Abrahammetje

Proficiat! Mijn trouwe Feyenoordaanhanger. Mijn oude Rotterdammertje en mijn liefste maatje. Wie had dat op 13 maart 2015 gedacht? Dat jij toch je 50e verjaardag zou halen en in Rotterdam met je gezin nieuwe herinneringen kon maken. Tenslotte liggen jouw roots in deze prachtige omgeving. Zo zie je maar dat je nooit verder moet kijken dan een dag lang is.

Roots…

 

 

 

 

 

 

De immuuntherapie die in januari 2016 ingezet werd heeft jou veel kwaliteit van leven gegeven. Dankzij deze laatste ontwikkeling hebben we ontzettend mooie en uitdagende momenten gekend. En daar genieten we elke dag een beetje meer van.

Deze vakantie vierden we jouw 50e verjaardag in Rotterdam. Geen toestanden, maar rustig opgaan in de voor jou zo bekende omgeving, was je diepste wens. Natuurlijk kregen bepaalde gebouwen een ereplekje op de foto!

Voordat we je op 8 augustus echt konden plagen met de bijnaam Abrahammetje, vierden we de verjaardag van onze dochter met een uitgebreid tuinfeest. Je had heel nadrukkelijk te kennen gegeven dat deze dag alleen voor jouw Puck zou zijn! Toch kreeg je dat weekend op een ludieke manier onder de neus gewreven dat het toch echt bijzonder was dat ook jij je Abraham zag. Vrienden schroomden niet om de kamer vol te hangen met bewerkte foto’s en alhoewel jij helemaal geen fan bent van verjaardag vieren schoot je toch stiekem vol bij het leuke aanzicht.

Een van de bewerkte foto’s
Mijmeren bij paal 50

 

 

 

 

 

 

Jouw geboortedag in Rotterdam stond in het teken van het nummer 50. Onze kinderen zochten zich wezenloos in die grote stad, maar uiteindelijk hebben we toch mooi in totaal 300 jaren bij elkaar gesprokkeld.

Na een onvergetelijke logeerpartij in de Kubuswoningen van Piet Blom kwamen we afgemat, maar voldaan thuis. De brievenbus lag vol met toepasselijke kaarten en bij het zien van de vele geweldige foto’s kon ik niets anders doen dan een blog wijden aan jou.

 

 

 

 

Lieve Abraham. Wat nu rest zijn fantastische herinneringen en een groot stuk Limburgse vlaai. Jouw 50e verjaardag heeft de aandacht gehad die het verdiende zonder al te veel uitbundige taferelen. Met een dikke knipoog zullen we de mosterd serveren bij de bitterballen en toosten met een goed glas bier.

Proost! Niet op die 50e verjaardag, maar wel op het leven!

Proost!
Geniet van elke dag!

 

Pfff…doseren

Weet je wat nou zo gek is? Veel te vertellen hebben en toch niet weten wat ik jullie wil melden. Welke boodschap wil ik met deze blog uitdragen?

Surfen op de golven van het leven

De vele indrukken van afgelopen dagen verdringen zich in mijn hoofd. Het lijkt de laatste uren wel een waar slagveld: elke indruk wil zich als haantje de voorste bekend maken om zeker te zijn van een plekje in mijn blog. Ik probeer mijn indrukken langzaam maar zeker te ordenen en me bewust te worden van datgene wat ik jullie wil vertellen. Dat we afgelopen dagen een fantastische tijd hebben gehad is één ding dat zeker is, dus wie weet kan ik dat gevoel stap voor stap aan jullie overbrengen.

de kubuswoningen van Piet Blom

Gisteravond zijn we thuis gekomen. De eerste was draaide de nacht al door en mijn bed rook toch net even wat meer vertrouwd dan de bedden in Stayokay. Toch is ons logeeradres een schot in de roos geweest. Door open te staan voor anders dan anders, zijn we beland op een plek waar jong en oud zich door elkaar beweegt. Waar jongeren uit andere landen elkaar treffen en gezinnen tegen een betaalbaar tarief op een centrale plek in de stad kunnen overnachten. Aan het gezamenlijk ontbijtbuffet kom je tijd tekort. De vele verschillende talen vliegen je om de oren en het gemêleerd gezelschap is een weerspiegeling van hoe een vakantie in Nederland ook kan zijn.

We sliepen twee nachten in de kubuswoningen van Piet Blom, midden in de stad Rotterdam met uitzicht op de prachtige markthal en de oude Laurenskerk. Tenminste dat was het plan. Wisten wij veel dat de pijler, waar de kubus op rustte ook gebruikt werd om te slapen. Missie “anders” liep hierdoor een beetje in de soep. Onze bedden stonden toevallig ook in de pijler en dus sliepen we gewoon recht toe, recht aan. Stiekem wel echt een teleurstelling. Wat hadden we ons verheugd op de scheve muren en ramen. In gedachten hadden we ons al volledig ingesteld op scheerlijnen en haringen om de boel vast te zetten. Echter, de realiteit was wat ontnuchterend. Zeker toen we een blik mochten werpen in de kijkkubus. De muren en ramen zijn weliswaar scheef, maar de bedden staan natuurlijk gewoon recht. Hoe maf is het om te zien hoe een woonkubus gerealiseerd is. Lijkt me een uitdaging waard!

De centrale plek en de ligging vanuit de gedachte van Piet Blom om een klein dorp midden in een grote stad te maken, maakte veel goed. De kneuterigheid van alle kubuswoningen bij elkaar zorgde voor een heel veilig idee in de grote stad Rotterdam.Ik heb dan ook besloten dat deze plek absoluut heeft bijgedragen aan weer een moment dat ons leven zo waardevol maakt.

 

 

 

 

 

Want waardevol is ons leven. De verschillende hindernissen die op ons pad kwamen hebben ons creatief gemaakt. Voor veel activiteiten hebben we alternatieven bedacht, zonder ook maar te hebben gemopperd. Door de momenten te pakken bleef de zon schijnen, ook al plensde het van de regen. Want ook dat is Nederland. Wisselvallig en nooit vertrouwen op buienradar. Onze regenjassen die we meegenomen hadden lagen dan ook braaf te wachten op onze logeerplek, terwijl we met z’n vijfjes een poging deden om onder 1 paraplu te kruipen. Ach wat, dat beetje regen dat speciaal viel op de 50e geboortedag van Paul deed ons niks. De Spido waarmee we door de haven van Rotterdam voeren was overdekt en ook het zicht vanuit de Euromast viel absoluut niet in het water. De helderheid van een zonnige dag zou weliswaar werken als een vergrootglas, maar door onze creatieve kijk konden we heel wat meer zien, dan een ander zou denken.

