Mijn verloren kompas

Hoe diep. Je gezonken emoties,
van leven in de zwarte oceaan.
Naar adem snakkende luchtpijp
kloppend hart, duizelingwekkend zuurstoftekort.

Ik geef t toe. Wat ik schrijf
is niet wat ik voel. Maskerade ten tonele,
gedreven door gaande houvast. Zonder t echte gevoel,
diep van binnen verloren. Ik ben oprecht
tegen volgers. Duidelijk niet mijn ik,
een ijskoude douche. Lees, deze woorden:

het gaat goed met mij. Lachend trap ik t weg, gevoel
van brandende tranen. Woede. Stilzwijgende vulkaan
diep in mij. Wachtend op ontwaking,
aangewakkerd door echtheid, pure emoties,
losgeweekt door t kind. In mij.
Zuchtend hengel ik verder. De diepte in.

© Sandarijn, september 2017

 

”Als je loslaat gebeuren de mooiste dingen”. Het proberen waard moet ik gedacht hebben, toen ik vol goede moed na de laatste bestraling losliet en aan een nieuw avontuur begon. Alhoewel ik de welbekende moeheid na de  bestraling overweldigend vond, pakte ik al vrij snel de draad op. Vol in mijn eerste versnelling: tenslotte was het leven te leuk om achterover te gaan hangen. En zodoende heb ik van de 6 weken vakantie amper één minuut verloren laten gaan, op die actie van die teek na dan, die zorgde voor een kleine pitstop.

“Krachtig hoor” hoorde ik geregeld om me heen. En alhoewel dit sterke woord me sierde, was de draai die ik blijkbaar maakte geen proces van weloverwogen besef, maar meer een paniekerige navolging op de koppeling in zijn achteruit. Dit als gevolg van de bestraling, waardoor ik  kilometers teruggeworpen werd. Tijd dus om in de eerste versnelling als een echte Ferrari plankgas door de verloren tijd heen te racen. Loslaten wat eerder die periode gebeurd was en genieten van de mooiste dingen, die toch echt op mijn pad kwamen.

De waarheid bleek echter iets minder fraai dan ik mezelf en mijn volgers had voorgespiegeld. Niet dat de mooie dingen die op mijn pad waren gekomen fake waren, nee integendeel: ik had oprecht genoten van alle indrukwekkende belevingen. Echter mijn hart kon het tempo onmogelijk bijhouden, maar ik voelde het niet. Het orgaan wat mij feilloos vertelt wat al dan niet prettig is, functioneerde fysiek naar behoren, maar niet als het aankwam op mijn diepste gevoelens. Het werkte als een TomTom, die mij automatisch door een doolhof van emoties, gedachten en gewoontes loodste, zonder mij te laten stilvallen bij de open plekken waar ik mezelf recht in de ogen kon kijken.

En nu ik als een echte Verstappen regelrecht de grintbak in ben gevlogen, besef ik dat genieten ook voelen is. Ik was zo bezig met de focus op het ontdekken van mooie dingen, dat ik mijn brein als het ware uitputte. Ik zag slechts dat wat het oog door een wc-rolletje waarneemt. Ik miste hierdoor helaas een groot deel van mezelf: mijn diepste gevoel, dat mij ook maakt tot wie ik momenteel ben.

Een onrustige tred noem ik het maar. Van haastig slippende banden die meer meters willen maken dan eigenlijk goed voor een lijf als het mijne is. Van creatieve pogingen om mijn leven tot iets waardevols te maken, zodat ik aan het eind van mijn rit met een glimlach kan eindigen op ‘t sterfbed. De honger naar nieuwe ontdekkingen lieten me ontwaken uit een coma, waar ik voor mijn gevoel jaren in ronddobberde. Echter, de prikkeling leidde uiteindelijk tot overprikkeling, onrust en weinig ruimte om te voelen. Iets waar ik nu de wrange vruchten van pluk.

