De zaden van een gezinsboom

Paul en ik waren moe. Moe van het vele geregel, van medische bezoekjes en van bureaucratische muren waar we tegenaan liepen, dus we lieten de teugels vieren. Waar ik mijn agenda steeds op verschillende dagen volplande, doorkruiste ik nu de dagen met grote rode strepen. Even geen afspraken, dachten we optimistisch.

Wat bleek? Door onze afwachtende houding bleef onze agenda weliswaar leeg, maar ook de begeleiding van onze kinderen werd ineens op een zeer laag pitje gezet. Het leek wel alsof het hele zorgvuldig doordachte systeem  als een kaartenhuis ineen donderde. En ja, we werden absoluut met rust gelaten en wat hadden we tijd over, toch leek het niet te werken. Een diep gevoel van verwaarlozing kwam bovendrijven en we hadden geen zicht meer op waar onze kinderen op school nou eigenlijk tegenaan liepen.

De kerstvakantie kwam ten einde en de taferelen binnenshuis waren weer zeer enerverend, maar vreselijk vermoeiend. Toch heeft de weerspiegeling om 24 uur per dag gevoed te worden met de behoeftes van onze kinderen ons de ogen weer doen openen. En alhoewel we ontzettend voorzichtig met onze lichamelijke reserves moeten omgaan, onze plicht om als ouders verantwoording te dragen voor de kinderen bleek prioriteit nummer 1 te zijn binnen het gezin. Ons diepe innerlijk wist dat we niet konden loslaten. En met die bewustwording zijn wij als ouders op zoek gegaan om orde op zaken te stellen.

De overvloed aan beperkingen in ons gezin is vaak niet zichtbaar. Net als de microscopische tumorcellen die diep verstopt zitten in ons lijf. Net als de drang van Paul om als een volwaardig mens beschouwd te worden, ook op de werkvloer. Net als de diepzinnigheid die we moeten aanspreken om de ontwikkeling van onze kinderen in kaart te brengen. De problemen die al jarenlang op ons pad komen, hebben we ondertussen omarmd. Soms zijn we ze zelfs dankbaar omdat ze ons alert houden. We hoeven niet bang te zijn dat we wegdutten. De vele ups en downs, de uitdagingen, frustraties, telefoongesprekken, overvolle agenda’s en drempels zijn voor ons bestemd, omdat we er mee kunnen dealen.

Nu we langzaam de maand januari uitwandelen en wederom vol de agenda’s en afspraken ingedoken zijn,komt ons de stoom zo af en toe uit de oren. Naast de dagelijkse gang van zaken, waar elk mens op deze aardbol mee te maken krijgt, staat mijn agenda volgepland met medische en schoolse afspraken voor alle drie de kinderen. Toch blijf ik heel kalm en ook al voelen mijn ogen moe aan, ik bekijk het tegenwoordig  van een afstandje. Waar een buitenstaander gillend afhaakt, heb ik mezelf geleerd om duidelijk te plannen en niet af te wijken van een strak en structureel gebeuren. Ik drijf op de golven mee omdat ik mezelf een zwemvest aangemeten heb, waardoor ik amper kans krijg te verzuipen. Standvastig houd ik me aan zorgdagen, ruimtes om te lezen, om niks te doen en aan de acceptatie dat ik ook hulp kan inschakelen als het me echt even teveel is. Mijn agenda en ik zijn een fantastisch team, waarmee ik mijn gezin mee leer omgaan. Sleutels zijn op zak, telefoons opgeladen en de zelfstandigheid getraind, waar mogelijk, zodat ik vrijheid heb om ook buiten de schooltijden om te plannen.

Mijn diepe levenswijsheid die ik heb mogen aanschouwen heeft alles te maken met het omarmen van de problemen die bij ons als gezin horen. De takken van onze gezinsboom hangen zwaar op de grond. De belasting is groot, geen twijfel over mogelijk.  Echter, de vruchten bevatten tevens vele zaden, genoeg om steeds weer liefde en positiviteit te zaaien. Zo ontwikkelen we inwendig een akker waarop we kunnen zaaien, groeien en oogsten. Een akker, waar ik diep mag wegzakken in de modder, zonder paniek, waar ik noodgedwongen stil moeten blijven staan, om te overwegen en uiteindelijk letterlijk kan aarden om de alledaagse realiteit weer aan te kunnen.

 

Een verrassende nieuwe dag

Buiten is het zacht. De gure wind van eerder deze dagen is gaan liggen en de zachtheid van een nieuwe dag weerspiegelt in de onbegrijpelijk hoge temperatuur van de winter. Waar het hard zou moeten vriezen en we met diepe hoge kollen de snijdende vrieskou zouden trotseren, loop ik deze dag in mijn hippe spijkerjasje en een omslagdoek richting mijn afspraak. Het is echt heerlijk weer en ik snuif de frisse, bijna lenteachtige geuren op, voordat ik de grote hal van revalidatiecentrum Adelante binnenloop.

Vandaag ontdekte ik weer eens hoe verrassend een nieuwe dag kan zijn. Een overvolle agenda liet me even overwegen de afspraak van vandaag te blokkeren, te annuleren oftewel op te schuiven naar een wat minder druk moment. Nu ik terugloop naar mijn auto bedenk ik hoe verrassend de ontmoeting is geweest. Ik ben dan ook alleen maar opgelucht dat ik mijn overwegingen voor één keer niet impulsief met het digitale verkeer mee heb gestuurd. Het advies om beter voor mezelf te zorgen en de hele boel te cancelen werd zachtjes weggeduwd door een onverklaarbare intuïtie. Iets in me zorgde ervoor dat juist deze ontmoeting moest gaan plaatsvinden.