En daar gaat het kennelijk in het leven om. Kijken vanuit je eigen blik, zonder het te laten vertroebelen door wat dan ook. Gewoon “doen” is onze nieuwe motto! Er is namelijk altijd wel iets te bedenken waarom je het niet zou doen. Waarom niet drie dagen eerder richting schoonouders, waar altijd extra bedden klaarstaan waar we kunnen logeren. Waarom niet genieten van de mogelijkheid om een familiemoment in te lassen, als wij vanuit het Zuiden aanwezig zijn. Waarom niet de sprinter pakken naar Amsterdam, ook als er toevallig honderdduizend extra man aanwezig zijn voor de Amsterdam Parade. Waarom niet die 4 extra kaartjes voor de Johan Cruijffschaal aannemen, zodat je met 6 man sterk van je eigen familie het moment kunt beleven in de Kuip. Waarom niet tussen de vele Japanners ook toerist spelen en stiekem heel erg genieten van een indrukwekkend stukje Nederland. Het zijn van die voorbeelden die deze vakantie maakte tot wat hij was.

Elk jaar weer is de geboorteplek van mijn partner de ideale basis om wat extra leuke uitdagingen te creëren. Waar de polders heerlijke gebieden zijn om te wandelen. Waar nog zonder enig probleem bramen geplukt kunnen worden. Waar de mannen hand in hand staan en meebrullen met het lijflied van Feyenoord. Waar de meeuwen rondvliegen en het zilte zout van de zee blijft plakken aan je huid. Waar we uren kunnen borrelen onder het genot van een versgebakken visje en waar ik de ene na de andere persoonlijke opdracht kan afstrepen. Waar het gewoon DOEN is, zonder beperking.

Het waren misschien wel de meest intensieve dagen ooit deze vakantie. Maar man wat was het leuk! De indrukken blijven tollen in mijn hoofd, want dat beetje wat ik nu los geschreven heb is slechts een punt van de ijsberg. In praktisch alles wat ik zie, doe of beleef schuilt een flonkering. En het is amper tegen te houden. Zelfs het meest normale wordt speciaal als de vonk daadwerkelijk overspringt. En hoewel ik dan best moe ben, druist dat gevoel in tegen de enorme adrenaline die op dat moment giert door mijn lijf. Tot de volgende dag…Pff. doseren, wist ik maar hoe dat moest.

Proost!

 

 

 

 

 

Astrid Antonisse is een gemeenschappelijke vriendin. Zij is een dagje meegegaan in Rotterdam en heeft sommige foto’s gemaakt. 

Zitten aan een zee van tijd

Bron: goeiezin.com

Sinds ik de kaartjes van goeiezin.com cadeau kreeg, geef ik mezelf elke ochtend een spreuk.

En verdomd! Wat ben ik een geluksvogel. Het gebeurde gewoon: uit de serie kaartjes van goeiezin.com trok ik dus bovenstaande tekst. Waar ik het eerder misschien wel wist, maar niet zag, werd ik me bewust van een enorm rijkdom. Ik had gewoon een vakantie aan zee. Aan een zee van tijd.

Bron: goeiezin.com

Die ochtend werden mijn ogen geopend. En waar het eerder mistig was, klaarde de lucht op en werd het helder in mijn hoofd. Ik begreep ineens waarom ik zo kalm was gebleven toen die teek zoveel schade aan mijn enkel aangericht bleek te hebben. Dat ik niet in paniek raakte van de inwendige ontwikkeling van bloeddorstige bacteriën. Geen zoveelste pechmoment, maar een bewustwording van de eerste orde. Blijkbaar kun je alles maar beter met liefde bekijken.

bron: goeiezin.com

Nog voor ik al popelend stond te zwaaien met een lijst van uitgezochte activiteiten, liet een minuscuul beestje me letterlijk stilstaan bij mezelf. Daar waar ik na de laatste bestralingen alweer aan het trainen was voor een marathon van activiteiten, werd ik op mijn plaats gezet en kon ik het gaan doen met twee antibioticakuren.

Er zat niks anders op dan mezelf te laten verwennen. Het lijstje vol activiteiten heb ik ritueel verbrand om samen met de kinderen marshmallows te roosteren boven het knapperende vuur.  Waar ik al jaren droom van een vakantie all-inclusive, leef ik dus gewoon elke dag in een eigen paradijs. Van drie fantastische koks, die hun hand niet omdraaien voor de meest heerlijke gerechten en lekkernijen tot verschillende rijkdommen in onze tuin, waar ik vanuit mijn felgekleurde hangmat van kan genieten.

Bron: goeiezin.com

Onze eerste week was daarmee verrassend. Ik ben bijna dankbaar voor het gevalletje teek. Geen doorgedraaide checkmomenten van een uitvoerige bucketlist, maar doodgewoon tot rust komen in een omgeving waar ik half niet wist hoe gelukmakend die is. Weelderige bramenstruiken en prachtige magnolia’s die als ware rijkdommen uit onze struik tevoorschijn komen. Kleine komkommertjes en trostomaatjes die hun weg dankzij de frisse regenval weten te vinden. Verhalen van jongste om van te genieten. Overdonderd worden door de kracht van foto’s, gemaakt door de ogen van oudste. Late avonden met chips en cocktails.

Bron: goeiezin.com

All-inclusive, dankzij mijn eigen prachtige gezin. Dankzij het moeten loslaten en achterover durven leunen van me and mijzelf.

 

 

 

elkaar lekker natspuiten

Waar ik de vakantie weer wilde volstoppen, krijgt het nu meer een karakter van hoe een vakantie bedoeld is: zitten aan een zee van tijd, een fiets met bloemetjes, een boom vol slakken, eigen bramen in de tuin, een concert van tuinmussen, koken uit een pot met voorbeelden, uitgeput in slaap vallen bij iemand op schoot, collages knippen uit oude tijdschriften, voorlezen, lachen, kriebelen, autowassen en elkaar natspuiten met de straal, inzepen met het overgebleven sop en genieten van een indoor picknick op de mat in de kamer.

Al luierend in mijn hangmat – hij is echt favoriet- geniet ik van het geschommel. De deining maakt me rustig en mijn ademhaling verruilt zijn hoge snelle karakter voor een langzaam tevreden buikgevoel. Weg gejakker. Geen nastreven van bijzondere en uitdagende momenten: die vallen vanzelf in mijn schoot, sinds ik bewust uitgestrekt lig aan die zee van tijd.

