van woorden naar daden

grijze muis op zoek naar een roze jasje

Durf te vragen. Ik werd 40 en nog scheet ik in mijn broek. Nooit koos ik eens voor mezelf. Met oprecht een grijze muis.

Nu ik ondertussen 46 ben en geconfronteerd wordt met een zichtbare oneindigheid word ik met de neus op de feiten geduwd. Jarenlang mijn wensen en dromen weggeduwd, door er gewoon geen oog voor te durven hebben. En dat terwijl ik mijn lijstje vol dromen, geschreven en wel, voor het oprapen had. Ik veegde er jarenlang mijn voeten mee.

Eigenlijk heb ik nooit gevochten om dromen te verwezenlijken. Het lef om ten strijde te trekken zat wel in me, maar allerlei meningen en invloeden om me heen zorgden voor een vertroebeling. Dat ik überhaupt een weg heb weten te vinden in die plastic soep die samen met mij in de oceaan van het leven ronddreef.

nooit te laat om in t diepe te springen

De confrontatie met de ziekte van mijn partner, dik twee geleden sloeg mijn ogen hardhandig dicht. Gevolg: dat ik nog maanden met twee dikke blauwe ogen rondliep. Met geen mogelijkheid kreeg ik mijn ogen geopend. Met mijn ziekte pakte ik het beter aan. Ik dook op het juiste moment weg en was de klap voor. Mijn ogen rolden nu bijna uit de oogkas. Lees: twee ogen die op spiralen uit de oogkas naar buiten rollen bij het zien van zoveel uitdagingen. Alleen echt jammer dat er zoiets moest gebeuren om mezelf het cadeau van het leven te gunnen.

Toch is het absoluut nooit te laat. Trek die stoffige lade open en herschrijf je oude dromen en bedenk meteen een hele nieuwe reeks erachteraan. Ik ben echt oprecht verrast door mijn eigen daadkracht en niets kan me tegenhouden wil ik van deze woorden geen daden meer kunnen maken. Tenzij ik natuurlijk gegrepen wordt door het computervirus, die vervolgens mijn harde schijf als een pacman zou oppeuzelen.

Dat is niet zo’n optimistisch toekomstbeeld. Laat ik die maar met één druk op de knop deleten. Juist de computer is een fantastisch hulpmiddel om aan de hand van YouTube, Twitter of LinkedIn je woorden de wereld in te sturen, zodat een netwerk van People all over the World de kans krijgen mee te denken om iets te kunnen verwezenlijken. Het is echt slecht een kwestie van één druk op t toetsenbord. Let op, probeer de knop delete in deze te vermijden.

even rondneuzen voor een geschikte plek

Als je het volgens mij goed speelt kun je een hoop realiseren zonder dat je daar veel moeite voor hoeft te doen. Van belang is de gedachte dat je je wensen en dromen niet voor jezelf moet houden, maar het juist van de daken moet schreeuwen. En wel op de meest gekke manier. Tenslotte is dat wat we willen naast onze dagelijkse suffe uren. Hierdoor zul je gespot worden en de aandacht krijgen die je verdiend. Eens even neuzen dit weekend voor een geschikte plek.

Nu dag 4 van de bestraling afgerond is en ik een vrij weekend mag invullen, heb ik tijd genoeg om over mijn acties na te denken. Gelukkig verlies ik door de bestraling niet mijn wilde haren. Dus dat biedt perspectief voor een ondernemende toekomst. En om nou niet eenzaam buitengesloten te worden van het leven, ben ik druk bezig om nu al in actie te komen. Niet te veel in één, maar kleine overwinningen die me steeds meer vertrouwen teruggeven.

En het werkt. Daar waar ik eerder overmand zou worden door een zware depressie, werken mijn acties juist als een waar pepmiddel. Een betere drugs kan ik me niet wensen. Zo zette ik mezelf voor gek aan de hand van een vlog. Maar wat een lol bracht dit met zich mee. En t werkte ook nog. Mijn wereld werd groter doordat de omgeving aan de hand van mijn vlog precies wist wat ik wilde: nl. de wereld bij me binnen brengen aan de hand van kaarten. En wat te denken van mijn bolletjestrui. Mijn eigen bolletjestrui die nu al favoriet is door de functie die een vriendin eraan gaf. Het heeft me een toekomstige actie in de vorm van een trappen-etappe opgeleverd. Misschien wel iets voor een nieuwe evenement in Landgraaf. Dus oplettende lezer, een ingekapselde hint!

