Blanco bladzijdes

Met mijn laatste blog over de saai wegtikkende minuten uit de kerstvakantie nog in het kielzog, buig ik me over mijn eigen uitdagingen, die staan te popelen zo in het nieuwe jaar. Want ja, 2018 heeft als nieuw jaar een schone lei en dus een zee van blanco vellen, die wederom beschreven kunnen worden. En eerlijk is eerlijk, zo’n blanco schone lei is heerlijk, maar ook spannend. Ik voel me net een basisschoolleerling die van zijn groepsleerkracht een nieuw schrift overhandigd krijgt. Ik kan me nog zo goed herinneren hoe verwonderd ik kon zijn over de magische smetteloosheid van de eerste lege bladzijdes. Hoe eng het was om de allereerste  woorden te moeten schrijven, doodsbang te knoeien met de inkt van mijn vulpen.

Een nieuw jaar is wat mij betreft een aardige vergelijking. Een heel jaar vol toekomstige dagen, die op zoveel mooie en leuke manieren ingevuld kunnen worden, dat ik overrompeld wordt door de smetteloosheid waarin ik mag gaan leven. Om niet te knoeien besluit ik kordaat gewoon goed te beginnen in 2018, want alles wat volgt kan zomaar een hele andere wending nemen dan je vooraf bedacht had. Helaas ben ik bekend met het gegeven dat ik met één veeg een hele volgeplande dag zo uit de agenda kan strepen omdat een of andere medische gebeurtenis ons pad doorkruist. Reden te meer om een goed georganiseerde agenda erop na te houden waar vooral veel aandacht is voor mezelf en mijn uitdagingen. Voor de kleine momenten, die ik zo graag anders zou willen doen, maar vooral voor de kleine wonderen die het leven zo waardevol maken.

En dan heb ik het niet over mijn grote droom om mijn huis nou echt eens een keer goed opgeruimd te krijgen of een heuse metamorfose te realiseren door de godganse inrichting op de schop te nemen en het liefst in het programma van VT wonen. Opnieuw verliefd worden op je huis lijkt me net zo heerlijk als opnieuw de vlinders te kunnen voelen bij de blik van je man. En aangezien wij door alle omstandigheden vaker met ons hele gezin thuis vertoeven, heb ik wel een greep gedaan naar deelname, overigens in goed overleg van manlief. Nu een reactie uit Hilversum uitblijft zullen we zelf creatief moeten omgaan met het verzetten van onze oude meubels, het verwisselen van kussenslopen, het aansteken van kaarsjes of binnen het gegeven van druk, druk, druk ons huis doodgewoon bij het oude laten. Ook wel heerlijk vertrouwd om weg te kunnen kruipen onder een plaid en je pizza zonder enige zorgen kunt wegkanen op je versleten sofa. Om vervolgens verlekkerd verliefd te worden op dat prachtige kunstwerk, samengesteld door je gezin.

Nee, achterover zakkend in de oude sofa, die overigens nog steeds favoriet is, maar gewoon toe is aan een andere bekleding, droom ik over hele andere kleine veranderingen. Over nieuwe sportschoenen omdat de overwinning van mezelf op de laatste 5 kilometer zo ontzettend goed voelde. Van het accepteren van mijn zachte mooie vormen, omdat eten van goede producten zo bij mijn leven hoort. Van de lichtheid, waarmee ik door de dagelijkse gebeurtenissen wil durven stappen. Van het loslaten van uiterlijke schijn en me laat overdonderen door puurheid van mezelf. Van stoeien met vriendinnen, op zoek naar de diepgang van het dagelijks bestaan. Van het aangaan van spontane gekke activiteiten, omdat het leven al saai genoeg kan zijn. Zomaar kleine veranderingen, maar met een grootste beweging.

Of de beweging echt op gang komt, blijft voorlopig een vraag. Al vaker heb ik mijn goede voornemens uitgesproken, om vervolgens na een maand zonder ook maar iets te veranderen door te gaan. Het zal wel net zo zijn als het blanco schriftje van de basisschool: de eerste woorden zullen met de grootste verwondering beschreven worden, om vervolgens na drie bladzijdes terug te vallen in het oude, maar oh zo vertrouwde ritme.

Afdalen naar stilte

Ik tik de laatste woorden weg van het boek dat ik schrijf. Vele herinneringen, losse flodders aan opmerkingen en duidelijke hoofdstukken vol met chaos. Mijn kladblokje, waarin ik mijn ziel en zaligheid noteerde, is verwerkt tot een waardig boek. Geen vlug geschreven citaten, vloekaantekeningen of korte schetsjes van situaties, waar ik even geen woorden voor had. Nee, een boek waarin ik door de regels heen mezelf langzaam heb teruggevonden met al mijn goede en minder goede kanten. Een boek dat een weerspiegeling geeft van een zoektocht in al zijn ups en downs.

Ik zie mezelf weer zitten in dat kleine kamertje, waar ik in tranen uitbarstte, nadat de bliksem ons getroffen had. Geen tranen van verdriet, maar van boosheid. Intense boosheid, waarover ik deze dagen nog steeds spreek. Wat heb ik diep moeten graven om achter mijn eigen waarheid te komen. De waarheid van die intense boosheid. Te gefrustreerd heb ik hemel op aarde bewogen om antwoorden te krijgen op die ene vraag: waarom zo boos, Sandarijn? Ik groef door de jaren heen zo diep dat ik de aarde niet meer onder mijn nagels uit kon krabben. Ik wilde zo graag snappen, waarom juist die scan onderdeel moest uitmaken van ons geheel. Een geheel, waar we met zoveel zorg en verantwoording naar gekeken hadden.

