Een rilling van ontroering

Een rilling loopt over mijn rug. En of het nou door de intense moeheid van afgelopen week komt of door het overweldigend gevoel dat ik heb na het zien van de eerste donaties, ik kan even niks anders doen dan heel week en gelaten op een stoel gaan zitten.

Kaarten zorgen ervoor dat je even geen patiënt meer bent, maar weer mens.

Vanuit deze gedachte ben ik mijn persoonlijke actie voor Paul gaan opzetten. Ik zag het gebeuren: de hoeveel post die we afgelopen tweeënhalf jaar mochten ontvangen. Het ontroerde niet alleen, maar het liet je ook weer mens voelen. Je werd als het ware weer even deelgenoot gemaakt van een wereld, die zich buiten jouw medische wereld afspeelde. En dat voelt zo goed!

Na maanden van voorbereiding, bloed, zweet en tranen en veel overleg is het dan nu eindelijk zo ver. Mijn liefste vormgever Richard Beerends werkte tot in de late uurtjes om de teksten op verschillende manieren tot leven te brengen. Vanuit zijn hart en vanuit zijn onmacht werkte hij zonder enige financiële tegenprestatie mee aan deze actie. Ook Ralph, eigenaar van De Printgalerij zette extra mankracht in om de kaarten op tijd klaar te hebben. Ook hij sponsorde een mooi deel, waardoor de gehele opbrengst naar KWF kan.

Met mijn kop in de wolken nam ik gisteren de laatste hindernis: het beeldmerk dat de vormgever op de kaarten plaatste – als met een knipoog even de aandacht op kanker te vestigen- mocht natuurlijk niet zomaar gebruikt worden. En al had ik er voor mijn gevoel alles aan gedaan om de hele procedure volgens de juiste regels te laten verlopen, ik struikelde door mijn eigen onoplettendheid ten tijde van de bestraling. Door mijn ervaring met Stichting Energy4all wist ik donders goed dat je een beeldmerk moet aanvragen. Echter, het leed was geleden en er moest een oplossing komen. Gelukkig heeft mijn communicatieve vermogen en de coulance van de woordvoerder me uit de brand geholpen. Sein groen om de kaarten te mogen verkopen.

kaarten voor Pink Ribbon

En daar ben ik natuurlijk heel content mee. Ondanks de spanning en onzekerheid, ben ik toch blij dat ik contact heb opgenomen met de desbetreffende organisatie. Een van de kaarten weerspiegelde namelijk het roze lintje, dat aan Pink Ribbon behoort. (zie foto) En alhoewel internet geen uitsluitsel geeft over het gebruik van een (kleurloos) lintje, mag je nooit zonder enige toestemming een bepaald beeldmerk gebruiken. Ook niet als het een knipoog is naar die rotziekte, waar we in deze tijd zo veel mee te maken krijgen. De twee kaarten met het roze lintje worden via Sasja Langen en haar winkel Tot in de puntjes verkocht in de maand oktober, speciaal voor mijn vrouwelijke collega’s die vechten voor hun borsten. Zo kan ik toch een gebaar maken naar Pink Ribbon, als dank voor hun coulance.

Nu ik precies weet hoe de vork in de steel zit kan ik me volledig richten op mijn persoonlijke actie voor KWF. En alhoewel ik 2000 euro zou moeten ophalen om de donaties ook echt bij immuuntherapie te laten komen, staan we voor één doel en dat is kanker de wereld uithelpen, op welke manier dan ook.  De persoonlijke pagina staat klaar om belezen te worden en door de vele linkjes naar de sociale media zal het geen onmogelijke opgave worden om mijn verhaal op de juiste plek te laten landen.

Vastberaden bijt ik me vast in mijn geloof. Geloof in de actie, omdat woorden altijd een mooie functie hebben, in welke situatie dan ook. Maar ook geloof in de buitenwereld die allemaal op hun eigen manier positieve zonnestralen naar ons toe sturen, waardoor wij ondanks alle drempels en hindernissen toch op een beetje normale manier ons leven kunnen leiden.