Dan de kaart met pijlen, die mijn tumorrijke klier visueel eens goed moesten doorboren aan de hand van mantra’s. De vraag aan de omgeving om me nieuwe mantra’s te sturen werkte als een therapeutisch moment. Jij als patiënt zorgt door je eigen openheid voor een positief sneeuwbaleffect. mensen durven met jou mee te gaan.

fotosessie, just for fun

Wat zou ’t zou toch fantastisch zijn om opgemerkt te worden door een fotograaf, die buiten zijn comfortzone wil stappen en de uitdaging met mij en mijn vriendinnen wil aangaan om dat meest waanzinnig fotoshot te ontdekken. En dat ik dit moment weer gebruik om er een uitdagend blog over te schrijven. Twee vliegen in één klap. Dat heet geloof ik netwerken, isn’t it! Of dat ene magazine dat haar lezers wil laten smullen van een columnist, wiens leven van grijs in drie tinten roze transformeert. Een gastblog te mogen schrijven en wel één waardoor mijn woordkriebels van de een op de andere dag zou ontploffen.

Het zijn maar zo wat spinsels, die me bezig houden. Het zijn dromen, die ik absoluut werkelijkheid wil laten worden. Net zozeer als de droom dat kanker gebombardeerd zou kunnen worden tot chronisch. Maar of dat een realiteit gaat worden, blijft voorlopig een mysterie. Geen droom is te gek wat mij betreft! Dus als je deze blog leest en binnen je netwerk iets zou willen betekenen in mijn gevecht voor het leven: trek je nette pak maar aan en gooi het netwerk maar op zijn kop. Tenslotte is er maar één gedacht, die ik tegenwoordig koester:

Vandaag heb je. Morgen krijg je cadeau.

Dus blijf me volgen, want wie weet wat morgen voor mij in petto heeft!

 

To-do list Sandarijn
mijn blog op woordkriebels tot een zichtbaar succes te maken
column publiceren in een magazine
maffe fotosessie met drie zorg-intensieve mama’s
levensverhaal in boek verwerken
paragliden
één nummer opnemen in een studio, het liefst met mijn dochter
leren portrettekenen bij Wim Albrink
zingen in een musical
concert meemaken van de toppers met vrienden
Auschwitz bezoeken
weekendje Barcelona
mijn eigen poëziekaarten uitbrengen

Waar wringt de schoen…?

Vanochtend wilde ik even gewoon genieten van een half uurtje liggen op de bank. Sinds we terug waren uit Oostenrijk, leek de tijd ons in te hebben gehaald. Daar waar we een week intens genoten hadden van zon, bergen en geen moeten, vielen we thuis weer met de neus in de boter. En die bleek behoorlijk zuur te zijn geworden.

De afspraken lieten de agenda uitpuilen en alsof het allemaal al niet genoeg was, bleek de zorgverzekeraar niet op één lijn te liggen met de orthopedisch schoenmaker. Terwijl Paul al druppelend aan zijn levensverlengende infuus lag, bleek de discussie al in gang te zijn gezet. Met een hele boze Paul als gevolg. De ramen in het ziekenhuis besloegen ter plekke en de brandweer moest erbij worden gehaald om het brandje te blussen.

Maar goed zonder dollen. Oudste dochter valt dus buiten de gewone regels, sinds ze 16 jaar geworden is. Daar wilde ik het mijne van weten en met mijn engelengeduld besloot ik de orthopedisch schoenmaker nog maar eens te benaderen voor het hele verhaal. Ik had de avond van tevoren al grondig werk verricht en de kant van de zorgverzekeraar aangehoord. Met deze informatie in mijn achterhoofd luisterde ik aandachtig naar de andere kant van het verhaal: namelijk de visie van de orthopedisch schoenmaker.
Het werd me al snel duidelijk dat we wederom in een zeldzaam gevalletje van “tussen de wal en het schip” beland waren. Een aantal uren, vele belminuten verder en een hoop surfen op internet, is de waarheid nog steeds niet boven tafel gekomen en zit er maar één oplossing op: oudste dochter voortaan te vervoeren in een rolstoel, willen haar oude schoenen het redden tot februari 2018.

Als het om mijn kinderen gaat, kunnen de wallen onder mijn ogen er nog zo nadrukkelijk bijhangen, kan mijn lijf schreeuwen van de pijn, het eten groen beschimmeld naast me staan, dan vecht ik net zo lang tot ik de onderste steen boven heb. Dan bel, mail of app ik totdat er aanknopingspunten zijn waar ik mijn zorg kan neerleggen. In dit geval wordt het dus een dikke enveloppe richting Ministerie van Volksgezondheid. Tenslotte stellen zij de regels op binnen de basisverzekering en niet de zorgverzekering zelf. Maar ook daar had ik deze ochtend wel even een appeltje mee te schillen. Tenslotte moeten de polisvoorwaarden wel duidelijk zijn voor cliënten en ook dat was zeker niet het geval.

Deze ochtend dus geen noodzakelijk rustpuntje voor mij. De telefoon bleef druk in gebruik en mijn vingers hebben heel wat bewust overdachte woorden de revue laten passeren voordat ze geprint werden. Niet alleen de orthopedisch schoenmaker en de zorgverzekeraar hadden een onderonsje met mij, ook de huisarts werd er met zijn haren bijgesleept, totdat de assistent van de orthodontist verbaasd mijn woorden in ontvangst nam “pff wij hebben echt geluk deze week”.

