedaan om de hele procedure volgens de juiste regels te laten verlopen, ik struikelde door mijn eigen onoplettendheid ten tijde van de bestraling. Door mijn ervaring met Stichting Energy4all wist ik donders goed dat je een beeldmerk moet aanvragen. Echter, het leed was geleden en er moest een oplossing komen. Gelukkig heeft mijn communicatieve vermogen en de coulance van de woordvoerder me uit de brand geholpen. Sein groen om de kaarten te mogen verkopen.

kaarten voor Pink Ribbon

En daar ben ik natuurlijk heel content mee. Ondanks de spanning en onzekerheid, ben ik toch blij dat ik contact heb opgenomen met de desbetreffende organisatie. Een van de kaarten weerspiegelde namelijk het roze lintje, dat aan Pink Ribbon behoort. (zie foto) En alhoewel internet geen uitsluitsel geeft over het gebruik van een (kleurloos) lintje, mag je nooit zonder enige toestemming een bepaald beeldmerk gebruiken. Ook niet als het een knipoog is naar die rotziekte, waar we in deze tijd zo veel mee te maken krijgen. De twee kaarten met het roze lintje worden via Sasja Langen en haar winkel Tot in de puntjes verkocht in de maand oktober, speciaal voor mijn vrouwelijke collega’s die vechten voor hun borsten. Zo kan ik toch een gebaar maken naar Pink Ribbon, als dank voor hun coulance.

Nu ik precies weet hoe de vork in de steel zit kan ik me volledig richten op mijn persoonlijke actie voor KWF. En alhoewel ik 2000 euro zou moeten ophalen om de donaties ook echt bij immuuntherapie te laten komen, staan we voor één doel en dat is kanker de wereld uithelpen, op welke manier dan ook.  De persoonlijke pagina staat klaar om belezen te worden en door de vele linkjes naar de sociale media zal het geen onmogelijke opgave worden om mijn verhaal op de juiste plek te laten landen.

Vastberaden bijt ik me vast in mijn geloof. Geloof in de actie, omdat woorden altijd een mooie functie hebben, in welke situatie dan ook. Maar ook geloof in de buitenwereld die allemaal op hun eigen manier positieve zonnestralen naar ons toe sturen, waardoor wij ondanks alle drempels en hindernissen toch op een beetje normale manier ons leven kunnen leiden.

Voor alle mensen die ons steunen

 

 

 

 

 

 

 

https://acties.kwf.nl/poetischesteuninmoeilijkedagen

Geen behoefte aan kaarten, maar wel een donatie doen om ons gezin te steunen, ga dan naar mijn persoonlijke actiepagina van KWF.

Meer interesse in een kaart voor Pink Ribbon, neem dan contact op met Sasja Langen

Sasja Langen, Kerkstraat 18, LANDGRAAF, 06-30736391

Omleidingen alom

“Meiden, ik rijd toch over de brug”. Mijn opluchting is groot als ik ontdek dat de vertrouwde weg naar de orthodontist gewoon open is. Er zijn namelijk van die gewoontes, die ik het liefst niet verander. En dat, terwijl mijn man me al drie keer aangeraden heeft toch die bovenste tunnel te pakken.

Sinds ik elke 6 weken naar de orthodontist in Maastricht moet, is het een hele onderneming om daar te komen. Ze werken namelijk aan een nieuwe infrastructuur: het is een doolhof van wegen, tunnels en gele omleidingsborden. Zodra ik met mijn meiden de A79 op rij geef ik ze drie opties: A: de nieuwe tunnel uitproberen B; de oude weg volgen over de Noorderbrug of C: hun mond houden. Meestal kiezen ze voor het laatste. Veiligheid boven alles.

Ze kennen hun moeders richtinggevoel maar al te goed. Zodra de gele borden in Maastricht opduiken, schuiven mijn billen onrustig over de stoel. Er heerst radiostilte-anders kan ik me helemaal niet concentreren– en in een blinde vlek lees ik selectief hardop voor, welke veranderingen we tegenkomen. “De tunnel is dicht, dus optie B valt af”. “Mam”! Klinkt er lachend op de achterbank. “lees nou toch eens de juiste borden”.

Gelukkig, de tunnel is dus pas 6 september dicht. Dus optie B is nog mogelijk, ware ik zo’n wispelturig mens ben als het op beslissingen aankomt. Nog voordat ik de tunnel in wil schieten, wijk ik af van mijn eerste plan: we gaan dus gewoon de Noorderbrug over. Eén rustpuntje meer, hoor je me denken. Echter de rust is binnen een minuut ver te zoeken’: de TomTom begint te knipperen en te flikkeren. Ik kijk om me heen en zie dat de Noorderbrug één grote metamorfose heeft ondergaan: mijn vaste punten zijn met de Noorderzon vertrokken.

Sinds de komst van TomTom is de vinden van onbekende wegen iets minder dramatisch geworden, tenzij je door stomme koppigheid dus toch de brug oversteekt. In mijn naïviteit dacht ik dat de brug slechts een onderhoudsbeurt kreeg. Niets was minder waar: mijn brug was de brug niet meer. Ik had geen idee meer waar ik was. Mijn oudste twee meiden voelden de bui al aankomen en hielden mij rustig met kalmerende woorden en natte doekjes. Helaas, de vertrouwde bocht, de fabrieken langs de kant, de Feyenoordvlag bij dat ene huis: ik kon het niet meer vinden…

De TomTom, die deze nieuwe weg ook nog niet op zijn navigatie terug kon vinden, nam me mee op ontdekkingsreis. Scheldend en vloekend reed ik mijn neus achterna en belandde uiteindelijk in een oude wijk van Maastricht. Godzijdank, TomTom herstelde snel, net als ik. Juichende, maar met klotsende oksels reden we het vertrouwde plein op.

