Ain’t no mountain high

Ik waaide met alle winden mee. Zo kon ik niemand kwetsen en zorgde dat ikzelf buiten schot zou blijven. Niet echt een heldhaftige daad, maar wel een manier om me staande te houden in een wereld vol onzekerheid. Mijn eigen mening onderbouwde ik wel stotterend in mijn gedachten.

Al die jaren dat ik hopeloos op zoek ben geweest naar mijn eigen weg. Bomen heb gekapt in het bos van onmacht, gevochten met ridders te paard, verscholen in diepe holen en weggedoken ben voor pijlen die op me afgevuurd werden. Het was echt, maar uiteindelijk een beeld dat ik door mijn overheersende gedachten ben gaan vormen.

Die laatste ontdekking zorgde voor een enorme lachbui. De tranen liepen me over de wangen. Dat ik jaren al niet zo gelachen had, bleek wel aan de enorme spierpijnen die ik de dagen erop met me meedroeg.
Het besef dat die mooie, lieve en dappere ik er al die jaren gewoon geweest is, ontroerde me. De jaren van stug doorschrijven, de openheid naar anderen, het knippen en plakken van de vele collages over mezelf, het luisteren naar mijn kinderen, de positieve doorzettingskracht van mijn man, de vele sessie bij psychologen, maar ook het bucketlistboek dat ik kreeg om mijn dromen te verwezenlijken, openden mijn ogen.

De opdrachten uit het boek deden me ontdekken dat ik al die jaren wel mijn eigen plannen had gesmeed. Ik had me gewoon stiekem nooit laten zien. De bomen gekapt, waarvan ik vond dat ze geen functie hadden en de ridders te paard uiteindelijk gewoon ten huwelijk gevraagd.

Nu ik met mijn ziekte zo geconfronteerd word met de eindigheid van leven ben ik ergens wel heel blij met alles wat ik gedaan heb. Dat ik niet met weemoed terugkijk op mijn jongere jaren is een feit. Voor nu staat de enorme openbaring voorop dat ik iets van mijn leven gemaakt heb: van alleen op reis, tot slapen op het strand. Van sterren tellen tot de zon zien zakken in de zee. Van Unesco werelderfgoed tot een jetski. Van een reis alleen boeken, tot nieuwe vrienden maken. Van keihard meezingen in een cabrio tot champagne drinken in een limo. Van jongleren tot tranen huilen bij een musical. Van een helikoptervlucht tot een rondvaart over de Turkse wateren. Van een boek schrijven tot ambassadeur worden voor het goede doel. Van niet één keer de krant halen, maar het plakboek vol hebben staan. En dan niet te spreken over de vele jaren dat ik genoot van mijn leven als single, mijn eigen geld kon besteden, kinderen leerde lezen en tot diep in de nacht getafeld heb met vrienden.

Tot op de dag van vandaag verbaas ik me over mijn donkere gedachten die ik dag in dag uit verwoorde in mijn dagboek. Woorden als lelijk en waardeloos steken me tot diep in mijn huidige ziel. Dat mijn jongere jaren best heftig waren kan ik niet ontkennen. Mijn lijf heeft jaren lang onder druk gestaan door een (niet voortijdig ontdekte) verminderde hartcapaciteit. De vele ontstekingen in mijn lijf en mijn onverklaarbare moeheid kwamen pas aan het licht toen ik al eind twintig was. Toch heb ik de moed nooit laten zakken. Hoe zwaar het zand ook was, waar ik doorheen moest. Dat ik mezelf niet altijd serieus nam, kan ik gedeeltelijk wel verklaren. Ik heb nooit echt de kans gehad om voor de volle 100% te kunnen gaan.

Na de noodzakelijke hartoperatie – check! Ook die kon ik afstrepen op mijn lijst van uitdagingen- werd me het allermooiste cadeau in mijn schoot geworpen. Tot drie keer toe schonk ik mijn huidige partner een fantastisch kind. Het opvoeden van drie koters werd de meest geweldige uitdaging. En ook al kregen we diagnose op diagnose, de keien die onze wegen blokkeerden beklommen we wel met zweet op, maar nooit met neergeslagen hoofd.