De stilte, die ik hoorde in dat kleine kamertje, is niet de stilte die me uiteindelijk mijn wijsheid liet ontdekken. Het suizen van je oren, het kloppen van je hart tot diep in je keel en de aanraking van de grond, die ineens als drijfzand onder je vandaan dreef. Stoorzenders van binnenuit, die horen bij een afschuwelijke stilte van een allesbepalend moment. Een moment dat je als een bladzijde in een boek zou willen overslaan. Dat beschreven wordt, maar vervolgens heel vurig ineen gefrommeld tot diep in de prullenbak weggewerkt. Een moment, om nooit te vergeten.

Door te verwoorden, te schrappen, te schaven en te herbeleven zag ik de beelden als een film aan me voorbij trekken. Een film van de afgelopen 3 jaar, waarin ik stukje bij beetje de ontbrekende momenten terugvond. Herinneringen die door de klap waren verdwenen, tot diep in het binnenste van mijn ziel. Ik doolde door de woorden van mijn boek en ging er over praten. Meer en meer kwam ik tot de ontdekking waarom ik zo boos was, toentertijd. Het boek is uiteindelijk een toegangspoort geworden tot mezelf.

De woelige tijden hebben me doen terugtrekken, maar zeker ook doen veranderen. De zwarte gedachtes verharden mijn spieren, door heel mijn lijf. Het was alsof de koppigheid van het ontkennen me afsloot voor de warmte en liefde om me heen. Ik wilde mokken, wegduiken en vooral mezelf buitensluiten. De cocon van stilte, waarin ik  alleen begrepen werd en niemand wat hoefde uit te leggen is mijn veilige uitgangspunt geweest, waarin ik opnieuw begon. Waarin ik gekieteld werd om de stilte te doorbreken en te gebruiken om in beweging te komen.

De boosheid is letterlijk benoemd één dezer dagen. Mijn zoektocht is echter nog niet ten eind. Mijn boek heeft ervoor gezorgd dat ik uit mijn cocon kon kruipen en de waarheid onder ogen zag. De confrontatie met mezelf is zwaar, maar leerzaam. Ook het feit dat ik opnieuw begonnen ben als een andere Sandarijn is vreemd, maar tevens bevrijdend. De ratio, die de overhand had, wordt langzaam verdreven door de emotie die ik heb leren voelen. Hiermee kom ik steeds dichter bij wie ik ook daadwerkelijk altijd ben geweest.

De afdaling naar de stilte in mezelf kent een lange weg. De ruis, veroorzaakt door vele gedachten blijft als een stoorzender functioneren. Zolang het boek niet definitief gedrukt is, blijft de stilte nog te ver van me af staan. Toch heb ik juist door het schrijven van dit boek veel meer vertrouwen gekregen dat ook ik uiteindelijk beland in mijn diepste mij, waar stilte me voorbereidt op de nieuwe blanco bladzijde van een nieuw begin.

De kerstperiode is momenteel erg verwarrend voor me. Mijn voelsprieten staan open, waardoor ik de chaos, de drukte en het geren heel graag zoveel mogelijk wil ontwijken. Kerst is voor mij juist een periode van stilte. Door deze waarheid te leren zien, ontdek ik wat wel en niet van waarde is voor mij als persoon.

Lachebek in beeld

Een echte lachebek zou ik haar willen noemen. Altijd vrolijk, altijd opgewekt. Een kind dat intens geniet van het leven, ook als het even tegenzit. En dat zit het helaas bij haar nogal eens: haar vermoeide voeten vragen om stevige orthopedische schoenen, haar complexe metabolisme zorgt voor een stevig figuur en ook haar stageplekken in de horeca zijn echte uitdagingen als je lichamelijk niet voor de volle 100% belast kunt worden. En toch lijkt het alsof alles haar mee zit. Zo opgewekt staat ze in het leven.

Ik heb het over mijn oudste dochter. Een 16 jarige puber die gelukkig oogt. Ik zeg met nadruk oogt, want alhoewel ze dagelijks zingt, humoristisch haar problemen oplost en zich nergens zorgen over maakt, kan ik niet hardmaken of ze wel zo gelukkig is. Tenslotte heb je als zondagskind ook zo je problemen.

Nu ze afgelopen schooljaar haar examen in twee vakken had behaald, wilden we haar verrassen met een fotoshoot. Hiermee wilden we haar tegemoet komen aan haar passie om als flitsende fotomodel voor de camera te staan. Oudste doet namelijk niet liever dan met wapperende haren en glimmende make-up haar opwachting te maken. Tijdens één van de laatste voorbereidingen voor de jaarlijkse musical kwamen we Marijke tegen. Zij heeft fotostudio foto Rijkies en verzorgt jaarlijks prachtig beeldmateriaal voor Musical Unlimited. Samen kwamen we tot de conclusie dat oudste dochter en Marijke prima zouden matchen. Marijke doet dan ook niets liever om blijvende herinneringen van mensen vast te leggen op tastbaar indrukwekkende beelden. Tijdens de interactie met oudste zagen we meteen met hoeveel passie Marijke fotografeert.

Het werd dan ook een supergezellige middag in haar fotostudio. Sinds 21 oktober 2016 heeft Marijke haar eigen fotostudio kunnen openen op de markt 53 in Geleen. Na jaren in loondienst te zijn geweest, wilde ze haar eigen visie als fotograaf in praktijk brengen. Niets, maar dan ook niets stond oudste in de weg om samen met Marijke los te gaan tijdens de sessie. Marijke heeft ondertussen zoveel ervaring dat ze feilloos aanvoelt hoe ze de verschillende mensen het mooist op beeld kan zetten. De kunst om dit niet alleen maar standaard te doen, maar juist heel persoonlijk en passend heeft Marijke na zoveel jaar ervaring dan ook echt onder de knie. Haar visie dat iedere persoon anders is draagt ze met haar beelden dan ook fantastisch uit.