Lak aan de maatschappij waarin we rennen, draven en vliegen. Die bol staat van het elkaar voortdurend op alle gebied willen overtreffen. Nou, daarin staan we met stip op nummer één. Durf dat maar eens te overtreffen! Ik raad het niemand aan. Ook staan we niet meer stil om van het uitzicht te genieten, citeerde Loesje al ooit. Geen minuut mag verspild worden. Dacht ik ook jaren… Zelfs na die akelige diagnoses rende ik nog harder. Ik wilde nog meer doen, want stel je voor dat de tijd ineens zou stoppen.

Dan had ik niet meer gelachen. Onze druiven niet zien kleuren. Mijn eigen stad niet kunnen ontdekken. Geen gekleurde lampionnen zien dansen op ons terras. De gekste kookopdrachten niet kunnen proeven. Niet weten hoe gek onze bekjes zouden weerspiegelen op de selfies.
Zo simpel kan een vakantie zijn. De kleinste gekkigheden kunnen de meeste ontspanning geven. Kunnen een vakantie maken tot één waar onze kinderen jaren later ook nog over spreken: we hoefden eindelijk niks van mama.

Bron: goeiezin.com

Ja! Ik ga het absoluut ANDERS doen in deze vakantie: ik laat het niets gebeuren.

P.s. de kaartjes zijn ontworpen door goeiezin.com. Een echte aanrader om iemand cadeau te doen. https://www.facebook.com/Goeiezin/

Adelante rules

Wat denken jullie nou? Natuurlijk wappert de adelante vlag fier aan de voorgevel van ons huis.

Na een indrukwekkende diploma-uitreiking kreeg oudste haar welverdiende deelcertificaten en een vlag van Adelante. Ze heeft dan wel geen volledig diploma, maar geslaagd is ze zeker en daar hoort het uithangen van de vlag van haar eigen school, wat mij betreft bij.

Dat niet iedereen daar zo over denkt, kwam ik pas vorige week te weten, tijdens een van de meest spannende momenten van het laatste jaar. Terwijl de schoolverlaters zich nerveus door de mondelingen heen sloegen, bracht ik mijn tijd door met een moeder. In mijn onwetendheid ging ik er klakkeloos vanuit dat alle leerlingen van Adelante met zichtbare trots hun vlag zouden ophangen, zodra ze geslaagd zouden zijn.

Dus niet. Tijdens het gesprek kwam duidelijk naar voren dat de meesten heel resoluut waren in hun mening: die vlag werd echt niet uitgehangen! Ze schaamden zich voor het feit dat ze onderwijs op een speciale school moesten volgen. Hun ervaringen waren dan ook niet mals: rolstoelers werden benaderd als zwakzinnigen, terwijl de meeste doodgewoon een volwaardig diploma behaalden met een doorstroom naar MBO of Havo. Dat ze volgens “de maatschappij” behoorden tot “dat soort mensen”…deed ze pijn. En terecht! Leerlingen van Adelante zijn niet dat soort mensen, dat afhankelijk is van taxivervoer, dat met rolstoelen door het leven moet en weinig meer dan een beetje dagbesteding nodig heeft. Nee, het zijn kanjers met meerdere talenten. Dat ze toevallig uit verschillende streken komen, maakt ze taxigebonden. Mijn voorstel is dan ook om op Adelante te komen kijken en kennis te maken met deze kanjers.

kennis is een gouden regel

Adelante heeft zich in de loop van afgelopen jaren zeer positief ontwikkeld. Het oude Fransicusoord had als mytylschool een hele andere status, dan Adelante nu als kinderrevalidatiecentrum heeft. En alhoewel er veel meer openheid is door media, ouders, literatuur en participatie met de reguliere buurtscholen, de mens heeft toch een bepaald beeld. Een beeld dat moeilijk te veranderen is als je niet open staat voor meer kennis en kennismaking. Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook niet stond te popelen, toen wij 6 jaar geleden op ontdekkingstocht gingen op deze school. De onbekendheid maakte onzeker en bevorderde het acceptatieproces niet.

Nu, 6 jaar later zijn we meer dan dankbaar dat we ons toen zo open durfden te stellen voor de mogelijkheden van deze school. De kennismaking met de leermogelijkheden, revalidatieartsen, docenten en zeker niet op de laatste plaats de leerlingen, heeft ons leven zoveel rijker gemaakt.

Kanjers staan sterk in hun eigen talent

Onze kinderen zijn kanjers! Hun lichamelijke ontwikkeling is niet zozeer de grootste beperking. Geen rolstoel, geen spalken en geen spasmen. Des te meer zorgt de minder ontwikkelde linkerhersenhelft, de onevenwichtigheid in hun hormoonhuishouding en hun sociaal-emotionele beperking voor problemen, waardoor ze het tempo op regulier onderwijs doodgewoon niet kunnen volgen. Hoe hard ze ook zouden rennen, de eindstreep zouden ze nooit op de normale manier halen.
Daarom zijn wij des te blij met alle resultaten, die Adelante wel heeft behaald met onze kinderen: de jongste leest me vol enthousiasme voor. We trekken er gewoon een half uur langer voor uit. Zijn schrift? Het zou niet onderdoen aan dat van huisartsen en wie zijn tuin in orde wil hebben, hoeft maar een jaar of 5 te wachten tot jongste vol passie zijn praktische vaardigheden bij je komt uitproberen. Hee, als je echt iets wilt, zal je geduld moeten hebben.

Dan onze middelste kanjer. Zowaar een echt talent als het op plannen en discipline aankomt. Doorzetten en niet opgeven heeft haar verder gebracht dan ze zelf ooit had verwacht. Waar ze op regulier zich het apezuur werkte zonder prestatie, wordt ze nu beloond met zicht op een heus diploma. Iets waar onze oudste nooit echt zin in heeft gehad: studeren, leren, plannen en vooral discipline staat niet in haar woordenboek.

Oudste ziet het leven als één groot feest. Haar vrolijkheid neemt je mee op andere paden dan waar je in eerste instantie zou belanden. Hoe spannend is dat… Nu ze haar levenspad vult met deelcertificaten en mensen die haar in de praktijk ondersteunen, weten wij als ouders één ding zeker: Adelante haalt het beste uit de kinderen. En daar proosten wij op!

wij proosten op Adelante

En daarom wappert de Adelante vlag fier aan de gevel van ons huis. Geen schaamte, maar een diep gevoel van overwinning. En dat gevoel willen wij dan ook delen met iedereen uit de buurt. En heb je zin om ons levenskader te ontdekken? Wij staan altijd open voor nieuwe kennismakingen!

examenperikelen

Oudste heeft vandaag haar laatste mondeling. Vanmiddag horen we of ze alle drie haar deelcertificaten heeft gehaald.