Een tikje vermoeid besluit ik op de terugweg toch anders te rijden. TomTom vind het geen goed plan en wijst me voortdurend terug: iets waar ik me lekker niks van aantrek. Ik volg de oude vertrouwde borden, die in het pre-TomTom tijdperk hun functie perfect volbrachten. Zodra ik de herkenningspunten weer in mijn vizier zie verschijnen, word ik rustig en tevreden. En oh ja, de radio mag ook weer aan. Zingend breng ik mijn meiden terug naar hun honk. Missie volbracht.

 

Mijn verloren kompas

Hoe diep. Je gezonken emoties,
van leven in de zwarte oceaan.
Naar adem snakkende luchtpijp
kloppend hart, duizelingwekkend zuurstoftekort.

Ik geef t toe. Wat ik schrijf
is niet wat ik voel. Maskerade ten tonele,
gedreven door gaande houvast. Zonder t echte gevoel,
diep van binnen verloren. Ik ben oprecht
tegen volgers. Duidelijk niet mijn ik,
een ijskoude douche. Lees, deze woorden:

het gaat goed met mij. Lachend trap ik t weg, gevoel
van brandende tranen. Woede. Stilzwijgende vulkaan
diep in mij. Wachtend op ontwaking,
aangewakkerd door echtheid, pure emoties,
losgeweekt door t kind. In mij.
Zuchtend hengel ik verder. De diepte in.

© Sandarijn, september 2017

 

”Als je loslaat gebeuren de mooiste dingen”. Het proberen waard moet ik gedacht hebben, toen ik vol goede moed na de laatste bestraling losliet en aan een nieuw avontuur begon. Alhoewel ik de welbekende moeheid na de  bestraling overweldigend vond, pakte ik al vrij snel de draad op. Vol in mijn eerste versnelling: tenslotte was het leven te leuk om achterover te gaan hangen. En zodoende heb ik van de 6 weken vakantie amper één minuut verloren laten gaan, op die actie van die teek na dan, die zorgde voor een kleine pitstop.

“Krachtig hoor” hoorde ik geregeld om me heen. En alhoewel dit sterke woord me sierde, was de draai die ik blijkbaar maakte geen proces van weloverwogen besef, maar meer een paniekerige navolging op de koppeling in zijn achteruit. Dit als gevolg van de bestraling, waardoor ik  kilometers teruggeworpen werd. Tijd dus om in de eerste versnelling als een echte Ferrari plankgas door de verloren tijd heen te racen. Loslaten wat eerder die periode gebeurd was en genieten van de mooiste dingen, die toch echt op mijn pad kwamen.

De waarheid bleek echter iets minder fraai dan ik mezelf en mijn volgers had voorgespiegeld. Niet dat de mooie dingen die op mijn pad waren gekomen fake waren, nee integendeel: ik had oprecht genoten van alle indrukwekkende belevingen. Echter mijn hart kon het tempo onmogelijk bijhouden, maar ik voelde het niet. Het orgaan wat mij feilloos vertelt wat al dan niet prettig is, functioneerde fysiek naar behoren, maar niet als het aankwam op mijn diepste gevoelens. Het werkte als een TomTom, die mij automatisch door een doolhof van emoties, gedachten en gewoontes loodste, zonder mij te laten stilvallen bij de open plekken waar ik mezelf recht in de ogen kon kijken.

En nu ik als een echte Verstappen regelrecht de grintbak in ben gevlogen, besef ik dat genieten ook voelen is. Ik was zo bezig met de focus op het ontdekken van mooie dingen, dat ik mijn brein als het ware uitputte. Ik zag slechts dat wat het oog door een wc-rolletje waarneemt. Ik miste hierdoor helaas een groot deel van mezelf: mijn diepste gevoel, dat mij ook maakt tot wie ik momenteel ben.

Een onrustige tred noem ik het maar. Van haastig slippende banden die meer meters willen maken dan eigenlijk goed voor een lijf als het mijne is. Van creatieve pogingen om mijn leven tot iets waardevols te maken, zodat ik aan het eind van mijn rit met een glimlach kan eindigen op ‘t sterfbed. De honger naar nieuwe ontdekkingen lieten me ontwaken uit een coma, waar ik voor mijn gevoel jaren in ronddobberde. Echter, de prikkeling leidde uiteindelijk tot overprikkeling, onrust en weinig ruimte om te voelen. Iets waar ik nu de wrange vruchten van pluk.

Dus tijd voor verandering. Geen overvolle agenda meer voor mij, maar tijd inplannen om niks te doen. Om te voelen, te schreeuwen, te huilen en kapot te zijn van alles wat ons gezin overkomen is. Geen vragen meer, geen rationeel LinkedIn-profiel volgen door me te focussen, maar mijn neus een verdieping lager richten om te landen in de diepste oceaan van mijn ziel. Tenslotte is dat mijn kompas waar ik op mag gaan vertrouwen.

Jansen&Janssen-Coffee&More

Ik had de eer om bij de officiële opening te zijn van een nieuw koffiezaakje in Dr. Poelsstraat 15 te Heerlen. Henny en Mischa wil ik als inwoner van Heerlen welkom heten en succes wensen bij hun nieuwe ondernemerschap.

 

Paul Coelho beschreef in zijn beroemde boek “De Alchemist” al, dat het hele universum samen spant zodra jij duidelijk maakt als je graag iets wilt. Dat hebben Henny Lemaire-Janssen en Mischa Jansen geweten, toen ze gekscherend tijdens een handbalwedstrijd tegen elkaar uitspraken dat een zaak beginnen wel iets was, dat ze graag wilden.