Na een intensieve, maar creatieve en enerverende middag in haar studio stond onze oudste, maar ook wij als ouders te popelen om de foto’s te mogen aanschouwen. De ontwikkeling van deze tijd om foto’s digitaal te presenteren is één waardoor we praktisch gelijk na de sessie kunnen genieten van de foto’s zoals ze geworden zijn. We werden niet teleurgesteld: wat een creatieve weergave van onze dochter zagen we op de foto’s. Marijke had het weer voor elkaar, een tastbare herinnering, maar tevens een onvergetelijke ervaring.

Dat Marijke blij wordt van haar beroep is één ding dat we niet in twijfel kunnen trekken. Niet alleen de blijheid van haar klanten, maar ook de diversiteit aan opdrachten die ze mag uitwerken is een reden om enthousiast te blijven dromen over het toekomstig voortzetten van dit mooie werk.

Wil je Marijke leren kennen? Neem eens een kijkje op haar https://www.fotorijkies.nl/

Pluk de vruchten!

Tweede maandag van de maand: blog Adelante

Wij kunnen als ouders niets anders doen dan mateloos van kinderen houden: puur omdat ze zijn zoals ze zijn.

Afgelopen weken hebben we onze kinderen van dichtbij met veel ontroering mogen bekijken. Dankzij een periode waarin ze versneld zelfstandig moesten worden, zijn ze ineens als kooltjes uit de grond geschoten. Waar wij als ouders hun al jaren bij de hand pakten op weg naar volwassenheid, mogen nu blijkbaar de vruchten geplukt worden: onze kinderen pakken ons bij de hand en leiden ons naar momenten van loslaten.

De jaren hiervoor hebben zowel Paul (mijn partner)  als ik de kinderen vergezeld in hun ontdekkingstocht naar een nieuwe wereld, waarbij we de aandacht voor het sociale aspect vreselijk serieus namen. Als zeer toegewijde ouders hebben we ons geregeld ingezet om ervoor te zorgen dat ook onze kinderen zouden kunnen vertrouwen op de wonderen van de reguliere buitenwereld. Iets wat voor hun als deelnemers van Adelante* niet vanzelfsprekend is. Door hun syndroom vraagt de ontwikkeling op zowel cognitief als sociaal-emotioneel gebied meer daadkracht van ons als ouders, dan normaliter het geval blijkt te zijn. Regulier onderwijs, scouting en dansles bleven uitdagende activiteiten. Echter het sociale aspect bleef helaas uit.

Alhoewel wij als ouders ons voor meer dan 100% gegeven hebben om onze kinderen te laten participeren in de reguliere buitenwereld, bleek de samensmelting meer voeten in aarde te hebben, dan we ooit voor ogen hielden. Toch was het in onze ogen geen nederlaag, geen dramatische uitsluiting. We waren dan ook eerder verdrietig dan boos: tenslotte hoop je net als elke ouder dat je kinderen gelukkig en in het samenzijn van vriendjes en vriendinnetjes hun jeugd en middelbare schoolperiode mogen doorkomen. Dat de samensmelting oftewel participatie niet helemaal vanzelf ging, was voor de kinderen eerder een onderdeel uit hun leven, dan een confrontatie die verwerkt moest worden. Ik als moeder, vond het zoveel malen meer slikken.

Nu we jaren later onze kinderen zien floreren op Adelante, blijken ze een meer dan zelfoplossend vermogen te hebben. De intense begeleiding, maar ook het oeverloze vertrouwen in hun eigen kracht heeft ze doen uitgroeien tot mooie pubers, die in staat zijn binnen Adelante een sociale omgeving te creëren. Hiermee hebben ze onbewust afscheid durven te nemen van mijn wil om ze als normale pubers in een participatie te duwen. Tenslotte zijn zij er, net als de buitenwereld, nog niet klaar voor. En alhoewel onze positie als ouders de laatste maanden weinig daadkracht kon uitstralen zoals in eerdere jaren, hebben we een rotsvast vertrouwen in onze kinderen mogen ervaren, resulterend in indrukwekkende groei. Een groei die hun uiteindelijk klaarstoomt voor die indrukwekkende buitenwereld.

De strijdlust om onze kinderen als gelukkige mensen hun leven te laten leiden hebben we uit handen gegeven. Er is vertrouwen voor in de plaats gekomen. De oudste twee meiden laten ons steeds vaker zien hoeveel kracht ze halen uit eigen succeservaringen. Waar wij zagen dat ze binnen het reguliere systeem steeds verder werden uitgehold door de onmacht van beider partijen, zien we tegenwoordig met hoeveel liefdevolle ingrediënten ze binnen Adelante gevuld worden. Zo heeft Musical Adelante bijgedragen aan een concept, waarin vooral onze twee oudste meiden samengesmolten zijn met nog een aantal leeftijdsgenoten. Een club van vrienden is dankzij herkenning ontstaan en heeft hun zoveel kracht en zelfvertrouwen gegeven, dat ze hand in hand durven uit te vliegen. Hun ontmoeten draagt bij tot een muzikale, spontane en gezellige golf, waar ze met z’n allen aardig op kunnen surfen. Dat dit deels gebeurt onder het toeziende oog van hun liefhebbende ouders lijkt me een natuurlijk gegeven. Rome en Parijs zijn tenslotte ook niet op één dag gebouwd.

De gezellige meidengroep, waar onze meiden perfect in participeren

De eenheid van herkenning en vriendschap heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat we alles kunnen loslaten, wat ook maar vastzat bij ons als dirigerende en zorgende ouders. Hun blijdschap om net als gewone pubers te mogen functioneren in een geitachtig gezellige vriendengroep is uiteindelijk ook onze blijdschap geworden. Hoe waardevol is dat!