Nu ik even mijn verhaal aan jullie kwijt wil – tenslotte wil ik delen in zowel voor- als tegenspoed- is het nog niet gedaan met de ellende. Morgen mag ik nog even tussen de soep en de aardappelen door richting orthodontist. De afdruk voor de beugel van jongste zoon bleek toch niet helemaal zoals die hoorde. Of we even langs wilden komen. Tuurlijk, ik heb nog wel ergens een gaatje. En als klap op de vuurpijl kreeg oudste dochter in het adviesgesprek voor het MBO te horen, dat het toch nog niet zo verstandig was om nu de diepe zee in te springen. Ze wist het wel, maar toch ook niet….

Je snapt dat als jullie dit nu lezen,  ik ergens gestrekt lig op de bank. Al mijn energie opgesoupeerd in de emoties van deze blog.

 

  • als kinderen de leeftijd van 16 jaar bereiken is de gebruikstermijn van orthopedische schoenen 15 maanden. Echter, er is wel een regel dat mensen twee adequate paar schoenen moeten hebben. Wanneer dat wisselpaar nu gemaakt mocht worden was een punt van discussie.

Geef je zorgen mee aan de wind

Geluk is je zorgen meegeven aan de wind. Je vleugels metaforisch spreiden en de aarde loslaten…

Goed voorbeeld doet volgen: we spreiden onze vleugels

Tante Lenie zorgt met haar gezinsvakanties dat zorg-intensieve gezinnen even vrij kunnen zijn. Door haar opzet probeert ze gezinnen vleugels te geven, waardoor ze loskomen van de zorg en de bijbehorende realiteit. Elke dag kijken waar de wind hun brengt, op weg naar nieuwe avonturen.

 

Loskomen van de aarde. Vrij zijn

We weten allemaal dat verandering van omgeving bijdraagt aan een stukje vrijheid. Je komt letterlijk even los van de dagelijkse structuren, al dan niet intens door zorg, werk of andere verplichtingen. Dat Tante Lenie het loskomen van de aarde dit keer zo letterlijk had bedacht, hadden de mannen van te voren niet durven dromen. Misschien ook beter van niet, he Paul.

we klimmen soms naar hogere hoogtes
vanuit een afstand het leven beneden bekijken

In de dagelijkse realiteit zijn we overgeleverd aan de drukte en de haast van de maatschappij. We rennen ons kapot, al dan niet vrijwillig. (Die speedboot was trouwens een betere ervaring van snelheid.) Waarom niet rustig even rondcirkelen op de thermiek. En als er geen mogelijkheid is om op de thermiek te drijven, zoek het dan maar in andere oplossingen:  klimmen naar hogere hoogtes. Puur om het hectische leven even van een ander perspectief te bekijken. Of gewoon letterlijk stilstaan. Stilstaan om van het uitzicht te genieten. Dan besef je vaak pas wat je in huis hebt aan geluk.

rondcirkelen op de thermiek

Waarom hebben wij mensen geen vleugels? Waarom is bij ons een metafoor van belang om ergens energie uit te kunnen halen? Zijn vogels daarom zo fantastisch om naar te kijken… Tante Lenie zorgt in haar programma geregeld voor de aanwezigheid van roofvogels. Zodra zij hun vleugels strekken lijken ze ons mee te nemen in dromen van een betere toekomst. Daar heeft Tante Lenie toch wel over nagedacht. Even meegetrokken worden in de dromen van onbeperkte mogelijkheden. Hoe vet is dat!

jezelf kunnen overgeven aan

Alles gewichtloos alles achter te kunnen laten. Als astronauten zwevend in de lucht. Deze foto laat zien, dat er best wel iets mogelijk is zonder dat we daarvoor vogelzaad en veren hoeven aan te schaffen. We zwenken soms al tjilpend door de storm van het leven.

In het dagelijks leven wil t niet altijd lukken
al glijdend terug op aarde

Helaas wil t in het dagelijkse leven niet altijd zo goed lukken. We mopperen en sjouwen als ware we elke dag de Oostenrijkse heuvels aan het beklimmen zijn. Dan zou je toch willen dat je gedragen werd of dat je werd opgetild door een joekel van een adelaar. Meegevoerd hoog de lucht in. Weg van dat ellendige leventje daar op de grond. Joepie, met de voetjes in de lucht! Een alternatief is de spetterende glijbaan, die al gillend genomen werd. Om vervolgens een moeder -sneller dan haar voeten konden dragen -naar beneden zien te rennen, om daar ontvangen te worden met de woorden “nog een keer, nog een keer”.

Hij, hijg, puf, puf. Deze moeder moet toch nog veel leren over haar kinderen…

gedragen worden door het leven
Dame Etna
spirit of light

Stichting Tante Lenie heeft ons vleugels gegeven. Niet alleen door de fantastische reis naar Oostenrijk, maar des te meer door er te zijn. Haar aandacht, haar liefde en warmte zorgden ervoor dat we weer even terugkwamen in onze dromen. Tante Lenie is als het ware een talisman. Of je nu verblind ben door de sneeuw en haar zonnebril mag lenen of koude handen hebt. Ze is als een zachte fluistering oftewel een spirit of Light.* spirit of Light is de kracht van de opgaande zon, die zorgt voor licht op je pad.