11:00
Stilte. Examens. Een briefje hangt op de deuren van t Adelante college te Houthem. Oudste dochter mag zich melden. Aanwezig! Ze mag zich voorbereiden op haar laatste mondeling. Geen tikkende vingers, homeopathische middeltjes of sporen van onzekerheid. Het laatste examen voor haar, maar ook voor ons. Oudste volgt haar onderwijs op de mytylschool te Houthem en doet staatsexamen.

11:03
Stilte. Alleen het tikken van mijn vingers op het scherm van mijn IPad klinkt zachtjes in de ruimte, waar de ouders moeten wachten. Ik ben alleen dit keer. Oudste wacht in haar eigen lokaal, samen met een hele club van haar klasgenoten. Ze amuseren zich kostelijk totdat ze geroepen worden. Puberaal en zenuwachtig gelach klinkt door tot op de gang.

11:30
Stilte. Nog steeds. Voetstappen van personeel. Van examinatoren die komen en gaan. Die vlug tussen de bedrijven door een groot stuk echte Limburgse vlaai meepikken. Tenslotte vertoeven de mensen uit het hoge noorden een aantal dagen bij ons in het zuiden. Daar mag (mis)gebruik van gemaakt worden. Elektronisch gesuis van rolstoelers, waar leerlingen hun gang naar dat kleine zweterige examenhokje mee berijden. Geklets. Omdat het nu nog mag. Het moment dat ze zichzelf mogen bewijzen komt snel genoeg.
Bij mij als wachtende moeder tikt de tijd niet snel genoeg. Ondanks de koele bries, stijgt mijn temperatuur met de minuut en alsof klotsende oksel nog niet genoeg zijn, loopt mijn hoofd ook nog rood aan. Pff. Even de boel afkoelen.

11:35
Oudste is nog steeds niet geroepen. Terwijl ik druk bezig ben om mijn zenuwen in deze blog te verwerken, komen er berichtjes binnen. Nieuwsgierig als ik ben, verbind mezelf met de WIFI. Tenslotte wacht ik ook nog vol ongeduld op antwoord van Wendy van Dijk, herself. Helaas. Ik ben niet beroemd genoeg. Ik mag het doen met manlief, die me mooie blogresultaten doorseint: 130 personen gemiddeld per dag. Geen hoogstaande resultaten, maar voor een simpel Zuid-Limburgs meisje doe ik het toch maar allemaal.

11:36
Docenten lopen langs. Verbaasd om mij al tikkend achter mijn IPad aan te treffen. Deuren gaan open en dicht. De koele bries is welkom en blaast al mijn aantekeningen over de vloer. Ach, een beetje beweging op z’n tijd is niet verkeerd. Mijn slapende bilspier maakt zo te merken overuren.
Terwijl ik met een verhit hoofd mijn blaadjes van de grond raap, zie ik in mijn ooghoeken de achterkant van mijn dochter voorbij lopen. “Hee, succes” hoor ik mezelf roepen.

11:42
Het grote wachten is begonnen. Een kleine aanwijzing tijdens haar voorbereiding is geen overbodige luxe. Oudste heeft de neiging om de voorbereidingen niet al te serieus te nemen. Teksten kunnen zomaar ongelezen voor haar blijven liggen. “wist ik veel…” Deze spontane actie van een van de begeleiders is dus hartverwarmend welkom.
Loslaten en laten gaan. Ervaringen laten het me zien. Oudste is 16, maar oh zo heerlijk jong in doen en laten. Daarom mag ze een extra jaar rijpen op Adelante. Tenslotte is er nog zoveel meer te leren dan alleen op het gebied van Engels en Nederlands.

11:58
Nog twee minuten te gaan. Ik sprak met één van de examinatoren over het boek, dat naast me op de tafel lag. Lezen verbind. Kon ik dat oudste maar eens duidelijk maken. Met pijn en moeite las ze haar laatste boek de avond voor de deadline uit. Meneer de examinator kijkt ondertussen op zijn horloge: tijd om een mondeling af te nemen. Slik…zou zomaar van oudste kunnen zijn.

12:05
Waarom duurt wachten zo lang. Ik kan niks zien. Weet dus niet of oudste al gehaald is. Mijn maag maakt overuren. De spanning is te snijden. Emotioneel word ik van de gedachte dat oudste zomaar een nieuwe mijlpaal zal halen. Het boek dat ik meegenomen had om de tijd te doden, ligt onaangetast naast me. Geen woord dat ik nu kan onthouden. Mijn hart klopt zo hard, dat ik mezelf amper kan horen denken, laat staan een boek kan lezen. Adem in…adem uit…pff is die yoga toch ergens goed voor.

12:22
Honger. Oh dat is het nare gevoel in mijn maag. Het rommelt zo hard, dat ik beschamend naar het briefje “stilte examens” kijk. De geur van versgebakken broodjes en vlaai vliegt in een vleug voorbij. Helaas valt dit lekkers mij niet ten deel. Hopelijk schiet het op bij oudste. Kunnen wij ook eten: broodjes en vlaai, mmmm.

12:30
Een enorme druk maakt me duidelijk dat er ook nog geplast moet worden. De detoxsapjes doen goed hun werk, maar zin om van mijn vertrouwde plekje weg te gaan, heb ik niet. Net op tijd terug. Daar is oudste. Nog steeds een grimas op haar gezicht, maar ook blij en opgelucht dat het voorbij is.

Samen rijden we naar huis, waar de tafel al gedekt is. We kunnen zo aanschuiven. Ondanks dat ik niet zeker weet of oudste voor alle drie de examens geslaagd is, haal ik versgebakken pruimenvlaai. Afgelopen jaar was op zoveel terreinen zwaar, dat ik hoe dan ook enorm trots ben op oudste.

Om 16:30 komt het verlossende telefoontje. Niet alleen de mondelingen tellen mee, maar ook de schriftelijke examens die oudste eerder dit jaar heeft gemaakt zorgen voor het eindresultaat. Rekenen en Nederlands heeft oudste in haar pocket. Komend jaar heeft ze ruimschoots de tijd om zich te richten op het vakgebied Engels. Daar lukte het op één puntje na niet.

De vlag mag uit! Twee van de drie deelcertificaten is een resultaat om te vieren. Om haar te een hart onder de riem te steken, boeken we maar een uitgebreide vakantie naar Great Britain, waar we haar inzetten als personal guide, zodat ze geheel voorbereid het komende schooljaar aan het vak Engels kan beginnen.