Dat ik tegenwoordig elke ochtend wakker word met het gevoel elke uitdaging aan te kunnen is een openbaring. “Ain’t no mountain high”! is mijn lijflied geworden. De dagen zijn beklimmingen geworden, waar ik hoog op de top nog energie over heb om tot in de ochtend vroeg de Macarena te dansen. Heeey! Macarena aaahaaa!

Vol energie

Een zomervakantie, studiedagen of een weekend zonder verplichtingen. Ik kan daar tegenwoordig zo van genieten. Een beetje luieren op mijn sofa. Een film kijken, die ik ondertussen al 100 keer bekeken heb en nog steeds ontroerd raak van dat ene mooie moment. Samen met de kinderen volledig op de grond liggen van het lachen, zodat de buurvrouw nieuwsgierig komt kijken of we een nieuw spel aan het spelen zijn. Inspirerende momenten noem ik dat. Momenten die niet meer toevallig zijn en zo veel indruk achterlaten, dat ik snap waar geluk vandaan komt.

Afgelopen dagen was ik op pad met Janna, de oudste uit ons gezin. Al jaren splitsen we doelbewust ons gezin op en zeker in een langere periode als de zomervakantie is dat een praktische must. Ook al is er in onze situatie geen sprake van “Brusjes”, onze kinderen hebben door de andere ontwikkeling elk hun momentjes nodig. Drie dezelfde beperkingen en toch drie hele verschillende individuutjes, waardoor een gezinsactiviteit niet zomaar te ondernemen is.

bestemming onbekend

En daarom plande ik een minitrip voor Janna en mij. Een perfecte combinatie, al zeg ik het zelf. Zodra wij de deur achter onze neus dichttrekken, ontstaan de meest gekke ideeën. Met slechts een rugzak gevuld met de noodzakelijke medicatie en schoon ondergoed stapten we al zingend de trein in. Onder een valse naam had ik een hotelletje geboekt. Daar begint bij mij de voorpret al: even uit die comfortzone durven stappen. Om vervolgens met een dosis dolle pret de trein naar Schiphol airport te nemen.

Samen de grootste lol hebben

Dat we stiekem gewoon naar Eindhoven gingen, lieten we voor onze volgers in het midden. We bedachten een aantal tips, waarmee ze na wat gepuzzel zouden uitkomen op Eindhoven. De antwoorden waren hilarisch en dankzij de Wi-Fi verbindingen hadden we al de grootste lol tijdens onze reis.

Het gevoel unplugged te zijn hoeft niet van ver te komen. Als je maar durft om je verwachtingen los te laten en mee te surfen op de dromen, die boven komen drijven. Dat dit in de praktijk niet altijd haalbaar is, mag duidelijk zijn. Toch hebben we in dat kleine uurtje reistijd al meer van de wereld kunnen zien, dan we ooit voor mogelijk hielden. Het is dat Janna haar zinnen had gezet op de Primark en daardoor niet te porren was voor een avontuurlijke zijweg.

Na ingecheckt te zijn in ons hotel op de markt, kunnen we losgaan in Eindhoven. Ons winkelavontuur valt ons zwaar. Waar ik opper op ons gemak de Primark te gaan verkennen, laten we dat gemak maar achter bij de ingang. We hebben duidelijk niet de eerste keus. Oeps, foutje en bedankt. Maar goed. Alles voor Janna en na een uur ploeteren en veel ellebogenwerk komen we tot de conclusie dat we deze Primark laten voor wat hij is. Hoe ik dit overleefd heb, is me nog steeds een raadsel.

hoppa, samen de pashokjes veroveren

De dag vordert. Als een heuse scout leidt Janna me van de ene winkel naar de andere. En omdat we niet van pottenkijkers houden, kruipen we gezellig samen in één pashokje. Onze hoofden lopen rood aan en de gordijnen voelen nog net niet klam, als we tot de conclusie komen dat we overduidelijk iets niet goed hebben gedaan. Het is een hele opgave om kleding te passen waarvan niet duidelijk is wat nu de voor- of achterkant is. Langzaam maar zeker veranderen we in een Bridget Jones die ook uit alle macht een net te strak jurkje over haar voluptueuze dijen probeert omhoog te hijsen. Gelukkig zijn wij deze filmscène voor en nemen uit voorzorg de grootste twee maten mee. Trots roepen we vanuit het hokje: “nee ik moet echt een kleinere maat hebben“. Deze is véél te groot!

