Verloren ritmes

Toen ik op 21 augustus 2017 de deur uitliep bij Dr. Jie in Zuyderland Sittard behoorde ik blij te zijn. Ik was 10 minuten geleden schoon verklaard en alle reden om mijn blijdschap van de daken te juichen.

Dat heeft zeggen en schrijven één hele week geduurd. Het ging al vrij snel mis. Ik voelde me door de woorden van Dr. Jie namelijk vogelvrij verklaard. Vanaf dit moment kon het namelijk twee kanten op: de goede of de foute. Bij de goede kant zou ik me elke 3 maanden laten controleren zonder enig zicht op een nieuwe klier, bij de foute kant kreeg ik definitief te horen dat ik hoe dan ook nooit meer genezen zou kunnen worden.

Het gebeurde dan ook al vrij snel dat ik bang werd. De angst voor kanker greep me letterlijk bij de keel: ik kreeg klachten, die zich ophoopten in de slokdarm. Slikken ging bijna niet meer: ik kreeg de emoties niet meer weggeslikt. Ik begon te hoesten. Mijn lijf wilde niks liever dan de overvloed aan ellende eruit gooien. En aangezien dat niet ging door een enorme blokkade bleef alle ellende zwemmen in mijn maag.

Na een uitvoerig gesprek met de huisarts (twee maanden na de laatste controle) besloot zij dat het tijd was om actie te ondernemen. Angst hebben is weliswaar een hele normale en gezonde reactie op het doorleven van kanker, maar bij mij nam de angst de regie over in mijn leven. Mijn lijf deed niks meer dan pijn ondervinden en mijn lichamelijk, maar ook geestelijk functioneren stagneerde.

Dat niet iedereen angst heeft na kanker blijkt uit de ervaringen die mijn man heeft. Ook hij doorleeft kanker en zonder dat hij ooit kan genezen leeft hij zijn leven, zonder één moment bang te zijn om grip te verliezen op het leven. Godzijdank zou ik bijna zeggen: hij is mijn voelspriet in de afgelopen periode. Hij heeft de stap naar de huisarts voor me doorgezet. Hij heeft me letterlijk bij de hand genomen en me naar het spreekuur van onze huisarts genomen.

De angst heeft niet alleen onzekerheid gebracht, maar ook nieuwe wegen en vriendschappen. Ik leer al vrij snel dat er diep in mijzelf van alles speelde. Echter, ik had het opgeborgen en door standje overleven geen notie meer ervan genomen. Door veel te mediteren lukt het me steeds dieper bij mezelf te komen. Het zijn soms wonderbaarlijke ervaringen, die gepaard gaan met het loskomen van veel boosheid en verdriet. Ik laat de tranen maar gaan, ik hoest me vervolgens de longen uit het lijf en geef me over aan de moeheid die vrij komt. Onder het genot van de warmte van een infrarood lamp gun ik me de komende tijd elk moment dat nodig is om me terug te trekken. Had ik het maar eerder gedaan, hoor ik een stemmetje in mijn hoofd  zeggen.

Vluchten en wegrennen van de situatie blijkt maar weer eens onzinnig. Wat heb ik toch veel gedaan om niet te hoeven nadenken over wat ons de afgelopen jaren allemaal overkomen is. Ik rende, vluchtte en vergat stil te staan bij mezelf. Het zou teveel oproepen, waar ik niet aan toe durfde te geven. Toen ik de stap nam om alle ervaringen te verwerken in een boek begon het gedonder. Ik gaf eindelijk toe aan alles, waar ik nooit voor mezelf aan toe was gekomen.

Het boek is klaar, maar staat in de wachtkamer rustig te wachten tot ik weer fit genoeg ben om de puntjes op de -i- te zetten. Mijn lijf is uitgeput en mijn geest compleet verstoord. Kanker heeft mijn ritmes doen verliezen, waardoor het evenwicht zoek is. Dankzij Paul en mijn nieuwe huisarts ga ik komende tijd aan de slag met een revalidatietraject, waarbij een team van deskundigen me stapje voor stapje weer terugzetten in het leven waar ik thuis hoor. Bij mijn gezin en bij mezelf.

Jansen&Janssen-Coffee&More

Ik had de eer om bij de officiële opening te zijn van een nieuw koffiezaakje in Dr. Poelsstraat 15 te Heerlen. Henny en Mischa wil ik als inwoner van Heerlen welkom heten en succes wensen bij hun nieuwe ondernemerschap.

 

Paul Coelho beschreef in zijn beroemde boek “De Alchemist” al, dat het hele universum samen spant zodra jij duidelijk maakt als je graag iets wilt. Dat hebben Henny Lemaire-Janssen en Mischa Jansen geweten, toen ze gekscherend tijdens een handbalwedstrijd tegen elkaar uitspraken dat een zaak beginnen wel iets was, dat ze graag wilden.

Henny bakt alles zelf

Je droom najagen. Ik weet er alles van. En ik niet alleen. Tegenwoordig is het najagen van een droom hét grote gebod. Waarbij we ons wel moeten blijven afvragen hoe reëel het nastreven van een droom in het leven op dat moment is.
Ook Henny had al langer de droom om haar eigen zaak te beginnen. Toch nam ze haar tijd en durfde in de periode dat haar kinderen klein waren te aarzelen. Ze wist dat de tijd niet rijp was en besloot van de werkzaamheden te blijven genieten die ze toen had: door haar ervaring als kok belandde ze in verschillende restaurants. Haar idealisme was alleen mogelijk door de werkelijkheid te blijven zien zoals hij was: koken haar beroep, bakken een passionele hobby. Totdat de jonge, maar enthousiaste Mischa haar idealisme op de juiste waarde wist te schatten. Haar rechterhand in de zaak is nog zo jong, dat hij als leidinggevende voorlopig geen alcohol gaat schenken.

Mischa bij zijn paradepaardje

Jong zijn is gelukkig hot en geen beperking. Jonge mensen hebben de beste ideeën als het op ondernemen aankomt. Dat bleek ook wel toen Mischa kritisch de wereld in zich opnam en scherp voor een koffiezaak koos. Niet alleen zijn eigen passie voor koffie dreef hem, maar ook de wereldse ontwikkeling op het gebied van verschillende smaken was een absolute pré. Voor Henny viel toen ook alles op haar plek: niet alleen was het beginnen van een eigen zaak een droom, ook haar grote passie van bakken bleek ineens prima in het plan te passen.

