Blanco bladzijdes

Met mijn laatste blog over de saai wegtikkende minuten uit de kerstvakantie nog in het kielzog, buig ik me over mijn eigen uitdagingen, die staan te popelen zo in het nieuwe jaar. Want ja, 2018 heeft als nieuw jaar een schone lei en dus een zee van blanco vellen, die wederom beschreven kunnen worden. En eerlijk is eerlijk, zo’n blanco schone lei is heerlijk, maar ook spannend. Ik voel me net een basisschoolleerling die van zijn groepsleerkracht een nieuw schrift overhandigd krijgt. Ik kan me nog zo goed herinneren hoe verwonderd ik kon zijn over de magische smetteloosheid van de eerste lege bladzijdes. Hoe eng het was om de allereerste  woorden te moeten schrijven, doodsbang te knoeien met de inkt van mijn vulpen.

Een nieuw jaar is wat mij betreft een aardige vergelijking. Een heel jaar vol toekomstige dagen, die op zoveel mooie en leuke manieren ingevuld kunnen worden, dat ik overrompeld wordt door de smetteloosheid waarin ik mag gaan leven. Om niet te knoeien besluit ik kordaat gewoon goed te beginnen in 2018, want alles wat volgt kan zomaar een hele andere wending nemen dan je vooraf bedacht had. Helaas ben ik bekend met het gegeven dat ik met één veeg een hele volgeplande dag zo uit de agenda kan strepen omdat een of andere medische gebeurtenis ons pad doorkruist. Reden te meer om een goed georganiseerde agenda erop na te houden waar vooral veel aandacht is voor mezelf en mijn uitdagingen. Voor de kleine momenten, die ik zo graag anders zou willen doen, maar vooral voor de kleine wonderen die het leven zo waardevol maken.

En dan heb ik het niet over mijn grote droom om mijn huis nou echt eens een keer goed opgeruimd te krijgen of een heuse metamorfose te realiseren door de godganse inrichting op de schop te nemen en het liefst in het programma van VT wonen. Opnieuw verliefd worden op je huis lijkt me net zo heerlijk als opnieuw de vlinders te kunnen voelen bij de blik van je man. En aangezien wij door alle omstandigheden vaker met ons hele gezin thuis vertoeven, heb ik wel een greep gedaan naar deelname, overigens in goed overleg van manlief. Nu een reactie uit Hilversum uitblijft zullen we zelf creatief moeten omgaan met het verzetten van onze oude meubels, het verwisselen van kussenslopen, het aansteken van kaarsjes of binnen het gegeven van druk, druk, druk ons huis doodgewoon bij het oude laten. Ook wel heerlijk vertrouwd om weg te kunnen kruipen onder een plaid en je pizza zonder enige zorgen kunt wegkanen op je versleten sofa. Om vervolgens verlekkerd verliefd te worden op dat prachtige kunstwerk, samengesteld door je gezin.

Nee, achterover zakkend in de oude sofa, die overigens nog steeds favoriet is, maar gewoon toe is aan een andere bekleding, droom ik over hele andere kleine veranderingen. Over nieuwe sportschoenen omdat de overwinning van mezelf op de laatste 5 kilometer zo ontzettend goed voelde. Van het accepteren van mijn zachte mooie vormen, omdat eten van goede producten zo bij mijn leven hoort. Van de lichtheid, waarmee ik door de dagelijkse gebeurtenissen wil durven stappen. Van het loslaten van uiterlijke schijn en me laat overdonderen door puurheid van mezelf. Van stoeien met vriendinnen, op zoek naar de diepgang van het dagelijks bestaan. Van het aangaan van spontane gekke activiteiten, omdat het leven al saai genoeg kan zijn. Zomaar kleine veranderingen, maar met een grootste beweging.

Of de beweging echt op gang komt, blijft voorlopig een vraag. Al vaker heb ik mijn goede voornemens uitgesproken, om vervolgens na een maand zonder ook maar iets te veranderen door te gaan. Het zal wel net zo zijn als het blanco schriftje van de basisschool: de eerste woorden zullen met de grootste verwondering beschreven worden, om vervolgens na drie bladzijdes terug te vallen in het oude, maar oh zo vertrouwde ritme.

Bah…vakantie!

Wat is vakantie toch een heerlijk gegeven. Geen irritante wekker, die het slome puberlijf dwingt zich klaar te maken voor school. Geen toeterende taxi. Geen boterham achter je kiezen duwende taferelen en vooral geen vingerwijzende docenten, die het dagelijkse schoolleven verpesten door het opgeven van zwaar onzinnige opdrachten. Hoe heerlijk is een periode waarin we de vrijheid hebben om te doen wat we willen?

Een vraag waar ik in ons gezin makkelijk een antwoord op kan geven. Een ideaalbeeld dat als sneeuw aan de zon verdwijnt als ik naar mijn zuchtende kinderen kijk. Drie pubers met hele andere beperkingen, die in een vakantie opgesloten zitten in een ritme van onduidelijkheden. Dagen gevuld met saaie en oervervelende wegtikkende minuten, zoals ze elke dag weer uitspreken. Geen lessen, die hun door de dagen heenleiden. Geen opdrachten, waaraan ze zich kunnen meten, geen kletspraatjes van vrienden in de pauze en vooral geen overzicht van hoe de dagen gaan verlopen.

Dus hoe wenselijk is die vakantie dan wel? Hoe fijn lijkt de duidelijk dus van rinkelende wekkers, toeterende taxi’s en vingerwijzende docenten. Van opdrachten, die hun bij de hand nemen. Van druk, druk, druk omdat dit nu eenmaal een bewijzering betekent in hun georganiseerde bestaan. En aangezien mijn kinderen in ons gezin overduidelijk nog niet toe zijn aan het ontdekken van wat hun nou eigenlijk bezighoudt, zie ik als moeder elke vakantie weer de wanhoop toeslaan. De wanhoop van overgeleverd te zijn aan hun eigen denkvermogen en creativiteit.