 

 

*Adelante: een school voor speciaal onderwijs gericht op lichamelijk beperkte en langdurig zieke kinderen en jongeren van 4 tot 20 jaar. Ook kinderen met een meervoudige handicap kunnen bij ons terecht.

 

Diep in mijn ogen durven kijken

Nu ik stilsta en mezelf diep in de ogen durf te kijken, voel ik vele emoties. Niet alle emoties vind ik prettig en als ik zo bewust bezig ben met mijn lijf, ervaar ik een hoop ongemakken, die niet altijd even hoopvol zijn. Voor mij een uitdaging om te vertrouwen op de komende tijd.

Stilstaan heeft een hoop voordelen, kan ik jullie mededelen. Mijn leven als kluizenaar is minder bedreigend dan ik ooit bedacht had. De stiltes zijn niet gelukmakend, maar zorgen voor een warm bad waarin ik tot mezelf kan komen. Even geen externe prikkels die mijn hoofd op hol brengen en mijn bovenkamer volstouwen met de ene na de andere gedachte. Het is een aangenaam gegeven om de stiltes te kunnen omarmen, zonder me eenzaam te voelen.

Mijn omgeving bekijkt het hoofdschuddend van een afstand en geeft me adviezen, die ik zonder enig pardon aan de kant moet zetten. Het is lief bedoeld, maar voor mij nu overbodige bagage, waar ik geen ruimte voor heb. Ik ben bezig om mezelf terug te vinden en daar is stilte voor nodig. Ik vergelijk mezelf als die naald, die in een hooiberg teruggevonden moet worden. Jarenlang heb ik me laten leiden door de mensen om me heen en hun adviezen meegenomen op mijn weg, zonder echt bewust te zijn van wat ik nu eigenlijk wil. Dus, lieve mensen om me heen, ben niet bang dat ik me afzonder, wegkwijn of eenzaam word: het hoort bij een onderdeel dat mijn leven gaat worden. De hoogsensitiviteit mag er nu eindelijk zijn, zonder dat jullie dit begrijpen. Ik benoem het, omarm het en geef het een plekje in mijn wereld. Het heeft te lang op een tweede plek gestaan.

Mijn open mind heb ik altijd als een cadeautje ervaren. Mijn vriendelijkheid en aandacht voor de medemens is een gave, waar ik trots op ben. Tegelijkertijd is het de grootste valkuil die ik met me meedraag. Net als mijn drang tot perfectie, grip en empathie. Ze sleuren me mee de diepte van de oceaan in. De touwtjes die ik zo graag in handen heb, heb ik los moeten laten, wil ik mezelf ergens in die diepte kunnen redden. Mijn warme hart voor jullie is nog steeds liefdevol en open, alleen zal ik nu eerst tijd en ruimte moeten vinden om mijn eigen hart warm en open te maken. In mijn streven naar empathie voor de ander vergat ik mezelf.

Deze bijzondere gave zal ik nooit verliezen. Dat hebben jullie kaartjes me wel geleerd. De woorden die jullie me cadeau doen hebben me vertrouwen gegeven dat ik niet elk moment van de dag daadkrachtige empathie hoef te tonen naar jullie toe: ik heb mijn strepen verdiend. Het is nu meer een kwestie van gewenning dat ik niet meteen op stel en sprong mijn hart hoef te volgen als het om jullie gaat. Ik moet leren mijn eigen hart te volgen en te zorgen dat ik mijn lotsbestemmingen tot het belangrijkste onderdeel in mijn leven ga beschouwen.

Verloren ritmes

Toen ik op 21 augustus 2017 de deur uitliep bij Dr. Jie in Zuyderland Sittard behoorde ik blij te zijn. Ik was 10 minuten geleden schoon verklaard en alle reden om mijn blijdschap van de daken te juichen.

Dat heeft zeggen en schrijven één hele week geduurd. Het ging al vrij snel mis. Ik voelde me door de woorden van Dr. Jie namelijk vogelvrij verklaard. Vanaf dit moment kon het namelijk twee kanten op: de goede of de foute. Bij de goede kant zou ik me elke 3 maanden laten controleren zonder enig zicht op een nieuwe klier, bij de foute kant kreeg ik definitief te horen dat ik hoe dan ook nooit meer genezen zou kunnen worden.

Het gebeurde dan ook al vrij snel dat ik bang werd. De angst voor kanker greep me letterlijk bij de keel: ik kreeg klachten, die zich ophoopten in de slokdarm. Slikken ging bijna niet meer: ik kreeg de emoties niet meer weggeslikt. Ik begon te hoesten. Mijn lijf wilde niks liever dan de overvloed aan ellende eruit gooien. En aangezien dat niet ging door een enorme blokkade bleef alle ellende zwemmen in mijn maag.

Na een uitvoerig gesprek met de huisarts (twee maanden na de laatste controle) besloot zij dat het tijd was om actie te ondernemen. Angst hebben is weliswaar een hele normale en gezonde reactie op het doorleven van kanker, maar bij mij nam de angst de regie over in mijn leven. Mijn lijf deed niks meer dan pijn ondervinden en mijn lichamelijk, maar ook geestelijk functioneren stagneerde.

Dat niet iedereen angst heeft na kanker blijkt uit de ervaringen die mijn man heeft. Ook hij doorleeft kanker en zonder dat hij ooit kan genezen leeft hij zijn leven, zonder één moment bang te zijn om grip te verliezen op het leven. Godzijdank zou ik bijna zeggen: hij is mijn voelspriet in de afgelopen periode. Hij heeft de stap naar de huisarts voor me doorgezet. Hij heeft me letterlijk bij de hand genomen en me naar het spreekuur van onze huisarts genomen.