Kopje Peeze

Na maanden van hard werken: taarten moesten uitgeprobeerd worden, veilingen afgelopen, internet afgestruind, lactosevrije en allergene producten zorgvuldig geselecteerd, werd het concept Jansen&Janssen- Coffee & More! steeds duidelijker. In samenwerking met Streetwise* werden Henny en Mischa ingewijd in de wereld van het ondernemerschap. Een locatie werd gevonden, een ondernemingsplan geschreven en hun gedachten en ideeën kregen steeds meer concrete vormen. De koffiebeurs in Amsterdam werd de ultieme plek waar urenlang geroken, geproefd en uitgeprobeerd werd. Unaniem kozen ze voor het merk Peeze. En ik kan niets anders dan beamen dat de koffie, zoals ik hem geproefd heb een echte aanrader is. Overigens zijn de theedrinkers ook van harte welkom, want naast koffie staat Coffee&More ook garant voor een heerlijk kopje thee.

Elkaar ontmoeten

Een dag voor de officiële opening nam ik rustig de tijd om met Henny en Mischa te praten. Niet alleen het product moet je leren kennen, wil je er op een goede manier over kunnen schrijven, ook de mens achter de zaak wilde ik in alle rust in me opnemen. En ondanks de drukte voor de opening heb ik geen van beide kunnen betrappen op zenuwachtig gedrag of stress. Samen met hun familie willen ze niets liever dan spreken van een ideaal. Een ideaal voor de stad Heerlen, waar de vergrijzing en dus ook de eenzaamheid een grote rol speelt. En natuurlijk blijft Jansen&Janssen-Coffee&More! een plek waar brood verdiend moet worden, nog meer staan ze in de startblokken om Heerlen een plek te bieden waar familie, huiselijkheid en rust een grote verbinding kent. Waar mensen een moment van adempauze ervaren. De geur van koffiebonen, de versgebakken creaties die al lonkend in de vitrine staan, of de hartige producten: ze zullen je over doen geven aan de stilte van dat moment. Geen gehaast, maar een koffie- of lunchpauze met de puurheid van ingrediënten, die je lijf en geest goed doen. En is er toch geen moment van rust, dan krijg je de versgebakken producten gewoon mee.

Jansen &Janssen, coffee & More! is een droom, die Henny al vroeg met de paplepel kreeg ingegoten. Met tranen in haar ogen van trots, erkent Henny dat het een groot gemis is dat vader Janssen dit prachtige moment niet meer heeft mogen meemaken. Hij heeft zijn dochter en ook zijn kleinkinderen absoluut besmet met de passie om met natuurlijke ingrediënten de meest smaakvolle producten te maken. Henny kan dan ook niets anders doen dan haar vaders naam Janssen verweven in de zaak. Naast die van haar schoonzoon Mischa, die ook Jansen heet, maar dan met slechts één -s-

Henny met zoon en dochter

Alhoewel Henny en Mischa samen de zaak gaan runnen staat de hele familie als een grote steun achter hun. Zoon Robin is de bedenker van de visitekaartjes, het logo en de flyers. Dochter Rafke kent de weg op de social media en ook hun website* is een weerspiegeling van deskundigheid en passie voor ondernemen. Een aanrader om eens een kijkje op te nemen! Dochter Marit is als vriendin van Mischa de grote rechterhand, maar ook op het gebied van management in de Horeca een talent. Als eerstejaars schreef ze zonder enige moeite mee aan het ondernemingsplan. Roger, de man van Henny heeft zich als een echte Bob de Bouwer ontpopt en de locatie omgebouwd tot een prachtig geheel.

gedicht dat pronkt in de zaak

Het heeft allemaal zijn vruchten afgeworpen. De samenwerking is uniek. Familie was heel duidelijk ook één van de woorden die Henny en Mischa verwerkt wilden hebben in het gedicht, dat ik met veel liefde voor de zaak  heb gemaakt.

Vol trots is zaterdag het lint doorgeknipt in aanwezigheid van wethouder Martin de Beer. De eerste taartjes geproefd, de gasten van koffie of thee voorzien: het concept muzikaal geïntroduceerd. En alhoewel Heerlen best al wat koffiezaakjes heeft, ben ik ervan overtuigd dat Coffee & More absoluut iets unieks te bieden heeft. Na de eerste hap in de keuze die ik had gemaakt, voelde ik de tinteling op mijn tong. Een verwondering over deze hemelse smaak viel me ten dele. Het feit dat Heerlen dit zaakje erbij heeft gekregen zal geen goed doen aan mijn gewicht, maar zoals de trouwe volger weet leven we maar één keer en dus doen we het goed! Niet alleen de taarten zijn homemade, zelfs de koekjes bij de koffie gaven dat zaligmakend huiselijk gevoel. Iets waar ik als drukbezette moeder alleen maar naar kan smachten.

En dan de keus aan verschillende soorten decafé is een verademing. Eindelijk een zaak waar ik zonder hartkloppingen uit een heel leger aan koffiesmaken kan kiezen! Voor de echte koffiedrinkers is het hele assortiment natuurlijk ook gewoon met cafeïne te krijgen. En geen zin in iets zoets? Dan is die gezonde salade, dat fraai belegde brood of die verse soep een uitdaging om aan te gaan.

Durf te twijfelen. Geniet van het moment en geef je over aan je dromen of idealen, als de tijd rijp is. Dat hebben Henny en Mischa gedaan en nu is het onze beurt! Denk niet meteen de waarheid te kennen en een oordeel te vellen. Je doet jezelf hiermee echt tekort. Houd meerdere visies open en durf af te wijken van de bekendheid van zaakjes midden in het centrum, ook al zijn ze favoriet. Durf de stap te wagen en af te wijken van het bekende pad. Ontdek de wat minder drukke straatjes in Heerlen en verwonder je over de kracht van nieuwe ondernemers. Zij helpen Heerlen weer gastvrij te maken.

Ik heb de stap gewaagd en heb Heerlen van een andere kant leren kennen. De verwondering die Jansen &Janssen- coffee & More! bij me opriep, deed de rustige Dr. Poelsstraat schitteren in de stralen van de zon.

Ik ga voorlopig afwijken van het bekende pad, gewapend met een goed boek onder mijn arm, om mezelf te trakteren op een moment van rust, nippend aan een decafé, bij Jansen &Janssen, coffee & more!

 

*website: https://www.jansen-janssen-koffie.nl
* Streetwise: stichting Streetwise, voor ondernemers die vooruit willen.

Dromen nastreven

Het is gelukt! een voor mijn doen redelijk scherp artikel met een beetje zelfspot. En dat in 500 woorden. Toch is het schrijven voor een magazine nog even niet aan mij besteed.

Welke droom zou je diep in je hart nastreven? Ik ben me bewust van de impact die deze vraag op me heeft. Hij staat al vrij lang bovenaan mijn bucketlist. Maar nu ik ook voor de keus sta om antwoord te geven op deze vraag, slaat het angstzweet toe.

Een droom nastreven. Het lijkt zo aanlokkelijk, ware het niet dat ik een groot trauma bij me draag. Een diepgewortelde angst om te moeten presteren. Zodra ik ook maar aan mijn water voel dat er ergens een kans opduikt om mijn droom te verwezenlijken, word ik een regelrechte muts. Mijn maag draait nog net niet om, mijn oksels beginnen lichtelijk vochtig te raken en ik begin als een ongeleid projectiel door het huis te banjeren. Mijn kinderen trekken hun schouders op en nemen me op dat moment totaal niet serieus: ze kennen hun moeder ondertussen.