50 tinten groen

De stof geeft een gloed op een manier die ik nog nooit zo ervaren heb. Ik kijk in de spiegel en zie mijn gezicht zacht worden, mijn ogen glinsteren en mijn haar opwarmen. Mijn nek is omwikkeld door een gouden doek.

de beschreven gouden doek

Vorige week was ik bij Sasja Langen. Een inspirerend persoon op het gebied van kleur, kleding en accessoires. Wil je “tot in de puntjes” verzorgd worden, dan ben je bij haar op het juiste adres.
Mijn kijk op mezelf was onzeker geworden. Lange tijd geen ruimte om nieuwe ervaringen toe te laten. Mijn persoonlijkheid, mijn stijl, mijn kleur. Ik was het kwijt.

Gelukkig kwam er ruimte voor verwondering. Mijn veranderde kijk op de wereld bood me een mogelijkheid om Sasja te leren kennen. Daar waar ze bij mij in de buurt woont, kwamen we eerst niet verder dan groeten. Door mijn vastgeroeste kijk op mezelf, durfde ik de stap niet te zetten om te onderzoeken of zij voor mij waardevol zou kunnen zijn.

En waardevol, dat is ze absoluut. Mijn hervonden zekerheid zorgde ervoor dat de stap naar Sasja als Stylist en kleurenkenner veel makkelijker werd. Een kennismaking met een persoon als Sasja is één die al lang op mijn wensenlijst stond. En dan te bedenken dat ze al jaren bij me om de hoek woont…

vele tinten groen

Sasja weet echt veel van kleur. Het lijkt namelijk zo simpel om jezelf de juiste kleuren toe te eigenen, maar niets is minder waar. Mijn ogen vielen bijna uit mijn oogkas bij de ontdekking dat er warempel wel zo’n 50 tinten groen bestaan.

een middag kleur bekennen

Zo moeilijk, om de juiste tint te vinden. Zo magisch, wat de juiste kleur met jezelf doet. Je voelt je ineens een ander mens. Het klopt gewoon allemaal. De kleurenanalyse die ik mezelf cadeau had gedaan zorgde voor een confrontatie met mezelf. Mijn eigen blik in de spiegel is al altijd een dingetje, maar vandaag toverde Sasja daar als het ware een gouden gloed overheen. De meest overeenkomstige doek zorgt voor de beste match. Hierdoor kon ik mezelf overgeven aan de kundigheid van Sasja. Door de juiste kleuren bij me om te hangen, voelde ik een magische streling over mijn gezicht. Mijn haar warmde op, mijn ogen begonnen te tintelen en ook mijn huid werd één met de doek. Fascinerend om dit zo mee te maken. Ik heb deze middag echt kleur bekend.

Dankzij de blik van Sasja weet ik zeker dat ik mijn dagen voortaan beter kan beginnen, aangezien ik met de juiste kleuren ook de mooiste weerspiegeling in mijn eigen blik kan waarnemen. Wellicht zorgen die 50 tinten groen wel voor een sensuelere blik dan ik ooit zelf heb gezien.

Sasja is niet alleen kundig als het op kleuren aankomt. Elf jaar geleden is ze begonnen als personal shopper en stylist. Haar enorme drive en interesse in meer dan alleen kleur en kleding is de reden dat klanten komen en blijven terugkomen. Door de jaren heen heeft ze een mooie klantenkring opgebouwd. Dat ze nu in haar eigen winkel “Tot in de puntjes” haar klanten mag ontvangen is een droom die ze toch maar mooi heeft waargemaakt. Voor haar een fantastische moment, maar ook voor mij: wat is er leuker dan lekker te mogen shoppen op een plek waar ik me thuis voel.

Sasja voor haar winkel

 

 

 

 

 

 

een stralend spiegelbeeld

Niets liever dan klanten op een natuurlijke manier adviseren” is haar motto. Zodra je ook de drempel overstapt en haar knusse en warme winkel binnenloopt is het goed. Het lijkt alsof er een warme deken over je heen valt, ondanks de verzachtende koelte van de airco. Je kunt je als klant aan haar overgeven en voelt meteen dat je door haar vriendelijkheid, maar ook deskundigheid buiten je comfortzone durft te stappen. Juist die aanpak zorgt voor een stralende weerspiegeling bij de klant. En ik kan het weten…zodra ik voor de spiegel stond met mijn nieuwste creatie begon de zon te stralen. Of was het mijn spiegelbeeld…

mijn persoonlijke kleurenpaspoort

Dat ze inspirerend is, bleek wel uit een waardevolle middag bij haar in de winkel. De kleurenanalyse bevestigde dat ik overduidelijk een herfsttype ben en gaf me een sterker gevoel om mijn kledingkast nog eens grondig onder handen te nemen. Bepaalde warme herfsttinten hoorden al bij mij, maar de ontdekking dat ik ook nog nieuwe kleuren zou kunnen dragen, was een verrassing. Na een uurtje bedolven te zijn onder verschillende kleuren doeken, kreeg ik een kleurenpaspoort, waarmee ik mezelf de kans gaf de grens naar de modewereld over te steken. Geen wintertype, geen zomertype, maar een overduidelijk herfsttype. Dat er zo af en toe een kleur uit de lentecollectie bij me past heeft te maken met de twee-eenheid van herfst en lente. Zomer en winter zullen nooit bij me matchen. Het maakt me flets en grauw.

moodbord gebaseerd op mijn kleuren

Op aanraden van Sasja maakte ik ook een moodbord. Hierdoor kreeg ik nog meer inzicht in de juiste tinten, maar ook in de stijl waardoor ik me steeds meer op mijn gemak voel. Overduidelijk een natuurmens, die het liefst in olijfgroene truien door een berg gevallen bladeren banjert, genietend van een kop kaneelthee.

Een bijzonder ontmoeting dus. Eén waarmee ik mijn levensavontuur gekleurd kan vervolgen. De drive, enthousiasme en deskundigheid hebben al meer mensen geïnspireerd. Haar facebookpagina knalt bijna uit elkaar en ook haar winkeltje in Waubach is een graag bezochte plek. En niet alleen door klanten. Ook de leerlingen van het Arcuscollege mochten een specifieke kleurenanalyse uitvoeren, met Sasja als gastdocent. Tenslotte leren ze het meest in de praktijk en daar draagt ze graag aan bij.

Sasja blijft dromen, net als ik. Door deze ervaring met mijn 50 tinten groen ben ik weer een stap dichter bij mezelf gekomen. Door Sasja toe te laten in mijn comfortzone heb ik voor mezelf de droom waar gemaakt om erbuiten te durven treden en op mijn gemak, maar zeker tot in de puntjes door het leven te kunnen stappen.