Henny bakt alles zelf

Je droom najagen. Ik weet er alles van. En ik niet alleen. Tegenwoordig is het najagen van een droom hét grote gebod. Waarbij we ons wel moeten blijven afvragen hoe reëel het nastreven van een droom in het leven op dat moment is.
Ook Henny had al langer de droom om haar eigen zaak te beginnen. Toch nam ze haar tijd en durfde in de periode dat haar kinderen klein waren te aarzelen. Ze wist dat de tijd niet rijp was en besloot van de werkzaamheden te blijven genieten die ze toen had: door haar ervaring als kok belandde ze in verschillende restaurants. Haar idealisme was alleen mogelijk door de werkelijkheid te blijven zien zoals hij was: koken haar beroep, bakken een passionele hobby. Totdat de jonge, maar enthousiaste Mischa haar idealisme op de juiste waarde wist te schatten. Haar rechterhand in de zaak is nog zo jong, dat hij als leidinggevende voorlopig geen alcohol gaat schenken.

Mischa bij zijn paradepaardje

Jong zijn is gelukkig hot en geen beperking. Jonge mensen hebben de beste ideeën als het op ondernemen aankomt. Dat bleek ook wel toen Mischa kritisch de wereld in zich opnam en scherp voor een koffiezaak koos. Niet alleen zijn eigen passie voor koffie dreef hem, maar ook de wereldse ontwikkeling op het gebied van verschillende smaken was een absolute pré. Voor Henny viel toen ook alles op haar plek: niet alleen was het beginnen van een eigen zaak een droom, ook haar grote passie van bakken bleek ineens prima in het plan te passen.

Kopje Peeze

Na maanden van hard werken: taarten moesten uitgeprobeerd worden, veilingen afgelopen, internet afgestruind, lactosevrije en allergene producten zorgvuldig geselecteerd, werd het concept Jansen&Janssen- Coffee & More! steeds duidelijker. In samenwerking met Streetwise* werden Henny en Mischa ingewijd in de wereld van het ondernemerschap. Een locatie werd gevonden, een ondernemingsplan geschreven en hun gedachten en ideeën kregen steeds meer concrete vormen. De koffiebeurs in Amsterdam werd de ultieme plek waar urenlang geroken, geproefd en uitgeprobeerd werd. Unaniem kozen ze voor het merk Peeze. En ik kan niets anders dan beamen dat de koffie, zoals ik hem geproefd heb een echte aanrader is. Overigens zijn de theedrinkers ook van harte welkom, want naast koffie staat Coffee&More ook garant voor een heerlijk kopje thee.

Elkaar ontmoeten

Een dag voor de officiële opening nam ik rustig de tijd om met Henny en Mischa te praten. Niet alleen het product moet je leren kennen, wil je er op een goede manier over kunnen schrijven, ook de mens achter de zaak wilde ik in alle rust in me opnemen. En ondanks de drukte voor de opening heb ik geen van beide kunnen betrappen op zenuwachtig gedrag of stress. Samen met hun familie willen ze niets liever dan spreken van een ideaal. Een ideaal voor de stad Heerlen, waar de vergrijzing en dus ook de eenzaamheid een grote rol speelt. En natuurlijk blijft Jansen&Janssen-Coffee&More! een plek waar brood verdiend moet worden, nog meer staan ze in de startblokken om Heerlen een plek te bieden waar familie, huiselijkheid en rust een grote verbinding kent. Waar mensen een moment van adempauze ervaren. De geur van koffiebonen, de versgebakken creaties die al lonkend in de vitrine staan, of de hartige producten: ze zullen je over doen geven aan de stilte van dat moment. Geen gehaast, maar een koffie- of lunchpauze met de puurheid van ingrediënten, die je lijf en geest goed doen. En is er toch geen moment van rust, dan krijg je de versgebakken producten gewoon mee.

Jansen &Janssen, coffee & More! is een droom, die Henny al vroeg met de paplepel kreeg ingegoten. Met tranen in haar ogen van trots, erkent Henny dat het een groot gemis is dat vader Janssen dit prachtige moment niet meer heeft mogen meemaken. Hij heeft zijn dochter en ook zijn kleinkinderen absoluut besmet met de passie om met natuurlijke ingrediënten de meest smaakvolle producten te maken. Henny kan dan ook niets anders doen dan haar vaders naam Janssen verweven in de zaak. Naast die van haar schoonzoon Mischa, die ook Jansen heet, maar dan met slechts één -s-

Henny met zoon en dochter

Alhoewel Henny en Mischa samen de zaak gaan runnen staat de hele familie als een grote steun achter hun. Zoon Robin is de bedenker van de visitekaartjes, het logo en de flyers. Dochter Rafke kent de weg op de social media en ook hun website* is een weerspiegeling van deskundigheid en passie voor ondernemen. Een aanrader om eens een kijkje op te nemen! Dochter Marit is als vriendin van Mischa de grote rechterhand, maar ook op het gebied van management in de Horeca een talent. Als eerstejaars schreef ze zonder enige moeite mee aan het ondernemingsplan. Roger, de man van Henny heeft zich als een echte Bob de Bouwer ontpopt en de locatie omgebouwd tot een prachtig geheel.

gedicht dat pronkt in de zaak

Het heeft allemaal zijn vruchten afgeworpen. De samenwerking is uniek. Familie was heel duidelijk ook één van de woorden die Henny en Mischa verwerkt wilden hebben in het gedicht, dat ik met veel liefde voor de zaak  heb gemaakt.