En ook ik herken de signalen. In tegenstelling tot mijn kinderen neem ik mezelf wel serieus. Tenslotte is het nastreven van dromen geen appeltje-eitje. Het is in mijn beleving een zeer serieuze zaak, die weloverwogen genomen moet worden. Ik heb net wat te vaak mogen meemaken dat ik als een impulsief stuiterballetje ergens indook, om vervolgens met het schaamrood op mijn kaken moeten bekennen dat ik eerst beter had moeten nadenken.

Dus zo ook gistermiddag. Mijn droom om voor een magazine te kunnen schrijven kwam zomaar op mijn pad. Het lag voor mijn voeten: ik hoefde alleen maar een scherp artikel van slechts 500 woorden te tikken, vol met zelfspot en actualiteit. Hoe makkelijk kan het zijn? Niet dus. Voor mij als rasechte faalangstvallige schijtlaars gaat het dan helemaal mis. Het wordt een zaak van onsamenhangende gedachten, van angsten, van smoezen, maar vooral van onrust en opbouwende redenen om het toch vooral niet te hoeven doen. En dat, terwijl het een droom is die bovenaan mijn bucketlist staat!

Na een paar keer hard in mijn kussen te hebben geschreeuwd. Een paar vuisten kapot te hebben geslagen op een muur, hoe zinloos, ik weet het en drie keer hard de trappen op en neer gehold, plofte ik buiten adem en met een rode kop van de inspanning op de bank. Hoe krijg ik het voor elkaar om op een dag als gisteren, als de mussen van het dak vallen, me zo te laten kennen.

Tja. Blijkbaar was mijn diepgewortelde angst even losgeschoten. Ik moest door mezelf heen om de beste beslissing te kunnen nemen: ik doe het niet! Ik wil nu nog niet voor een blad schrijven. Ik heb afgelopen maanden zo hard aan mezelf geschaafd. Ik heb grenzen overschreden, keuzes gemaakt en Sandarijn een klein beetje leren kennen. Laat ik daar nou eerst maar eens van genieten.

Dromen nastreven blijft wat mij betreft nog even in het vat zitten. Het vat vol mooie opdrachten, die ergens wel weer komen bovendrijven. Voorlopig wil ik nog gedijen in de verzameling stoere ervaringen die ik opgedaan heb. Waar ik aan gewend ben en waar ik rustig nagenietend op kan blijven dobberen.

Ohana sisters for Charity

Een label opgeplakt krijgen. In sommige gevallen lijkt het een verademing te zijn: eindelijk is er een naam voor het pakketje dat jou tot jou maakt. Natuurlijk zorgt ’t labelen naast opluchting ook voor veel verdriet, zeker als het gaat om een diagnose, die je wereld op de kop zet.

Paulien in Italië

Na 4 jaar lang onderzoeken kreeg mijn hoofdpersoon haar diagnose. Haar 19e verjaardag werd één met een uitzonderlijk slecht scenario: het labeltje zorgde voor een ziekte waar geen medicijn voor is. Uit haar verhalen weet ik hoe heftig dit voor haar en haar familie was, maar ik heb haar door de jaren heen leren kennen als een ontzettend krachtig persoon, die door haar persoonlijkheid en haar woorden de rode loper voor zichzelf uitlegt en geniet van het leven.

Ik heb het over Paulien Vogelzang. Ook zij is ambassadeur van Stichting Energy4all, net als ik. Daarnaast is zij hoofdredacteur van het Energy4all magazine, dat 1 x per jaar verschijnt. Door haar labeltje Kearns Sayre syndroom kwam ze in aanraking met prof. Smeitink. Een beroemdheid binnen de mito families. Een persoon die door zijn enorme inzet op handen wordt gedragen. Altijd klaar om zoveel mogelijk vragen te beantwoorden, maar ook met gebogen hoofd moet toegeven hoeveel tijd, energie en geld het kost om de volgende stap te zetten in de ontwikkeling van dat hoopgevende medicijn.

Ondanks dat het leven ook zijn moeilijke momenten kent: een baan bij een baas zit er helaas niet in, blijft Paulien zich inzetten om aandacht te vragen voor de mitochondriële ziektes. Zo heeft ze haar passie gevonden in het vrijwilligerswerk voor Energy4all. Ook als dat betekent dat ze met verwaaid haar, vermoeide ogen en in rolstoel ten tonele moet verschijnen. Juist hierdoor krijgen steeds meer mensen grip op de vaak onzichtbare beperkingen die de ziekte met zich meebrengt.

Onzichtbare bijzonderheden, zoals ik het liever zou willen benoemen, sieren Paulien. En alhoewel deze bijzonderheden te vaak verkeerd worden geïnterpreteerd door de buitenwacht, heeft Paulien er ondertussen een olifantenhuid door gekregen en is een voorbeeld geworden voor veel jongere Mitovriendjes, zoals ze het elke keer weer mooi verwoord. Mito is een afkorting voor mitochondriële ziektes. En dat is juist de wereld waar Paulien de scepter zwaait.

De ervaring van ziek zijn en verkeerd begrepen worden is een les, die ze aan de buitenwereld wil meegeven: plak nooit zomaar een label op mensen. Maar ook de wil en kracht om iets van haar leven te maken is overduidelijk aanwezig. Het besef wat echt waardevol in het leven is, leert ze ontdekken door de moeilijke situaties die ze op haar pad tegenkomt. Haar lijf wil dan wel niet altijd meer meewerken, maar haar geest is nog scherp als altijd!

Gelukkig heeft Paulien een heel team om zich heen die met haar meedenkt en voor haar zorgt, waar nodig is. Want ondanks haar slechte prognose laat Paulien de wereld zien wat geluksmomenten kunnen zijn. Zodra ze als ambassadeur van stichting Energy4all haar column schrijft, spat de energie van het blad. Het is duidelijk dat ze haar lot heeft geaccepteerd en niet kijkt naar wat niet (meer) kan, maar wat juist wel nog mogelijk is.

In september gaat ze dan ook weer samen met een team meedoen aan het ondertussen beroemde Forza4Energy4all in Italië. Dappere mannen en vrouwen gaan de drie bergen Gavia, Mortirolo en Stevio beklimmen. Dat gebeurt per fiets, wandelen of rennend. Paulien zelf kan de lichamelijke inspanning niet aan, maar er zijn genoeg vrijwilligers die voor haar team Forza4Paulien willen meedoen. Deze helden worden op verschillende manieren gesponsord, want tenslotte is dat één van de doelen: geld inzamelen voor dat ene levensbelangrijke medicijn, waar Paulien en haar lotgenoten zo op hopen.