Ook eens een kleurenanalyse laten doen? Of gewoon eens gezellig winkelen in een knusse en deskundige omgeving? 

Sasja Langen, Tot in de puntjes
Kerkstraat 18, Landgraaf/Waubach

https://www.facebook.com/Tot-in-de-puntjes-373564112665807/

 

 

Kikvorsperspectief

Sinds kort weet ik het. Ik ben anders en doe het anders. Maar ik geniet. Niet alleen mijn perspectief op het leven heb ik aangepast, maar ook de manier waarop ik met mijn blog wil omgaan. Niets liever dan een heleboel liefde de wereld inblazen…

 

 

 

 

 

 

Daar waar ik gefocust was op zekerheden op losse schroeven, steek ik nu in op de zekerheden die mij een bijzonder nieuw perspectief bieden, binnen het leven.
Mijn partner heeft het me geleerd: niet blijven hangen in één en hetzelfde perspectief. Stel jezelf kwetsbaar op en durf open te staan voor meerder perspectieven. En jawel hoor, het werkt. Elke dag bekijk ik de momenten vanuit het perspectief dat goed past. Niet alleen mijn eigen gevoel speelt daarbij een rol, maar ook de sterkte van mijn denkbeeldige bril. Daarmee is het leven zoveel makkelijker geworden, ondanks de kiezels die ik in mijn sandalen blijf voelen. Overigens zijn die met één schop eruit te keilen.

Wat ik ook eruit gekeild heb, is mijn ideaalbeeld. Dat is mee verschrompeld, daar op de bestralingstafel. De confrontatie heeft me doen beseffen dat niet alleen de sprookjesachtige momenten je kunnen inspireren, maar dat ook zwarte magie een inspiratiebron voor het leven kan zijn.

bekijk de wereld vanuit een ander perspectief

Toch wil ik me niet meer laten voeden door mijn kostganger. Dat nietige celletje mag dan weliswaar lastig op te voeden zijn, maar bepaalt nog niet hoe ik mijn leven vorm wil geven. En warempel, mijn partner gaat ook nog gelijk krijgen met dat positief denken van hem: door jezelf zo op een andere manier te voeden, lijken deuren zoveel makkelijker open te gaan. Ineens zie ik mensen, die voorheen onzichtbaar waren. Krijgen mijn blogs meer inhoud, weet ik de juiste personen te ontmoeten en durf ik mezelf op de beste plek te zetten. Maar ik zie ook bloemen met bijzondere kleuren, luister naar muziekstukken die me laten huilen, lees ik boeken die me leiden naar een volgende punt. Het is echt ongelooflijk hoe het kan werken: inspiratiebronnen waarmee ik me op de juiste manier kan voeden, zonder last van mijn maag te hebben.

wonderbaarlijk…

De wereld is ineens de wereld niet meer. Daar waar ik door een grijze mist heen banjerde, bekijk ik nu in vogelperspectief of kikvorsperspectief de wereld alsof het niks is. Het lijkt wel alsof mijn tentakels me nog bewuster maken van de bijzonderheden in deze wereld. Een opmerking van één van de kinderen, onze druivenstruik met zijn volle uitgroei, de groenteplantjes van de AH, een compliment dat ik ontvang, een kaartje, een wandeling. Van de meeste kleine dingen word ik gelukkig.

Gelukkig zijn. Ik ben het. Daar ben ik me steeds meer bewust van. Jaren heb ik erbij stil gestaan. Ik was er altijd zo nadrukkelijk mee bezig. Mijn weg stippelde ik uit tot het kleinste detail. Niks liet ik aan het toeval over… Laat het nou toevallig zo zijn, dat er niks uit te stippelen is. Dat er iets op je pad komt, waar je mee verder wandelt of over struikelt. Je kunt het omarmen of van je wegduwen. Kijk maar wat je gelukkig maakt.

wat maakt je gelukkig?

Daarom een nieuw perspectief. Heerlijk om de wereld zo te mogen bekijken, maar ook om te beschrijven. Liggend op je rug, op hoge hoogtes of als een klein kind door je hurken. De laatste tijd moest ik verdomd vaak uitkijken of ik niet ergens in de schapenpoep lag met mijn kont. Het is echt een wonderbaarlijke uitdaging om het leven zo eens te bekijken. Je zult ontdekken dat het geluk zoveel verschillende gezichten heeft. Een mooie bewustwording om mee in te steken bij mijn volgende blog.

Mijn leven kent vele gezichten. Ook zo benieuwd hoe ze eruit zien?

een paar van mijn gezichten…

sociale verwikkelingen

Aan onze kinderen zie je weinig tot niets, maar vrienden maken is een enorm struikelblok.

Vrienden maken is überhaupt lastig. Laat staan je vrienden behouden. Voor kinderen met een beperking binnen de sociaal-emotionele ontwikkeling is het hebben en onderhouden van vriendschappen een grijs gebied, waar niks concreets voor te bedenken is.

Heb je problemen met je voeten, dan heb je de keus om je eigen aangepaste schoenen te laten maken. Krijg je problemen met je ogen, heeft de opticien een haarscherpe oplossing, afgewerkt met een montuur naar keus. Met één knip van je vinger is het probleem opgelost.

Wat zou ik graag een winkel tegenkomen, waar vrienden netjes geordend in schappen lagen. Geëtiketteerd met een keurmerk en een scala aan bijbehorende ingrediënten. Het zou voor onze kinderen wel even tijd kosten om alle etiketjes door te nemen, maar er was in elk geval een oplossing voor het probleem.

Anders zijn is gecompliceerd. Voor jezelf, maar al helemaal voor de ander. Hoe graag we ook willen integreren, zolang er geen zichtbare gebruiksaanwijzing te koop is waarop we kunnen varen, is het maken van vrienden een hopeloze zaak. Imperfectie, in de ogen van de ander blijft een moeilijk item om mee om te gaan. Anders zijn in welke hoedanigheid dan ook, blijft een zoektocht, waar energie ingestoken dient te worden.

Nou hebben onze kinderen op een paar gave orthopedische schoenen na geen zichtbare beperkingen, waardoor anderen gillend de benen zouden kunnen nemen. Waardoor anderen niet bij ons over de drempel zouden durven stappen. Toch ervaren we dagelijks hoe hoog de drempel toch is om onze wereld binnen te stappen, zeker nu alle drie onze kinderen kennis hebben gemaakt met de onzekerheden van de puberteit.