nagelstaren

Ons budget nadert de bodem en ook onze voeten lijken op dag twee van de Nijmeegse vierdaagse. Onze hoop is gevestigd op dat ene toevallige moment, waarop we onze teen gaan stoten. Dat eerder beschreven gevoel van leven in het nu. Ergens keihard tegenaan knallen, waarmee je de meest briljante oplossing van dat moment creëert. In ons geval een nagelstudio, een kapsalon of een Wellness, waar we neer kunnen ploffen in een massagestoel of onze voeten tegoed mogen laten doen in een bad met van die knabbelende visjes. Het wordt het eerste. Nou heeft Janna niet de meest perfecte nagels, maar een extra uitdaging zo laat op de middag is nooit weg.

Na jaren van nagelbijten heeft Janna ondertussen zo hard haar best gedaan om mininagels te laten groeien, dat een manicure met echte gelnagellak tot de beloning van de dag behoort. Ze mag haar vermoeide voeten even laten rusten en aansluiten in de rij van uitgedoste dames, die al luid kwebbelend de meest lange kunstnagels aangemeten krijgen. Voor Janna een brug te ver, maar alle kleine beetjes helpen. Het resultaat mag er absoluut zijn. Mijn jonge dochter, ineens een prachtige dame. Stiekem pink ik een traantje weg.

de toerist uithangen

Nadat de stad Eindhoven langzaam verandert in een druilerige natte bedoeling, zijn wij al lang en breed neergestreken op onze kamer. Janna geniet van een uitgebreide schuimparty in de badkamer, terwijl ik de toerist uithang en de gekochte kaarten uitvoerig beschrijf. Nu Janna steeds vaker haar eigen koers weet te varen, durf ik ook mijn momenten te pakken.

roomservice

Daar liggen we dan in een wereldvreemde stad. Met onze eigen roomservice bouwen we ons feestje. Met Janna in de buurt is dat geen enkel probleem. Een kussengevecht en een heuse pyjama uitdossing, waar we al zingend en dansend mee rondspringen op de bedden van onze hotelkamer. Het duurt niet lang voordat Janna de slappe lach krijgt en tussen de bedden in valt om vervolgens niet meer omhoog te komen. De mooiste fotosessie, zo op een presenteerblaadje. (Helaas zit er censuur op deze foto’s) Ik kan het enorm waarderen, deze momenten van geluk en gekkigheid. Toch kan ik niet ontkennen dat ik het moment omarm, waarop bij Janna de ogen dichtvallen en ik me kan overleveren aan de stilte.

De nacht is warm. De ochtend vroeg. Door mijn eigen stommiteit: namelijk vergeten de gordijnen te sluiten, wordt mijn lijf al vroeg wakker gekust door de eerste zonnestralen. Mijn liefste puber ligt nog volop te ronken en bij gebrek aan een goed boek ontdek ik het navelstaren en ondervind dat de wereld ook wel doordraait zonder dat ik iets onderneem.

hele onderneming

Terwijl de trein een paar uur later Eindhoven uitrijdt, word ik volledig in beslag genomen door de blik van een jongeman. Radeloos vraag ik me af waarom hij het op mij gemunt heeft. Ik duik weg in ons gezamenlijk GTST-magazine en voel me ineens heel jeugdig met de tuinbroek van Janna aan. Eén van die gekke acties waarmee we onze trip afsluiten: elkaars kleren aan. Het is trouwens nog een hele onderneming om zonder enig obstakel die broek met gaten aan te krijgen. Voor Janna overigens geen probleem: hoe groter de gaten hoe beter.

Zonder al te veel gekkigheden rijden we langzaam richting thuisfront. We bijten ons tevreden vast in een ouderwets broodje snacken in de trein en hebben de grootste lol met het maken van de meest gênante selfies. Een wat ouder stel weet zich even geen raad met ons tweetal, maar kan ons enthousiasme wel waarderen. Soms is het even nodig om een fantasierijk levensmotto na te streven.