Ohana sisters

Een bijzonder initiatief waar de zussen en schoonzussen van Paulien een belangrijke rol in spelen. Naast zussen en schoonzussen zijn ze mama, tante en vriendinnen, die op hun creatieve manier iets willen betekenen in de strijd, die Paulien met haar ziekte moet leveren. Met Ohana-sisters for Charity bedenken en maken ze eigen creaties, die ze verkopen om zo stichting Energy4all te steunen en daarmee ook Paulien een gezamenlijk hart onder de riem te steken.

De creaties zijn bijzonder door de verschillende thema’s die ze steeds weer gebruiken. Marit, Rianne, Hester en Paulien zijn als @ohanasisters te volgen op Facebook en Instagram. Hun aandacht voor kinderen en volwassenen met een mitochondriële ziekte is hartverwarmend.

Deze blog draag ik dan ook met liefde op aan hun als familie. “Ohana means family and family means nobody gets left behind…of forgotten”

https://www.facebook.com/Ohanasisters/

Als ambassadeur van Stichting Energy4all probeer ik op mijn manier aandacht te vragen voor deze ongeneeslijke ziekte. In een van mijn vorige blogs vertelde ik over mijn Muze Noa Theunissen, die ook het label mitochondriële ziekte kreeg opgeplakt. Hij is mijn inspirator gebleken om te gaan schrijven.

Wil je ook op één of andere manier Stichting Energy4all een hart onder de riem steken, neem dan eens een kijken op de facebookpagina van Ohanasisters of ga naar de website van Energy4all.

Zeeland is thuiskomen

Schijt hebben aan alles. Ik kan het steeds beter. Mijn leven wordt met de dag lichter, puur omdat ik door de omstandigheden binnen ons leefkader geleerd heb dat het geen zin heeft om verder dan het nu te kijken.

En nu is nu. Vandaag is goud en nieuw. (volgens de spreuk van goeiezin.com) Goud door de sprankeling van ontdekkingen en nieuw omdat het niet eerder door mij gezien is.

Panta Rhei* een oude Griekse uitdrukking die zegt dat alles stroomt. Het leven is een constante stroom van verandering.

En vandaag blijkt echt goud te zijn. Een laatste dag uit een sprankelende zomervakantie. Een vakantie waarin we onze structuren vergaten en genoten van de verrassingen die op ons pad kwamen. De agenda vulde zich alleen maar met spontane activiteiten, buiten de structurele immuuntherapie van Paul. Echter, deze activiteit is als t meubilair binnen ons gezin. Daar raakt niemand meer van onder de indruk.

En zo was daar ook ineens Panta Rhei. In een vorige eeuw schreef ik een nog niet eerder gepubliceerde blog over de invloed van deze Griekse uitdrukking. Waar ik de betekenis vergeten was, kwam de naam van het zonovergoten terras precies op het juiste moment in mijn vizier: ik moest me toch een partij plassen. Laat t stromen moet ik gedacht hebben. We maken van dit feit een voordeel en achter de glazen wand proostten we met elkaar op het leven van constante veranderingen.

We proostten op de zon. Op de stralen die ervoor zorgden dat we konden gaan kamperen. We keken naar de hoge pijpen van het windorgel in Vlissingen en zonder het bespreekbaar te hoeven maken, luisterden we naar de klanken, die melodisch over de zee dansten. Er gingen minuten voorbij. Ik viel van de ene in de andere verbazing. Want ook de prachtige zeemeeuwen- die mij leerden om rustig op een plek te blijven- hoorden ondertussen tot ons gezelschap. Hun indringende blik zorgde voor een verwondering, waar je U tegen zegt.                               

 

 

 

 

We proostten op een gezellige traditie, ontstaan uit de behoefte om meer tijd met elkaar door te brengen.

De laatste dagen van de zomervakantie staan sinds vorig jaar gereserveerd. Kamperen met opa en oma. Vorig jaar in Trier. Dit jaar in Zeeland. In Biggekerke konden we terecht op een minicamping naast de prachtige boerderij en manage van oom Guus en tante Jacqueline. Ik ging mee als chauffeur. Ik sliep bewust niet op de camping, maar in het appartement dat hoort bij de boerderij van mijn oom en tante. Zo gaf ik mezelf de kans om tot rust te komen. Om de laatste gesprekken van de hematoloog goed in me op te nemen, maar ook om mijn drie pubers de tijd te geven ongegeneerd een potje te kaarten zonder die bemoeizuchtige blik van een moeder. Hun hart maakte dan ook een sprongetje als ik tegen de avond aanstalten maakte de camping te verlaten: nu konden ze eindelijk met opa een portie worstjes soldaat maken, meer dan eigenlijk geoorloofd is. Maar wat heet: het is vakantie en dan hebben moeders geen zeggenschap.

 

Zodra ik tegen 22:00 de camping afliep, overviel de duisternis en stilte me. De stilte voordat ik de nacht in ging. Het bezorgde me kippenvel, maar ook een intense beleving waarin ik aan mezelf overgeleverd was. Ik zette de radio bewust niet aan, waardoor de ruimte zich langzaam kon vullen met trillende mantra’s, die ik voor mezelf op zei. De nachten waren donker, maar rustgevend. En die kraaiende haan…ach, dan draaide ik me nog maar eens om, om vervolgens een paar uur later door de eerste zonnestralen wakker gekieteld te worden. Het waren even mijn momenten, zonder dat er iemand op mijn schouder tikte. Momenten waarin de stilte oorverdovend was, maar een privilege waar ik zo van kon genieten. Om vervolgens fris en fruitig aan het ontbijt voor de tent te kunnen verschijnen. Want dat was de afspraak: opa bakte spiegelei met spek. De hele camping zat te stralen als de geur van versgebakken eieren over de camping vloeide.

De kinderen hadden de tijd van hun leven. Kamperen is vrijheid. De tent is slechts een middel om de nacht door te brengen, maar het kamperen zelf is een gemeenschappelijk goed, dat kinderen ongeacht hun leeftijd samenbrengt. De  Zeeuwse buitenlucht zorgde voor een gezonde honger, op elk moment van de dag en de frisse zeewind waaide alle zorgen van dat moment weg. Er werd gezwommen in zee, krabjes gezocht, over palen gelopen, namen geschreven in zand en genoten van de pogingen om de vlieger de lucht in te krijgen. Het spel van wind en zeil was een genot om naar te kijken. Een valwind, later die dag maakte een eind aan de zwoele temperatuur. We kropen die avond dan ook dicht bij elkaar. Tjonge wat een kou. Gelukkig stond mijn bedje in een warm huisje.

 

Naast de zee, de wind en het strand kent Zeeland ontzettend veel oude dorpen. Veere en Vlissingen kennen hun oorsprong al uit 1500. Oude meuk, zoals mijn pubers schouderophalend zeiden. Ik daarentegen stond watertandend te mijmeren over een teletijdmachine die me een blikje zou gunnen in de geschiedenis van Nederland.