 

elkaars hand gezocht en gevonden

Dan is het na een week weer voorbij. We zijn daar geweest waar de wind ons heeft gebracht. Onze vleugels brachten ons naar hogere hoogtes. We hebben geklommen, kracht gebruikt, maar ook wendbaar en gewichtloos gebleken. We hebben genoten, gedroomd en we zijn vrij geweest, met onze haren in de wind meegezogen door de snelheid van t water. Daar hebben we al alles overboord kunnen gooien en achter ons kunnen laten. We hebben tranen met tuiten gelachen. Gegild als schoolmeisjes, net los van hun ouderlijk gezin. We hebben stilgestaan. De stilte gehoord toen we met gondels de sneeuw opzochten. Elkaars hand vastgehouden…een traan gelaten.

je zorgen meegeven aan de wind

Lieve Tante Lenie. Laat ik voorop stellen dat we ontzettend blij zijn dat we the spirit of light uit het Oosten hebben mogen leren kennen.  Dat we jouw licht elke moment dat het tegenzit even zullen branden en stil blijven staan bij wat jij voor ons betekent. Jij hebt ons tenslotte geleerd dat we best onze vleugels mogen uitslaan. Dat we niet bang hoeven te zijn dat we onze verfomfaaide veren niet meer netjes krijgen. Dat er altijd iemand op je pad komt, die je zal helpen, wil het onverhoopt toch niet zal lukken.

De bagage die jij ons meegaf uit Oostenrijk kunnen we dragen. Zo licht als een veertje. Een veertje dat jij losgetrokken hebt uit je eigen vleugels.

onze beschermengel

Wat je benen kunnen dragen

Hoog geklommen,  daar waar onze benen ons konden dragen.

Tijdens onze reis in Carinthia werden we getrakteerd op allerlei uitdagende en enerverende activiteiten. Je kunt je voorstellen dat er nachten waren, waarin ik de slaap amper kon vatten. De adrenaline verliet vaak pas vroeg in de ochtend mijn lijf, terwijl de enorme hoogtes nog ronddwaalden in mijn gedachten.

Pyramidekogel in Carinthia
De Pyramidekogel  was letterlijk een hoogtepunt. Het enorme gebouw was niet alleen een kunstwerk, maar steeg boven de bossen van Carinthia uit. De opbouw aan de buitenkant, maar ook de spectaculaire glijbaan neerwaarts waren absoluut fotowaardig. Daar waar een neerwaartse spiraal in onze realiteit ongunstig zou zijn, bracht dit spektakel alleen maar lol en vreugde. Terwijl de jeugd klom en gleed kon ik alleen maar zuchten van geluk. De verrukking om de architectonische kant, de overweldiging van hoogtes en uitzichten zorgen voor een positieve stroom door mijn lichaam, waardoor ik vleugels krijg. Toch bezorgde het plateau waar “gevlogen” werd me knikkende knieën. Geen miljoen euro die me daar vanaf zou laten springen. En dat terwijl we toch echt het gevoel hadden dat we konden vliegen…

onze glijbaan neerwaarts, ditmaal met veel vreugde
De ochtenden waren vroeg. De zon kietelde me wakker en alhoewel we door de enorme actiegevoelige dagen best moe waren, hoefde ik geen moeite te doen om me over te geven aan de tinteling van de ochtendzon. Daar waar ik in de realiteit echt moet doseren qua beweging, kregen mijn spieren hier niet eens kans om pijn te doen. De positieve ervaringen stroomden elk moment van de reis door mijn aderen en zorgden voor een allesomvattend gevoel. Een gevoel dat aan me voorbij ging. Dat ik niet kon vangen, maar wel met me meedroeg. En ik hoefde er niet eens moeite voor te doen. Het ging allemaal vanzelf. We voelden ons echte overwinnaars!

Minimondus. Daar waar wij ons reuzen voelen
Minimondus, reptielenzoo, een spannende avonturenklim in een natuurgebied, picknicken aan het water. We deden het zonder enige vorm van nastreven. We golfden als het ware van de ene stroom in de andere. De aangemeerde bootjes straalden rustiek uit, puur door het meedeinen op t water aan de kant. Hier ontstond dan een moment van rust. Intense rust in en buiten ons. Iedereen deinde mee op het ritme van de bootjes, terwijl tante Lenie samen met de vrijwilligers tevreden de situatie in zich opnamen. Hun plan kwam aardig in de goede richting moeten ze gedachte hebben.