Wij zijn in elk geval unplugged en vol nieuwe energie!

unplugged en opgeladen

Zitten aan een zee van tijd

Bron: goeiezin.com

Sinds ik de kaartjes van goeiezin.com cadeau kreeg, geef ik mezelf elke ochtend een spreuk.

En verdomd! Wat ben ik een geluksvogel. Het gebeurde gewoon: uit de serie kaartjes van goeiezin.com trok ik dus bovenstaande tekst. Waar ik het eerder misschien wel wist, maar niet zag, werd ik me bewust van een enorm rijkdom. Ik had gewoon een vakantie aan zee. Aan een zee van tijd.

Bron: goeiezin.com

Die ochtend werden mijn ogen geopend. En waar het eerder mistig was, klaarde de lucht op en werd het helder in mijn hoofd. Ik begreep ineens waarom ik zo kalm was gebleven toen die teek zoveel schade aan mijn enkel aangericht bleek te hebben. Dat ik niet in paniek raakte van de inwendige ontwikkeling van bloeddorstige bacteriën. Geen zoveelste pechmoment, maar een bewustwording van de eerste orde. Blijkbaar kun je alles maar beter met liefde bekijken.

bron: goeiezin.com

Nog voor ik al popelend stond te zwaaien met een lijst van uitgezochte activiteiten, liet een minuscuul beestje me letterlijk stilstaan bij mezelf. Daar waar ik na de laatste bestralingen alweer aan het trainen was voor een marathon van activiteiten, werd ik op mijn plaats gezet en kon ik het gaan doen met twee antibioticakuren.

Er zat niks anders op dan mezelf te laten verwennen. Het lijstje vol activiteiten heb ik ritueel verbrand om samen met de kinderen marshmallows te roosteren boven het knapperende vuur.  Waar ik al jaren droom van een vakantie all-inclusive, leef ik dus gewoon elke dag in een eigen paradijs. Van drie fantastische koks, die hun hand niet omdraaien voor de meest heerlijke gerechten en lekkernijen tot verschillende rijkdommen in onze tuin, waar ik vanuit mijn felgekleurde hangmat van kan genieten.

Bron: goeiezin.com

Onze eerste week was daarmee verrassend. Ik ben bijna dankbaar voor het gevalletje teek. Geen doorgedraaide checkmomenten van een uitvoerige bucketlist, maar doodgewoon tot rust komen in een omgeving waar ik half niet wist hoe gelukmakend die is. Weelderige bramenstruiken en prachtige magnolia’s die als ware rijkdommen uit onze struik tevoorschijn komen. Kleine komkommertjes en trostomaatjes die hun weg dankzij de frisse regenval weten te vinden. Verhalen van jongste om van te genieten. Overdonderd worden door de kracht van foto’s, gemaakt door de ogen van oudste. Late avonden met chips en cocktails.

Bron: goeiezin.com

All-inclusive, dankzij mijn eigen prachtige gezin. Dankzij het moeten loslaten en achterover durven leunen van me and mijzelf.

 

 

 

elkaar lekker natspuiten

Waar ik de vakantie weer wilde volstoppen, krijgt het nu meer een karakter van hoe een vakantie bedoeld is: zitten aan een zee van tijd, een fiets met bloemetjes, een boom vol slakken, eigen bramen in de tuin, een concert van tuinmussen, koken uit een pot met voorbeelden, uitgeput in slaap vallen bij iemand op schoot, collages knippen uit oude tijdschriften, voorlezen, lachen, kriebelen, autowassen en elkaar natspuiten met de straal, inzepen met het overgebleven sop en genieten van een indoor picknick op de mat in de kamer.

Al luierend in mijn hangmat – hij is echt favoriet- geniet ik van het geschommel. De deining maakt me rustig en mijn ademhaling verruilt zijn hoge snelle karakter voor een langzaam tevreden buikgevoel. Weg gejakker. Geen nastreven van bijzondere en uitdagende momenten: die vallen vanzelf in mijn schoot, sinds ik bewust uitgestrekt lig aan die zee van tijd.