Maar laten we de kinderen niet te veel vervelen met oude gebouwen en drukke havens. Ze wilden paardrijden! En laten we in Zeeland daarvoor aan het juiste adres zijn. Een begrip als je de bordjes langs de kant moest geloven. Ook mijn oom en tante hebben een eigen manege. Manege de IJslander is ondertussen overgenomen door mijn nicht, maar door haar drukbezette strandritten neemt oom Guus het graag over en neemt de kinderen mee in de jeep om samen de paarden te zadelen en klaar te maken voor weer een nieuwe rit. Ook een rondje op de tractor over de velden bleek een aangename verrassing. Ik geloof dat ik jongste volgend jaar maar eens een week laat logeren bij oom Guus.

De vakantie is voorbij. Niet alleen het kamperen heeft de juiste toon gezet, maar ook de rest van de vakantie was een herinnering die ik nooit meer vergeet. Zeeland was thuiskomen, Amsterdam en Rotterdam een nieuwe uitdaging en onze eigen omgeving een ware ontdekking op het gebied van wandelen. Vakantie is mijn vorm van Carpe diem gebleken.

Abrahammetje

Proficiat! Mijn trouwe Feyenoordaanhanger. Mijn oude Rotterdammertje en mijn liefste maatje. Wie had dat op 13 maart 2015 gedacht? Dat jij toch je 50e verjaardag zou halen en in Rotterdam met je gezin nieuwe herinneringen kon maken. Tenslotte liggen jouw roots in deze prachtige omgeving. Zo zie je maar dat je nooit verder moet kijken dan een dag lang is.

Roots…

 

 

 

 

 

 

De immuuntherapie die in januari 2016 ingezet werd heeft jou veel kwaliteit van leven gegeven. Dankzij deze laatste ontwikkeling hebben we ontzettend mooie en uitdagende momenten gekend. En daar genieten we elke dag een beetje meer van.

Deze vakantie vierden we jouw 50e verjaardag in Rotterdam. Geen toestanden, maar rustig opgaan in de voor jou zo bekende omgeving, was je diepste wens. Natuurlijk kregen bepaalde gebouwen een ereplekje op de foto!

Voordat we je op 8 augustus echt konden plagen met de bijnaam Abrahammetje, vierden we de verjaardag van onze dochter met een uitgebreid tuinfeest. Je had heel nadrukkelijk te kennen gegeven dat deze dag alleen voor jouw Puck zou zijn! Toch kreeg je dat weekend op een ludieke manier onder de neus gewreven dat het toch echt bijzonder was dat ook jij je Abraham zag. Vrienden schroomden niet om de kamer vol te hangen met bewerkte foto’s en alhoewel jij helemaal geen fan bent van verjaardag vieren schoot je toch stiekem vol bij het leuke aanzicht.

Een van de bewerkte foto’s
Mijmeren bij paal 50

 

 

 

 

 

 

Jouw geboortedag in Rotterdam stond in het teken van het nummer 50. Onze kinderen zochten zich wezenloos in die grote stad, maar uiteindelijk hebben we toch mooi in totaal 300 jaren bij elkaar gesprokkeld.

Na een onvergetelijke logeerpartij in de Kubuswoningen van Piet Blom kwamen we afgemat, maar voldaan thuis. De brievenbus lag vol met toepasselijke kaarten en bij het zien van de vele geweldige foto’s kon ik niets anders doen dan een blog wijden aan jou.

 

 

 

 

Lieve Abraham. Wat nu rest zijn fantastische herinneringen en een groot stuk Limburgse vlaai. Jouw 50e verjaardag heeft de aandacht gehad die het verdiende zonder al te veel uitbundige taferelen. Met een dikke knipoog zullen we de mosterd serveren bij de bitterballen en toosten met een goed glas bier.

Proost! Niet op die 50e verjaardag, maar wel op het leven!

Proost!
Geniet van elke dag!

 

Pfff…doseren

Weet je wat nou zo gek is? Veel te vertellen hebben en toch niet weten wat ik jullie wil melden. Welke boodschap wil ik met deze blog uitdragen?

Surfen op de golven van het leven

De vele indrukken van afgelopen dagen verdringen zich in mijn hoofd. Het lijkt de laatste uren wel een waar slagveld: elke indruk wil zich als haantje de voorste bekend maken om zeker te zijn van een plekje in mijn blog. Ik probeer mijn indrukken langzaam maar zeker te ordenen en me bewust te worden van datgene wat ik jullie wil vertellen. Dat we afgelopen dagen een fantastische tijd hebben gehad is één ding dat zeker is, dus wie weet kan ik dat gevoel stap voor stap aan jullie overbrengen.

de kubuswoningen van Piet Blom

Gisteravond zijn we thuis gekomen. De eerste was draaide de nacht al door en mijn bed rook toch net even wat meer vertrouwd dan de bedden in Stayokay. Toch is ons logeeradres een schot in de roos geweest. Door open te staan voor anders dan anders, zijn we beland op een plek waar jong en oud zich door elkaar beweegt. Waar jongeren uit andere landen elkaar treffen en gezinnen tegen een betaalbaar tarief op een centrale plek in de stad kunnen overnachten. Aan het gezamenlijk ontbijtbuffet kom je tijd tekort. De vele verschillende talen vliegen je om de oren en het gemêleerd gezelschap is een weerspiegeling van hoe een vakantie in Nederland ook kan zijn.

We sliepen twee nachten in de kubuswoningen van Piet Blom, midden in de stad Rotterdam met uitzicht op de prachtige markthal en de oude Laurenskerk. Tenminste dat was het plan. Wisten wij veel dat de pijler, waar de kubus op rustte ook gebruikt werd om te slapen. Missie “anders” liep hierdoor een beetje in de soep. Onze bedden stonden toevallig ook in de pijler en dus sliepen we gewoon recht toe, recht aan. Stiekem wel echt een teleurstelling. Wat hadden we ons verheugd op de scheve muren en ramen. In gedachten hadden we ons al volledig ingesteld op scheerlijnen en haringen om de boel vast te zetten. Echter, de realiteit was wat ontnuchterend. Zeker toen we een blik mochten werpen in de kijkkubus. De muren en ramen zijn weliswaar scheef, maar de bedden staan natuurlijk gewoon recht. Hoe maf is het om te zien hoe een woonkubus gerealiseerd is. Lijkt me een uitdaging waard!

De centrale plek en de ligging vanuit de gedachte van Piet Blom om een klein dorp midden in een grote stad te maken, maakte veel goed. De kneuterigheid van alle kubuswoningen bij elkaar zorgde voor een heel veilig idee in de grote stad Rotterdam.Ik heb dan ook besloten dat deze plek absoluut heeft bijgedragen aan weer een moment dat ons leven zo waardevol maakt.