Dus tijd voor verandering. Geen overvolle agenda meer voor mij, maar tijd inplannen om niks te doen. Om te voelen, te schreeuwen, te huilen en kapot te zijn van alles wat ons gezin overkomen is. Geen vragen meer, geen rationeel LinkedIn-profiel volgen door me te focussen, maar mijn neus een verdieping lager richten om te landen in de diepste oceaan van mijn ziel. Tenslotte is dat mijn kompas waar ik op mag gaan vertrouwen.

sporen van een gevecht

Sporen van…

O ligt te draaien op de bank. Ik graai op de tast
naar mijn leven, daar ver van me vandaan. Deze inhoud van dagen,
is mijn realiteit: futloos, eenzaamheid, kwetsbaarheid.
Ze drijven aan de oppervlakte omhoog. Ze spatten als een luchtbel

uiteen. Bevrijdend in de loop der dagen, van langzaam opbouwend herstel.
Van onderaan de trap, liggend. Van mezelf in ’t nekvel grijpen, voortslepend tot de eerste tree. Ik hou mezelf een spiegel voor. Ik zuig me vol, krijg weer moed. Ogen glanzend in ’t nieuwe licht. Van een volgende morgen, steeds verder af van de sporen van mijn gevecht.

© Sandarijn, juni 2017

gevloerd….voor nu.

 

 

 

 

 

 

 

Gekeken met de sterkte van het nu

Ik weet het, je staat te springen in mijn hoofd
en toch moet ik, moet ik me overgeven.
Intense moeheid blaast je omver, neemt je mee
in de lege blik van je spiegelbeeld. Het gaat nu niet,
nog even niet. Hoe je rende van hot naar her
vormt een concreetheid uit t verleden: niets was ooit teveel.
Ik. Het was ik. Opgedirkt, struikelend over mijn eigen
grenzen. Ik.

Jij kon niet stoppen, je rende jezelf voorbij. De buitenwacht
seinde met het rood van gevaar. Ik schrijf aan jou, mijn geest.
We waren blind. Jij. De dagen versnipperend tot confetti. Alles in 24 uur.
Ik. Ik kom terug. Maar nog niet nu. Eén gedachte, één cadeau. Ik heb nog niks verloren, geen spijt, ik ben gaan kijken. Met liefde gekeken.

Gekeken naar jou. Mijn geest. Op de sterkte van ’t heden. Van nu. Dit moment: overgeven en ontvangen, als een drilpudding waggelend uit
mijn lijf. Overgegeven aan ’t ritme van mijn hangstoel, wiegende
loomheid tot de droom in mezelf. Ik creëer mijn eigen paradijs. Nu.

© Sandarijn

De dagen zijn lang. De muren in mijn huis heb ik denkbeeldig al meerdere nieuwe kleuren gegeven. De spieren in mijn nek en schouder zijn overbelast omdat de computer deze dagen mijn beste maatje schijnt te zijn. Geen energie om meer te doen dan mijn hersenen te blijven trainen, mijn geest toe te spreken in poëtische termen van kracht.

Voor nu moet het maar zo zijn. Dit is ook wat bestraling met je blijft doen, ook al is de directe behandeling afgelopen. Loslaten en overgeven….pff, aan wie vraagt je dit?

Twee poëtische teksten waar ik mijn gevoel in kwijt kan. Waarin ik probeer over te dragen dat ik best wil, maar mijn lijf niet. Waarmee ik mezelf serieus moet aanpakken: het is klaar voor nu. Denk aan jezelf Sandarijn!

Veel leesplezier en mijn gedichten mogen altijd gebruikt worden met vermelding van naam en site.

Tijdloos geluk

Je zou een bed willen bieden
aan dat verdomd vermoeide lijf

een wiegelied willen zingen
om de slaap te vangen.

Je zou je kankercel
genadeloos te lijf willen gaan

de wijzers van de klok
hun getik doen doorbreken
eindeloos blijven zweven
in tijdloos geluk.

Toch blijf ik volhouden
in de puntjes van licht

Ze schijnen te kunnen stralen
verwarmen, verlichten en dwalen.

© Sandarijn, 2017

Dag 8 van de bestraling zit erop. Elke dag is weer een schone lei, waarmee ik aan de slag kan gaan. Vandaag trok ik mijn mooiste jurk aan en hooggehakt betrad ik het slagveld. Ik was even in de veronderstelling dat ik met mijn charme de kracht van de bestraling zou kunnen verzachten. Helaas, de bestraling is even de leider. De moeheid sloeg me- al voordat ik de boksring in ging- knock-out.