Pubers schamen zich, ongeacht of de ander anders is. Problemen worden groter getrokken en vriendschappen staan op losse schroeven, aangezien de ontwikkelingslijnen pieken en dalen gaan vertonen, waardoor interesses en ideeën niet meer parallel lopen. Voor een normaal mens al lastig in te schatten, laat staan voor een kind dat een beperking heeft binnen het sociaal-emotionele gebied.

En zo hadden we, met twee gevoelige pubers in huis, niet één maar twee brandjes te blussen. En aangezien de ene brandhaard al aardig aan het smeulen was geweest kon ik op stel en sprong nog met groot materieel uitrukken om de zaak te redden. Voor zover je iets kunt redden in zaken, waar wij als volwassenen al vaak geen vat op hebben. Vriendschappen…pff. Het knaagt hier en daar, met af en toe een scheur.

En al helemaal bij puberende meiden. Toch brak mijn hart toen ik wederom kennis maakte met mijn afhankelijke dochter op het gebied van vriendschappen. Daar waar ze stoer oogt en heel zelfstandig de boel probeert te regelen, mocht ik na veel doorvragen een kijkje nemen in haar app verleden. De botheid van de sociale media viel meteen op. Verwikkelingen, waarin ik als volwassen persoon ook de draad zou kwijtraken en helemaal als er in dat grijze gebied een beperking op de loer ligt.

Vanochtend heb ik haar traan weggeveegd. Haar openheid omarmt en met grote trots haar ergste pijn erkent. De pijn van het isolement, van grofweg buitengesloten worden in de wereld die toch al zo moeilijk te betreden is voor haar. Haar pijn kan ik helaas niet wegnemen. Ik kan er alleen voor zorgen dat er lichtbakens ontstaan, waardoor het grijze gebied, zowel voor haar als voor de ander in de toekomst wat toegankelijker wordt.

 

Onze kinderen hebben Albright syndroom. Een syndroom met meerdere beperkingen. Echter de achterstand op sociaal-emotioneel gebied is het meest moeilijke, aangezien het niet zichtbaar is en dus vaak niet te grijpen.

Bea’s wereld…

welkom Bea op mijn blog

Schrijf! Beleef! Inspirerend mijn nieuwe blog in.

Je kent het vast wel: een artikel of een boek, geschreven door een krachtig persoon waar je voor jezelf veel steun aan ervaart. Dagen blijf je ermee bezig en keer op keer laat je de woorden tot je doordringen, totdat je het intens hebt doorleefd.

Ik kan me er echt aan overgeven, me er door laten leiden. Verrast, verbaasd, maar vooral geïnspireerd door de manier waarop mensen hun gedachten, emoties en meningen een plekje durven te geven. Vaak in een blog, maar ook als columnist in een krant of tijdschrift. Het zijn voor mij cadeautjes om deze woorden tot me te nemen.

Zo zijn de woorden van mijn gast van vandaag ook echte eyeopeners. Via mijn eigen blog belandde ik afgelopen periode op beahaarwereldje.blogspot.nl. Een toepasselijke naam voor een vrouw, die graag blogt over de dingen in haar leven, die haar bezighouden. Een blog waar kracht uitspreekt en positiviteit. Waar je om kan lachen, bewondering voor kunt opbrengen, maar waar je vooral bij wilt terugkomen. Nieuwsgierig naar wat ze nu weer allemaal beleeft.

Bea Dankelman. Een vrouw met power, maar ook met een verhaal. Naast haar lieve vriend Dennis en haar ondeugende zoon Mike van 8 jaar draagt zij haar overleden dochtertje als een engel op haar schouder. Haar gezin is haar alles en inspireert haar tot het intens genieten van elke nieuwe dag. Dochtertje Patricia wiens jonge leventje verbroken werd door een noodlottig ongeval is de drijvende kracht in haar. Letterlijk, want Patricia zorgt voor een warm vuurtje in haar hart.

Als ik de lovende en lieve reacties op haar facebookaccount zie verschijnen, ben ik trots op Bea. Ze vertelt geregeld over haar familie, die haar ontzettend tot steun is in tijden van onzekerheid en verdriet. Die verbondenheid maakt hun speciaal. Toch is er één iemand, naast haar gezin, die ze absoluut niet zou willen missen in haar leven. Een inspirerend persoon, wiens ontmoeting al 25 geleden heeft plaatsgevonden. Een persoon waarmee Bea heerlijk kan kletsen, kan lachen en ongegeneerd sarcastisch het leven kan benaderen. Zonder die humor en zonder de steun van haar liefste vriendin, zou Bea als een blad aan de boom zijn weggeblazen. Door deze enorme steunpilaar heeft Bea heel wat stormpjes kunnen overwinnen.

Facebook en Twitter bestonden een aantal jaren geleden nog niet. Ontmoetingen vonden in het echte leven plaats en als er werk gezocht moest worden, ging vader praten met de plaatselijke burgemeester. Meestal wist hij wel ergens een adresje…

Bea laat zien dat ze van deze tijd is. Ze maakt één groot avontuur van haar belevenissen, ook daar waar ze graag weer wil werken. Door gebruik te maken van netwerken als Linkedln komt ze steeds een stukje verder in haar plannen. Overal verschijnt haar blog, gericht op het vinden van werk, maar vooral ook omdat ze de mening en adviezen van de ander zo van belang vindt. Niks is haar te veel en met de meest positieve energie van de wereld grijpt ze alles met beide handen aan. Het UWV is een trouwe gesprekspartner en dat Bea plannen heeft voor de toekomst steekt ze niet onder stoelen of banken, al laat ze ons best zweten in haar blogs, want de inhoud van haar plannen houdt ze nog even voor zichzelf.

Chapeau Bea! Nog geen handjes kunnen schudden, geen life gesprekken kunnen voeren, elkaar nog niet recht in de ogen hebben kunnen kijken. Toch zou ik je met oprecht mijn digitale soulmate willen noemen. Nergens voel ik zoveel verbondenheid met een vreemde als bij sommige van mijn facebookvrienden. Mensen zijn oprecht geïnteresseerd en niet alleen op papier. Bij Bea heb ik in de praktijk al veel creatieve liefde mogen ervaren.

Met veel ongeduld kijk ik dan ook uit naar haar volgende avontuur. Een fantastisch avontuur als het gaat om een bijzondere dag: Wereldlichtjesdag. Een dag waar ouders van overleden kinderen samenkomen om elkaar te ontmoeten in herkenning, verdriet en begrip.

Laten we blijven schrijven. Laten we blijven beleven. Ook als het even moeilijk is. Het licht van de kaarsjes op Wereldlichtjesdag zullen hopelijk gaan branden in de woonplaats, waar Bea haar dochter zo moet missen. Ze zullen flikkeren en ons moed geven om elkaar op welke manier dan ook te blijven inspireren. Dank Bea voor jou bijdrage hierin.