en ze zagen dat ’t goed was
Tante Lenie heeft ooit een beslissing genomen haar grenzen te weerleggen met haar stichting. Een reis naar Oostenrijk is niet zomaar een onderneming. Daar is een onderbouwend plan voor nodig en een zeer goede samenwerking vanuit Oostenrijk zelf. Gelukkig klikte de samenwerking met Edgar en Jorien van Velden appartements* zodanig dat er losgelaten kon worden. Samen surften ze op luchtbanden door de wildwaterbaan van gedachten, ideeën en eventuele obstakels.
Hoe mooi is dat! Samen de handen in één slaan met een hoger maatschappelijk doel. De gedachte dat zorgintensieve gezinnen onderdeel van een groter geheel mogen zijn. Een gedachte waardoor je als gezin weer kunt vertrouwen op het gevoel dat er zonder enige twijfel iets op je pad komt, waardoor je leven weer lichtpuntjes krijgt.

tante Lenie met haar “proefkonijnen”
Toen tante Lenie ons belde met de vraag of we mee wilden doen aan dit plan, waren we enthousiast. Een vakantie naar Oostenrijk was een nieuwe weg die we met ons gezin best wilden inslaan. Dat we als “proefkonijnen” zouden mogen fungeren voelden we alleen als een eer. Blijkbaar had tante Lenie veel vertrouwen in ons als gezin.

Wat de vakantie uiteindelijk heeft betekend is eigenlijk niet in woorden uit te drukken. Het is meer dan loslaten. Meer dan herinneringen maken. Het is meer dan voelen, meemaken en bewust worden. Het is letterlijk overgeven aan je “lot”. Je lot om in dit geval mee te mogen op een verwenvakantie vanuit Stichting tante Lenie. Een lot om als uitverkoren gezin intens te mogen genieten van nieuwe uitdagingen zonder je blik te hoeven richten op de realiteit. Het is losmaken uit je dagelijkse omgeving en een berusting te kunnen voelen en te mogen denken: “het is ok!”

Yeah! Loslaten en gaan
Tante Lenie is als beschermengel op ons pad gekomen. In een tijd dat ons bordje overvol was met beschimmelde gebakjes. Door de gezinsvakantie hebben we de kracht en moed gekregen de gebakjes te verwijderen en de bordjes weer op te maken met petitfourtjes. Klein, smaakvol en overzichtelijk, waardoor we stap voor stap ons bordje makkelijker leeg kunnen houden.
Groepsfoto voor het geweldige complex Velden appartements

De sprong in jezelf

Hoofd in de wolken. Voeten op de aarde.

loslaten en jezelf overtreffen

Nog drie stappen was hij verwijderd van die enorme sprong in het diepe.

De betekenis van deze grensoverschrijdende activiteit heeft meer voeten in aarde dan je als lezer kunt voorstellen. Zouden jullie het doen? Zo zonder enige vrees? Een spong van een berg het dal in, zonder ook maar even met je ogen te knipperen.

De betekenis van deze sprong is bijna niet in woorden uit te drukken. Een sprong die weliswaar begeleid wordt door een trainer, maar waarbij je zonder blikken of blozen je los moet maken van elke angst die met hoogte of vastigheid te maken heeft. Drie stappen en gaan…losgetrokken worden van de aarde en meegezogen worden door de thermiek hoog in de lucht. Bungelend aan een parachute met die enorme diepe onder je.
Letterlijk tussen hemel en aarde.

Ik ben een mens van symbolieken. Geen idee waar het vandaag komt, maar de symboliek van gebeurtenissen in het leven kunnen mij een intens, maar alles overrompelend gevoel geven. Een gevoel waarbij de emoties één grote chaos in mijn ziel veroorzaken, maar tevens een bijdrage leveren aan een nieuwe kleur op mijn pallet. Kleuren die mijn tijd hier op aarde de moeite waard maken. Zelfs als het om een kleur gaat, die Paul uitgekozen heeft.

gooi je haren los

Oh wat had ik graag gewild. En ik niet alleen. Daar waar de mannen eerder hadden aangegeven niet zo dol te zijn op dit soort fratsen, gilden wij als ladies in koor: “oh wat gaaf, mogen wij niet in hun plaats!” Onze gastheer Edgar moest wel hartelijk lachen om ons enthousiasme, maar ging niet overstag. Helaas. Blijkbaar kende ons dagelijks leven al genoeg uitdaging en mochten we ons nu tevreden stellen met een wat sturmig karakter in een chique eetgelegenheid en een speedboot die onze haren deed los wapperden in de wind. De mensen uit t dorp hebben het er nu nog over. De betekenis van onze dag had meer iets weg van een schoolreisje van losgeslagen schoolmeiden. Maar man, wat een lol!