Mijn man heeft al eerder de slag om de bestraling verloren en wiegde me met het ritme van de ronkende motor in slaap. De enige remedie in deze.

Door mijn moeheid een bed te bieden, omarm ik als het ware mijn zwakke plek op dit moment. Ik moet zoveel zuiniger zijn met mijn energie, dat ik blij als een klein kind ben, als ik toch later op de dag de computer kan betreden om vervolgens mijn emoties een podium te bieden.

Lieve volgers. Jullie zijn mijn lichtpuntjes. Door jullie houd ik het vol. Bedank voor alle lieve reacties, kaarten, bloemen, chocolade en glutenvrije producten ( jaja, maar daar later meer over).

Liefs Sandarijn

lichtpuntjes!

Een hemel vol acceptatie

Ik strek me uit
Naar de hemel vol acceptatie
Spreek mezelf toe
In woorden van kracht en liefde
En geef me over
Aan een grimmig spel
Van wolken en zon
© Sandarijn
Hoe hoog ik ook reik…

Vroeg of laat kom je in je leven voor een onmogelijke opdracht te staan. Dan is het net alsof je Assepoester bent, die binnen een paar uur de linzen uit de as moet halen. Onmogelijk! Gelukkig weten we uit de vele sprookjesverhalen dat de oplossing komt en wel uit een verrassende hoek: duiven die de linzen uit de as pikken, een klein lelijk mannetje die van stro goud kan spinnen of insecten die de held of heldin een helpend pootje uitsteken. Ik ben reuze benieuwd uit welke hoek mijn oplossing komt!

De sprookjeswereld leert ons onbewust een hoop. Veel symbolisch bedoelde elementen zorgen voor onze geestelijke groei. Ik vind het fascinerend om te lezen hoe we dit hele fantasierijke gebeuren mogen interpreteren. Van personages die je persoonlijkheid symboliseert tot het handelen op aarde, waarbij we niet altijd de regie in handen hebben.

rustig afwachten tot ik mijn slag kan slaan

En juist dat laatste overkwam me gisteravond. Het keiharde besef dat ik ook in deze periode de regie absoluut niet in handen heb. Blijkbaar leef ik nog steeds in een sprookjeswereld. Daar waar ik met alle geduld van de wereld op die kikker heb zitten wachten om hem te kussen…in de hoop dat de boswachter met naald en draag het onmogelijke kan fiksen en onmachtig roep dat “goed doet, goed ontmoet”. Helaas, mijn krachtige plan werd met één grote sprong van de kikker te niet gedaan en meegetrokken diep weg naar de bodem van de vijver. Misschien moet ik mijn gouden bal eens erin gooien, wie weet wat er dan gebeurt.

Hoe hoog ik ook klim. Hoe graag ik die 500 trappen bij Snowworld wil overwinnen. De hemel vol acceptatie is nog mijlen ver weg. En daar ben ik me terdege bewust van. Ik vind t lastig om me te moeten overgeven aan het grimmige spel van wolken en zon. Om rustig te wachten tot de boon zich heeft ontkiemt en samen met Sjaak me brengt naar het punt van acceptatie. Acceptatie om me überhaupt over te geven aan iets waar je totaal geen invloed op hebt.

grimmig spel van zon en wolken

Voor nu ben ik overgeleverd aan de werking van bestraling. Vanaf vandaag nog 8 keer direct te ondergaan, om na 2 maanden pas echt het effect ervan te mogen aanschouwen. Of liever niet meer te hoeven aanschouwen. Het is toch echt de bedoeling dat de klier niet meer aanwezig is in zijn huidige hoedanigheid. Nu is t een kwestie van overgeven aan de moeheid van mijn lijf, waardoor ik niets anders kan dan lui op de bank liggen en me tegoed doen aan de 100e keer Mama Mia. De winner takes it tenslotte all.