Vol trots is zaterdag het lint doorgeknipt in aanwezigheid van wethouder Martin de Beer. De eerste taartjes geproefd, de gasten van koffie of thee voorzien: het concept muzikaal geïntroduceerd. En alhoewel Heerlen best al wat koffiezaakjes heeft, ben ik ervan overtuigd dat Coffee & More absoluut iets unieks te bieden heeft. Na de eerste hap in de keuze die ik had gemaakt, voelde ik de tinteling op mijn tong. Een verwondering over deze hemelse smaak viel me ten dele. Het feit dat Heerlen dit zaakje erbij heeft gekregen zal geen goed doen aan mijn gewicht, maar zoals de trouwe volger weet leven we maar één keer en dus doen we het goed! Niet alleen de taarten zijn homemade, zelfs de koekjes bij de koffie gaven dat zaligmakend huiselijk gevoel. Iets waar ik als drukbezette moeder alleen maar naar kan smachten.

En dan de keus aan verschillende soorten decafé is een verademing. Eindelijk een zaak waar ik zonder hartkloppingen uit een heel leger aan koffiesmaken kan kiezen! Voor de echte koffiedrinkers is het hele assortiment natuurlijk ook gewoon met cafeïne te krijgen. En geen zin in iets zoets? Dan is die gezonde salade, dat fraai belegde brood of die verse soep een uitdaging om aan te gaan.

Durf te twijfelen. Geniet van het moment en geef je over aan je dromen of idealen, als de tijd rijp is. Dat hebben Henny en Mischa gedaan en nu is het onze beurt! Denk niet meteen de waarheid te kennen en een oordeel te vellen. Je doet jezelf hiermee echt tekort. Houd meerdere visies open en durf af te wijken van de bekendheid van zaakjes midden in het centrum, ook al zijn ze favoriet. Durf de stap te wagen en af te wijken van het bekende pad. Ontdek de wat minder drukke straatjes in Heerlen en verwonder je over de kracht van nieuwe ondernemers. Zij helpen Heerlen weer gastvrij te maken.

Ik heb de stap gewaagd en heb Heerlen van een andere kant leren kennen. De verwondering die Jansen &Janssen- coffee & More! bij me opriep, deed de rustige Dr. Poelsstraat schitteren in de stralen van de zon.

Ik ga voorlopig afwijken van het bekende pad, gewapend met een goed boek onder mijn arm, om mezelf te trakteren op een moment van rust, nippend aan een decafé, bij Jansen &Janssen, coffee & more!

 

*website: https://www.jansen-janssen-koffie.nl
* Streetwise: stichting Streetwise, voor ondernemers die vooruit willen.

Voor dag en dauw

Ik ben onrustig. Veel gedachten willen een podium in mijn hoofd. Ik kijk op de klok en zie dat ik de challenge “voor dag en dauw” opstaan ruimschoots aan kan gaan.

Dit is lang niet meer gebeurd. Waarom het dan nu wel gebeurd is me dan ook een raadsel. Ik ben de laatste tijd niet meer zo met de mening van anderen bezig, maar de invloed van Facebook speelt wel een grote rol. Ik weet nog steeds niet hoe het echt werkt. Waarom bepaalde mensen je wel willen volgen, maar zich nooit de moeite nemen om te reageren. Waarom bepaalde foto’s me raken en sommige gesprekken me jaloers maken.

Door de jaren heen heb ik me als mens voor de volle 100% gegeven. Soms zo erg dat anderen bezorgd waren over de energie die ik in anderen stak. Ze hadden gelijk. Ik vergat mezelf wel eens op de eerste plek te zetten. En ik heb anderen verstikt met mijn aandacht. Tenminste, het zijn mijn gedachten die dit zo verwoorden aan mij.

Veel ongedane zaken blijven raadsels voor mij. Veel mensen zijn op mijn pad gekomen, maar ook zomaar weer verdwenen. Zelfs als ik er veel energie in had gestopt. Het gevoel dat ze mij en mijn gezin als een melaatse behandelden, kwam steeds weer bovendrijven. Ik snap gewoon niet dat je mensen zonder pardon, zonder opgaaf van reden aan de kant kunt schuiven.

Het waarom speelt nu op. Ik laat veel mensen de revue passeren in mijn hoofd en ik kan alleen maar bedenken dat ze mijn strijd met het leven te belastend vonden. Dat ze niet konden dealen met mijn depressieve gevoelens, mijn onzekerheid en mijn zorgen over mijn kinderen. Het zijn mijn gedachten hierover. Zeker weten doe ik het niet.

En dat vind ik jammer. Toen ik na veel wikken en wegen koos om uit het onderwijs te stappen heb ik ook veel moeite gehad met de houding, die veel oud-collega’s aannamen. Mijn eigen onzekerheid en frustratie hebben het proces niet positief bevorderd. Deuren vielen dicht en ik durfde bepaalde stappen niet meer te zetten. Daarentegen hebben mijn oud-collega’s ook nooit de moeite genomen om echt te achterhalen wat er nu speelde. Tenminste, zo voelt het voor mij. Dat ik me nu na 7 jaren nog steeds buitengesloten voel als ik bepaalde foto’s zie, zegt me genoeg. Dat ik nooit meer mee gevraagd word, raakt me nog steeds.

Het opschrijven van deze gedachten brengen me verder dan ik dacht. Het zijn mijn gedachten die ik een plek wil geven en ik realiseer me dat ik niemand wil kwetsen of beschuldigen. Ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik absoluut niet makkelijk was in die tijd. De grote onzekerheid, de boosheid en de frustratie zijn elementen geweest, waardoor ik mezelf ook buiten schot heb gezet.

En toch voel ik pijn. Pijn die ik koppel aan het klakkeloos uitgaan van onze eigen gedachten. Ik had mijn gedachten, maar de tegenpartij ook. In mijn ogen heeft de tegenpartij nooit echt moeite gedaan om zich te verdiepen in de situatie zoals ik hem toen kende. Wat betekent het nou eigenlijk om een leven op te bouwen met drie kinderen met veel zorg? Wat betekent het nou om tegenslag na tegenslag te krijgen? Wat betekent het om geen deel meer uit te maken van een werkende maatschappij? Overigens komt het in de deze dagen ook nog steeds voor dat mensen de confrontatie niet aan durven gaan en me dus onbewust buitensluiten.