 

 

 

 

 

Want waardevol is ons leven. De verschillende hindernissen die op ons pad kwamen hebben ons creatief gemaakt. Voor veel activiteiten hebben we alternatieven bedacht, zonder ook maar te hebben gemopperd. Door de momenten te pakken bleef de zon schijnen, ook al plensde het van de regen. Want ook dat is Nederland. Wisselvallig en nooit vertrouwen op buienradar. Onze regenjassen die we meegenomen hadden lagen dan ook braaf te wachten op onze logeerplek, terwijl we met z’n vijfjes een poging deden om onder 1 paraplu te kruipen. Ach wat, dat beetje regen dat speciaal viel op de 50e geboortedag van Paul deed ons niks. De Spido waarmee we door de haven van Rotterdam voeren was overdekt en ook het zicht vanuit de Euromast viel absoluut niet in het water. De helderheid van een zonnige dag zou weliswaar werken als een vergrootglas, maar door onze creatieve kijk konden we heel wat meer zien, dan een ander zou denken.

En daar gaat het kennelijk in het leven om. Kijken vanuit je eigen blik, zonder het te laten vertroebelen door wat dan ook. Gewoon “doen” is onze nieuwe motto! Er is namelijk altijd wel iets te bedenken waarom je het niet zou doen. Waarom niet drie dagen eerder richting schoonouders, waar altijd extra bedden klaarstaan waar we kunnen logeren. Waarom niet genieten van de mogelijkheid om een familiemoment in te lassen, als wij vanuit het Zuiden aanwezig zijn. Waarom niet de sprinter pakken naar Amsterdam, ook als er toevallig honderdduizend extra man aanwezig zijn voor de Amsterdam Parade. Waarom niet die 4 extra kaartjes voor de Johan Cruijffschaal aannemen, zodat je met 6 man sterk van je eigen familie het moment kunt beleven in de Kuip. Waarom niet tussen de vele Japanners ook toerist spelen en stiekem heel erg genieten van een indrukwekkend stukje Nederland. Het zijn van die voorbeelden die deze vakantie maakte tot wat hij was.

Elk jaar weer is de geboorteplek van mijn partner de ideale basis om wat extra leuke uitdagingen te creëren. Waar de polders heerlijke gebieden zijn om te wandelen. Waar nog zonder enig probleem bramen geplukt kunnen worden. Waar de mannen hand in hand staan en meebrullen met het lijflied van Feyenoord. Waar de meeuwen rondvliegen en het zilte zout van de zee blijft plakken aan je huid. Waar we uren kunnen borrelen onder het genot van een versgebakken visje en waar ik de ene na de andere persoonlijke opdracht kan afstrepen. Waar het gewoon DOEN is, zonder beperking.

Het waren misschien wel de meest intensieve dagen ooit deze vakantie. Maar man wat was het leuk! De indrukken blijven tollen in mijn hoofd, want dat beetje wat ik nu los geschreven heb is slechts een punt van de ijsberg. In praktisch alles wat ik zie, doe of beleef schuilt een flonkering. En het is amper tegen te houden. Zelfs het meest normale wordt speciaal als de vonk daadwerkelijk overspringt. En hoewel ik dan best moe ben, druist dat gevoel in tegen de enorme adrenaline die op dat moment giert door mijn lijf. Tot de volgende dag…Pff. doseren, wist ik maar hoe dat moest.

Proost!

 

 

 

 

 

Astrid Antonisse is een gemeenschappelijke vriendin. Zij is een dagje meegegaan in Rotterdam en heeft sommige foto’s gemaakt. 

Zitten aan een zee van tijd

Bron: goeiezin.com

Sinds ik de kaartjes van goeiezin.com cadeau kreeg, geef ik mezelf elke ochtend een spreuk.

En verdomd! Wat ben ik een geluksvogel. Het gebeurde gewoon: uit de serie kaartjes van goeiezin.com trok ik dus bovenstaande tekst. Waar ik het eerder misschien wel wist, maar niet zag, werd ik me bewust van een enorm rijkdom. Ik had gewoon een vakantie aan zee. Aan een zee van tijd.

Bron: goeiezin.com

Die ochtend werden mijn ogen geopend. En waar het eerder mistig was, klaarde de lucht op en werd het helder in mijn hoofd. Ik begreep ineens waarom ik zo kalm was gebleven toen die teek zoveel schade aan mijn enkel aangericht bleek te hebben. Dat ik niet in paniek raakte van de inwendige ontwikkeling van bloeddorstige bacteriën. Geen zoveelste pechmoment, maar een bewustwording van de eerste orde. Blijkbaar kun je alles maar beter met liefde bekijken.

bron: goeiezin.com

Nog voor ik al popelend stond te zwaaien met een lijst van uitgezochte activiteiten, liet een minuscuul beestje me letterlijk stilstaan bij mezelf. Daar waar ik na de laatste bestralingen alweer aan het trainen was voor een marathon van activiteiten, werd ik op mijn plaats gezet en kon ik het gaan doen met twee antibioticakuren.

Er zat niks anders op dan mezelf te laten verwennen. Het lijstje vol activiteiten heb ik ritueel verbrand om samen met de kinderen marshmallows te roosteren boven het knapperende vuur.  Waar ik al jaren droom van een vakantie all-inclusive, leef ik dus gewoon elke dag in een eigen paradijs. Van drie fantastische koks, die hun hand niet omdraaien voor de meest heerlijke gerechten en lekkernijen tot verschillende rijkdommen in onze tuin, waar ik vanuit mijn felgekleurde hangmat van kan genieten.

Bron: goeiezin.com

Onze eerste week was daarmee verrassend. Ik ben bijna dankbaar voor het gevalletje teek. Geen doorgedraaide checkmomenten van een uitvoerige bucketlist, maar doodgewoon tot rust komen in een omgeving waar ik half niet wist hoe gelukmakend die is. Weelderige bramenstruiken en prachtige magnolia’s die als ware rijkdommen uit onze struik tevoorschijn komen. Kleine komkommertjes en trostomaatjes die hun weg dankzij de frisse regenval weten te vinden. Verhalen van jongste om van te genieten. Overdonderd worden door de kracht van foto’s, gemaakt door de ogen van oudste. Late avonden met chips en cocktails.

Bron: goeiezin.com

All-inclusive, dankzij mijn eigen prachtige gezin. Dankzij het moeten loslaten en achterover durven leunen van me and mijzelf.

 

 

 

elkaar lekker natspuiten

Waar ik de vakantie weer wilde volstoppen, krijgt het nu meer een karakter van hoe een vakantie bedoeld is: zitten aan een zee van tijd, een fiets met bloemetjes, een boom vol slakken, eigen bramen in de tuin, een concert van tuinmussen, koken uit een pot met voorbeelden, uitgeput in slaap vallen bij iemand op schoot, collages knippen uit oude tijdschriften, voorlezen, lachen, kriebelen, autowassen en elkaar natspuiten met de straal, inzepen met het overgebleven sop en genieten van een indoor picknick op de mat in de kamer.