Door het gebrek hieraan hebben mijn kinderen nog niet door dat de zee van tijd, die ze op een presenteerblaadje krijgen, geen kwestie is van een klein kabbelend beekje, maar meer van een oceaan waarin een duik genomen kan worden. Waarin de drive te vinden is om iets van het leven te maken, waardoor je eerder tijd tekort komt en dus nooit meer zult snakken naar het structurele schoolse bestaan. Maar voor het zo ver is, zal ik mijn kinderen met veel overredingskracht los moeten weken uit hun eigen vertrouwde wereldje, om ze mee te nemen de diepte in. Steeds weer zal ik ze kennis moeten laten maken met de wonderen die op de bodem van de oceaan te vinden zijn.

Tot die tijd slaan we ons door saaie wegtikkende minuten heen. Dwing ik ze om uit te slapen, om lekker lui te wezen op de bank en bied ze daarmee ruimte om zich over te geven aan het eventueel opborrelen van verrassende nieuwe ideeën. En aangezien ze nog niet in staat zijn zich dit te realiseren, blijven ze halsreikend uitkijken naar die ene ochtend, waarin hun slome puberlijven weliswaar mopperend de dag zullen beginnen, maar uiteindelijk het geluk zullen weervinden in de structuur van het schoolse leven.

 

Mijn drie kinderen volgen onderwijs op Adelante. Elke maand schrijf ik over hun avonturen gerelateerd aan Adelante.

Lachebek in beeld

Een echte lachebek zou ik haar willen noemen. Altijd vrolijk, altijd opgewekt. Een kind dat intens geniet van het leven, ook als het even tegenzit. En dat zit het helaas bij haar nogal eens: haar vermoeide voeten vragen om stevige orthopedische schoenen, haar complexe metabolisme zorgt voor een stevig figuur en ook haar stageplekken in de horeca zijn echte uitdagingen als je lichamelijk niet voor de volle 100% belast kunt worden. En toch lijkt het alsof alles haar mee zit. Zo opgewekt staat ze in het leven.

Ik heb het over mijn oudste dochter. Een 16 jarige puber die gelukkig oogt. Ik zeg met nadruk oogt, want alhoewel ze dagelijks zingt, humoristisch haar problemen oplost en zich nergens zorgen over maakt, kan ik niet hardmaken of ze wel zo gelukkig is. Tenslotte heb je als zondagskind ook zo je problemen.

Nu ze afgelopen schooljaar haar examen in twee vakken had behaald, wilden we haar verrassen met een fotoshoot. Hiermee wilden we haar tegemoet komen aan haar passie om als flitsende fotomodel voor de camera te staan. Oudste doet namelijk niet liever dan met wapperende haren en glimmende make-up haar opwachting te maken. Tijdens één van de laatste voorbereidingen voor de jaarlijkse musical kwamen we Marijke tegen. Zij heeft fotostudio foto Rijkies en verzorgt jaarlijks prachtig beeldmateriaal voor Musical Unlimited. Samen kwamen we tot de conclusie dat oudste dochter en Marijke prima zouden matchen. Marijke doet dan ook niets liever om blijvende herinneringen van mensen vast te leggen op tastbaar indrukwekkende beelden. Tijdens de interactie met oudste zagen we meteen met hoeveel passie Marijke fotografeert.

Het werd dan ook een supergezellige middag in haar fotostudio. Sinds 21 oktober 2016 heeft Marijke haar eigen fotostudio kunnen openen op de markt 53 in Geleen. Na jaren in loondienst te zijn geweest, wilde ze haar eigen visie als fotograaf in praktijk brengen. Niets, maar dan ook niets stond oudste in de weg om samen met Marijke los te gaan tijdens de sessie. Marijke heeft ondertussen zoveel ervaring dat ze feilloos aanvoelt hoe ze de verschillende mensen het mooist op beeld kan zetten. De kunst om dit niet alleen maar standaard te doen, maar juist heel persoonlijk en passend heeft Marijke na zoveel jaar ervaring dan ook echt onder de knie. Haar visie dat iedere persoon anders is draagt ze met haar beelden dan ook fantastisch uit.

Na een intensieve, maar creatieve en enerverende middag in haar studio stond onze oudste, maar ook wij als ouders te popelen om de foto’s te mogen aanschouwen. De ontwikkeling van deze tijd om foto’s digitaal te presenteren is één waardoor we praktisch gelijk na de sessie kunnen genieten van de foto’s zoals ze geworden zijn. We werden niet teleurgesteld: wat een creatieve weergave van onze dochter zagen we op de foto’s. Marijke had het weer voor elkaar, een tastbare herinnering, maar tevens een onvergetelijke ervaring.

Dat Marijke blij wordt van haar beroep is één ding dat we niet in twijfel kunnen trekken. Niet alleen de blijheid van haar klanten, maar ook de diversiteit aan opdrachten die ze mag uitwerken is een reden om enthousiast te blijven dromen over het toekomstig voortzetten van dit mooie werk.

Wil je Marijke leren kennen? Neem eens een kijkje op haar https://www.fotorijkies.nl/

Een rilling van ontroering

Een rilling loopt over mijn rug. En of het nou door de intense moeheid van afgelopen week komt of door het overweldigend gevoel dat ik heb na het zien van de eerste donaties, ik kan even niks anders doen dan heel week en gelaten op een stoel gaan zitten.

Kaarten zorgen ervoor dat je even geen patiënt meer bent, maar weer mens.