De angst heeft niet alleen onzekerheid gebracht, maar ook nieuwe wegen en vriendschappen. Ik leer al vrij snel dat er diep in mijzelf van alles speelde. Echter, ik had het opgeborgen en door standje overleven geen notie meer ervan genomen. Door veel te mediteren lukt het me steeds dieper bij mezelf te komen. Het zijn soms wonderbaarlijke ervaringen, die gepaard gaan met het loskomen van veel boosheid en verdriet. Ik laat de tranen maar gaan, ik hoest me vervolgens de longen uit het lijf en geef me over aan de moeheid die vrij komt. Onder het genot van de warmte van een infrarood lamp gun ik me de komende tijd elk moment dat nodig is om me terug te trekken. Had ik het maar eerder gedaan, hoor ik een stemmetje in mijn hoofd  zeggen.

Vluchten en wegrennen van de situatie blijkt maar weer eens onzinnig. Wat heb ik toch veel gedaan om niet te hoeven nadenken over wat ons de afgelopen jaren allemaal overkomen is. Ik rende, vluchtte en vergat stil te staan bij mezelf. Het zou teveel oproepen, waar ik niet aan toe durfde te geven. Toen ik de stap nam om alle ervaringen te verwerken in een boek begon het gedonder. Ik gaf eindelijk toe aan alles, waar ik nooit voor mezelf aan toe was gekomen.

Het boek is klaar, maar staat in de wachtkamer rustig te wachten tot ik weer fit genoeg ben om de puntjes op de -i- te zetten. Mijn lijf is uitgeput en mijn geest compleet verstoord. Kanker heeft mijn ritmes doen verliezen, waardoor het evenwicht zoek is. Dankzij Paul en mijn nieuwe huisarts ga ik komende tijd aan de slag met een revalidatietraject, waarbij een team van deskundigen me stapje voor stapje weer terugzetten in het leven waar ik thuis hoor. Bij mijn gezin en bij mezelf.

Niet voor de poes

Twee in het zwart geklede damespoezen betreden de zaal van het verzorgingstehuis Schuttershof in Brunssum. Het commentaar uit de zaal is niet voor de poes. De meeste bewoners uit dit verzorgingstehuis leven in hun eigen wereld en daarmee is het kattenduet van Rossini een perfecte mogelijkheid om de barrière – die door de verschrompeling van hun oude hersenen ontstaat- op te heffen: miauwen hebben ze namelijk niet verleerd.

Twee schuchtere exemplaren in de persoon van Hanny en mezelf, die totaal niet voor één gat te vangen zijn, weerspiegelen de eigenzinnigheid van de kat: hun gezang en de overduidelijke passie voor muziek maakt hen uiteindelijk ongrijpbaar, daar op het podium. Met een combi van klassieke uithalen en ordinair kattengejank maken beide katten de zaal tot een heuse toeschouwer van een theatraal duet. Iets waar maandenlang op geoefend is.

Het kattenduet van Rossini lijkt een makkie te zijn, maar de amateur die een poging heeft gewaagd, weet dat niet de tekst, maar de toonladders tongstruikelend zijn, de tweestemmigheid een uitdaging en het tijdsmanagement een punctuele eis. Als de ideale theatrale kat: gekleed in een klassiek tintje met twee oortjes, een staart en uitvoerend strikje brengen zowel Hanny als ik een ode aan de kat, die ondanks zijn gejank toch een ontroering in de zaal losmaakt. Het is dan ook niet vreemd dat de zaal gevuld wordt met een echo van miauwende bewoners.

Een ontroering die ik overigens pas voelde tijdens het bekijken van de opnames, die door jongste zoon als een heuse cameraman gemaakt waren. Waar ik in katachtige hoedanigheid een masker kon optrekken, zag ik pas later hoe trots ik op mezelf mocht zijn. Naast dat beetje ervaring in mijn schoolkoortje- overigens een momentopname uit de vorige eeuw- had ik nog niet echt veel het podium betreden. De pianiste die ons begeleidde speelde perfect in op alle onzekerheden en wist ons prima naar het einde toe te leidden. En als dan het optreden gedaan is, maakt de serieusheid plek voor ontspanning en opluchting.

De serieusheid waarmee ik deze muzikale uitdaging aanga is de reden dat ik voorheen nog niet vaak het podium heb betreden. Daarnaast belemmert mijn perfectionisme me letterlijk de stap naar de spotlights te zetten. Eerlijk is eerlijk, als ik de kans had gehad had ik hem vandaag ook voortijdig geknepen: tenslotte was onze voorbereiding nog niet vlekkeloos verlopen.
Ik voel me dan ook als een kat in een vreemd pakhuis: niet op mijn gemak totdat de eerste tonen worden ingezet. En ook al gieren de zenuwen door mijn buik en kan ik amper een microfoon vasthouden, ik zou het voor geen goud willen missen. Muziek neemt me mee in een wereld van loslaten, stroming en geluk.

En terwijl de muzikanten inspelen, zo vlak voor het optreden, voelen we de sfeer in de zaal steeds warmer worden. De bewoners van het verzorgingstehuis rollen langzaam binnen, met stralende ogen, zich opmakend voor een muzikale middag. Het allermooiste doel dat je naar mijn mening met muziek kunt bereiken is het verbinden van mensen.

Die sfeer zorgt ervoor dat jij als artiest zomaar met een vingerknip je kunt overgeven aan alles wat er tijdens het optreden over je heen spoelt: rillingen, zenuwen, maar ook warmte en plezier. Als 4 diva’s mochten we de middag openen met het allesomvattende lied van Anne Murray “You needed me”. Tenslotte hebben we elkaar altijd nodig, ongeacht hoe jong of hoe oud je bent.