Verheugd schud ik haar de hand. Een leuke, spontane en jonge meid ontvangt me in levende lijve, na weken alleen correspondentie via de mail te hebben gehad. Het is precies zoals ik het me had voorgesteld, zodra we onder het genot van een kop dampende thee spreken over de bijzondere verhalen, die zowel zij als ik in ons leven tegenkomen. Zij op de werkvloer en ik in mijn eigen leven. Ik luister naar haar enthousiasme en omarm het compliment dat ze me geeft over mijn manier van schrijven. Ik bloos, maar ik durf voor de allereerste keer het compliment te ontvangen. Ik voel een zekere mate van trots in mezelf omhoog kruipen, waardoor ik ineens uitgroei tot een zelfverzekerde jonge vrouw. Een vrouw die overtuigd is van het feit dat schrijven een wezenlijk onderdeel van haar leven moet blijven, puur omdat ze zich er zo goed bij voelt.

De tijd vliegt en al na een uur moeten we afscheid nemen van elkaar. Haar werkplicht roept! Wederom schudden we elkaar de hand en ik voel hoe waardevol onze ontmoeting is voor de toekomstige samenwerking. Verbaasd over het bijzondere karakter van het gesprek loop ik terug richting de auto. En voor heel even volg ik het advies op van een lieve vriendin: ik blijf midden op de grote parkeerplaats stilstaan om na te genieten van het moois dat deze ochtend op mijn pad kwam.

Lentekriebels in de winter

Zal ik me losmaken van alle perfectie waar wij mensen ons zo aan spiegelen? Zal ik me hullen in de vrijheid van de dag? En alles waar geen waarde voor mij aan hangt, bedekken met blanco vellen papier, om die vervolgens te bekladden met sporen van in blauwprint gedrukt plezier.

Ik ben blij. Elke dag weer word ik me bewust van de weg die ik durf uit te stippelen. Van de woorden uit een boek, de klanken uit de mond van mijn kinderen en scenario’s gefilmd op het witte doek . Elk minuscuul kleine boodschap die ik op weet te vangen, laat me verwonderd stilstaan. Het lijken wel lentekriebels in de winter, flikkerende vlammetjes van een vuurvliegje, als magisch verschijnsel op een ogenschijnlijk doodgewone dag.

Om vrolijk van te worden, zo onweerstaanbaar lijken de minuten, die tegenwoordig al vrolijk tikkend voorbij schuifelen op de klok. Van aaibare bomen, die hun kale takken als lange slungelende armen om me heen slaan en me verwelkomen, waar ik ook ga.  Van dozen, die leeg en eenzaam verborgen op de zolder, ineens tot leven komen in de meest fantasierijke gedachten om van niets ineens iets te kunnen maken. Van het spel der eenvoud, waarin ik als persoon de uitdaging uitga om even niks van materialistische hebberigheid aan mijn handen te laten plakken, maar zonder pardon stoer langs durf te lopen. En van mijn vermogen mezelf de titel van overjarige oude taart toe te kennen, zonder daar ook maar één minuut rouwig om te zijn. Ik hoef niet meer zo nodig als populaire eenheid op te boksen tegen alle oppervlakkigheid en buitensporige uiterlijkheden.

Mijn verlichte leven waar ik sinds kort kennis mee heb mogen maken lijkt een huwelijk vol verlangens. Verlangens die me dwingen om terug te durven gaan naar mijn roots. De plek waar ik met mijn blote voeten in de aarde stamp en weet waar het om draait. Om back to basic me in de ogen te durven kijken en mijn eigen rol aan te pakken, zodat er een ware verschuiving gaat plaatsvinden. Een verschuiving waardoor ik niet alleen schrijf over mijn diepgang, maar die zeker ook gaat voelen en ervaren. Want hoe makkelijk is het voor mij als schrijver om  woorden zorgvuldig te rangschikken in een ogenschijnlijke werkelijkheid, zonder ook maar één moment te hebben gevoeld.

Mijn leven lijkt veranderd te zijn sinds januari 2018. Dagen vol leegte worden gevuld met zaken die ineens zomaar op mijn pad komen. En ook al vraag ik me systematisch af of ik het nodig heb, voor nu is dat de manier om me voortdurend met de neus op de feiten te duwen. Het heeft iets weg van een pittige voorjaarsschoonmaak, waarin de sluier van onzekerheid plaatsmaakt voor de glimp van mijn eigen oogverblindende kracht. Het gebeurt dan ook regelmatig dat ik een snak naar adem lijk te moeten doen, zodra ik overdonderd word door mijn eigen bewustzijn.

Ik ben blij en verrukt. Mijn drang naar perfectie maakt eindelijk plaats naar het verlangen om uit de band te springen. Om me over te geven aan de natuurlijke klanken, geblazen door de wind. Waardoor je omarmt wordt door de sensualiteit van het leven en het ontdekken en maken van fouten een weelde is, die me laten inzien hoeveel meer er nog te verlangen is in het huidige bestaan.

 

Niet voor de poes

Twee in het zwart geklede damespoezen betreden de zaal van het verzorgingstehuis Schuttershof in Brunssum. Het commentaar uit de zaal is niet voor de poes. De meeste bewoners uit dit verzorgingstehuis leven in hun eigen wereld en daarmee is het kattenduet van Rossini een perfecte mogelijkheid om de barrière – die door de verschrompeling van hun oude hersenen ontstaat- op te heffen: miauwen hebben ze namelijk niet verleerd.

Twee schuchtere exemplaren in de persoon van Hanny en mezelf, die totaal niet voor één gat te vangen zijn, weerspiegelen de eigenzinnigheid van de kat: hun gezang en de overduidelijke passie voor muziek maakt hen uiteindelijk ongrijpbaar, daar op het podium. Met een combi van klassieke uithalen en ordinair kattengejank maken beide katten de zaal tot een heuse toeschouwer van een theatraal duet. Iets waar maandenlang op geoefend is.