Vanuit deze gedachte ben ik mijn persoonlijke actie voor Paul gaan opzetten. Ik zag het gebeuren: de hoeveel post die we afgelopen tweeënhalf jaar mochten ontvangen. Het ontroerde niet alleen, maar het liet je ook weer mens voelen. Je werd als het ware weer even deelgenoot gemaakt van een wereld, die zich buiten jouw medische wereld afspeelde. En dat voelt zo goed!

Na maanden van voorbereiding, bloed, zweet en tranen en veel overleg is het dan nu eindelijk zo ver. Mijn liefste vormgever Richard Beerends werkte tot in de late uurtjes om de teksten op verschillende manieren tot leven te brengen. Vanuit zijn hart en vanuit zijn onmacht werkte hij zonder enige financiële tegenprestatie mee aan deze actie. Ook Ralph, eigenaar van De Printgalerij zette extra mankracht in om de kaarten op tijd klaar te hebben. Ook hij sponsorde een mooi deel, waardoor de gehele opbrengst naar KWF kan.

Met mijn kop in de wolken nam ik gisteren de laatste hindernis: het beeldmerk dat de vormgever op de kaarten plaatste – als met een knipoog even de aandacht op kanker te vestigen- mocht natuurlijk niet zomaar gebruikt worden. En al had ik er voor mijn gevoel alles aan gedaan om de hele procedure volgens de juiste regels te laten verlopen, ik struikelde door mijn eigen onoplettendheid ten tijde van de bestraling. Door mijn ervaring met Stichting Energy4all wist ik donders goed dat je een beeldmerk moet aanvragen. Echter, het leed was geleden en er moest een oplossing komen. Gelukkig heeft mijn communicatieve vermogen en de coulance van de woordvoerder me uit de brand geholpen. Sein groen om de kaarten te mogen verkopen.

kaarten voor Pink Ribbon

En daar ben ik natuurlijk heel content mee. Ondanks de spanning en onzekerheid, ben ik toch blij dat ik contact heb opgenomen met de desbetreffende organisatie. Een van de kaarten weerspiegelde namelijk het roze lintje, dat aan Pink Ribbon behoort. (zie foto) En alhoewel internet geen uitsluitsel geeft over het gebruik van een (kleurloos) lintje, mag je nooit zonder enige toestemming een bepaald beeldmerk gebruiken. Ook niet als het een knipoog is naar die rotziekte, waar we in deze tijd zo veel mee te maken krijgen. De twee kaarten met het roze lintje worden via Sasja Langen en haar winkel Tot in de puntjes verkocht in de maand oktober, speciaal voor mijn vrouwelijke collega’s die vechten voor hun borsten. Zo kan ik toch een gebaar maken naar Pink Ribbon, als dank voor hun coulance.

Nu ik precies weet hoe de vork in de steel zit kan ik me volledig richten op mijn persoonlijke actie voor KWF. En alhoewel ik 2000 euro zou moeten ophalen om de donaties ook echt bij immuuntherapie te laten komen, staan we voor één doel en dat is kanker de wereld uithelpen, op welke manier dan ook.  De persoonlijke pagina staat klaar om belezen te worden en door de vele linkjes naar de sociale media zal het geen onmogelijke opgave worden om mijn verhaal op de juiste plek te laten landen.

Vastberaden bijt ik me vast in mijn geloof. Geloof in de actie, omdat woorden altijd een mooie functie hebben, in welke situatie dan ook. Maar ook geloof in de buitenwereld die allemaal op hun eigen manier positieve zonnestralen naar ons toe sturen, waardoor wij ondanks alle drempels en hindernissen toch op een beetje normale manier ons leven kunnen leiden.

Voor alle mensen die ons steunen

 

 

 

 

 

 

 

https://acties.kwf.nl/poetischesteuninmoeilijkedagen

Geen behoefte aan kaarten, maar wel een donatie doen om ons gezin te steunen, ga dan naar mijn persoonlijke actiepagina van KWF.

Meer interesse in een kaart voor Pink Ribbon, neem dan contact op met Sasja Langen

Sasja Langen, Kerkstraat 18, LANDGRAAF, 06-30736391

Liefde=de grootste winst

Esther van der Ham, auteur van Controle en Contact!, maar ook oprichtster van Droomvallei Uitgeverij bedacht een schrijfwedstrijd: schrijven is leuk en moet je blijven doen!

Onderstaande poëtische kunst is mijn bijdrage. geschreven vanuit mijn hart. Ontvang het in liefde!

Zittend bedenk ik mijn dromen, print
de woorden van beeldende voorstelling
als blauwdruk in mijn hoofd, een laatje

gevuld. Eenzaam omarm ik verbeeldingskracht
zonder het bestaan te bewijzen. Leegte, ruimte,
een glinstering. Ik verzin en voel de kamer tot

leven komen, een fantasie. Borden vol kleur 
zonder alledaags grauw. Gevuld met ingrediënten
van moed en openheid. Ik ben verzadigd met

ellende en onzekerheid, wil stil bij mezelf, zonder
oude patronen. Roep mijn fantasie aan, houdt wacht
bij de zwevende conditie van lijf en geest, ben verheugd.

Ik ga het redden, heb negativisme en boosheid
laten gaan, is er dankzij mijn beschouwing
een nieuwe wereld ontstaan. Daar op de bank

liggend op de zachtheid van stoffen, in de luchtbel
van borrelende woorden. Tevreden vlei ik mij naast hun
en voel me nooit meer alleen.