Muziek geeft een leven kleur en verbindt mensen. Vandaag heb ik dat weer ondervonden: niet alleen mijn vader speelt mee met de cello in het begeleidende orkest, maar ook het feit dat ik met mijn oudste dochter samen verantwoordelijk was voor de melodielijn veroorzaakte een koude rilling, toen ook zij haar stem inzette. En dit alles onder het toeziende oog van mijn moeder die zich in alle bochten wrong om alles goed op beeld en geluid te krijgen.

Onbevangen ontvingen de bewoners hun muzikale cadeautje. Onbevangen zong mijn oudste dochter de sterren van de hemel met haar stem en trok mij mee in haar wereld. Stiekem is een droom uitgekomen om samen met mijn gezin onbevangen onze toekomst te kunnen bezingen. Al was het maar voor even.

Haringen en scheerlijnen

Ik leef nog! En dat na de eerste twee weken in het nieuwe schooljaar. Ik weet niet hoe het jullie vergaat op het reguliere onderwijs, maar hier worden we ondergedompeld in een wereld van briefjes, mailtjes, afspraken en opstartproblemen. Sinds de allereerste maandag in het nieuwe schooljaar ontplofte mijn mailbox, maakte de postbode overuren bij onze brievenbus en vraagt een buurtgenoot geïnteresseerd of ik wellicht aandelen heb bij het bedrijf Adelante. Hoe kon zij weten dat Adelante de naam is van de mytylschool, waar onze drie kinderen onderwijs volgen. Maar toch bedankt voor de hoognodige nieuwsgierigheid!

Mijmerend kom ik tot de conclusie dat ik de tijd wil terugdraaien. Drie weken geleden zat ik nog prinsheerlijk te genieten op een camping in Zeeland. Nietsvermoedend dat de valwind, op de tweede dag van ons uitje in schaars contrast zou staan met de storm, die dit schooljaar over ons gezin zou razen. De ingebouwde scheerlijnen, die ik door mijn ervaring van andere schooljaren maar alvast had aangespannen, stonden weliswaar strak, maar stevig verankerd. Ik kon dus wel tegen een stootje.

Dat in tegenstelling tot andere jaren. Ik zou compleet over de rooie zijn gegaan bij het zien van zoveel organisatorische ballast, dat in het begin van een nieuw schooljaar helaas niet te voorkomen is. En zeker niet als het om drie kinderen op speciaal onderwijs gaat. Oudergesprekken, formulieren van medicatieoverzichten, kindbesprekingen, overdrachten van revalidatieartsen, geplande uitjes waar ik als ouder toestemming voor moet geven en de gebruikelijke zorgverlofbriefjes, die bij ons in sommige periodes niet aan te slepen zijn. Eén tip: toch maar gebruik gaan maken van carbonpapier. Hoef ik mijn vaste gegevens niet tienduizend keer opnieuw te schrijven.

Het hoort er echter allemaal bij, zeker op het speciaal onderwijs, waar onze kinderen overigens met alle plezier gebruik van maken. Toch kan ik als ouder niet voorbij gaan aan de explosie van papierwerk, waar we in het begin, maar ook aan het eind van een schooljaar domweg tijd voor moeten inroosteren. Laat ik nou expert geworden zijn in roosteren en plannen, wat niet wegneemt dat ik met een rode kop naast een torenhoge stapel papier verwoede pogingen doe door de bomen het bos te zien.

Waar ik eerder als een vulkaan geëxplodeerd zou zijn: iets dat naast een stapel papierwerk niet zo handig is, waai ik nu zoveel mogelijk met de wind mee. En eerlijk is eerlijk, op buitenradar.nl tref ik al goede voorbereidingen, zodat die storm ook zonder enige schade door mijn hoofd kan razen. Onze keukentafel ruim ik elke dag weer braaf leeg. Een hele opgave met een stel hongerige pubers, kan ik je vertellen. Maar de randvoorwaarden voor ons overzichtelijk huishouden, is een plek waar onze megagrote agenda, zich met opengeslagen kaften breeduit kan manifesteren. Want zo is het hier sinds jaar en dag. Geen pocketagenda, maar een breed uitgemeten exemplaar. Rekening houdend met het actieve programma van 5 gezinsleden en een buddy, maar ook ruimte biedt voor alle informatieve papieren afspraken. Ze liggen rustig tussen de maanden te wachten tot ze aan de beurt zijn, om vervolgens structureel vernietigd te worden. Zo, opgeruimd staat netjes!

Met drie pubers en twee bijzondere ouders is het thuis een huishouden van Jan steen als je even niet oplet. Als de scheerlijnen zonder pardon toch gevierd worden of je haringen door de stroom aan regen losgeweekt aan de oppervlakte komen drijven. Laat ik daarom stoppen met prutsen of lummelen en me focussen op productieve tijd. Laat ik de beren op de weg een hol bieden, waar ze de winter kunnen doorbrengen, leider zijn in een familiediner, waar dagelijkse zaken een podium krijgen en meer vertrouwen hebben in de menselijke vindingrijkheid van mijn kinderen. Hierdoor leer ik ze meer zelfstandigheid, maar ook verbondenheid, waardoor ik soms wat meer kan vieren, zonder bang te hoeven zijn dat we met tent en al de bureaucratische lucht in vliegen.

Jansen&Janssen-Coffee&More

Ik had de eer om bij de officiële opening te zijn van een nieuw koffiezaakje in Dr. Poelsstraat 15 te Heerlen. Henny en Mischa wil ik als inwoner van Heerlen welkom heten en succes wensen bij hun nieuwe ondernemerschap.

 

Paul Coelho beschreef in zijn beroemde boek “De Alchemist” al, dat het hele universum samen spant zodra jij duidelijk maakt als je graag iets wilt. Dat hebben Henny Lemaire-Janssen en Mischa Jansen geweten, toen ze gekscherend tijdens een handbalwedstrijd tegen elkaar uitspraken dat een zaak beginnen wel iets was, dat ze graag wilden.