Het kattenduet van Rossini lijkt een makkie te zijn, maar de amateur die een poging heeft gewaagd, weet dat niet de tekst, maar de toonladders tongstruikelend zijn, de tweestemmigheid een uitdaging en het tijdsmanagement een punctuele eis. Als de ideale theatrale kat: gekleed in een klassiek tintje met twee oortjes, een staart en uitvoerend strikje brengen zowel Hanny als ik een ode aan de kat, die ondanks zijn gejank toch een ontroering in de zaal losmaakt. Het is dan ook niet vreemd dat de zaal gevuld wordt met een echo van miauwende bewoners.

Een ontroering die ik overigens pas voelde tijdens het bekijken van de opnames, die door jongste zoon als een heuse cameraman gemaakt waren. Waar ik in katachtige hoedanigheid een masker kon optrekken, zag ik pas later hoe trots ik op mezelf mocht zijn. Naast dat beetje ervaring in mijn schoolkoortje- overigens een momentopname uit de vorige eeuw- had ik nog niet echt veel het podium betreden. De pianiste die ons begeleidde speelde perfect in op alle onzekerheden en wist ons prima naar het einde toe te leidden. En als dan het optreden gedaan is, maakt de serieusheid plek voor ontspanning en opluchting.

De serieusheid waarmee ik deze muzikale uitdaging aanga is de reden dat ik voorheen nog niet vaak het podium heb betreden. Daarnaast belemmert mijn perfectionisme me letterlijk de stap naar de spotlights te zetten. Eerlijk is eerlijk, als ik de kans had gehad had ik hem vandaag ook voortijdig geknepen: tenslotte was onze voorbereiding nog niet vlekkeloos verlopen.
Ik voel me dan ook als een kat in een vreemd pakhuis: niet op mijn gemak totdat de eerste tonen worden ingezet. En ook al gieren de zenuwen door mijn buik en kan ik amper een microfoon vasthouden, ik zou het voor geen goud willen missen. Muziek neemt me mee in een wereld van loslaten, stroming en geluk.

En terwijl de muzikanten inspelen, zo vlak voor het optreden, voelen we de sfeer in de zaal steeds warmer worden. De bewoners van het verzorgingstehuis rollen langzaam binnen, met stralende ogen, zich opmakend voor een muzikale middag. Het allermooiste doel dat je naar mijn mening met muziek kunt bereiken is het verbinden van mensen.

Die sfeer zorgt ervoor dat jij als artiest zomaar met een vingerknip je kunt overgeven aan alles wat er tijdens het optreden over je heen spoelt: rillingen, zenuwen, maar ook warmte en plezier. Als 4 diva’s mochten we de middag openen met het allesomvattende lied van Anne Murray “You needed me”. Tenslotte hebben we elkaar altijd nodig, ongeacht hoe jong of hoe oud je bent.

Muziek geeft een leven kleur en verbindt mensen. Vandaag heb ik dat weer ondervonden: niet alleen mijn vader speelt mee met de cello in het begeleidende orkest, maar ook het feit dat ik met mijn oudste dochter samen verantwoordelijk was voor de melodielijn veroorzaakte een koude rilling, toen ook zij haar stem inzette. En dit alles onder het toeziende oog van mijn moeder die zich in alle bochten wrong om alles goed op beeld en geluid te krijgen.

Onbevangen ontvingen de bewoners hun muzikale cadeautje. Onbevangen zong mijn oudste dochter de sterren van de hemel met haar stem en trok mij mee in haar wereld. Stiekem is een droom uitgekomen om samen met mijn gezin onbevangen onze toekomst te kunnen bezingen. Al was het maar voor even.

Liefde=de grootste winst

Esther van der Ham, auteur van Controle en Contact!, maar ook oprichtster van Droomvallei Uitgeverij bedacht een schrijfwedstrijd: schrijven is leuk en moet je blijven doen!

Onderstaande poëtische kunst is mijn bijdrage. geschreven vanuit mijn hart. Ontvang het in liefde!

Zittend bedenk ik mijn dromen, print
de woorden van beeldende voorstelling
als blauwdruk in mijn hoofd, een laatje

gevuld. Eenzaam omarm ik verbeeldingskracht
zonder het bestaan te bewijzen. Leegte, ruimte,
een glinstering. Ik verzin en voel de kamer tot

leven komen, een fantasie. Borden vol kleur 
zonder alledaags grauw. Gevuld met ingrediënten
van moed en openheid. Ik ben verzadigd met

ellende en onzekerheid, wil stil bij mezelf, zonder
oude patronen. Roep mijn fantasie aan, houdt wacht
bij de zwevende conditie van lijf en geest, ben verheugd.

Ik ga het redden, heb negativisme en boosheid
laten gaan, is er dankzij mijn beschouwing
een nieuwe wereld ontstaan. Daar op de bank

liggend op de zachtheid van stoffen, in de luchtbel
van borrelende woorden. Tevreden vlei ik mij naast hun
en voel me nooit meer alleen.

© Sandarijn

Gisteren mochten we afreizen naar Breda. In het gebouw van de oude rechtbank met uitzicht op de koepelgevangenis werden we ontvangen door een enthousiaste Esther van der Ham, die ook nog eens jarig was. “Hiep, hiep hoera”, zongen we allemaal luid. Hoe krijg je mensen ontroerd, was meteen mijn gedachte.

Esther presenteerde haar nieuwe roman Contact! Een passage werd voorgelezen, echter, door het hoge gehalte kinderoren, moest ze vrij snel stoppen. De rest moesten wij als volwassenen maar zelf lezen. Kortom, geen roman voor kinderen, maar een pittige psychologische roman, gebaseerd op een kern van waarheid. Een roman, waar research in de gevangenis op zijn plaats was, waardoor Esther de sfeer, personages en inhoud goed kon neerzetten. Haar bekentenis over haar eigen depressie, deed me ontroeren. Met gerechte rug en zonder blikken of blozen sneed ze het onderwerp aan als het snijden van een stuk peperkoek. Mooi, hoe oprecht zij met zware onderwerpen kan dealen. Bedankt Esther!