Nu ik mijn eigen gedachten hierover een podium geef, realiseer ik me terdege dat ook ik nooit enige moeite heb gedaan om mijn angsten en twijfels openbaar te maken. Om de confrontaties aan te gaan en openheid van zaken te creëren. Ik heb vrienden en collega’s uit het zicht laten verdwijnen en me als een bang vogeltje in een hoek laten zetten.

Confrontaties aangaan is altijd mijn zwakste punt geweest. Het heeft me geen goeds gebracht. Tegenwoordig heb ik geleerd om gedachten niet de kans te geven een loopje te nemen, maar probeer ze te verwoorden naar anderen, zodat iedereen op een eerlijke manier een beslissing kan nemen of iemand op je pad kan blijven of dat je een andere weg in zal slaan.

Mijn uitdaging voor de komende week is me zo vroeg op de ochtend duidelijk geworden. Het wordt tijd om schoon schip te maken, zodat ik de nachten weer zonder veel problemen door kan komen. En die verloren contacten? Blijkbaar hebben ze geen functie meer in mijn leven.

 

 

Miss Monepenny gaat anders

wereld van verbeelding

Oh wat kan ik genieten van mijn fantasierijke geest. In één handomdraai kan ik mensen op het verkeerde been brengen, door woordelijk suggesties te doen, die meer beeldend zijn dan werkelijkheid. Een uitgebreide vakantie naar Groot Brittannië zou wel heel erg uitdagend zijn, maar helaas voor ons niet te realiseren. Wij doen het deze vakantie met medisch onderlegde vakantieoorden.

Maar ik zou Sandarijn niet zijn om te dagdromen en mijn creatieve geest druk aan het werk te zetten, zodat ook onze vakantie tussen alle controles en bedradingen van levensverlengende infuusjes door, gewoon uitdagend en anders wordt. En anders wordt onze vakantie. Ik heb het woord anders zelfs als themawoord voor de zomervakantie gebombardeerd. Doen, wat we nog nooit gedaan hebben is de insteek: weg met de tv, telefoon, wifi. Alleen te gebruiken in nood of om te navigeren als we ergens gedropt zijn en we thuis moeten komen.

één toetje, twee lepeltjes

Met de 500 opdrachten uit het bucketlistboek komen we een heel eind als het om dingen gaat die we nog nooit gedaan hebben. Al bladerend, lachen en schateren we door ons favoriete boek heen. Nooit geweten dat je met de meest simpele opdrachten al zoveel voorpret kon hebben. Oudste krijgt het niet voor elkaar om op een normale manier een tafeltje voor twee te bestellen op naam van Miss Monypenny. Met een rode kop en ingehouden adem doet ze een poging, maar deze opdracht is wel wat te veel gevraagd voor een puber. Dus mama slaat haar slag: Miss Monepenny komt vanavond dineren! Om vervolgens met een stalen gezicht die avond de bestelling ook nog anders te doen: eerst het toetje graag…wel met twee lepeltjes.

Mijn pubers vallen tussen de wal en het schip. Aan de ene kant vinden ze het wel gemakkelijk om de gang van hun moeder te volgen, maar schamen zich vervolgens dood als desbetreffende weer eens met een absurd belachelijke opdracht komt in hun ogen. Echter, als ze een beetje uitdagende vakantie willen hebben, zullen ze moeten. Tenslotte zijn al hun sociale contacten op school achtergebleven, is de tijd van vriendjes nog lang niet in zicht en ook 24/7 met vierkante ogen de wereld van het web te ontdekken is ook voor onze kinderen een stap te ver. Dus volgens ze in ganzenpas die gekke moeder.

En ik geniet! Juist de vakantie is wat mij betreft een moment om echt even unplugged te zijn. Van een afstand kijken wat er nu allemaal in ons gezin gebeurt. Van niet 3, maar slechts 2 kinderen in het huis te horen keuvelen. Van een tijd om ze apart eens onder de loep te nemen. Van het bakken van een paarse heksentaart tot het “shop till you dropp” idee. Van zingen op de fiets tot voortdurend roepen: “mag dat…!” als we al zwabberend over de stille binnenwegen langs de velden gaan. Van het ontdekken van ons eigen stadje tot bij uitzondering een weekend echt schaamteloos ons gang te gaan op het gebied van de vette hap. Je snapt dat we met een blinddoek om op de weegschaal zijn gaan staan. Het is zoveel méér dan alleen bewust op pad gaan, uitjes te regelen of een vakantie prikken. Het is onbezorgd schommelen door de dagen van plezier.

schommelen van plezier

Het anders willen doen. Ik zie het voor me. Elk dag een beetje meer! De lijst met “anders” ligt klaar om afgestreept te worden. Door mijn beeldende fantasie draaf ik echter altijd een beetje door en vergeet ik dat ik toch ook nog echt herstellende ben. Godzijdank is daar Mister Teek. Dit zwarte minuscule monster heeft me terecht gewezen: een klein geïrriteerd plekje is ondertussen in een week uitgegroeid tot een reusachtig roze opgeblazen stuk huid met een rode kring. Geen schoen past me meer. Al strompelend verken ik de omgeving van de bank op mijn felgekleurde strandslippers. Overgeleverd aan deze “verandering” laat ik me maar weer onderdompelen in mijn wereld van de verbeelding.

Wat ik deze vakantie ook wil doen: “anders” wordt het zeker.