Dank je wel Bea voor je inspiratie

Wil je je ook laten inspireren door de wereld van Bea, klik dan op de link, die je naar haar blog zal leiden. Bea haar wereldje

Verbeeldingskracht

“Hoe gaat het met jou?”  Wat zal ik zeggen…Ik laat de afgelopen weken veel aan mijn verbeelding over. Daar ben ik goed in en het helpt me door deze fase heen, aangezien de realiteit me nog niet gunstig gezind is.

living my own adventure…

De slag om kanker leidde mij als passioneel kriebelaar van woorden, let op Woordkriebels, naar het opzetten van een blog. Ik wilde mijn woorden niet alleen gebruiken om tegenslagen om te schrijven naar positieve uitdagingen, maar nog veel meer om mijn leven in kaart te brengen en op zoek te gaan naar mijn eigen avonturen. Living my own adventure werd mijn lijfspreuk.

De kanker bracht mij op het idee om een soort van levenslijst te maken. Niks origineels, maar voor mij een grote stap in een nieuwe richting. Ik baalde er al jaren van dat ik niet wist hoe ik mezelf weer op de voorgrond kon krijgen en zie daar, in kanker vond ik de oplossing. Het had natuurlijk makkelijker en minder pijnlijker gekund, maar als vrouw van het extreme grensverleggen, past dit dan wel weer bij me. Blijkbaar zit er meer avontuur in me, dan ik me ooit had kunnen verbeelden.

Ik mocht me vaker niks verbeelden. Vooral niet naast mijn schoenen gaan lopen of flaneren met je neus omhoog in de wind. Een slechter advies had ik niet kunnen opvolgen. Verbeelding is fantastisch! Alle kinderen doen het en leven daardoor in een wonderbaarlijke fantasie, waarin alles mogelijk is. En dat terwijl wij als volwassenen hoofdschuddend tegen de grauwheid moeten aankijken, omdat we het verbeelden verleerd zijn.

Stel je toch eens voor dat dit niet was gebeurd. Stel je voor dat onze wereld veel minder grauw zou zijn, maar gevuld met passionele kleuren en wonderbaarlijke vormen en fantasieën. Stel je dit nou gewoon eens voor! Meer kun je niet doen. Een betere wereld is lastig te creëren, maar het je verbeelden is best een overkomelijke opdracht.

ook deze trap is het beklimmen waard

Voor mij trouwens een makkie: ik doe niets liever dan dromen in een wereld waarin alles mogelijk is. Van prinsen op witte paarden tot toverstokjes en goede feeën. Nu ik twee weken na de laatste bestraling nog vaak gevloerd op mijn zwarte sofa lig, komt die gave me ontzettend goed van pas. Hoe heerlijk is het om me te kunnen verbeelden dat ik de hele wereld aan kan.
Het opknappen wil nog niet zo lukken in de realiteit, dus moet er grover geschut komen om mijn wensen en dromen beetje karakter te kunnen geven. Tenslotte wil ik jullie niet blij wil maken met een dode mus. Daar waar ik woorden beloof, kunnen de daden moeilijk achterblijven. Die 500 trappen zijn weliswaar een lat te hoog, maar in mijn verbeelding klim ik als jonge geit die trappen makkelijk op. Nu nog even oefenen en jullie zien het ook echt gebeuren!

het Noorderlicht tegemoet…

Hoe geweldig kan het zijn om je dromen en wensen een hoofdrol te geven in je eigen beelddenken.

Van een glijdend avontuur over de zwarte piste tot de grote verwondering van het Noorderlicht. Schrijfster Suzanne Vermeer voerde me al mee in haar prachtige boeken. Daar waande ik me, liggend op mijn zwarte sofa, als volleerd skiester de zwarte piste af om vervolgens ontzettend te kunnen genieten van de après-ski in de armen van een bruinverbrande skiehunk. Proost! Daar waar ik in de realiteit amper aan wijn verknocht ben, word ik hier dronken van geluk, omdat mijn verbeelding mij meeneemt naar het meest onmogelijke.

Van zonnebrillen en zomerse jurkjes tot privéjets naar exotische oorden. Van een boeking naar de kunstbeurs in New York tot een All-inclusive resort, waar ik in de watten wordt gelegd en volkomen tot mezelf kan komen, zonder ook maar één stap in die richting te hoeven zetten. Het zit allemaal in mijn hoofd. In mijn persoonlijke suite van Miss Verbeelding, die me zonder pardon overal naar toe kan brengen. Met één knip met mijn vinger…Hoe zalig is dat! En dat in tegenstelling tot Miss Logica, die volgens haar mentor Albert Einstein, mij slechts van punt A naar punt B zou kunnen brengen.

laat maar komen die luxe van verbeelding

Nu ben ik absoluut geen Albert Einstein, maar wel een creatief genie. Ik nodig Miss Verbeelding voorlopig even uit als vaste logé en maak het mezelf makkelijk. Ook dat kan in een periode, waarin de realiteit even niet zo makkelijk is. Ik laat me verrassen, elke dag weer en daar waar ik “ja” zeg, zeg ik wellicht de volgende dag “nee”.

Ook dat kan in mijn verbeelding! Hoe heerlijk is dat om even te ontsnappen aan de zorgen van dit moment. Ik versnipper ze gewoon door de papiermachine en maak er confetti van. Ik strooi ze al zingende en dansend op de tonen van The Beatles door mijn kamer en verslind de ene cocktail na de andere. Of met mijn koptelefoon op, me in één van de studio’s van Hilversum te durven wanen om daar mijn eerste, maar oh zo begeerde single op te nemen. Om vervolgens hooggehakt de rode loper te bewandelen om mezelf te mogen aanschouwen in My Fair Lady. Knipogend en flirtend naar de paparazzi.

zachtjes tikt de regen…

En als het even een dagje regent? Dan kruip ik gezellig met een kop thee onder mijn eigen paraplu. Doe ik net alsof de druppels ritmisch op mijn hoofd vallen en zing keihard door de kamer mee met Rob de Nijs “zachtjes tikt de regen op het zolderraam.”

De verbeeldingskracht is een slimheid van mij. Het is me gegeven en ik heb het teruggevonden. De saaiheid van herstellen is met mijn verbeeldingskracht een stuk aangenamer geworden. Ik nodig u graag uit voor een middagje fantasie bij mij op de bank. Tenslotte moet je jezelf nooit te serieus nemen.