Henny bakt alles zelf

Je droom najagen. Ik weet er alles van. En ik niet alleen. Tegenwoordig is het najagen van een droom hét grote gebod. Waarbij we ons wel moeten blijven afvragen hoe reëel het nastreven van een droom in het leven op dat moment is.
Ook Henny had al langer de droom om haar eigen zaak te beginnen. Toch nam ze haar tijd en durfde in de periode dat haar kinderen klein waren te aarzelen. Ze wist dat de tijd niet rijp was en besloot van de werkzaamheden te blijven genieten die ze toen had: door haar ervaring als kok belandde ze in verschillende restaurants. Haar idealisme was alleen mogelijk door de werkelijkheid te blijven zien zoals hij was: koken haar beroep, bakken een passionele hobby. Totdat de jonge, maar enthousiaste Mischa haar idealisme op de juiste waarde wist te schatten. Haar rechterhand in de zaak is nog zo jong, dat hij als leidinggevende voorlopig geen alcohol gaat schenken.

Mischa bij zijn paradepaardje

Jong zijn is gelukkig hot en geen beperking. Jonge mensen hebben de beste ideeën als het op ondernemen aankomt. Dat bleek ook wel toen Mischa kritisch de wereld in zich opnam en scherp voor een koffiezaak koos. Niet alleen zijn eigen passie voor koffie dreef hem, maar ook de wereldse ontwikkeling op het gebied van verschillende smaken was een absolute pré. Voor Henny viel toen ook alles op haar plek: niet alleen was het beginnen van een eigen zaak een droom, ook haar grote passie van bakken bleek ineens prima in het plan te passen.

Kopje Peeze

Na maanden van hard werken: taarten moesten uitgeprobeerd worden, veilingen afgelopen, internet afgestruind, lactosevrije en allergene producten zorgvuldig geselecteerd, werd het concept Jansen&Janssen- Coffee & More! steeds duidelijker. In samenwerking met Streetwise* werden Henny en Mischa ingewijd in de wereld van het ondernemerschap. Een locatie werd gevonden, een ondernemingsplan geschreven en hun gedachten en ideeën kregen steeds meer concrete vormen. De koffiebeurs in Amsterdam werd de ultieme plek waar urenlang geroken, geproefd en uitgeprobeerd werd. Unaniem kozen ze voor het merk Peeze. En ik kan niets anders dan beamen dat de koffie, zoals ik hem geproefd heb een echte aanrader is. Overigens zijn de theedrinkers ook van harte welkom, want naast koffie staat Coffee&More ook garant voor een heerlijk kopje thee.

Elkaar ontmoeten

Een dag voor de officiële opening nam ik rustig de tijd om met Henny en Mischa te praten. Niet alleen het product moet je leren kennen, wil je er op een goede manier over kunnen schrijven, ook de mens achter de zaak wilde ik in alle rust in me opnemen. En ondanks de drukte voor de opening heb ik geen van beide kunnen betrappen op zenuwachtig gedrag of stress. Samen met hun familie willen ze niets liever dan spreken van een ideaal. Een ideaal voor de stad Heerlen, waar de vergrijzing en dus ook de eenzaamheid een grote rol speelt. En natuurlijk blijft Jansen&Janssen-Coffee&More! een plek waar brood verdiend moet worden, nog meer staan ze in de startblokken om Heerlen een plek te bieden waar familie, huiselijkheid en rust een grote verbinding kent. Waar mensen een moment van adempauze ervaren. De geur van koffiebonen, de versgebakken creaties die al lonkend in de vitrine staan, of de hartige producten: ze zullen je over doen geven aan de stilte van dat moment. Geen gehaast, maar een koffie- of lunchpauze met de puurheid van ingrediënten, die je lijf en geest goed doen. En is er toch geen moment van rust, dan krijg je de versgebakken producten gewoon mee.

Jansen &Janssen, coffee & More! is een droom, die Henny al vroeg met de paplepel kreeg ingegoten. Met tranen in haar ogen van trots, erkent Henny dat het een groot gemis is dat vader Janssen dit prachtige moment niet meer heeft mogen meemaken. Hij heeft zijn dochter en ook zijn kleinkinderen absoluut besmet met de passie om met natuurlijke ingrediënten de meest smaakvolle producten te maken. Henny kan dan ook niets anders doen dan haar vaders naam Janssen verweven in de zaak. Naast die van haar schoonzoon Mischa, die ook Jansen heet, maar dan met slechts één -s-

Henny met zoon en dochter

Alhoewel Henny en Mischa samen de zaak gaan runnen staat de hele familie als een grote steun achter hun. Zoon Robin is de bedenker van de visitekaartjes, het logo en de flyers. Dochter Rafke kent de weg op de social media en ook hun website* is een weerspiegeling van deskundigheid en passie voor ondernemen. Een aanrader om eens een kijkje op te nemen! Dochter Marit is als vriendin van Mischa de grote rechterhand, maar ook op het gebied van management in de Horeca een talent. Als eerstejaars schreef ze zonder enige moeite mee aan het ondernemingsplan. Roger, de man van Henny heeft zich als een echte Bob de Bouwer ontpopt en de locatie omgebouwd tot een prachtig geheel.

gedicht dat pronkt in de zaak

Het heeft allemaal zijn vruchten afgeworpen. De samenwerking is uniek. Familie was heel duidelijk ook één van de woorden die Henny en Mischa verwerkt wilden hebben in het gedicht, dat ik met veel liefde voor de zaak  heb gemaakt.