Lak aan de maatschappij waarin we rennen, draven en vliegen. Die bol staat van het elkaar voortdurend op alle gebied willen overtreffen. Nou, daarin staan we met stip op nummer één. Durf dat maar eens te overtreffen! Ik raad het niemand aan. Ook staan we niet meer stil om van het uitzicht te genieten, citeerde Loesje al ooit. Geen minuut mag verspild worden. Dacht ik ook jaren… Zelfs na die akelige diagnoses rende ik nog harder. Ik wilde nog meer doen, want stel je voor dat de tijd ineens zou stoppen.

Dan had ik niet meer gelachen. Onze druiven niet zien kleuren. Mijn eigen stad niet kunnen ontdekken. Geen gekleurde lampionnen zien dansen op ons terras. De gekste kookopdrachten niet kunnen proeven. Niet weten hoe gek onze bekjes zouden weerspiegelen op de selfies.
Zo simpel kan een vakantie zijn. De kleinste gekkigheden kunnen de meeste ontspanning geven. Kunnen een vakantie maken tot één waar onze kinderen jaren later ook nog over spreken: we hoefden eindelijk niks van mama.

Bron: goeiezin.com

Ja! Ik ga het absoluut ANDERS doen in deze vakantie: ik laat het niets gebeuren.

P.s. de kaartjes zijn ontworpen door goeiezin.com. Een echte aanrader om iemand cadeau te doen. https://www.facebook.com/Goeiezin/

50 tinten groen

De stof geeft een gloed op een manier die ik nog nooit zo ervaren heb. Ik kijk in de spiegel en zie mijn gezicht zacht worden, mijn ogen glinsteren en mijn haar opwarmen. Mijn nek is omwikkeld door een gouden doek.

de beschreven gouden doek

Vorige week was ik bij Sasja Langen. Een inspirerend persoon op het gebied van kleur, kleding en accessoires. Wil je “tot in de puntjes” verzorgd worden, dan ben je bij haar op het juiste adres.
Mijn kijk op mezelf was onzeker geworden. Lange tijd geen ruimte om nieuwe ervaringen toe te laten. Mijn persoonlijkheid, mijn stijl, mijn kleur. Ik was het kwijt.

Gelukkig kwam er ruimte voor verwondering. Mijn veranderde kijk op de wereld bood me een mogelijkheid om Sasja te leren kennen. Daar waar ze bij mij in de buurt woont, kwamen we eerst niet verder dan groeten. Door mijn vastgeroeste kijk op mezelf, durfde ik de stap niet te zetten om te onderzoeken of zij voor mij waardevol zou kunnen zijn.

En waardevol, dat is ze absoluut. Mijn hervonden zekerheid zorgde ervoor dat de stap naar Sasja als Stylist en kleurenkenner veel makkelijker werd. Een kennismaking met een persoon als Sasja is één die al lang op mijn wensenlijst stond. En dan te bedenken dat ze al jaren bij me om de hoek woont…

vele tinten groen

Sasja weet echt veel van kleur. Het lijkt namelijk zo simpel om jezelf de juiste kleuren toe te eigenen, maar niets is minder waar. Mijn ogen vielen bijna uit mijn oogkas bij de ontdekking dat er warempel wel zo’n 50 tinten groen bestaan.

een middag kleur bekennen

Zo moeilijk, om de juiste tint te vinden. Zo magisch, wat de juiste kleur met jezelf doet. Je voelt je ineens een ander mens. Het klopt gewoon allemaal. De kleurenanalyse die ik mezelf cadeau had gedaan zorgde voor een confrontatie met mezelf. Mijn eigen blik in de spiegel is al altijd een dingetje, maar vandaag toverde Sasja daar als het ware een gouden gloed overheen. De meest overeenkomstige doek zorgt voor de beste match. Hierdoor kon ik mezelf overgeven aan de kundigheid van Sasja. Door de juiste kleuren bij me om te hangen, voelde ik een magische streling over mijn gezicht. Mijn haar warmde op, mijn ogen begonnen te tintelen en ook mijn huid werd één met de doek. Fascinerend om dit zo mee te maken. Ik heb deze middag echt kleur bekend.