50 tinten groen

De stof geeft een gloed op een manier die ik nog nooit zo ervaren heb. Ik kijk in de spiegel en zie mijn gezicht zacht worden, mijn ogen glinsteren en mijn haar opwarmen. Mijn nek is omwikkeld door een gouden doek.

de beschreven gouden doek

Vorige week was ik bij Sasja Langen. Een inspirerend persoon op het gebied van kleur, kleding en accessoires. Wil je “tot in de puntjes” verzorgd worden, dan ben je bij haar op het juiste adres.
Mijn kijk op mezelf was onzeker geworden. Lange tijd geen ruimte om nieuwe ervaringen toe te laten. Mijn persoonlijkheid, mijn stijl, mijn kleur. Ik was het kwijt.

Gelukkig kwam er ruimte voor verwondering. Mijn veranderde kijk op de wereld bood me een mogelijkheid om Sasja te leren kennen. Daar waar ze bij mij in de buurt woont, kwamen we eerst niet verder dan groeten. Door mijn vastgeroeste kijk op mezelf, durfde ik de stap niet te zetten om te onderzoeken of zij voor mij waardevol zou kunnen zijn.

En waardevol, dat is ze absoluut. Mijn hervonden zekerheid zorgde ervoor dat de stap naar Sasja als Stylist en kleurenkenner veel makkelijker werd. Een kennismaking met een persoon als Sasja is één die al lang op mijn wensenlijst stond. En dan te bedenken dat ze al jaren bij me om de hoek woont…

vele tinten groen

Sasja weet echt veel van kleur. Het lijkt namelijk zo simpel om jezelf de juiste kleuren toe te eigenen, maar niets is minder waar. Mijn ogen vielen bijna uit mijn oogkas bij de ontdekking dat er warempel wel zo’n 50 tinten groen bestaan.

een middag kleur bekennen

Zo moeilijk, om de juiste tint te vinden. Zo magisch, wat de juiste kleur met jezelf doet. Je voelt je ineens een ander mens. Het klopt gewoon allemaal. De kleurenanalyse die ik mezelf cadeau had gedaan zorgde voor een confrontatie met mezelf. Mijn eigen blik in de spiegel is al altijd een dingetje, maar vandaag toverde Sasja daar als het ware een gouden gloed overheen. De meest overeenkomstige doek zorgt voor de beste match. Hierdoor kon ik mezelf overgeven aan de kundigheid van Sasja. Door de juiste kleuren bij me om te hangen, voelde ik een magische streling over mijn gezicht. Mijn haar warmde op, mijn ogen begonnen te tintelen en ook mijn huid werd één met de doek. Fascinerend om dit zo mee te maken. Ik heb deze middag echt kleur bekend.

Dankzij de blik van Sasja weet ik zeker dat ik mijn dagen voortaan beter kan beginnen, aangezien ik met de juiste kleuren ook de mooiste weerspiegeling in mijn eigen blik kan waarnemen. Wellicht zorgen die 50 tinten groen wel voor een sensuelere blik dan ik ooit zelf heb gezien.

Sasja is niet alleen kundig als het op kleuren aankomt. Elf jaar geleden is ze begonnen als personal shopper en stylist. Haar enorme drive en interesse in meer dan alleen kleur en kleding is de reden dat klanten komen en blijven terugkomen. Door de jaren heen heeft ze een mooie klantenkring opgebouwd. Dat ze nu in haar eigen winkel “Tot in de puntjes” haar klanten mag ontvangen is een droom die ze toch maar mooi heeft waargemaakt. Voor haar een fantastische moment, maar ook voor mij: wat is er leuker dan lekker te mogen shoppen op een plek waar ik me thuis voel.

Sasja voor haar winkel

 

 

 

 

 

 

een stralend spiegelbeeld

Niets liever dan klanten op een natuurlijke manier adviseren” is haar motto. Zodra je ook de drempel overstapt en haar knusse en warme winkel binnenloopt is het goed. Het lijkt alsof er een warme deken over je heen valt, ondanks de verzachtende koelte van de airco. Je kunt je als klant aan haar overgeven en voelt meteen dat je door haar vriendelijkheid, maar ook deskundigheid buiten je comfortzone durft te stappen. Juist die aanpak zorgt voor een stralende weerspiegeling bij de klant. En ik kan het weten…zodra ik voor de spiegel stond met mijn nieuwste creatie begon de zon te stralen. Of was het mijn spiegelbeeld…

mijn persoonlijke kleurenpaspoort

Dat ze inspirerend is, bleek wel uit een waardevolle middag bij haar in de winkel. De kleurenanalyse bevestigde dat ik overduidelijk een herfsttype ben en gaf me een sterker gevoel om mijn kledingkast nog eens grondig onder handen te nemen. Bepaalde warme herfsttinten hoorden al bij mij, maar de ontdekking dat ik ook nog nieuwe kleuren zou kunnen dragen, was een verrassing. Na een uurtje bedolven te zijn onder verschillende kleuren doeken, kreeg ik een kleurenpaspoort, waarmee ik mezelf de kans gaf de grens naar de modewereld over te steken. Geen wintertype, geen zomertype, maar een overduidelijk herfsttype. Dat er zo af en toe een kleur uit de lentecollectie bij me past heeft te maken met de twee-eenheid van herfst en lente. Zomer en winter zullen nooit bij me matchen. Het maakt me flets en grauw.

moodbord gebaseerd op mijn kleuren

Op aanraden van Sasja maakte ik ook een moodbord. Hierdoor kreeg ik nog meer inzicht in de juiste tinten, maar ook in de stijl waardoor ik me steeds meer op mijn gemak voel. Overduidelijk een natuurmens, die het liefst in olijfgroene truien door een berg gevallen bladeren banjert, genietend van een kop kaneelthee.