Al luierend in mijn hangmat – hij is echt favoriet- geniet ik van het geschommel. De deining maakt me rustig en mijn ademhaling verruilt zijn hoge snelle karakter voor een langzaam tevreden buikgevoel. Weg gejakker. Geen nastreven van bijzondere en uitdagende momenten: die vallen vanzelf in mijn schoot, sinds ik bewust uitgestrekt lig aan die zee van tijd.

Lak aan de maatschappij waarin we rennen, draven en vliegen. Die bol staat van het elkaar voortdurend op alle gebied willen overtreffen. Nou, daarin staan we met stip op nummer één. Durf dat maar eens te overtreffen! Ik raad het niemand aan. Ook staan we niet meer stil om van het uitzicht te genieten, citeerde Loesje al ooit. Geen minuut mag verspild worden. Dacht ik ook jaren… Zelfs na die akelige diagnoses rende ik nog harder. Ik wilde nog meer doen, want stel je voor dat de tijd ineens zou stoppen.

Dan had ik niet meer gelachen. Onze druiven niet zien kleuren. Mijn eigen stad niet kunnen ontdekken. Geen gekleurde lampionnen zien dansen op ons terras. De gekste kookopdrachten niet kunnen proeven. Niet weten hoe gek onze bekjes zouden weerspiegelen op de selfies.
Zo simpel kan een vakantie zijn. De kleinste gekkigheden kunnen de meeste ontspanning geven. Kunnen een vakantie maken tot één waar onze kinderen jaren later ook nog over spreken: we hoefden eindelijk niks van mama.

Bron: goeiezin.com

Ja! Ik ga het absoluut ANDERS doen in deze vakantie: ik laat het niets gebeuren.

P.s. de kaartjes zijn ontworpen door goeiezin.com. Een echte aanrader om iemand cadeau te doen. https://www.facebook.com/Goeiezin/

Adelante rules

Wat denken jullie nou? Natuurlijk wappert de adelante vlag fier aan de voorgevel van ons huis.

Na een indrukwekkende diploma-uitreiking kreeg oudste haar welverdiende deelcertificaten en een vlag van Adelante. Ze heeft dan wel geen volledig diploma, maar geslaagd is ze zeker en daar hoort het uithangen van de vlag van haar eigen school, wat mij betreft bij.

Dat niet iedereen daar zo over denkt, kwam ik pas vorige week te weten, tijdens een van de meest spannende momenten van het laatste jaar. Terwijl de schoolverlaters zich nerveus door de mondelingen heen sloegen, bracht ik mijn tijd door met een moeder. In mijn onwetendheid ging ik er klakkeloos vanuit dat alle leerlingen van Adelante met zichtbare trots hun vlag zouden ophangen, zodra ze geslaagd zouden zijn.

Dus niet. Tijdens het gesprek kwam duidelijk naar voren dat de meesten heel resoluut waren in hun mening: die vlag werd echt niet uitgehangen! Ze schaamden zich voor het feit dat ze onderwijs op een speciale school moesten volgen. Hun ervaringen waren dan ook niet mals: rolstoelers werden benaderd als zwakzinnigen, terwijl de meeste doodgewoon een volwaardig diploma behaalden met een doorstroom naar MBO of Havo. Dat ze volgens “de maatschappij” behoorden tot “dat soort mensen”…deed ze pijn. En terecht! Leerlingen van Adelante zijn niet dat soort mensen, dat afhankelijk is van taxivervoer, dat met rolstoelen door het leven moet en weinig meer dan een beetje dagbesteding nodig heeft. Nee, het zijn kanjers met meerdere talenten. Dat ze toevallig uit verschillende streken komen, maakt ze taxigebonden. Mijn voorstel is dan ook om op Adelante te komen kijken en kennis te maken met deze kanjers.

kennis is een gouden regel

Adelante heeft zich in de loop van afgelopen jaren zeer positief ontwikkeld. Het oude Fransicusoord had als mytylschool een hele andere status, dan Adelante nu als kinderrevalidatiecentrum heeft. En alhoewel er veel meer openheid is door media, ouders, literatuur en participatie met de reguliere buurtscholen, de mens heeft toch een bepaald beeld. Een beeld dat moeilijk te veranderen is als je niet open staat voor meer kennis en kennismaking. Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook niet stond te popelen, toen wij 6 jaar geleden op ontdekkingstocht gingen op deze school. De onbekendheid maakte onzeker en bevorderde het acceptatieproces niet.

Nu, 6 jaar later zijn we meer dan dankbaar dat we ons toen zo open durfden te stellen voor de mogelijkheden van deze school. De kennismaking met de leermogelijkheden, revalidatieartsen, docenten en zeker niet op de laatste plaats de leerlingen, heeft ons leven zoveel rijker gemaakt.

Kanjers staan sterk in hun eigen talent

Onze kinderen zijn kanjers! Hun lichamelijke ontwikkeling is niet zozeer de grootste beperking. Geen rolstoel, geen spalken en geen spasmen. Des te meer zorgt de minder ontwikkelde linkerhersenhelft, de onevenwichtigheid in hun hormoonhuishouding en hun sociaal-emotionele beperking voor problemen, waardoor ze het tempo op regulier onderwijs doodgewoon niet kunnen volgen. Hoe hard ze ook zouden rennen, de eindstreep zouden ze nooit op de normale manier halen.
Daarom zijn wij des te blij met alle resultaten, die Adelante wel heeft behaald met onze kinderen: de jongste leest me vol enthousiasme voor. We trekken er gewoon een half uur langer voor uit. Zijn schrift? Het zou niet onderdoen aan dat van huisartsen en wie zijn tuin in orde wil hebben, hoeft maar een jaar of 5 te wachten tot jongste vol passie zijn praktische vaardigheden bij je komt uitproberen. Hee, als je echt iets wilt, zal je geduld moeten hebben.

Dan onze middelste kanjer. Zowaar een echt talent als het op plannen en discipline aankomt. Doorzetten en niet opgeven heeft haar verder gebracht dan ze zelf ooit had verwacht. Waar ze op regulier zich het apezuur werkte zonder prestatie, wordt ze nu beloond met zicht op een heus diploma. Iets waar onze oudste nooit echt zin in heeft gehad: studeren, leren, plannen en vooral discipline staat niet in haar woordenboek.

Oudste ziet het leven als één groot feest. Haar vrolijkheid neemt je mee op andere paden dan waar je in eerste instantie zou belanden. Hoe spannend is dat… Nu ze haar levenspad vult met deelcertificaten en mensen die haar in de praktijk ondersteunen, weten wij als ouders één ding zeker: Adelante haalt het beste uit de kinderen. En daar proosten wij op!

wij proosten op Adelante

En daarom wappert de Adelante vlag fier aan de gevel van ons huis. Geen schaamte, maar een diep gevoel van overwinning. En dat gevoel willen wij dan ook delen met iedereen uit de buurt. En heb je zin om ons levenskader te ontdekken? Wij staan altijd open voor nieuwe kennismakingen!

examenperikelen

Oudste heeft vandaag haar laatste mondeling. Vanmiddag horen we of ze alle drie haar deelcertificaten heeft gehaald.