Dankzij de blik van Sasja weet ik zeker dat ik mijn dagen voortaan beter kan beginnen, aangezien ik met de juiste kleuren ook de mooiste weerspiegeling in mijn eigen blik kan waarnemen. Wellicht zorgen die 50 tinten groen wel voor een sensuelere blik dan ik ooit zelf heb gezien.

Sasja is niet alleen kundig als het op kleuren aankomt. Elf jaar geleden is ze begonnen als personal shopper en stylist. Haar enorme drive en interesse in meer dan alleen kleur en kleding is de reden dat klanten komen en blijven terugkomen. Door de jaren heen heeft ze een mooie klantenkring opgebouwd. Dat ze nu in haar eigen winkel “Tot in de puntjes” haar klanten mag ontvangen is een droom die ze toch maar mooi heeft waargemaakt. Voor haar een fantastische moment, maar ook voor mij: wat is er leuker dan lekker te mogen shoppen op een plek waar ik me thuis voel.

Sasja voor haar winkel

 

 

 

 

 

 

een stralend spiegelbeeld

Niets liever dan klanten op een natuurlijke manier adviseren” is haar motto. Zodra je ook de drempel overstapt en haar knusse en warme winkel binnenloopt is het goed. Het lijkt alsof er een warme deken over je heen valt, ondanks de verzachtende koelte van de airco. Je kunt je als klant aan haar overgeven en voelt meteen dat je door haar vriendelijkheid, maar ook deskundigheid buiten je comfortzone durft te stappen. Juist die aanpak zorgt voor een stralende weerspiegeling bij de klant. En ik kan het weten…zodra ik voor de spiegel stond met mijn nieuwste creatie begon de zon te stralen. Of was het mijn spiegelbeeld…

mijn persoonlijke kleurenpaspoort

Dat ze inspirerend is, bleek wel uit een waardevolle middag bij haar in de winkel. De kleurenanalyse bevestigde dat ik overduidelijk een herfsttype ben en gaf me een sterker gevoel om mijn kledingkast nog eens grondig onder handen te nemen. Bepaalde warme herfsttinten hoorden al bij mij, maar de ontdekking dat ik ook nog nieuwe kleuren zou kunnen dragen, was een verrassing. Na een uurtje bedolven te zijn onder verschillende kleuren doeken, kreeg ik een kleurenpaspoort, waarmee ik mezelf de kans gaf de grens naar de modewereld over te steken. Geen wintertype, geen zomertype, maar een overduidelijk herfsttype. Dat er zo af en toe een kleur uit de lentecollectie bij me past heeft te maken met de twee-eenheid van herfst en lente. Zomer en winter zullen nooit bij me matchen. Het maakt me flets en grauw.

moodbord gebaseerd op mijn kleuren

Op aanraden van Sasja maakte ik ook een moodbord. Hierdoor kreeg ik nog meer inzicht in de juiste tinten, maar ook in de stijl waardoor ik me steeds meer op mijn gemak voel. Overduidelijk een natuurmens, die het liefst in olijfgroene truien door een berg gevallen bladeren banjert, genietend van een kop kaneelthee.

Een bijzonder ontmoeting dus. Eén waarmee ik mijn levensavontuur gekleurd kan vervolgen. De drive, enthousiasme en deskundigheid hebben al meer mensen geïnspireerd. Haar facebookpagina knalt bijna uit elkaar en ook haar winkeltje in Waubach is een graag bezochte plek. En niet alleen door klanten. Ook de leerlingen van het Arcuscollege mochten een specifieke kleurenanalyse uitvoeren, met Sasja als gastdocent. Tenslotte leren ze het meest in de praktijk en daar draagt ze graag aan bij.

Sasja blijft dromen, net als ik. Door deze ervaring met mijn 50 tinten groen ben ik weer een stap dichter bij mezelf gekomen. Door Sasja toe te laten in mijn comfortzone heb ik voor mezelf de droom waar gemaakt om erbuiten te durven treden en op mijn gemak, maar zeker tot in de puntjes door het leven te kunnen stappen.

Ook eens een kleurenanalyse laten doen? Of gewoon eens gezellig winkelen in een knusse en deskundige omgeving? 

Sasja Langen, Tot in de puntjes
Kerkstraat 18, Landgraaf/Waubach

https://www.facebook.com/Tot-in-de-puntjes-373564112665807/