Maar goed. Loslaten en springen. Dat is zoveel groter dan jezelf in eerste instantie kunt bedenken. De foto’s spreken boekdelen en mijn gevoel van trots dat Paul voor zichzelf deze verbinding is aangegaan, kan ik amper in deze blog beschrijven. Hij is door deze sprong voorbij gegaan aan zichzelf en zijn hoogtevrees losgelaten. Hoe zinvol is dat in deze fase van zijn leven. Met zijn hoofd in de wolken, om vervolgens de wereld het allerbeste van zichzelf te hebben gegeven. Chapeau!

mijn grote held

Deze blog is de eerste uit een serie, gebaseerd op de ervaringen die mijn gezin en ik hebben opgedaan tijdens de gezinsvakantie in Oostenrijk. Elke onderdeel kent een link naar mijn groei, die ik wil doormaken om meer kleur in mijn leven te ontdekken. Stichting Tante Lenie draagt enorm bij. Dankzij vele sponsors en vrijwilligers.

http://www.stichtingtantelenie.nl

 

 

Beschermengel

Tante Lenie, onze beschermengel

Zomer 2015
Een engel verscheen op ons pad.

Als je-door welke omstandigheid dan ook- even uit het lood geslagen bent, kan er zomaar een beschermengel op je pad komen. Zij neemt je mee aan haar hand en zorgt ervoor dat je weer lichtpuntjes kunt zien op het pad, dat je even kwijt was.

Tante Lenie was en is nog steeds oprecht onze ware beschermengel. Na een heftige periode in ons gezin was de balans, zoals jullie ongetwijfeld weten, ver te zoeken. Ons gezin had al heel wat zware jaren achter de rug, maar de diagnose dat een van de ouders binnen afzienbare tijd een heftige strijd moest gaan leveren, sloeg ons echt uit het lood. We wisten gewoon niet meer waar we het moesten zoeken. Op de automatische piloot leven, was de enigste overlevingsmodus.

En toen was daar tante Lenie. In die zomer van 2015. Vrienden hadden onze naam doorgegeven aan de stichting, die gezellige en uitdagende gezinsvakanties voor gezinnen organiseerde. Tante Lenie stond aan het hoofd van deze stichting. Aan de telefoon hoorden wij al hoe warm en oprecht geïnteresseerd zij was, maar eenmaal thuis in onze woonkamer vulde zij onze harten met liefde en licht. Met oprecht een echte engel!

zorgen en pijntjes meegenomen door de wind

Aan de gezinsvakantie van 2015 hebben wij alleen maar intense herinneringen. Het zorgde voor een stilte in ons. De rust van het bos suste onze pijntjes, de zorgen werden weggeblazen door de wind en de zon verwarmde onze harten. Het werd een plek waar de dagen samensmolten tot momenten van perfecte eenvoud.

Of er opnieuw zo’n plek wordt ontdekt is voor ons een vraag. Ergens in 2016 werden we gebeld door Tante Lenie. Ze wilde in Oostenrijk nieuwe gezinsvakanties opzetten. Of we zin hadden om mee te gaan…in de vorm van een pilotweek. En of we zin hadden! Het zou nog spannend worden of we tegen het voorjaar van 2017 beide conditioneel goed genoeg waren, maar dat mocht de voorbereidende pret niet drukken. Ik hoop dat we met z’n allen komende week een nieuwe locatie gaan ontdekken, waar een stilte van buitenaf ingeruild kan worden voor een stilte van binnenuit. Waar andere gezinnen ook de rust kunnen vinden, die ze weer mee terug nemen op hun kiezelpad thuis. Waar de bordjes geleegd kunnen worden in plaats van volgeschept.

Vol goede moed weer hogerop.

Tante Lenie was onze beschermengel in hectische tijden. De balans is na die zomer van 2015 geregeld nog verstoord geweest. Het is tenslotte onze waarheid. Gelukkig had Tante Lenie onze rugzak die zomer goed gevuld, waardoor we steeds weer ons pad terug wisten te vinden. Dat gevoel hopen we  in Oostenrijk ook te verwezenlijken, zodat we vol goede moed onze tegenslagen weerstand kunnen bieden.

In onze overvolle wereld vol zorgen en verdriet, was daar plotseling een verbinding. Een verbinding in de vorm van een beschermengel Tante Lenie. Een kleine opdonder met een megagroot hart, die zich omringd had met een aantal super lieve vrijwilligers. Hun aandacht en inzet bracht ons als gezin weer dichter bij onszelf.

 

Wij willen Tante Lenie uit het diepst van ons hart bedanken voor deze verbinding.  http://www.stichtingtantelenie.nl

 

Katten gemiauw

Soms mijmer ik over een leven zonder regels en bureaucratie. Dan zou ik een grote camper willen huren om samen met mijn gezin wekenlang door Nederland te trekken, om onbezorgd te genieten van ons prachtige land. Zonder enige vorm van privileges. Wat een luxe zou dat zijn.

Laat ik voorop stellen dat ik voor ons gezin ontzettend blij ben met de privileges, die ik na veel papieren rompslomp heb weten te bemachtigen. We zijn wat dat aangaat best verwend in dit land. Ondanks de vele uren die ik er elk jaar voor moet reserveren. Maar dan heb je wel wat! Al moet ik eerlijk bekennen dat mijn “zorg-vriendinnen” en ik best heel saai zouden willen zijn en een gewoon leven als privilege zouden zien. Hoe gek kan het leven lopen…

om je leven meer kleur te geven moet je soms uren uittrekken

Maar goed. Daarin heeft bijna niemand een keus. Je zult het moeten doen met de kleuren die je aangeboden krijgt, of je wilt of niet. En dan is het wel heerlijk om even weg te dromen bij de gedachte een camper te bemannen en te vluchten van alles wat energie kost. Helaas heb ik geen camper en rondtrekken gaat niet binnen de infrastructuur die wij momenteel binnen ons gezin hebben. Dus zit er niks anders op dan het avontuur op kleinere schaal te gaan opzoeken. En misschien zelfs op de schaal van fantasierijk dagdromen.