11:00
Stilte. Examens. Een briefje hangt op de deuren van t Adelante college te Houthem. Oudste dochter mag zich melden. Aanwezig! Ze mag zich voorbereiden op haar laatste mondeling. Geen tikkende vingers, homeopathische middeltjes of sporen van onzekerheid. Het laatste examen voor haar, maar ook voor ons. Oudste volgt haar onderwijs op de mytylschool te Houthem en doet staatsexamen.

11:03
Stilte. Alleen het tikken van mijn vingers op het scherm van mijn IPad klinkt zachtjes in de ruimte, waar de ouders moeten wachten. Ik ben alleen dit keer. Oudste wacht in haar eigen lokaal, samen met een hele club van haar klasgenoten. Ze amuseren zich kostelijk totdat ze geroepen worden. Puberaal en zenuwachtig gelach klinkt door tot op de gang.

11:30
Stilte. Nog steeds. Voetstappen van personeel. Van examinatoren die komen en gaan. Die vlug tussen de bedrijven door een groot stuk echte Limburgse vlaai meepikken. Tenslotte vertoeven de mensen uit het hoge noorden een aantal dagen bij ons in het zuiden. Daar mag (mis)gebruik van gemaakt worden. Elektronisch gesuis van rolstoelers, waar leerlingen hun gang naar dat kleine zweterige examenhokje mee berijden. Geklets. Omdat het nu nog mag. Het moment dat ze zichzelf mogen bewijzen komt snel genoeg.
Bij mij als wachtende moeder tikt de tijd niet snel genoeg. Ondanks de koele bries, stijgt mijn temperatuur met de minuut en alsof klotsende oksel nog niet genoeg zijn, loopt mijn hoofd ook nog rood aan. Pff. Even de boel afkoelen.

11:35
Oudste is nog steeds niet geroepen. Terwijl ik druk bezig ben om mijn zenuwen in deze blog te verwerken, komen er berichtjes binnen. Nieuwsgierig als ik ben, verbind mezelf met de WIFI. Tenslotte wacht ik ook nog vol ongeduld op antwoord van Wendy van Dijk, herself. Helaas. Ik ben niet beroemd genoeg. Ik mag het doen met manlief, die me mooie blogresultaten doorseint: 130 personen gemiddeld per dag. Geen hoogstaande resultaten, maar voor een simpel Zuid-Limburgs meisje doe ik het toch maar allemaal.

11:36
Docenten lopen langs. Verbaasd om mij al tikkend achter mijn IPad aan te treffen. Deuren gaan open en dicht. De koele bries is welkom en blaast al mijn aantekeningen over de vloer. Ach, een beetje beweging op z’n tijd is niet verkeerd. Mijn slapende bilspier maakt zo te merken overuren.
Terwijl ik met een verhit hoofd mijn blaadjes van de grond raap, zie ik in mijn ooghoeken de achterkant van mijn dochter voorbij lopen. “Hee, succes” hoor ik mezelf roepen.

11:42
Het grote wachten is begonnen. Een kleine aanwijzing tijdens haar voorbereiding is geen overbodige luxe. Oudste heeft de neiging om de voorbereidingen niet al te serieus te nemen. Teksten kunnen zomaar ongelezen voor haar blijven liggen. “wist ik veel…” Deze spontane actie van een van de begeleiders is dus hartverwarmend welkom.
Loslaten en laten gaan. Ervaringen laten het me zien. Oudste is 16, maar oh zo heerlijk jong in doen en laten. Daarom mag ze een extra jaar rijpen op Adelante. Tenslotte is er nog zoveel meer te leren dan alleen op het gebied van Engels en Nederlands.

11:58
Nog twee minuten te gaan. Ik sprak met één van de examinatoren over het boek, dat naast me op de tafel lag. Lezen verbind. Kon ik dat oudste maar eens duidelijk maken. Met pijn en moeite las ze haar laatste boek de avond voor de deadline uit. Meneer de examinator kijkt ondertussen op zijn horloge: tijd om een mondeling af te nemen. Slik…zou zomaar van oudste kunnen zijn.

12:05
Waarom duurt wachten zo lang. Ik kan niks zien. Weet dus niet of oudste al gehaald is. Mijn maag maakt overuren. De spanning is te snijden. Emotioneel word ik van de gedachte dat oudste zomaar een nieuwe mijlpaal zal halen. Het boek dat ik meegenomen had om de tijd te doden, ligt onaangetast naast me. Geen woord dat ik nu kan onthouden. Mijn hart klopt zo hard, dat ik mezelf amper kan horen denken, laat staan een boek kan lezen. Adem in…adem uit…pff is die yoga toch ergens goed voor.

12:22
Honger. Oh dat is het nare gevoel in mijn maag. Het rommelt zo hard, dat ik beschamend naar het briefje “stilte examens” kijk. De geur van versgebakken broodjes en vlaai vliegt in een vleug voorbij. Helaas valt dit lekkers mij niet ten deel. Hopelijk schiet het op bij oudste. Kunnen wij ook eten: broodjes en vlaai, mmmm.

12:30
Een enorme druk maakt me duidelijk dat er ook nog geplast moet worden. De detoxsapjes doen goed hun werk, maar zin om van mijn vertrouwde plekje weg te gaan, heb ik niet. Net op tijd terug. Daar is oudste. Nog steeds een grimas op haar gezicht, maar ook blij en opgelucht dat het voorbij is.

Samen rijden we naar huis, waar de tafel al gedekt is. We kunnen zo aanschuiven. Ondanks dat ik niet zeker weet of oudste voor alle drie de examens geslaagd is, haal ik versgebakken pruimenvlaai. Afgelopen jaar was op zoveel terreinen zwaar, dat ik hoe dan ook enorm trots ben op oudste.

Om 16:30 komt het verlossende telefoontje. Niet alleen de mondelingen tellen mee, maar ook de schriftelijke examens die oudste eerder dit jaar heeft gemaakt zorgen voor het eindresultaat. Rekenen en Nederlands heeft oudste in haar pocket. Komend jaar heeft ze ruimschoots de tijd om zich te richten op het vakgebied Engels. Daar lukte het op één puntje na niet.

De vlag mag uit! Twee van de drie deelcertificaten is een resultaat om te vieren. Om haar te een hart onder de riem te steken, boeken we maar een uitgebreide vakantie naar Great Britain, waar we haar inzetten als personal guide, zodat ze geheel voorbereid het komende schooljaar aan het vak Engels kan beginnen.