Naast de presentatie van haar nieuwe roman Contact, schreef ze ook nog mee aan een project Superaap, vanuit Stichting Happy Hippo. De illustraties werden verzorgd door haar jongste zoon Renze. En natuurlijk was er de grote schrijfwedstrijd, die Esther uit interesse en passie voor het geschreven woord uitschreef. Zij riep iedereen op om zijn of haar mooiste gedicht of korte verhaal in te leveren. De winnaar zou een plek, prominent op de pagina van Droomvallei Uitgeverij krijgen.

Winnaar werd ik niet met bovenstaande inzending. Uiteraard stelde me dat teleur, aangezien ik competitief in het leven sta en dus wil winnen.Het zit zelfs zo diep, dat de uitslag me totaal van slag maakt en me doet schudde op mijn grondvest. Als ik eenmaal ben opgekrabbeld, weet ik waarom ik liever niet aan een wedstrijd mee doe: mijn trots wordt van de aardbodem geveegd. En dat terwijl ik zo trots ben op mijn creaties!

Ik weet het: te belachelijk voor woorden. In samenspraak met een liefdevolle vriendin en poëtisch collega hebben we bedacht dat we vanuit ons hart schrijven. We proberen liefde en warmte over te brengen en dat is onze grootste winst! Vanuit die gedachte is het hopelijk makkelijker om opnieuw de stap te wagen om weer mee te doen, zonder enige verwachting. Voor deze wedstrijd heeft Esther eigenlijk iedereen tot winnaar uitgeroepen door onze creaties te bundel in een prachtig boek.

De presentatie van Esther was tot in de puntjes verzorgd. Daar reden Paul en ik graag voor naar Breda vanuit Heerlen. Naast de presentatie stonden er ook nog workshops op het programma. Aangezien we best nog even moesten rijden, lieten we de workshops na de presentatie voor wat ze waren: tenslotte was er genoeg publiek. Esther ging op in het feestgedruis en vol trots zwaaiden we vanuit ons hart haar gedag. Achteraf bleek het een waardevolle keus om eerder terug te reizen: Paul belandde die avond met vocht in zijn longen in het Zuyderland. We hadden geen uur later bij Esther moeten vertrekken.

Terwijl ik deze woorden tik, zijn mijn gedachten bij Paul, mijn stuurman in woelige tijden. Zonder hem ben ik een losgeslagen kompas. Paul heeft een nacht moeten overnachten in Zuyderland en ik weet nog niet wat het vervolg zal zijn.

Zo zie je maar: winnen is absoluut een ondergeschikt doel in ons leven. De winst zit hem in de liefde voor elkaar. Blijf van elkaar houden, hoe woelig de wateren ook kunnen zijn.

https://www.droomvalleiuitgeverij.nl/

 

Omleidingen alom

“Meiden, ik rijd toch over de brug”. Mijn opluchting is groot als ik ontdek dat de vertrouwde weg naar de orthodontist gewoon open is. Er zijn namelijk van die gewoontes, die ik het liefst niet verander. En dat, terwijl mijn man me al drie keer aangeraden heeft toch die bovenste tunnel te pakken.

Sinds ik elke 6 weken naar de orthodontist in Maastricht moet, is het een hele onderneming om daar te komen. Ze werken namelijk aan een nieuwe infrastructuur: het is een doolhof van wegen, tunnels en gele omleidingsborden. Zodra ik met mijn meiden de A79 op rij geef ik ze drie opties: A: de nieuwe tunnel uitproberen B; de oude weg volgen over de Noorderbrug of C: hun mond houden. Meestal kiezen ze voor het laatste. Veiligheid boven alles.

Ze kennen hun moeders richtinggevoel maar al te goed. Zodra de gele borden in Maastricht opduiken, schuiven mijn billen onrustig over de stoel. Er heerst radiostilte-anders kan ik me helemaal niet concentreren– en in een blinde vlek lees ik selectief hardop voor, welke veranderingen we tegenkomen. “De tunnel is dicht, dus optie B valt af”. “Mam”! Klinkt er lachend op de achterbank. “lees nou toch eens de juiste borden”.

Gelukkig, de tunnel is dus pas 6 september dicht. Dus optie B is nog mogelijk, ware ik zo’n wispelturig mens ben als het op beslissingen aankomt. Nog voordat ik de tunnel in wil schieten, wijk ik af van mijn eerste plan: we gaan dus gewoon de Noorderbrug over. Eén rustpuntje meer, hoor je me denken. Echter de rust is binnen een minuut ver te zoeken’: de TomTom begint te knipperen en te flikkeren. Ik kijk om me heen en zie dat de Noorderbrug één grote metamorfose heeft ondergaan: mijn vaste punten zijn met de Noorderzon vertrokken.

Sinds de komst van TomTom is de vinden van onbekende wegen iets minder dramatisch geworden, tenzij je door stomme koppigheid dus toch de brug oversteekt. In mijn naïviteit dacht ik dat de brug slechts een onderhoudsbeurt kreeg. Niets was minder waar: mijn brug was de brug niet meer. Ik had geen idee meer waar ik was. Mijn oudste twee meiden voelden de bui al aankomen en hielden mij rustig met kalmerende woorden en natte doekjes. Helaas, de vertrouwde bocht, de fabrieken langs de kant, de Feyenoordvlag bij dat ene huis: ik kon het niet meer vinden…

De TomTom, die deze nieuwe weg ook nog niet op zijn navigatie terug kon vinden, nam me mee op ontdekkingsreis. Scheldend en vloekend reed ik mijn neus achterna en belandde uiteindelijk in een oude wijk van Maastricht. Godzijdank, TomTom herstelde snel, net als ik. Juichende, maar met klotsende oksels reden we het vertrouwde plein op.