Als creatief persoon kan ik aardig de fantasie induiken. Het heeft wel wat inspiratie gekost om uiteindelijk uit de kast te komen, maar mijn denkbeeldige campertje is tot stand gekomen en begonnen aan een toertocht binnen mijn eigen wereld. Dus geen uitgebreide verre reizen zoals mijn liefste vriendinnetje aangaat, maar een toertochtje in mijn creatieve brein, om zo het pallet van mijn nieuwe kleuren te gaan ontdekken. Een miniatuurtje in actie…Tenslotte ben ik ook zo groot niet.

Miniatuurtje in actie

Het heeft wat voeten in aarde gehad, maar als rasecht creatief persoon duurde het gewoonweg even om mijn dromen echt te laten worden. Pas toen ik diep in mijn ziel geraakt werd, zorgde de passie ervoor dat de camper op volle toeren kon draaien. Toen was het voor mij niet meer zo moeilijk om lef te tonen. Ineens wist ik wat ik wilde.

Schrijven, schilderen, lezen en zingen. Vier ontzettend belangrijke elementen die zich diep verstopt hadden in mijn binnenste kamertje. Weggeduwd door de omstandigheden, waar we als gezin niet om gevraagd hadden. De bureaucratie om alles op de rit te krijgen kostte me teveel energie om toe te geven aan de drang tot nieuwe avonturen. De kast bleef al die tijd gesloten.
Een telefoontje van mijn vader deed het slot rammelen. Een berichtje om een wijkkoor te beginnen zorgde voor een kleine opening, waar ik de bladmuziek voorzichtig doorheen kon aanpakken. Om uiteindelijk zoveel lef te tonen dat een voorgesteld duet met een soulmate een regelrechte tornado van ademhaling teweeg bracht, die de kastdeuren van mijn gesloten ziel open deed barsten.

Nu ik dan eindelijk uit de kast gekomen ben, is het hek van de dam. Ik lijk wel meegezogen te worden door de tornado van passie voor mijn creatieve elementen. Niet alleen het zingen, maar ook het schilderen heb ik weer opgepakt. De workshop in Breda, eerder beschreven in een blog (kleur bekennen in Breda) zorgde voor de broodnodige inspiratie.

nieuwe creatie geïnspireerd door workshop Marianne Y Naerebout

Het maakt niet uit of er daadwerkelijks iets gecreëerd wordt, de verwondering voor mijn nieuwe kleurrijke leven zorgt voor tevredenheid en zelfvertrouwen.

Mijn toertocht met mijn campertje door mijn creatieve brein heeft een stevige basis weten te leggen. Mijn angst voor falen lijkt even op de reservebank te zitten. Een leesclub is gerealiseerd en ook de plannen om een echte campertocht door Nederland te gaan doen, komen steeds vaker bovendrijven. Totale vrijheid om een weg te volgen, die ik eerder niet kende. Halleluja!

Binnenkort trap ik af met het kattenduet van Rossini. Geen makkelijk begin, maar wel een nieuw avontuur, gevoed door wilskracht, passie en een hoop zelfvertrouwen. En wat past er nou beter bij mij als vrouw, dan ergens een stevig potje kunnen miauwen.

kattenduet Rossini

(Meer weten over dit bekende kattenduet, klik de link aan)

Op mijn pootjes terecht

Mijn oogkleppen gooi ik af…

Een fantastische ansichtkaart gevonden in het rek van de Hema

…en ik schrijf jullie vanuit mijn hart.

Toen ik begon met deze blog was ik nog erg puur gericht op het leegmaken van mijn hoofd. Daarnaast was ik gefocust op het ontvangen van reacties. Ik wilde graag een publiek ontmoeten, dat me zou ondersteunen, maar vooral zou waarderen. Gaandeweg ontstond pas de berusting, dat schrijven gewoon een onderdeel van mij was, met of zonder publiek. Schrijven als het maken van een film, opgebouwd zonder vastomlijnde verwachtingen. Tikken omdat ik weer eens enorm hard om mezelf had mogen lachen en dat wilde delen.