© Sandarijn

Gisteren mochten we afreizen naar Breda. In het gebouw van de oude rechtbank met uitzicht op de koepelgevangenis werden we ontvangen door een enthousiaste Esther van der Ham, die ook nog eens jarig was. “Hiep, hiep hoera”, zongen we allemaal luid. Hoe krijg je mensen ontroerd, was meteen mijn gedachte.

Esther presenteerde haar nieuwe roman Contact! Een passage werd voorgelezen, echter, door het hoge gehalte kinderoren, moest ze vrij snel stoppen. De rest moesten wij als volwassenen maar zelf lezen. Kortom, geen roman voor kinderen, maar een pittige psychologische roman, gebaseerd op een kern van waarheid. Een roman, waar research in de gevangenis op zijn plaats was, waardoor Esther de sfeer, personages en inhoud goed kon neerzetten. Haar bekentenis over haar eigen depressie, deed me ontroeren. Met gerechte rug en zonder blikken of blozen sneed ze het onderwerp aan als het snijden van een stuk peperkoek. Mooi, hoe oprecht zij met zware onderwerpen kan dealen. Bedankt Esther!

Naast de presentatie van haar nieuwe roman Contact, schreef ze ook nog mee aan een project Superaap, vanuit Stichting Happy Hippo. De illustraties werden verzorgd door haar jongste zoon Renze. En natuurlijk was er de grote schrijfwedstrijd, die Esther uit interesse en passie voor het geschreven woord uitschreef. Zij riep iedereen op om zijn of haar mooiste gedicht of korte verhaal in te leveren. De winnaar zou een plek, prominent op de pagina van Droomvallei Uitgeverij krijgen.

Winnaar werd ik niet met bovenstaande inzending. Uiteraard stelde me dat teleur, aangezien ik competitief in het leven sta en dus wil winnen.Het zit zelfs zo diep, dat de uitslag me totaal van slag maakt en me doet schudde op mijn grondvest. Als ik eenmaal ben opgekrabbeld, weet ik waarom ik liever niet aan een wedstrijd mee doe: mijn trots wordt van de aardbodem geveegd. En dat terwijl ik zo trots ben op mijn creaties!

Ik weet het: te belachelijk voor woorden. In samenspraak met een liefdevolle vriendin en poëtisch collega hebben we bedacht dat we vanuit ons hart schrijven. We proberen liefde en warmte over te brengen en dat is onze grootste winst! Vanuit die gedachte is het hopelijk makkelijker om opnieuw de stap te wagen om weer mee te doen, zonder enige verwachting. Voor deze wedstrijd heeft Esther eigenlijk iedereen tot winnaar uitgeroepen door onze creaties te bundel in een prachtig boek.

De presentatie van Esther was tot in de puntjes verzorgd. Daar reden Paul en ik graag voor naar Breda vanuit Heerlen. Naast de presentatie stonden er ook nog workshops op het programma. Aangezien we best nog even moesten rijden, lieten we de workshops na de presentatie voor wat ze waren: tenslotte was er genoeg publiek. Esther ging op in het feestgedruis en vol trots zwaaiden we vanuit ons hart haar gedag. Achteraf bleek het een waardevolle keus om eerder terug te reizen: Paul belandde die avond met vocht in zijn longen in het Zuyderland. We hadden geen uur later bij Esther moeten vertrekken.

Terwijl ik deze woorden tik, zijn mijn gedachten bij Paul, mijn stuurman in woelige tijden. Zonder hem ben ik een losgeslagen kompas. Paul heeft een nacht moeten overnachten in Zuyderland en ik weet nog niet wat het vervolg zal zijn.

Zo zie je maar: winnen is absoluut een ondergeschikt doel in ons leven. De winst zit hem in de liefde voor elkaar. Blijf van elkaar houden, hoe woelig de wateren ook kunnen zijn.

https://www.droomvalleiuitgeverij.nl/

 

Immuuntherapie, een klein wonder

Vandaag ondergaat Paul de 41e kuur. Dat betekent dat Paul al 82 weken aan extra reservetijd heeft mogen meemaken. Dat hij 82 weken intens heeft kunnen genieten van zijn gezin, zijn werk en zijn leven. Ik neem jullie mee naar het moment dat Paul kandidaat werd voor de nieuwste ontwikkeling: immuuntherapie.

Het werd nieuwjaar 2016. In de laatste twee maanden heb ik Paul zien veranderen van een stevige knuffelbeer naar een mens zonder leven in zijn ogen. De tumor in zijn buikholte groeide explosief en we stonden met de rug tegen de muur. Een eerste punctie van verdachte levercellen liep uit op niks. Door domme pech duurde het weer langer voordat een tweede punctie uitwees dat er toch echt weer uitzaaiingen gevonden waren. Hoe zwaar is het om machteloos te ervaren dat een tumor op een raptempo met je leven aan de haal gaat.

Het is de verjaardag van onze oudste dochter, 5 januari 2016, als Paul ter voorbereiding op de eerst immuuntherapie een bloedtransfusie krijgt. De longarts hoopt hiermee een steuntje in de rug te kunnen bieden aan het zo verzwakte lijf van Paul. Helaas ondervinden we geen profijt van deze actie: binnen drie dagen zijn de bloedwaarden van Paul weer gezakt naar niveau moe, zwak en ongezond. Geen mooie nieuwjaarsboodschap dus, zullen we maar zeggen.

Met man en macht werkten we ons door de opeenvolgende 6 weken heen. De eerste drie kuren van de immuuntherapie waren alles bepalend: de eerste en de laatste meting van de tumor zouden ons de weg wijzen naar de toekomst. Ondanks het feit dat de tumor explosief groeide- van 6 naar 12 cm binnen een maand- hield Paul vol. Zijn lijf vocht en bood weerstand tegen de tumor, die zoveel energie uit het lijf van Paul trok, dat hij amper in staat was te leven. Nachtelijke zweetpartijen hielden ons alert op het ziektebeeld en door alle ellende heen ontstond er teamwork tussen mij en Paul.