Voor alle mensen die ons steunen

 

 

 

 

 

 

 

https://acties.kwf.nl/poetischesteuninmoeilijkedagen

Geen behoefte aan kaarten, maar wel een donatie doen om ons gezin te steunen, ga dan naar mijn persoonlijke actiepagina van KWF.

Meer interesse in een kaart voor Pink Ribbon, neem dan contact op met Sasja Langen

Sasja Langen, Kerkstraat 18, LANDGRAAF, 06-30736391

Liefde=de grootste winst

Esther van der Ham, auteur van Controle en Contact!, maar ook oprichtster van Droomvallei Uitgeverij bedacht een schrijfwedstrijd: schrijven is leuk en moet je blijven doen!

Onderstaande poëtische kunst is mijn bijdrage. geschreven vanuit mijn hart. Ontvang het in liefde!

Zittend bedenk ik mijn dromen, print
de woorden van beeldende voorstelling
als blauwdruk in mijn hoofd, een laatje

gevuld. Eenzaam omarm ik verbeeldingskracht
zonder het bestaan te bewijzen. Leegte, ruimte,
een glinstering. Ik verzin en voel de kamer tot

leven komen, een fantasie. Borden vol kleur 
zonder alledaags grauw. Gevuld met ingrediënten
van moed en openheid. Ik ben verzadigd met

ellende en onzekerheid, wil stil bij mezelf, zonder
oude patronen. Roep mijn fantasie aan, houdt wacht
bij de zwevende conditie van lijf en geest, ben verheugd.

Ik ga het redden, heb negativisme en boosheid
laten gaan, is er dankzij mijn beschouwing
een nieuwe wereld ontstaan. Daar op de bank

liggend op de zachtheid van stoffen, in de luchtbel
van borrelende woorden. Tevreden vlei ik mij naast hun
en voel me nooit meer alleen.

© Sandarijn

Gisteren mochten we afreizen naar Breda. In het gebouw van de oude rechtbank met uitzicht op de koepelgevangenis werden we ontvangen door een enthousiaste Esther van der Ham, die ook nog eens jarig was. “Hiep, hiep hoera”, zongen we allemaal luid. Hoe krijg je mensen ontroerd, was meteen mijn gedachte.

Esther presenteerde haar nieuwe roman Contact! Een passage werd voorgelezen, echter, door het hoge gehalte kinderoren, moest ze vrij snel stoppen. De rest moesten wij als volwassenen maar zelf lezen. Kortom, geen roman voor kinderen, maar een pittige psychologische roman, gebaseerd op een kern van waarheid. Een roman, waar research in de gevangenis op zijn plaats was, waardoor Esther de sfeer, personages en inhoud goed kon neerzetten. Haar bekentenis over haar eigen depressie, deed me ontroeren. Met gerechte rug en zonder blikken of blozen sneed ze het onderwerp aan als het snijden van een stuk peperkoek. Mooi, hoe oprecht zij met zware onderwerpen kan dealen. Bedankt Esther!

Naast de presentatie van haar nieuwe roman Contact, schreef ze ook nog mee aan een project Superaap, vanuit Stichting Happy Hippo. De illustraties werden verzorgd door haar jongste zoon Renze. En natuurlijk was er de grote schrijfwedstrijd, die Esther uit interesse en passie voor het geschreven woord uitschreef. Zij riep iedereen op om zijn of haar mooiste gedicht of korte verhaal in te leveren. De winnaar zou een plek, prominent op de pagina van Droomvallei Uitgeverij krijgen.

Winnaar werd ik niet met bovenstaande inzending. Uiteraard stelde me dat teleur, aangezien ik competitief in het leven sta en dus wil winnen.Het zit zelfs zo diep, dat de uitslag me totaal van slag maakt en me doet schudde op mijn grondvest. Als ik eenmaal ben opgekrabbeld, weet ik waarom ik liever niet aan een wedstrijd mee doe: mijn trots wordt van de aardbodem geveegd. En dat terwijl ik zo trots ben op mijn creaties!