toekomstig beeld van mijn sportende vriendinnen/ ansichtkaart Hema

Met trillende handen schrijf ik tegenwoordig. Trillend, omdat ik nog heel moeilijk kan loslaten wat ik zo graag dicht bij me had: vaste structuren en ideeën zoals het volgens mij zou moeten gaan. Toch tikken mijn handen de woorden weg en gooien tevens de structuren over boord: het leven laat zich niet leiden.
Het zijn de doodnormale dingen, waarmee ik mijn honger naar schrijven kan stillen. Een treffende ansichtkaart uit een rek trekken, een maffe foto van mezelf, de belevenissen uit mijn leesclub, schilderkunsten, een enorm walgelijk foto van een recept uit mijn detoxkuur of een toekomstbeeld creëren van mijn sportende vriendinnen. Ik heb overduidelijk voelsprieten voor de wonderen van het leven.

gevoelig voor de gekke sprongen in het leven

Ik ben gek, creatief, humoristisch, maar vooral enorm begaan met de wereld om me heen. Ik voel de liefde om over mensen te schrijven. Wil de kleinste ontwikkelingen beschrijven, benoemen, beleven. Met een notitieboekje in de nacht vang ik de mooiste gedachten. Hoe komt het toch dat ik chronisch slaaptekort heb…
Dat ik tevens steeds bewuster wordt van mijn eigen gave, is een nieuwe sensatie die ik voel. Ik hoef me bij het schrijven niet meer af te vragen of ik er blij van word. Mijn rode kop, tintelende huid en kloppende hart zeggen me genoeg. Mijn kinderen vragen zich geregeld af, wie die blijde mevrouw is achter de computer.

Toch is die ruimte er niet altijd. Ik kan zo geïnspireerd zijn en toch niet tot de kern van het verhaal komen. Mijn vingers slaan de verkeerde toetsen aan en een stijfheid maakt zich meester van me. Dan zit er maar één ding op en dat is stoppen. Toegeven aan mijn writers block en blij zijn met al die bijzondere verhalen, die wel al uit mijn handen zijn gekomen. Die bewustwording is wat mij betreft de sleutel tot aarden. Zonder enige poespas, gewoon blij zijn met jezelf.

En hoera! Blij ben ik tegenwoordig met mezelf. Wat voel ik een enorme roze ballon in me opstijgen. Het is zoveel beter dan dat klaaglied dat ik jarenlang gezongen heb. En waarom? Pure tijdsverspilling. Ik kan er niks anders van maken. Jarenlang mijn energie gestoken in allerlei cognitieve hoogstandjes om maar te bewijzen hoe waardevol ik was. Om uiteindelijk te eindigen in een verhaal waar ik een blog over zou kunnen schrijven.

Begin bij jezelf werd vaker tegen mij gezegd. Wat kon ik boos worden om zo’n onnozele opmerking. Ik zag het niet. Ik voelde het niet. Mijn oude energie zorgde voor een bepaalde frustratie, waardoor ik niet op een vriendelijke manier naar mezelf kon kijken. Dus blokkeerde ik mezelf en miauwde vrolijk verder. Een krolse kat is er volgens mij niks bij. Al komen die wel altijd op hun pootjes terecht.

alles komt op zijn pootjes terecht

Wat dat aangaat heb ik een voorbeeld genomen aan die krolse kat. Vaker mijn voeten uit mijn harde schoenen wurmen en los gaan in de omgewoelde aarde, waar ik uit volle borst een liedje van verlangen zing.

“Why run? It’s there. You’ll get there”

zij is niet meer

Wie haar stem van leven hoort
in t vroegst van de dag
op knarsend grint
van kleine witte steentjes,
als de ochtenddauw
verwarmend met
haar nieuwe energie,
in hemelse kleurenpracht
in geurende bloesemknop
achterin haar geliefde tuin.

Wie haar stem van leven hoort
in de zwoelte van de avond
in zachte ademhaling
van gerimpelde schoonheid,
krachtig geleefd leven
op t ritme van elk seizoen.

Zal de stem des levens missen
van levenslichtend voorjaar
tot liefdevolle zomergloed

Zij is niet meer.

.

Verbeelding als kompas

Jij liet de aarde los, zonder dat je veren had. Wat had je metaforisch graag kunnen vliegen: dromend van een betere toekomst. Gedreven door dat ene hoopvolle medicijn. Het mocht helaas niet zo zijn.
Nu ben je vrij als een vogel, daarboven hoog in de lucht. Rondcirkelend op de thermiek om ons van een afstandje te bekijken…

Soms kunnen we alleen maar buigen voor het leven.

Soms kan ik zo overvallen worden door de machteloosheid van het leven. Zo ook vandaag. Een van de kinderen met een energiestofwisselingsziekte heeft de aarde losgelaten. Dan is er voor mij maar één plek waar ik wil zijn: de natuur met zijn prachtige elementen. Bomen en stilte is wat mij betreft een perfecte combinatie om rust te vinden. Om gedachten en verdriet mee te laten waaien met de wind. Om de machteloosheid uit mijn innerlijk te laten verdrijven. Maar ook om stil te staan bij het verdriet, waar ook ter wereld.

Verbeelding is voor mij op dit soort momenten de kompas van het leven. Van logica blijft toch niks meer over.

Liefde….
verscheurd door verdriet. We vinden troost bij elkaar.
als duizend armen omhelzen