Vol trots is zaterdag het lint doorgeknipt in aanwezigheid van wethouder Martin de Beer. De eerste taartjes geproefd, de gasten van koffie of thee voorzien: het concept muzikaal geïntroduceerd. En alhoewel Heerlen best al wat koffiezaakjes heeft, ben ik ervan overtuigd dat Coffee & More absoluut iets unieks te bieden heeft. Na de eerste hap in de keuze die ik had gemaakt, voelde ik de tinteling op mijn tong. Een verwondering over deze hemelse smaak viel me ten dele. Het feit dat Heerlen dit zaakje erbij heeft gekregen zal geen goed doen aan mijn gewicht, maar zoals de trouwe volger weet leven we maar één keer en dus doen we het goed! Niet alleen de taarten zijn homemade, zelfs de koekjes bij de koffie gaven dat zaligmakend huiselijk gevoel. Iets waar ik als drukbezette moeder alleen maar naar kan smachten.

En dan de keus aan verschillende soorten decafé is een verademing. Eindelijk een zaak waar ik zonder hartkloppingen uit een heel leger aan koffiesmaken kan kiezen! Voor de echte koffiedrinkers is het hele assortiment natuurlijk ook gewoon met cafeïne te krijgen. En geen zin in iets zoets? Dan is die gezonde salade, dat fraai belegde brood of die verse soep een uitdaging om aan te gaan.

Durf te twijfelen. Geniet van het moment en geef je over aan je dromen of idealen, als de tijd rijp is. Dat hebben Henny en Mischa gedaan en nu is het onze beurt! Denk niet meteen de waarheid te kennen en een oordeel te vellen. Je doet jezelf hiermee echt tekort. Houd meerdere visies open en durf af te wijken van de bekendheid van zaakjes midden in het centrum, ook al zijn ze favoriet. Durf de stap te wagen en af te wijken van het bekende pad. Ontdek de wat minder drukke straatjes in Heerlen en verwonder je over de kracht van nieuwe ondernemers. Zij helpen Heerlen weer gastvrij te maken.

Ik heb de stap gewaagd en heb Heerlen van een andere kant leren kennen. De verwondering die Jansen &Janssen- coffee & More! bij me opriep, deed de rustige Dr. Poelsstraat schitteren in de stralen van de zon.

Ik ga voorlopig afwijken van het bekende pad, gewapend met een goed boek onder mijn arm, om mezelf te trakteren op een moment van rust, nippend aan een decafé, bij Jansen &Janssen, coffee & more!

 

*website: https://www.jansen-janssen-koffie.nl
* Streetwise: stichting Streetwise, voor ondernemers die vooruit willen.

Dromen nastreven

Het is gelukt! een voor mijn doen redelijk scherp artikel met een beetje zelfspot. En dat in 500 woorden. Toch is het schrijven voor een magazine nog even niet aan mij besteed.

Welke droom zou je diep in je hart nastreven? Ik ben me bewust van de impact die deze vraag op me heeft. Hij staat al vrij lang bovenaan mijn bucketlist. Maar nu ik ook voor de keus sta om antwoord te geven op deze vraag, slaat het angstzweet toe.

Een droom nastreven. Het lijkt zo aanlokkelijk, ware het niet dat ik een groot trauma bij me draag. Een diepgewortelde angst om te moeten presteren. Zodra ik ook maar aan mijn water voel dat er ergens een kans opduikt om mijn droom te verwezenlijken, word ik een regelrechte muts. Mijn maag draait nog net niet om, mijn oksels beginnen lichtelijk vochtig te raken en ik begin als een ongeleid projectiel door het huis te banjeren. Mijn kinderen trekken hun schouders op en nemen me op dat moment totaal niet serieus: ze kennen hun moeder ondertussen.

En ook ik herken de signalen. In tegenstelling tot mijn kinderen neem ik mezelf wel serieus. Tenslotte is het nastreven van dromen geen appeltje-eitje. Het is in mijn beleving een zeer serieuze zaak, die weloverwogen genomen moet worden. Ik heb net wat te vaak mogen meemaken dat ik als een impulsief stuiterballetje ergens indook, om vervolgens met het schaamrood op mijn kaken moeten bekennen dat ik eerst beter had moeten nadenken.

Dus zo ook gistermiddag. Mijn droom om voor een magazine te kunnen schrijven kwam zomaar op mijn pad. Het lag voor mijn voeten: ik hoefde alleen maar een scherp artikel van slechts 500 woorden te tikken, vol met zelfspot en actualiteit. Hoe makkelijk kan het zijn? Niet dus. Voor mij als rasechte faalangstvallige schijtlaars gaat het dan helemaal mis. Het wordt een zaak van onsamenhangende gedachten, van angsten, van smoezen, maar vooral van onrust en opbouwende redenen om het toch vooral niet te hoeven doen. En dat, terwijl het een droom is die bovenaan mijn bucketlist staat!

Na een paar keer hard in mijn kussen te hebben geschreeuwd. Een paar vuisten kapot te hebben geslagen op een muur, hoe zinloos, ik weet het en drie keer hard de trappen op en neer gehold, plofte ik buiten adem en met een rode kop van de inspanning op de bank. Hoe krijg ik het voor elkaar om op een dag als gisteren, als de mussen van het dak vallen, me zo te laten kennen.

Tja. Blijkbaar was mijn diepgewortelde angst even losgeschoten. Ik moest door mezelf heen om de beste beslissing te kunnen nemen: ik doe het niet! Ik wil nu nog niet voor een blad schrijven. Ik heb afgelopen maanden zo hard aan mezelf geschaafd. Ik heb grenzen overschreden, keuzes gemaakt en Sandarijn een klein beetje leren kennen. Laat ik daar nou eerst maar eens van genieten.

Dromen nastreven blijft wat mij betreft nog even in het vat zitten. Het vat vol mooie opdrachten, die ergens wel weer komen bovendrijven. Voorlopig wil ik nog gedijen in de verzameling stoere ervaringen die ik opgedaan heb. Waar ik aan gewend ben en waar ik rustig nagenietend op kan blijven dobberen.