Een tikje vermoeid besluit ik op de terugweg toch anders te rijden. TomTom vind het geen goed plan en wijst me voortdurend terug: iets waar ik me lekker niks van aantrek. Ik volg de oude vertrouwde borden, die in het pre-TomTom tijdperk hun functie perfect volbrachten. Zodra ik de herkenningspunten weer in mijn vizier zie verschijnen, word ik rustig en tevreden. En oh ja, de radio mag ook weer aan. Zingend breng ik mijn meiden terug naar hun honk. Missie volbracht.

 

Mijn verloren kompas

Hoe diep. Je gezonken emoties,
van leven in de zwarte oceaan.
Naar adem snakkende luchtpijp
kloppend hart, duizelingwekkend zuurstoftekort.

Ik geef t toe. Wat ik schrijf
is niet wat ik voel. Maskerade ten tonele,
gedreven door gaande houvast. Zonder t echte gevoel,
diep van binnen verloren. Ik ben oprecht
tegen volgers. Duidelijk niet mijn ik,
een ijskoude douche. Lees, deze woorden:

het gaat goed met mij. Lachend trap ik t weg, gevoel
van brandende tranen. Woede. Stilzwijgende vulkaan
diep in mij. Wachtend op ontwaking,
aangewakkerd door echtheid, pure emoties,
losgeweekt door t kind. In mij.
Zuchtend hengel ik verder. De diepte in.

© Sandarijn, september 2017

 

”Als je loslaat gebeuren de mooiste dingen”. Het proberen waard moet ik gedacht hebben, toen ik vol goede moed na de laatste bestraling losliet en aan een nieuw avontuur begon. Alhoewel ik de welbekende moeheid na de  bestraling overweldigend vond, pakte ik al vrij snel de draad op. Vol in mijn eerste versnelling: tenslotte was het leven te leuk om achterover te gaan hangen. En zodoende heb ik van de 6 weken vakantie amper één minuut verloren laten gaan, op die actie van die teek na dan, die zorgde voor een kleine pitstop.

“Krachtig hoor” hoorde ik geregeld om me heen. En alhoewel dit sterke woord me sierde, was de draai die ik blijkbaar maakte geen proces van weloverwogen besef, maar meer een paniekerige navolging op de koppeling in zijn achteruit. Dit als gevolg van de bestraling, waardoor ik  kilometers teruggeworpen werd. Tijd dus om in de eerste versnelling als een echte Ferrari plankgas door de verloren tijd heen te racen. Loslaten wat eerder die periode gebeurd was en genieten van de mooiste dingen, die toch echt op mijn pad kwamen.

De waarheid bleek echter iets minder fraai dan ik mezelf en mijn volgers had voorgespiegeld. Niet dat de mooie dingen die op mijn pad waren gekomen fake waren, nee integendeel: ik had oprecht genoten van alle indrukwekkende belevingen. Echter mijn hart kon het tempo onmogelijk bijhouden, maar ik voelde het niet. Het orgaan wat mij feilloos vertelt wat al dan niet prettig is, functioneerde fysiek naar behoren, maar niet als het aankwam op mijn diepste gevoelens. Het werkte als een TomTom, die mij automatisch door een doolhof van emoties, gedachten en gewoontes loodste, zonder mij te laten stilvallen bij de open plekken waar ik mezelf recht in de ogen kon kijken.

En nu ik als een echte Verstappen regelrecht de grintbak in ben gevlogen, besef ik dat genieten ook voelen is. Ik was zo bezig met de focus op het ontdekken van mooie dingen, dat ik mijn brein als het ware uitputte. Ik zag slechts dat wat het oog door een wc-rolletje waarneemt. Ik miste hierdoor helaas een groot deel van mezelf: mijn diepste gevoel, dat mij ook maakt tot wie ik momenteel ben.

Een onrustige tred noem ik het maar. Van haastig slippende banden die meer meters willen maken dan eigenlijk goed voor een lijf als het mijne is. Van creatieve pogingen om mijn leven tot iets waardevols te maken, zodat ik aan het eind van mijn rit met een glimlach kan eindigen op ‘t sterfbed. De honger naar nieuwe ontdekkingen lieten me ontwaken uit een coma, waar ik voor mijn gevoel jaren in ronddobberde. Echter, de prikkeling leidde uiteindelijk tot overprikkeling, onrust en weinig ruimte om te voelen. Iets waar ik nu de wrange vruchten van pluk.

Dus tijd voor verandering. Geen overvolle agenda meer voor mij, maar tijd inplannen om niks te doen. Om te voelen, te schreeuwen, te huilen en kapot te zijn van alles wat ons gezin overkomen is. Geen vragen meer, geen rationeel LinkedIn-profiel volgen door me te focussen, maar mijn neus een verdieping lager richten om te landen in de diepste oceaan van mijn ziel. Tenslotte is dat mijn kompas waar ik op mag gaan vertrouwen.

Jansen&Janssen-Coffee&More

Ik had de eer om bij de officiële opening te zijn van een nieuw koffiezaakje in Dr. Poelsstraat 15 te Heerlen. Henny en Mischa wil ik als inwoner van Heerlen welkom heten en succes wensen bij hun nieuwe ondernemerschap.

 

Paul Coelho beschreef in zijn beroemde boek “De Alchemist” al, dat het hele universum samen spant zodra jij duidelijk maakt als je graag iets wilt. Dat hebben Henny Lemaire-Janssen en Mischa Jansen geweten, toen ze gekscherend tijdens een handbalwedstrijd tegen elkaar uitspraken dat een zaak beginnen wel iets was, dat ze graag wilden.