Ik weet het: te belachelijk voor woorden. In samenspraak met een liefdevolle vriendin en poëtisch collega hebben we bedacht dat we vanuit ons hart schrijven. We proberen liefde en warmte over te brengen en dat is onze grootste winst! Vanuit die gedachte is het hopelijk makkelijker om opnieuw de stap te wagen om weer mee te doen, zonder enige verwachting. Voor deze wedstrijd heeft Esther eigenlijk iedereen tot winnaar uitgeroepen door onze creaties te bundel in een prachtig boek.

De presentatie van Esther was tot in de puntjes verzorgd. Daar reden Paul en ik graag voor naar Breda vanuit Heerlen. Naast de presentatie stonden er ook nog workshops op het programma. Aangezien we best nog even moesten rijden, lieten we de workshops na de presentatie voor wat ze waren: tenslotte was er genoeg publiek. Esther ging op in het feestgedruis en vol trots zwaaiden we vanuit ons hart haar gedag. Achteraf bleek het een waardevolle keus om eerder terug te reizen: Paul belandde die avond met vocht in zijn longen in het Zuyderland. We hadden geen uur later bij Esther moeten vertrekken.

Terwijl ik deze woorden tik, zijn mijn gedachten bij Paul, mijn stuurman in woelige tijden. Zonder hem ben ik een losgeslagen kompas. Paul heeft een nacht moeten overnachten in Zuyderland en ik weet nog niet wat het vervolg zal zijn.

Zo zie je maar: winnen is absoluut een ondergeschikt doel in ons leven. De winst zit hem in de liefde voor elkaar. Blijf van elkaar houden, hoe woelig de wateren ook kunnen zijn.

https://www.droomvalleiuitgeverij.nl/

 

Immuuntherapie, een klein wonder

Vandaag ondergaat Paul de 41e kuur. Dat betekent dat Paul al 82 weken aan extra reservetijd heeft mogen meemaken. Dat hij 82 weken intens heeft kunnen genieten van zijn gezin, zijn werk en zijn leven. Ik neem jullie mee naar het moment dat Paul kandidaat werd voor de nieuwste ontwikkeling: immuuntherapie.

Het werd nieuwjaar 2016. In de laatste twee maanden heb ik Paul zien veranderen van een stevige knuffelbeer naar een mens zonder leven in zijn ogen. De tumor in zijn buikholte groeide explosief en we stonden met de rug tegen de muur. Een eerste punctie van verdachte levercellen liep uit op niks. Door domme pech duurde het weer langer voordat een tweede punctie uitwees dat er toch echt weer uitzaaiingen gevonden waren. Hoe zwaar is het om machteloos te ervaren dat een tumor op een raptempo met je leven aan de haal gaat.

Het is de verjaardag van onze oudste dochter, 5 januari 2016, als Paul ter voorbereiding op de eerst immuuntherapie een bloedtransfusie krijgt. De longarts hoopt hiermee een steuntje in de rug te kunnen bieden aan het zo verzwakte lijf van Paul. Helaas ondervinden we geen profijt van deze actie: binnen drie dagen zijn de bloedwaarden van Paul weer gezakt naar niveau moe, zwak en ongezond. Geen mooie nieuwjaarsboodschap dus, zullen we maar zeggen.

Met man en macht werkten we ons door de opeenvolgende 6 weken heen. De eerste drie kuren van de immuuntherapie waren alles bepalend: de eerste en de laatste meting van de tumor zouden ons de weg wijzen naar de toekomst. Ondanks het feit dat de tumor explosief groeide- van 6 naar 12 cm binnen een maand- hield Paul vol. Zijn lijf vocht en bood weerstand tegen de tumor, die zoveel energie uit het lijf van Paul trok, dat hij amper in staat was te leven. Nachtelijke zweetpartijen hielden ons alert op het ziektebeeld en door alle ellende heen ontstond er teamwork tussen mij en Paul.

Het werd 7 februari 2016. We waren door ons geloof heen. Paul werd voor de zoveelste keer opgenomen in het ziekenhuis. De zoveelste bloedtransfusie was een feit. Zijn koortsaanvallen vierden letterlijk hoogtij en met man en macht werd geprobeerd de lichaamstemperatuur naar beneden te krijgen door ijspakkingen in de lies van Paul te leggen. We balanceerden even op het randje van de afgrond.