Het werd 7 februari 2016. We waren door ons geloof heen. Paul werd voor de zoveelste keer opgenomen in het ziekenhuis. De zoveelste bloedtransfusie was een feit. Zijn koortsaanvallen vierden letterlijk hoogtij en met man en macht werd geprobeerd de lichaamstemperatuur naar beneden te krijgen door ijspakkingen in de lies van Paul te leggen. We balanceerden even op het randje van de afgrond.

Vandaag de dag, dik 40 kuren en 82 weken later, heb ik mijn sterke beer weer terug. De tumor is weliswaar niet definitief verslagen, maar de immuuntherapie heeft het eigen immuunsysteem zodanig weten te stimuleren dat er nog geen fractie over is van die explosieve groei van kwaadaardige cellen. Ergens hebben we een Engeltje op de schouder gehad. Ze heeft over Paul gewaakt en ervoor gezorgd dat hij nooit alleen was.

Paul heeft alle verwachtingen overtroffen. Daarmee behoort hij tot een hele kleine groep van 20%, die leeft in goede reservetijd. Hoe lang die reservetijd is weet niemand. Immuuntherapie staat nog aan het begin van een explosieve ontwikkeling. Een ontwikkeling waar helaas veel geld voor nodig is.

Onze omstandigheden pakten niet altijd gunstig uit. Toch ervaren we dat we zelf invloed kunnen uitoefenen op hoe we de weg bewandelen. De omgeving heeft ons hierin gesteund: kaarten, berichten en daden kwamen op ons pad en liepen mee op onze weg. Samen hebben we kleur gegeven aan dat extra beetje geluk. Iets wat ik als Woordkriebels graag zou willen doorgeven: woorden om wat meer kleur te kunnen bieden aan mensen, waar de omstandigheden even niet zo fantastisch uitpakken als je gehoopt had.

 

https://www.facebook.com/sandarijn

 

Woordkriebels staat op voor goede doelen: Stichting Energy4all heeft jarenlang mijn steun gekregen en nog, maar nu wil ik ook opstaan voor ons eigen gezin en KWF. De verkoop van mijn eigen kaarten is via Facebook te volgen en te bestellen. (vanaf dinsdag 19 september) Ook bij ons thuis bent u welkom om de kaarten naar keuze te kopen. Het volledige bedrag gaat naar onderzoek voor immuuntherapie.

Contact: via PB/Facebook

 

Haringen en scheerlijnen

Ik leef nog! En dat na de eerste twee weken in het nieuwe schooljaar. Ik weet niet hoe het jullie vergaat op het reguliere onderwijs, maar hier worden we ondergedompeld in een wereld van briefjes, mailtjes, afspraken en opstartproblemen. Sinds de allereerste maandag in het nieuwe schooljaar ontplofte mijn mailbox, maakte de postbode overuren bij onze brievenbus en vraagt een buurtgenoot geïnteresseerd of ik wellicht aandelen heb bij het bedrijf Adelante. Hoe kon zij weten dat Adelante de naam is van de mytylschool, waar onze drie kinderen onderwijs volgen. Maar toch bedankt voor de hoognodige nieuwsgierigheid!

Mijmerend kom ik tot de conclusie dat ik de tijd wil terugdraaien. Drie weken geleden zat ik nog prinsheerlijk te genieten op een camping in Zeeland. Nietsvermoedend dat de valwind, op de tweede dag van ons uitje in schaars contrast zou staan met de storm, die dit schooljaar over ons gezin zou razen. De ingebouwde scheerlijnen, die ik door mijn ervaring van andere schooljaren maar alvast had aangespannen, stonden weliswaar strak, maar stevig verankerd. Ik kon dus wel tegen een stootje.

Dat in tegenstelling tot andere jaren. Ik zou compleet over de rooie zijn gegaan bij het zien van zoveel organisatorische ballast, dat in het begin van een nieuw schooljaar helaas niet te voorkomen is. En zeker niet als het om drie kinderen op speciaal onderwijs gaat. Oudergesprekken, formulieren van medicatieoverzichten, kindbesprekingen, overdrachten van revalidatieartsen, geplande uitjes waar ik als ouder toestemming voor moet geven en de gebruikelijke zorgverlofbriefjes, die bij ons in sommige periodes niet aan te slepen zijn. Eén tip: toch maar gebruik gaan maken van carbonpapier. Hoef ik mijn vaste gegevens niet tienduizend keer opnieuw te schrijven.

Het hoort er echter allemaal bij, zeker op het speciaal onderwijs, waar onze kinderen overigens met alle plezier gebruik van maken. Toch kan ik als ouder niet voorbij gaan aan de explosie van papierwerk, waar we in het begin, maar ook aan het eind van een schooljaar domweg tijd voor moeten inroosteren. Laat ik nou expert geworden zijn in roosteren en plannen, wat niet wegneemt dat ik met een rode kop naast een torenhoge stapel papier verwoede pogingen doe door de bomen het bos te zien.

Waar ik eerder als een vulkaan geëxplodeerd zou zijn: iets dat naast een stapel papierwerk niet zo handig is, waai ik nu zoveel mogelijk met de wind mee. En eerlijk is eerlijk, op buitenradar.nl tref ik al goede voorbereidingen, zodat die storm ook zonder enige schade door mijn hoofd kan razen. Onze keukentafel ruim ik elke dag weer braaf leeg. Een hele opgave met een stel hongerige pubers, kan ik je vertellen. Maar de randvoorwaarden voor ons overzichtelijk huishouden, is een plek waar onze megagrote agenda, zich met opengeslagen kaften breeduit kan manifesteren. Want zo is het hier sinds jaar en dag. Geen pocketagenda, maar een breed uitgemeten exemplaar. Rekening houdend met het actieve programma van 5 gezinsleden en een buddy, maar ook ruimte biedt voor alle informatieve papieren afspraken. Ze liggen rustig tussen de maanden te wachten tot ze aan de beurt zijn, om vervolgens structureel vernietigd te worden. Zo, opgeruimd staat netjes!