Henny bakt alles zelf

Je droom najagen. Ik weet er alles van. En ik niet alleen. Tegenwoordig is het najagen van een droom hét grote gebod. Waarbij we ons wel moeten blijven afvragen hoe reëel het nastreven van een droom in het leven op dat moment is.
Ook Henny had al langer de droom om haar eigen zaak te beginnen. Toch nam ze haar tijd en durfde in de periode dat haar kinderen klein waren te aarzelen. Ze wist dat de tijd niet rijp was en besloot van de werkzaamheden te blijven genieten die ze toen had: door haar ervaring als kok belandde ze in verschillende restaurants. Haar idealisme was alleen mogelijk door de werkelijkheid te blijven zien zoals hij was: koken haar beroep, bakken een passionele hobby. Totdat de jonge, maar enthousiaste Mischa haar idealisme op de juiste waarde wist te schatten. Haar rechterhand in de zaak is nog zo jong, dat hij als leidinggevende voorlopig geen alcohol gaat schenken.

Mischa bij zijn paradepaardje

Jong zijn is gelukkig hot en geen beperking. Jonge mensen hebben de beste ideeën als het op ondernemen aankomt. Dat bleek ook wel toen Mischa kritisch de wereld in zich opnam en scherp voor een koffiezaak koos. Niet alleen zijn eigen passie voor koffie dreef hem, maar ook de wereldse ontwikkeling op het gebied van verschillende smaken was een absolute pré. Voor Henny viel toen ook alles op haar plek: niet alleen was het beginnen van een eigen zaak een droom, ook haar grote passie van bakken bleek ineens prima in het plan te passen.

Kopje Peeze

Na maanden van hard werken: taarten moesten uitgeprobeerd worden, veilingen afgelopen, internet afgestruind, lactosevrije en allergene producten zorgvuldig geselecteerd, werd het concept Jansen&Janssen- Coffee & More! steeds duidelijker. In samenwerking met Streetwise* werden Henny en Mischa ingewijd in de wereld van het ondernemerschap. Een locatie werd gevonden, een ondernemingsplan geschreven en hun gedachten en ideeën kregen steeds meer concrete vormen. De koffiebeurs in Amsterdam werd de ultieme plek waar urenlang geroken, geproefd en uitgeprobeerd werd. Unaniem kozen ze voor het merk Peeze. En ik kan niets anders dan beamen dat de koffie, zoals ik hem geproefd heb een echte aanrader is. Overigens zijn de theedrinkers ook van harte welkom, want naast koffie staat Coffee&More ook garant voor een heerlijk kopje thee.

Elkaar ontmoeten

Een dag voor de officiële opening nam ik rustig de tijd om met Henny en Mischa te praten. Niet alleen het product moet je leren kennen, wil je er op een goede manier over kunnen schrijven, ook de mens achter de zaak wilde ik in alle rust in me opnemen. En ondanks de drukte voor de opening heb ik geen van beide kunnen betrappen op zenuwachtig gedrag of stress. Samen met hun familie willen ze niets liever dan spreken van een ideaal. Een ideaal voor de stad Heerlen, waar de vergrijzing en dus ook de eenzaamheid een grote rol speelt. En natuurlijk blijft Jansen&Janssen-Coffee&More! een plek waar brood verdiend moet worden, nog meer staan ze in de startblokken om Heerlen een plek te bieden waar familie, huiselijkheid en rust een grote verbinding kent. Waar mensen een moment van adempauze ervaren. De geur van koffiebonen, de versgebakken creaties die al lonkend in de vitrine staan, of de hartige producten: ze zullen je over doen geven aan de stilte van dat moment. Geen gehaast, maar een koffie- of lunchpauze met de puurheid van ingrediënten, die je lijf en geest goed doen. En is er toch geen moment van rust, dan krijg je de versgebakken producten gewoon mee.

Jansen &Janssen, coffee & More! is een droom, die Henny al vroeg met de paplepel kreeg ingegoten. Met tranen in haar ogen van trots, erkent Henny dat het een groot gemis is dat vader Janssen dit prachtige moment niet meer heeft mogen meemaken. Hij heeft zijn dochter en ook zijn kleinkinderen absoluut besmet met de passie om met natuurlijke ingrediënten de meest smaakvolle producten te maken. Henny kan dan ook niets anders doen dan haar vaders naam Janssen verweven in de zaak. Naast die van haar schoonzoon Mischa, die ook Jansen heet, maar dan met slechts één -s-

Henny met zoon en dochter

Alhoewel Henny en Mischa samen de zaak gaan runnen staat de hele familie als een grote steun achter hun. Zoon Robin is de bedenker van de visitekaartjes, het logo en de flyers. Dochter Rafke kent de weg op de social media en ook hun website* is een weerspiegeling van deskundigheid en passie voor ondernemen. Een aanrader om eens een kijkje op te nemen! Dochter Marit is als vriendin van Mischa de grote rechterhand, maar ook op het gebied van management in de Horeca een talent. Als eerstejaars schreef ze zonder enige moeite mee aan het ondernemingsplan. Roger, de man van Henny heeft zich als een echte Bob de Bouwer ontpopt en de locatie omgebouwd tot een prachtig geheel.

gedicht dat pronkt in de zaak

Het heeft allemaal zijn vruchten afgeworpen. De samenwerking is uniek. Familie was heel duidelijk ook één van de woorden die Henny en Mischa verwerkt wilden hebben in het gedicht, dat ik met veel liefde voor de zaak  heb gemaakt.