Een bijzonder ontmoeting dus. Eén waarmee ik mijn levensavontuur gekleurd kan vervolgen. De drive, enthousiasme en deskundigheid hebben al meer mensen geïnspireerd. Haar facebookpagina knalt bijna uit elkaar en ook haar winkeltje in Waubach is een graag bezochte plek. En niet alleen door klanten. Ook de leerlingen van het Arcuscollege mochten een specifieke kleurenanalyse uitvoeren, met Sasja als gastdocent. Tenslotte leren ze het meest in de praktijk en daar draagt ze graag aan bij.

Sasja blijft dromen, net als ik. Door deze ervaring met mijn 50 tinten groen ben ik weer een stap dichter bij mezelf gekomen. Door Sasja toe te laten in mijn comfortzone heb ik voor mezelf de droom waar gemaakt om erbuiten te durven treden en op mijn gemak, maar zeker tot in de puntjes door het leven te kunnen stappen.

Ook eens een kleurenanalyse laten doen? Of gewoon eens gezellig winkelen in een knusse en deskundige omgeving? 

Sasja Langen, Tot in de puntjes
Kerkstraat 18, Landgraaf/Waubach

https://www.facebook.com/Tot-in-de-puntjes-373564112665807/

 

 

333 dingen om te schrijven

333 opdrachten om te schrijven. Dat zijn 333 dagen achter elkaar en dus bijna één jaar vol.

Alhoewel ik best inspiratie genoeg heb om elke week een blog vol te schrijven, is dit boek een fantastische uitdaging om eens vanuit een ander perspectief het schrijven te benaderen. Sommige opdrachten zijn kort, maar met een thema waar je alles uit de kast kunt trekken aan creatief vermogen, terwijl andere opdrachten mooi verweven kunnen worden in mijn avontuur, dat ik aan het beleven ben.

Een fantastisch boek, dat ineens voor mijn neus lag. En aangezien ik tegenwoordig niet lang nadenk over de dingen die bij me horen, lag dit boek ook binnen een paar minuten op de toonbank van de winkel. Inpakken graag, hoorde ik mezelf zeggen. Hoe heerlijk is het om gewoon een cadeau voor jezelf te kopen.

333 opdrachten om te schrijven. Elke dag één, zonder de verwachting dat er elke dag op gereageerd gaat worden. Schrijven omdat het onderdeel van mijn dagbesteding geworden is, naast boodschappen doen, de administratie bijhouden of de huiswerkbegeleiding van mijn kinderen. Omdat het wegtikken van woorden zorgen voor een doorstroming van mijn brein en lijf, waar ik zowaar heel vrolijk van kan worden.

Dag 1, 27 juni 2017
Hoe voelt het om uit te glijden? Dit is de titel van de eerste opdracht. Mijn eerste gedachte leidt me naar een komisch homemade filmpje, waarin we massaal uit ons dak gaan als iemand uitglijdt over een banaan. Ik vraag me altijd af hoe komisch het voelt als je daar zo voor schut lig te wezen. Gevallen over de schil van een banaan in de hoop er geen hernia of andere vervelende breuk aan over te houden. Je kunt je enigszins voorstellen welk gevoel dat kan opleveren.

Of de keren dat we letterlijk gleden over de ijzel van de straten. Onze armen in de ruimte wild op en neer te laten schudden om zo toch echt ons evenwicht te houden, om niet genadeloos op onze bek te gaan. Dit gevoel kan twee kanten op. Een overwinning als je de ijzel te slim af bent of de enorme spierpijn als gevolg van het krampachtig glibberen over dat gladde ijs. Beide zijn gebaseerd op gevoelens. Gevoel van trotsheid, dat je het maar mooi gedaan hebt en het echte gevoel, waardoor je weet dat je leeft. Tenslotte zijn gebruikte spieren een prima referentie dat je lijf nog prima functioneert.

Dus ja zo voelt het dus om letterlijk uit te glijden. Echter, mijn visie op uitglijden reikt verder. Het internet door struinend, biedt me verschillende mogelijkheden: van onverhoopt je evenwicht verliezen, tot genadeloos de fout in gaan op verschillende gebieden. Glibberen, slippen, onderuitgaan, struikelen, vallen. Betekenisvolle synoniemen die aanduiden wat uitglijden kan betekenen.

Van glibberen tot struikelen. Van vallen tot onderuitgaan. Daar kan ik me wel echt iets bij voorstellen. Ik geloof dat ik het niet eens wil voelen: het bevestigd namelijk dat ik onhandig te werk ben gegaan met mijn stramme lijf. Het echte gevoel van blauwe plekken zou me nog niks kunnen schelen, maar wel dat tomeloze gevoel van schaamte, om zo onderuit te gaan.

Naast dat letterlijke onderuit gaan geeft internet ook duidelijk een andere betekenis van uitglijden. Eén waarvan ik gelukkig geen kaas heb gegeten. Geen slippertjes in de liefde en ook geen fraude op het gebied van belastingzaken, waarmee ik zou kunnen uitglijden. Weinig meer dan me verbeelden hoe het zou voelen is hierin eigenlijk al te veel gevraagd. Want hoe kun je gevoelens nou verbeelden?

Nee, ik ga me hiermee ook echt niet op glad ijs begeven. Stel je voor dat ik zou uitglijden. Heb ik meteen heel de sociaal media over me heen.

soms begeven we ons op glad ijs. Uitdaging om niet uit te glijden

 

Verbeeldingskracht

“Hoe gaat het met jou?”  Wat zal ik zeggen…Ik laat de afgelopen weken veel aan mijn verbeelding over. Daar ben ik goed in en het helpt me door deze fase heen, aangezien de realiteit me nog niet gunstig gezind is.

living my own adventure…

De slag om kanker leidde mij als passioneel kriebelaar van woorden, let op Woordkriebels, naar het opzetten van een blog. Ik wilde mijn woorden niet alleen gebruiken om tegenslagen om te schrijven naar positieve uitdagingen, maar nog veel meer om mijn leven in kaart te brengen en op zoek te gaan naar mijn eigen avonturen. Living my own adventure werd mijn lijfspreuk.