Met drie pubers en twee bijzondere ouders is het thuis een huishouden van Jan steen als je even niet oplet. Als de scheerlijnen zonder pardon toch gevierd worden of je haringen door de stroom aan regen losgeweekt aan de oppervlakte komen drijven. Laat ik daarom stoppen met prutsen of lummelen en me focussen op productieve tijd. Laat ik de beren op de weg een hol bieden, waar ze de winter kunnen doorbrengen, leider zijn in een familiediner, waar dagelijkse zaken een podium krijgen en meer vertrouwen hebben in de menselijke vindingrijkheid van mijn kinderen. Hierdoor leer ik ze meer zelfstandigheid, maar ook verbondenheid, waardoor ik soms wat meer kan vieren, zonder bang te hoeven zijn dat we met tent en al de bureaucratische lucht in vliegen.

Tree voor tree

De top bereikt!

Het was méér dan alleen een uitdaging: het beklimmen van de 500 treden bij het sportcomplex van Snowworld. Het was een uitdaging om mijn eigen kracht te leren kennen en niet alleen op het gebied van het lichamelijke. Ook mijn geestelijke kracht kon een manier van leven gebruiken, waarbij ik mezelf steeds weer een spiegel voorhield. Steeds weer dat besef dat er aandacht nodig is voor  lijf en geest.

Dat er een nieuwe klier gevonden werd in de maand maart was een dikke tegenvaller. Ik schakelde mijn gevoel uit, iets dat nodig was om me staande te houden in de achtbaan van onderzoeken en uitslagen. De bestraling doorliep ik niet zo makkelijk als ik soms deed voorkomen. Ik zocht elke dag slechts naar een kracht diep van binnen en probeerde me zo door de dagelijkse ritjes heen te slaan. Ik focuste me tijdens de bestraling op de plek, waar visueel duizend soldaatjes voor me klaarstonden om mee te helpen het lymfoom neer te sabelen. Het hele proces bleek een lastig gevecht. Doodmoe stortte ik dan ook na de 12e keer ineen.

De beklimming van mijn leven/treden Snow-world

Het was duidelijk dat ik nog steeds niet helemaal door had hoe ik de beklimming in mijn leven het beste kon aanpakken. Waar ik serieus na de laatste bestraling dacht dat ik het ergste gehad had, kwam ik mezelf de weken daarna keihard tegen. Het besef dat ik meer nodig had dan een klein beetje rust drong maar langzaam tot me door. Een ontstoken tekenbeet, de vele uren die ik tegenstribbelend doorbracht op de bank of in bed, de erfenis in de vorm van concentratiestoornissen en de blijvende moeheid van mijn lijf waren meer dan genoeg tekenen om stil te blijven staan bij de ziekte, die me overkwam. Want ook al hoort er bij deze vorm van kanker geen doodziek gevoel, het feit dat er ergens een foute celdeling had plaatsgevonden in mijn lijf had genoeg moeten zijn om de waarheid onder ogen te zien.

Door de weken van rust heen had ik tijd genoeg om tot de ontdekking te komen dat mijn verlangen naar uitdagingen ook zijn nadelen had.

Door steeds maar weer de uitdaging aan te willen gaan met het leven, kwam mijn lijf niet tot de rust, dat het wel degelijk nodig had om te herstellen. Dit besef vond ik verre van leuk. Er was naar mijn gevoel al zo weinig tijd om echte uitdagingen aan te gaan en nu werd ik beperkt hierin door mijn lijf. Dat dit eigenlijk al meer dan 20 jaar het geval was, heb ik nooit zo bekeken.

Dankzij de steun van mijn kinderen, mijn man en mijn ouders/schoonouders ontstond er uiteindelijk een nieuwe balans. Niet alleen werd er een team gevormd, die met mij de beklimming van de trappen zou aangaan, maar ook in het dagelijkse leven ondervond ik zoveel meer rust. De mens om mij heen, maar zeker in de laatste plaats ikzelf, had eindelijk door dat ondersteuning nodig was. Ze hielpen daar waar mogelijk was: hangmatten werden opgehangen, boeken in de bibliotheek gehaald, boodschappen gekocht, marktbezoeken ontdekt en ook het huishouden bleek ineens best een gezamenlijk pretje te zijn. Ook mijn eigen aandeel werkte positief. Een boek kon ook per hoofdstuk gelezen worden, naar boven gaan om te rusten werd gewoon geaccepteerd door de buitenwacht en de vraag om een klusje te doen werd niet puberaal afgewezen.

Komende dinsdag krijg ik twee maanden na de laatste bestraling de uitslag. Ik doe van alles om afleiding te zoeken, want diep van binnen ben ik onrustig. Duizend en één gedachten passeren de revue. Gelukkig heb ik dankzij de bestraling nog geregeld last van black-outs, dus de helft van de gedachten ben ik alweer kwijt. Maar zonder gekheid: van mij mag het dinsdagmiddag zijn, ongeacht de uitslag. Onzekerheid is zo’n vreselijk iets.

Elke tree kent vooruitgang

De trap van 500 treden heb ik vanochtend beklommen. Tree voor tree in een rustig tempo. Geen overdreven prestatiedrang, maar met het volle besef dicht bij mijn lijf.