Vol trots is zaterdag het lint doorgeknipt in aanwezigheid van wethouder Martin de Beer. De eerste taartjes geproefd, de gasten van koffie of thee voorzien: het concept muzikaal geïntroduceerd. En alhoewel Heerlen best al wat koffiezaakjes heeft, ben ik ervan overtuigd dat Coffee & More absoluut iets unieks te bieden heeft. Na de eerste hap in de keuze die ik had gemaakt, voelde ik de tinteling op mijn tong. Een verwondering over deze hemelse smaak viel me ten dele. Het feit dat Heerlen dit zaakje erbij heeft gekregen zal geen goed doen aan mijn gewicht, maar zoals de trouwe volger weet leven we maar één keer en dus doen we het goed! Niet alleen de taarten zijn homemade, zelfs de koekjes bij de koffie gaven dat zaligmakend huiselijk gevoel. Iets waar ik als drukbezette moeder alleen maar naar kan smachten.

En dan de keus aan verschillende soorten decafé is een verademing. Eindelijk een zaak waar ik zonder hartkloppingen uit een heel leger aan koffiesmaken kan kiezen! Voor de echte koffiedrinkers is het hele assortiment natuurlijk ook gewoon met cafeïne te krijgen. En geen zin in iets zoets? Dan is die gezonde salade, dat fraai belegde brood of die verse soep een uitdaging om aan te gaan.

Durf te twijfelen. Geniet van het moment en geef je over aan je dromen of idealen, als de tijd rijp is. Dat hebben Henny en Mischa gedaan en nu is het onze beurt! Denk niet meteen de waarheid te kennen en een oordeel te vellen. Je doet jezelf hiermee echt tekort. Houd meerdere visies open en durf af te wijken van de bekendheid van zaakjes midden in het centrum, ook al zijn ze favoriet. Durf de stap te wagen en af te wijken van het bekende pad. Ontdek de wat minder drukke straatjes in Heerlen en verwonder je over de kracht van nieuwe ondernemers. Zij helpen Heerlen weer gastvrij te maken.

Ik heb de stap gewaagd en heb Heerlen van een andere kant leren kennen. De verwondering die Jansen &Janssen- coffee & More! bij me opriep, deed de rustige Dr. Poelsstraat schitteren in de stralen van de zon.

Ik ga voorlopig afwijken van het bekende pad, gewapend met een goed boek onder mijn arm, om mezelf te trakteren op een moment van rust, nippend aan een decafé, bij Jansen &Janssen, coffee & more!

 

*website: https://www.jansen-janssen-koffie.nl
* Streetwise: stichting Streetwise, voor ondernemers die vooruit willen.

Dromen nastreven

Het is gelukt! een voor mijn doen redelijk scherp artikel met een beetje zelfspot. En dat in 500 woorden. Toch is het schrijven voor een magazine nog even niet aan mij besteed.

Welke droom zou je diep in je hart nastreven? Ik ben me bewust van de impact die deze vraag op me heeft. Hij staat al vrij lang bovenaan mijn bucketlist. Maar nu ik ook voor de keus sta om antwoord te geven op deze vraag, slaat het angstzweet toe.

Een droom nastreven. Het lijkt zo aanlokkelijk, ware het niet dat ik een groot trauma bij me draag. Een diepgewortelde angst om te moeten presteren. Zodra ik ook maar aan mijn water voel dat er ergens een kans opduikt om mijn droom te verwezenlijken, word ik een regelrechte muts. Mijn maag draait nog net niet om, mijn oksels beginnen lichtelijk vochtig te raken en ik begin als een ongeleid projectiel door het huis te banjeren. Mijn kinderen trekken hun schouders op en nemen me op dat moment totaal niet serieus: ze kennen hun moeder ondertussen.

En ook ik herken de signalen. In tegenstelling tot mijn kinderen neem ik mezelf wel serieus. Tenslotte is het nastreven van dromen geen appeltje-eitje. Het is in mijn beleving een zeer serieuze zaak, die weloverwogen genomen moet worden. Ik heb net wat te vaak mogen meemaken dat ik als een impulsief stuiterballetje ergens indook, om vervolgens met het schaamrood op mijn kaken moeten bekennen dat ik eerst beter had moeten nadenken.

Dus zo ook gistermiddag. Mijn droom om voor een magazine te kunnen schrijven kwam zomaar op mijn pad. Het lag voor mijn voeten: ik hoefde alleen maar een scherp artikel van slechts 500 woorden te tikken, vol met zelfspot en actualiteit. Hoe makkelijk kan het zijn? Niet dus. Voor mij als rasechte faalangstvallige schijtlaars gaat het dan helemaal mis. Het wordt een zaak van onsamenhangende gedachten, van angsten, van smoezen, maar vooral van onrust en opbouwende redenen om het toch vooral niet te hoeven doen. En dat, terwijl het een droom is die bovenaan mijn bucketlist staat!

Na een paar keer hard in mijn kussen te hebben geschreeuwd. Een paar vuisten kapot te hebben geslagen op een muur, hoe zinloos, ik weet het en drie keer hard de trappen op en neer gehold, plofte ik buiten adem en met een rode kop van de inspanning op de bank. Hoe krijg ik het voor elkaar om op een dag als gisteren, als de mussen van het dak vallen, me zo te laten kennen.

Tja. Blijkbaar was mijn diepgewortelde angst even losgeschoten. Ik moest door mezelf heen om de beste beslissing te kunnen nemen: ik doe het niet! Ik wil nu nog niet voor een blad schrijven. Ik heb afgelopen maanden zo hard aan mezelf geschaafd. Ik heb grenzen overschreden, keuzes gemaakt en Sandarijn een klein beetje leren kennen. Laat ik daar nou eerst maar eens van genieten.

Dromen nastreven blijft wat mij betreft nog even in het vat zitten. Het vat vol mooie opdrachten, die ergens wel weer komen bovendrijven. Voorlopig wil ik nog gedijen in de verzameling stoere ervaringen die ik opgedaan heb. Waar ik aan gewend ben en waar ik rustig nagenietend op kan blijven dobberen.