De kanker bracht mij op het idee om een soort van levenslijst te maken. Niks origineels, maar voor mij een grote stap in een nieuwe richting. Ik baalde er al jaren van dat ik niet wist hoe ik mezelf weer op de voorgrond kon krijgen en zie daar, in kanker vond ik de oplossing. Het had natuurlijk makkelijker en minder pijnlijker gekund, maar als vrouw van het extreme grensverleggen, past dit dan wel weer bij me. Blijkbaar zit er meer avontuur in me, dan ik me ooit had kunnen verbeelden.

Ik mocht me vaker niks verbeelden. Vooral niet naast mijn schoenen gaan lopen of flaneren met je neus omhoog in de wind. Een slechter advies had ik niet kunnen opvolgen. Verbeelding is fantastisch! Alle kinderen doen het en leven daardoor in een wonderbaarlijke fantasie, waarin alles mogelijk is. En dat terwijl wij als volwassenen hoofdschuddend tegen de grauwheid moeten aankijken, omdat we het verbeelden verleerd zijn.

Stel je toch eens voor dat dit niet was gebeurd. Stel je voor dat onze wereld veel minder grauw zou zijn, maar gevuld met passionele kleuren en wonderbaarlijke vormen en fantasieën. Stel je dit nou gewoon eens voor! Meer kun je niet doen. Een betere wereld is lastig te creëren, maar het je verbeelden is best een overkomelijke opdracht.

ook deze trap is het beklimmen waard

Voor mij trouwens een makkie: ik doe niets liever dan dromen in een wereld waarin alles mogelijk is. Van prinsen op witte paarden tot toverstokjes en goede feeën. Nu ik twee weken na de laatste bestraling nog vaak gevloerd op mijn zwarte sofa lig, komt die gave me ontzettend goed van pas. Hoe heerlijk is het om me te kunnen verbeelden dat ik de hele wereld aan kan.
Het opknappen wil nog niet zo lukken in de realiteit, dus moet er grover geschut komen om mijn wensen en dromen beetje karakter te kunnen geven. Tenslotte wil ik jullie niet blij wil maken met een dode mus. Daar waar ik woorden beloof, kunnen de daden moeilijk achterblijven. Die 500 trappen zijn weliswaar een lat te hoog, maar in mijn verbeelding klim ik als jonge geit die trappen makkelijk op. Nu nog even oefenen en jullie zien het ook echt gebeuren!

het Noorderlicht tegemoet…

Hoe geweldig kan het zijn om je dromen en wensen een hoofdrol te geven in je eigen beelddenken.

Van een glijdend avontuur over de zwarte piste tot de grote verwondering van het Noorderlicht. Schrijfster Suzanne Vermeer voerde me al mee in haar prachtige boeken. Daar waande ik me, liggend op mijn zwarte sofa, als volleerd skiester de zwarte piste af om vervolgens ontzettend te kunnen genieten van de après-ski in de armen van een bruinverbrande skiehunk. Proost! Daar waar ik in de realiteit amper aan wijn verknocht ben, word ik hier dronken van geluk, omdat mijn verbeelding mij meeneemt naar het meest onmogelijke.

Van zonnebrillen en zomerse jurkjes tot privéjets naar exotische oorden. Van een boeking naar de kunstbeurs in New York tot een All-inclusive resort, waar ik in de watten wordt gelegd en volkomen tot mezelf kan komen, zonder ook maar één stap in die richting te hoeven zetten. Het zit allemaal in mijn hoofd. In mijn persoonlijke suite van Miss Verbeelding, die me zonder pardon overal naar toe kan brengen. Met één knip met mijn vinger…Hoe zalig is dat! En dat in tegenstelling tot Miss Logica, die volgens haar mentor Albert Einstein, mij slechts van punt A naar punt B zou kunnen brengen.

laat maar komen die luxe van verbeelding

Nu ben ik absoluut geen Albert Einstein, maar wel een creatief genie. Ik nodig Miss Verbeelding voorlopig even uit als vaste logé en maak het mezelf makkelijk. Ook dat kan in een periode, waarin de realiteit even niet zo makkelijk is. Ik laat me verrassen, elke dag weer en daar waar ik “ja” zeg, zeg ik wellicht de volgende dag “nee”.

Ook dat kan in mijn verbeelding! Hoe heerlijk is dat om even te ontsnappen aan de zorgen van dit moment. Ik versnipper ze gewoon door de papiermachine en maak er confetti van. Ik strooi ze al zingende en dansend op de tonen van The Beatles door mijn kamer en verslind de ene cocktail na de andere. Of met mijn koptelefoon op, me in één van de studio’s van Hilversum te durven wanen om daar mijn eerste, maar oh zo begeerde single op te nemen. Om vervolgens hooggehakt de rode loper te bewandelen om mezelf te mogen aanschouwen in My Fair Lady. Knipogend en flirtend naar de paparazzi.

zachtjes tikt de regen…

En als het even een dagje regent? Dan kruip ik gezellig met een kop thee onder mijn eigen paraplu. Doe ik net alsof de druppels ritmisch op mijn hoofd vallen en zing keihard door de kamer mee met Rob de Nijs “zachtjes tikt de regen op het zolderraam.”

De verbeeldingskracht is een slimheid van mij. Het is me gegeven en ik heb het teruggevonden. De saaiheid van herstellen is met mijn verbeeldingskracht een stuk aangenamer geworden. Ik nodig u graag uit voor een middagje fantasie bij mij op de bank. Tenslotte moet je jezelf nooit te serieus nemen.