Deze uitdaging is een voldongen feit. De start van het nieuwe besef is ook gemaakt. Mijn eigen bolletjestrui draag ik met grote trots, maar wel met de voorwaarde dat ook de beklimming van één tree een mooie vooruitgang is en dat er tijd genoeg is om de volgende trede dan pas te pakken, als lijf en geest eraan toe zijn.

Trots op mijn besef

 

 

 

Pfff…doseren

Weet je wat nou zo gek is? Veel te vertellen hebben en toch niet weten wat ik jullie wil melden. Welke boodschap wil ik met deze blog uitdragen?

Surfen op de golven van het leven

De vele indrukken van afgelopen dagen verdringen zich in mijn hoofd. Het lijkt de laatste uren wel een waar slagveld: elke indruk wil zich als haantje de voorste bekend maken om zeker te zijn van een plekje in mijn blog. Ik probeer mijn indrukken langzaam maar zeker te ordenen en me bewust te worden van datgene wat ik jullie wil vertellen. Dat we afgelopen dagen een fantastische tijd hebben gehad is één ding dat zeker is, dus wie weet kan ik dat gevoel stap voor stap aan jullie overbrengen.

de kubuswoningen van Piet Blom

Gisteravond zijn we thuis gekomen. De eerste was draaide de nacht al door en mijn bed rook toch net even wat meer vertrouwd dan de bedden in Stayokay. Toch is ons logeeradres een schot in de roos geweest. Door open te staan voor anders dan anders, zijn we beland op een plek waar jong en oud zich door elkaar beweegt. Waar jongeren uit andere landen elkaar treffen en gezinnen tegen een betaalbaar tarief op een centrale plek in de stad kunnen overnachten. Aan het gezamenlijk ontbijtbuffet kom je tijd tekort. De vele verschillende talen vliegen je om de oren en het gemêleerd gezelschap is een weerspiegeling van hoe een vakantie in Nederland ook kan zijn.

We sliepen twee nachten in de kubuswoningen van Piet Blom, midden in de stad Rotterdam met uitzicht op de prachtige markthal en de oude Laurenskerk. Tenminste dat was het plan. Wisten wij veel dat de pijler, waar de kubus op rustte ook gebruikt werd om te slapen. Missie “anders” liep hierdoor een beetje in de soep. Onze bedden stonden toevallig ook in de pijler en dus sliepen we gewoon recht toe, recht aan. Stiekem wel echt een teleurstelling. Wat hadden we ons verheugd op de scheve muren en ramen. In gedachten hadden we ons al volledig ingesteld op scheerlijnen en haringen om de boel vast te zetten. Echter, de realiteit was wat ontnuchterend. Zeker toen we een blik mochten werpen in de kijkkubus. De muren en ramen zijn weliswaar scheef, maar de bedden staan natuurlijk gewoon recht. Hoe maf is het om te zien hoe een woonkubus gerealiseerd is. Lijkt me een uitdaging waard!

De centrale plek en de ligging vanuit de gedachte van Piet Blom om een klein dorp midden in een grote stad te maken, maakte veel goed. De kneuterigheid van alle kubuswoningen bij elkaar zorgde voor een heel veilig idee in de grote stad Rotterdam.Ik heb dan ook besloten dat deze plek absoluut heeft bijgedragen aan weer een moment dat ons leven zo waardevol maakt.

 

 

 

 

 

Want waardevol is ons leven. De verschillende hindernissen die op ons pad kwamen hebben ons creatief gemaakt. Voor veel activiteiten hebben we alternatieven bedacht, zonder ook maar te hebben gemopperd. Door de momenten te pakken bleef de zon schijnen, ook al plensde het van de regen. Want ook dat is Nederland. Wisselvallig en nooit vertrouwen op buienradar. Onze regenjassen die we meegenomen hadden lagen dan ook braaf te wachten op onze logeerplek, terwijl we met z’n vijfjes een poging deden om onder 1 paraplu te kruipen. Ach wat, dat beetje regen dat speciaal viel op de 50e geboortedag van Paul deed ons niks. De Spido waarmee we door de haven van Rotterdam voeren was overdekt en ook het zicht vanuit de Euromast viel absoluut niet in het water. De helderheid van een zonnige dag zou weliswaar werken als een vergrootglas, maar door onze creatieve kijk konden we heel wat meer zien, dan een ander zou denken.

En daar gaat het kennelijk in het leven om. Kijken vanuit je eigen blik, zonder het te laten vertroebelen door wat dan ook. Gewoon “doen” is onze nieuwe motto! Er is namelijk altijd wel iets te bedenken waarom je het niet zou doen. Waarom niet drie dagen eerder richting schoonouders, waar altijd extra bedden klaarstaan waar we kunnen logeren. Waarom niet genieten van de mogelijkheid om een familiemoment in te lassen, als wij vanuit het Zuiden aanwezig zijn. Waarom niet de sprinter pakken naar Amsterdam, ook als er toevallig honderdduizend extra man aanwezig zijn voor de Amsterdam Parade. Waarom niet die 4 extra kaartjes voor de Johan Cruijffschaal aannemen, zodat je met 6 man sterk van je eigen familie het moment kunt beleven in de Kuip. Waarom niet tussen de vele Japanners ook toerist spelen en stiekem heel erg genieten van een indrukwekkend stukje Nederland. Het zijn van die voorbeelden die deze vakantie maakte tot wat hij was.