En daarmee voel ik al een echte overwinnaar, hoe diep en eenzaam de put van Vrouw Holle ook is. Ik zal voorbij gaan aan de appels die geplukt moeten worden en de zoete broodjes die uit de oven gehaald moeten halen, zullen het even zonder mijn aandacht moeten doen. Ik lig en blijf liggen op de bodem van de put. De bestraling ontneemt me nu even de energie om in een andere wereld terecht te komen.

een kijkje in de wereld die Barcelona heet, digitaal dan wel

Het leven is een reis met alle gemakken en ongemakken van dien. Mijn angst heeft me nooit het diepe woud durven laten betreden. Stel je voor dat je zou verdwalen. Toch heeft de boze wolf me weten te vinden. De uitdagingen liggen op de loer, welke levensreis je ook maakt.

Met dat geestelijke goud in mijn achterhoofd was ik gestart met het aangaan van nieuwe uitdagingen. Tot vandaag: even geen gek filmpje waarmee ik YouTube in één keer kleur wil geven, geen strelende penselen over canvasdoeken. Ook geen boeken om te lezen. Mijn boeken lezen van pure verveling elkaar maar even voor. En ook de katten doen niks anders dan spinnen, zonder in staat te zijn hun duet ten gehore te brengen. De bodem van de put is te diep om kleurrijke avonturen aan te gaan. Ik moet het doen met de verrassingen van de digitale wereld buiten mij, die anderen me zo af en toe doorsturen. Hoe klein zou mijn wereld in het analoge tijdperk zijn geweest…

En nu ik daar zo op de bodem van de put lig, rest me niets anders dan me over te geven aan de rust en stilte van het moment. Ik laat de broodjes roepen en ook de appels kunnen door iemand anders geplukt worden. Even geen grenzeloze dromen, geen ren- en vliegwerk meer, maar louter afzien en afwachten op het moment dat ik als simpel boerenmeisje uiteindelijk toch als prinses het bal kan betreden. Hiermee symboliseer ik niet meer of minder mijn geest, mijn bewustzijn dat nu even niet kan tippen aan de hemel van acceptatie, maar door tijd en groei zich uiteindelijk over kan geven aan het spel van t leven.

Help! help, help
En als ik dan toch denkt te moeten handelen, is er niets heerlijker dan mijn digitale netwerk aan te spreken en me over te geven aan hun handelen.

Wat te zeggen, wat te doen…

achter onze ogen…

Wat te doen, wat te zeggen….

We weten het vaak niet als we de woorden in ons binnenste kunnen horen dreunen. Wat te doen, wat te zeggen? Ik ga altijd uit van mijn eigen gevoel hierin. Mijn woorden zet ik uit als een “cadeau” aan de ander. Hoe de ander dit cadeau ontvangt is aan de ander.

Speciaal voor alle mensen op deze aarde, die worstelen met wat te doen, wat te zeggen….

Poëtische woorden

Achter vele ogen, voorbij de pikzwart gekleurde iris
zwemmend in het glasachtig lichaam, daar waar
tentakels zitten om te zien, waar te nemen, te aanschouwen.

Daar waar gesignaleerd wordt, wat om ons heen gebeurt.
Waar eerste confrontaties van lege blikken… in de ogen van die ander. Van rood behuilde randen, van weggedraaide angsten, van onzekerheid…

Bang voor het onbekende tegen de achtergrond van je eigen zorgeloosheid,
onwetend waar de ander in meegesleurd gaat worden. Bewegingloos stilstaand, vastgeketend in de woorden van dat moment, gegrepen door angst. Angst om iets verkeerd te doen, te zeggen, te denken.

Niets meer dan een worsteling. Een net verkregen boodschap, nadreunend in je hoofd. Van praten, huilen, omarmen, zwijgen. Al buitelend graaien naar dat ene goede, maar niet wetend hoe.  Emoties opstapelend als stof, happend naar lucht.

Achter vele ogen, voorbij de oogkamer met vocht wordt het verdriet gevangen, in de onmacht, de liefde.
Jouw omarming zal de ander meenemen op de stroom der tranen, een ieder varend op zijn eigen schip.

© Sandarijn, 2017

Imagine

Imagine
stel je nou eens voor
je reisde op je step
en stepte stevig door
van rechterbeen op linkerbeen
helemaal alleen.