Ohana sisters for Charity

Een label opgeplakt krijgen. In sommige gevallen lijkt het een verademing te zijn: eindelijk is er een naam voor het pakketje dat jou tot jou maakt. Natuurlijk zorgt ’t labelen naast opluchting ook voor veel verdriet, zeker als het gaat om een diagnose, die je wereld op de kop zet.

Paulien in Italië

Na 4 jaar lang onderzoeken kreeg mijn hoofdpersoon haar diagnose. Haar 19e verjaardag werd één met een uitzonderlijk slecht scenario: het labeltje zorgde voor een ziekte waar geen medicijn voor is. Uit haar verhalen weet ik hoe heftig dit voor haar en haar familie was, maar ik heb haar door de jaren heen leren kennen als een ontzettend krachtig persoon, die door haar persoonlijkheid en haar woorden de rode loper voor zichzelf uitlegt en geniet van het leven.

Ik heb het over Paulien Vogelzang. Ook zij is ambassadeur van Stichting Energy4all, net als ik. Daarnaast is zij hoofdredacteur van het Energy4all magazine, dat 1 x per jaar verschijnt. Door haar labeltje Kearns Sayre syndroom kwam ze in aanraking met prof. Smeitink. Een beroemdheid binnen de mito families. Een persoon die door zijn enorme inzet op handen wordt gedragen. Altijd klaar om zoveel mogelijk vragen te beantwoorden, maar ook met gebogen hoofd moet toegeven hoeveel tijd, energie en geld het kost om de volgende stap te zetten in de ontwikkeling van dat hoopgevende medicijn.

Ondanks dat het leven ook zijn moeilijke momenten kent: een baan bij een baas zit er helaas niet in, blijft Paulien zich inzetten om aandacht te vragen voor de mitochondriële ziektes. Zo heeft ze haar passie gevonden in het vrijwilligerswerk voor Energy4all. Ook als dat betekent dat ze met verwaaid haar, vermoeide ogen en in rolstoel ten tonele moet verschijnen. Juist hierdoor krijgen steeds meer mensen grip op de vaak onzichtbare beperkingen die de ziekte met zich meebrengt.

Onzichtbare bijzonderheden, zoals ik het liever zou willen benoemen, sieren Paulien. En alhoewel deze bijzonderheden te vaak verkeerd worden geïnterpreteerd door de buitenwacht, heeft Paulien er ondertussen een olifantenhuid door gekregen en is een voorbeeld geworden voor veel jongere Mitovriendjes, zoals ze het elke keer weer mooi verwoord. Mito is een afkorting voor mitochondriële ziektes. En dat is juist de wereld waar Paulien de scepter zwaait.

De ervaring van ziek zijn en verkeerd begrepen worden is een les, die ze aan de buitenwereld wil meegeven: plak nooit zomaar een label op mensen. Maar ook de wil en kracht om iets van haar leven te maken is overduidelijk aanwezig. Het besef wat echt waardevol in het leven is, leert ze ontdekken door de moeilijke situaties die ze op haar pad tegenkomt. Haar lijf wil dan wel niet altijd meer meewerken, maar haar geest is nog scherp als altijd!

Gelukkig heeft Paulien een heel team om zich heen die met haar meedenkt en voor haar zorgt, waar nodig is. Want ondanks haar slechte prognose laat Paulien de wereld zien wat geluksmomenten kunnen zijn. Zodra ze als ambassadeur van stichting Energy4all haar column schrijft, spat de energie van het blad. Het is duidelijk dat ze haar lot heeft geaccepteerd en niet kijkt naar wat niet (meer) kan, maar wat juist wel nog mogelijk is.

In september gaat ze dan ook weer samen met een team meedoen aan het ondertussen beroemde Forza4Energy4all in Italië. Dappere mannen en vrouwen gaan de drie bergen Gavia, Mortirolo en Stevio beklimmen. Dat gebeurt per fiets, wandelen of rennend. Paulien zelf kan de lichamelijke inspanning niet aan, maar er zijn genoeg vrijwilligers die voor haar team Forza4Paulien willen meedoen. Deze helden worden op verschillende manieren gesponsord, want tenslotte is dat één van de doelen: geld inzamelen voor dat ene levensbelangrijke medicijn, waar Paulien en haar lotgenoten zo op hopen.

Ohana sisters

Een bijzonder initiatief waar de zussen en schoonzussen van Paulien een belangrijke rol in spelen. Naast zussen en schoonzussen zijn ze mama, tante en vriendinnen, die op hun creatieve manier iets willen betekenen in de strijd, die Paulien met haar ziekte moet leveren. Met Ohana-sisters for Charity bedenken en maken ze eigen creaties, die ze verkopen om zo stichting Energy4all te steunen en daarmee ook Paulien een gezamenlijk hart onder de riem te steken.

De creaties zijn bijzonder door de verschillende thema’s die ze steeds weer gebruiken. Marit, Rianne, Hester en Paulien zijn als @ohanasisters te volgen op Facebook en Instagram. Hun aandacht voor kinderen en volwassenen met een mitochondriële ziekte is hartverwarmend.

Deze blog draag ik dan ook met liefde op aan hun als familie. “Ohana means family and family means nobody gets left behind…of forgotten”

https://www.facebook.com/Ohanasisters/

Als ambassadeur van Stichting Energy4all probeer ik op mijn manier aandacht te vragen voor deze ongeneeslijke ziekte. In een van mijn vorige blogs vertelde ik over mijn Muze Noa Theunissen, die ook het label mitochondriële ziekte kreeg opgeplakt. Hij is mijn inspirator gebleken om te gaan schrijven.

Wil je ook op één of andere manier Stichting Energy4all een hart onder de riem steken, neem dan eens een kijken op de facebookpagina van Ohanasisters of ga naar de website van Energy4all.