Elk jaar weer is de geboorteplek van mijn partner de ideale basis om wat extra leuke uitdagingen te creëren. Waar de polders heerlijke gebieden zijn om te wandelen. Waar nog zonder enig probleem bramen geplukt kunnen worden. Waar de mannen hand in hand staan en meebrullen met het lijflied van Feyenoord. Waar de meeuwen rondvliegen en het zilte zout van de zee blijft plakken aan je huid. Waar we uren kunnen borrelen onder het genot van een versgebakken visje en waar ik de ene na de andere persoonlijke opdracht kan afstrepen. Waar het gewoon DOEN is, zonder beperking.

Het waren misschien wel de meest intensieve dagen ooit deze vakantie. Maar man wat was het leuk! De indrukken blijven tollen in mijn hoofd, want dat beetje wat ik nu los geschreven heb is slechts een punt van de ijsberg. In praktisch alles wat ik zie, doe of beleef schuilt een flonkering. En het is amper tegen te houden. Zelfs het meest normale wordt speciaal als de vonk daadwerkelijk overspringt. En hoewel ik dan best moe ben, druist dat gevoel in tegen de enorme adrenaline die op dat moment giert door mijn lijf. Tot de volgende dag…Pff. doseren, wist ik maar hoe dat moest.

Proost!

 

 

 

 

 

Astrid Antonisse is een gemeenschappelijke vriendin. Zij is een dagje meegegaan in Rotterdam en heeft sommige foto’s gemaakt. 

Ain’t no mountain high

Ik waaide met alle winden mee. Zo kon ik niemand kwetsen en zorgde dat ikzelf buiten schot zou blijven. Niet echt een heldhaftige daad, maar wel een manier om me staande te houden in een wereld vol onzekerheid. Mijn eigen mening onderbouwde ik wel stotterend in mijn gedachten.

Al die jaren dat ik hopeloos op zoek ben geweest naar mijn eigen weg. Bomen heb gekapt in het bos van onmacht, gevochten met ridders te paard, verscholen in diepe holen en weggedoken ben voor pijlen die op me afgevuurd werden. Het was echt, maar uiteindelijk een beeld dat ik door mijn overheersende gedachten ben gaan vormen.

Die laatste ontdekking zorgde voor een enorme lachbui. De tranen liepen me over de wangen. Dat ik jaren al niet zo gelachen had, bleek wel aan de enorme spierpijnen die ik de dagen erop met me meedroeg.
Het besef dat die mooie, lieve en dappere ik er al die jaren gewoon geweest is, ontroerde me. De jaren van stug doorschrijven, de openheid naar anderen, het knippen en plakken van de vele collages over mezelf, het luisteren naar mijn kinderen, de positieve doorzettingskracht van mijn man, de vele sessie bij psychologen, maar ook het bucketlistboek dat ik kreeg om mijn dromen te verwezenlijken, openden mijn ogen.

De opdrachten uit het boek deden me ontdekken dat ik al die jaren wel mijn eigen plannen had gesmeed. Ik had me gewoon stiekem nooit laten zien. De bomen gekapt, waarvan ik vond dat ze geen functie hadden en de ridders te paard uiteindelijk gewoon ten huwelijk gevraagd.

Nu ik met mijn ziekte zo geconfronteerd word met de eindigheid van leven ben ik ergens wel heel blij met alles wat ik gedaan heb. Dat ik niet met weemoed terugkijk op mijn jongere jaren is een feit. Voor nu staat de enorme openbaring voorop dat ik iets van mijn leven gemaakt heb: van alleen op reis, tot slapen op het strand. Van sterren tellen tot de zon zien zakken in de zee. Van Unesco werelderfgoed tot een jetski. Van een reis alleen boeken, tot nieuwe vrienden maken. Van keihard meezingen in een cabrio tot champagne drinken in een limo. Van jongleren tot tranen huilen bij een musical. Van een helikoptervlucht tot een rondvaart over de Turkse wateren. Van een boek schrijven tot ambassadeur worden voor het goede doel. Van niet één keer de krant halen, maar het plakboek vol hebben staan. En dan niet te spreken over de vele jaren dat ik genoot van mijn leven als single, mijn eigen geld kon besteden, kinderen leerde lezen en tot diep in de nacht getafeld heb met vrienden.

Tot op de dag van vandaag verbaas ik me over mijn donkere gedachten die ik dag in dag uit verwoorde in mijn dagboek. Woorden als lelijk en waardeloos steken me tot diep in mijn huidige ziel. Dat mijn jongere jaren best heftig waren kan ik niet ontkennen. Mijn lijf heeft jaren lang onder druk gestaan door een (niet voortijdig ontdekte) verminderde hartcapaciteit. De vele ontstekingen in mijn lijf en mijn onverklaarbare moeheid kwamen pas aan het licht toen ik al eind twintig was. Toch heb ik de moed nooit laten zakken. Hoe zwaar het zand ook was, waar ik doorheen moest. Dat ik mezelf niet altijd serieus nam, kan ik gedeeltelijk wel verklaren. Ik heb nooit echt de kans gehad om voor de volle 100% te kunnen gaan.

Na de noodzakelijke hartoperatie – check! Ook die kon ik afstrepen op mijn lijst van uitdagingen- werd me het allermooiste cadeau in mijn schoot geworpen. Tot drie keer toe schonk ik mijn huidige partner een fantastisch kind. Het opvoeden van drie koters werd de meest geweldige uitdaging. En ook al kregen we diagnose op diagnose, de keien die onze wegen blokkeerden beklommen we wel met zweet op, maar nooit met neergeslagen hoofd.

Dat ik tegenwoordig elke ochtend wakker word met het gevoel elke uitdaging aan te kunnen is een openbaring. “Ain’t no mountain high”! is mijn lijflied geworden. De dagen zijn beklimmingen geworden, waar ik hoog op de top nog energie over heb om tot in de ochtend vroeg de Macarena te dansen. Heeey! Macarena aaahaaa!