Je maakt een reis
een verre reis
maar waar dan toch, waarheen?
Met je rugzak op je rug
step je stevig door
van op en down
dat is hard steppen hoor.

Stel je voor
stel je nou toch voor
je bent op reis
dus step je maar weer door.

Van linkerbeen op rechterbeen
van step, step, stepperdestep
je maakt een lange reis
weet jij al waarheen?

© Sandarijn

 

Gekke poëtische sprongen

Gekke sprongen overwinnen jouw eigen schaduw

Een hele gekke dame
die sloeg me toch op hol
ze vocht voor haar vrijheid
en werd me horendol.

Ze rolde door de straten
ze rolde door het veld
ze rolde door het koren
mensen stonden echt versteld.

 

Ze stoeide met bobbeltjes
en kroop over hobbeltjes
ze rende door weides: ze leek niet wijs
maar het was slechts wat voorbereiding
op een lang gekoesterde reis.

Een reis van doorzetten en van groei
zonder al te veel te moeten
van kracht en van bloei
vaak diep moeten wroeten.

Maar overal waar ze kwam
stonden mensen langs de kant
ze stimuleerden en inspireerden
veel liefde werd geplant.

Ook al begon de regen
te druppelen en te plenzen
de gekke dame bleef bewegen
zonder angst en binnen haar grenzen.

Want ja, ze had geleerd te leven met hoop:
je kunt je eigen schaduw overwinnen
al zit je nog zo in de knoop.

© Sandarijn

 

 

 

 

 

“Lente” in jezelf

Ontluiking van nieuw licht                         
als de kiem
diep onder de grond

Uitgroeiend tot een juiste vorm
van kracht en werkelijkheid
zonder overhaasting
in een wonderbaarlijk proces

De spirit of Light 
zal rijpen tot verrassingen
vanuit niets tot iets
als een uitdagend kleurenpallet.

© Sandarijn

 

 

 

 

 

 

Openheid

 

Schrijf openheid, jij mijn vriend
van wat ik in naam dicht.
Spreek nu in de fluistering
bang om te kwetsen.
Spreek dat wat je hart bedoelt
dat altijd goed is
en omarm daarmee
jouw kwetsbaarheid
met verbindende kracht
van liefde,
waarmee je niets anders doet
dan stelling nemen,
voorafgaande aan
zitten, lezen, denken
tot openbaring
van duizend wonderbaarlijke
details.
© Sandarijn (2017)
openheid vanuit je hart is altijd goed

 

 

eeuwige faalangst

Verdronken
in angst
van eeuwig falen
die alle realiteit wegwist
op ’t veld van talenten
waar perfectie
een mens van waarde,
waardeloos achterlaat
en woorden
uit andermans monden
nieuwe overtuiging proberen te creëren
in dat, wat te vaak minachting kent.

© Sandarijn

Toen Sandarijn Christina Heinrichs in 1971 ter wereld kwam, stond haar een leven van veiligheid en liefde te wachten. Vader had in alle liefde voor zijn vak gekozen voor een bijzondere naam, voor een bijzondere dochter, die op zondag ter wereld kwam. Moeder had een groot hart en als verpleegkundige wist ze maar al te goed hoe ze voor mensen kon zorgen en dus ook voor haar kinderen.

Toch ging het bij mezelf ergens rond mijn 16e mis. Ik voelde dat ik anders was dan de anderen. Niet alleen in mijn gezin, maar ook buiten in de maatschappij. De veeleisendheid die ik naar mezelf had ontwikkeld zorgde voor een voortdurend gevecht in mezelf. Ik wilde perfect zijn, voor mijn ouders, voor de buitenwereld, maar vooral voor mezelf.
De vele woorden, gesproken door anderen om me heen, hebben me nog niet daar gekregen, waar ik hoopte te zijn. Het eeuwig falen zit nog steeds diep in mij.
Ik weet niet wat het leven voor me in petto heeft. Ik weet niet of ik de eeuwige angst voor falen achter me kan laten. De ontmoeting met een aantal bijzondere mensen aan de hand van mijn passie voor schrijven zie ik als een goede opstap naar een overtuiging, waarin minachting voor mezelf, plaats kan gaan maken voor liefde voor mezelf.