Vandaag de dag, dik 40 kuren en 82 weken later, heb ik mijn sterke beer weer terug. De tumor is weliswaar niet definitief verslagen, maar de immuuntherapie heeft het eigen immuunsysteem zodanig weten te stimuleren dat er nog geen fractie over is van die explosieve groei van kwaadaardige cellen. Ergens hebben we een Engeltje op de schouder gehad. Ze heeft over Paul gewaakt en ervoor gezorgd dat hij nooit alleen was.

Paul heeft alle verwachtingen overtroffen. Daarmee behoort hij tot een hele kleine groep van 20%, die leeft in goede reservetijd. Hoe lang die reservetijd is weet niemand. Immuuntherapie staat nog aan het begin van een explosieve ontwikkeling. Een ontwikkeling waar helaas veel geld voor nodig is.

Onze omstandigheden pakten niet altijd gunstig uit. Toch ervaren we dat we zelf invloed kunnen uitoefenen op hoe we de weg bewandelen. De omgeving heeft ons hierin gesteund: kaarten, berichten en daden kwamen op ons pad en liepen mee op onze weg. Samen hebben we kleur gegeven aan dat extra beetje geluk. Iets wat ik als Woordkriebels graag zou willen doorgeven: woorden om wat meer kleur te kunnen bieden aan mensen, waar de omstandigheden even niet zo fantastisch uitpakken als je gehoopt had.

 

https://www.facebook.com/sandarijn

 

Woordkriebels staat op voor goede doelen: Stichting Energy4all heeft jarenlang mijn steun gekregen en nog, maar nu wil ik ook opstaan voor ons eigen gezin en KWF. De verkoop van mijn eigen kaarten is via Facebook te volgen en te bestellen. (vanaf dinsdag 19 september) Ook bij ons thuis bent u welkom om de kaarten naar keuze te kopen. Het volledige bedrag gaat naar onderzoek voor immuuntherapie.

Contact: via PB/Facebook

 

Tree voor tree

De top bereikt!

Het was méér dan alleen een uitdaging: het beklimmen van de 500 treden bij het sportcomplex van Snowworld. Het was een uitdaging om mijn eigen kracht te leren kennen en niet alleen op het gebied van het lichamelijke. Ook mijn geestelijke kracht kon een manier van leven gebruiken, waarbij ik mezelf steeds weer een spiegel voorhield. Steeds weer dat besef dat er aandacht nodig is voor  lijf en geest.

Dat er een nieuwe klier gevonden werd in de maand maart was een dikke tegenvaller. Ik schakelde mijn gevoel uit, iets dat nodig was om me staande te houden in de achtbaan van onderzoeken en uitslagen. De bestraling doorliep ik niet zo makkelijk als ik soms deed voorkomen. Ik zocht elke dag slechts naar een kracht diep van binnen en probeerde me zo door de dagelijkse ritjes heen te slaan. Ik focuste me tijdens de bestraling op de plek, waar visueel duizend soldaatjes voor me klaarstonden om mee te helpen het lymfoom neer te sabelen. Het hele proces bleek een lastig gevecht. Doodmoe stortte ik dan ook na de 12e keer ineen.

De beklimming van mijn leven/treden Snow-world

Het was duidelijk dat ik nog steeds niet helemaal door had hoe ik de beklimming in mijn leven het beste kon aanpakken. Waar ik serieus na de laatste bestraling dacht dat ik het ergste gehad had, kwam ik mezelf de weken daarna keihard tegen. Het besef dat ik meer nodig had dan een klein beetje rust drong maar langzaam tot me door. Een ontstoken tekenbeet, de vele uren die ik tegenstribbelend doorbracht op de bank of in bed, de erfenis in de vorm van concentratiestoornissen en de blijvende moeheid van mijn lijf waren meer dan genoeg tekenen om stil te blijven staan bij de ziekte, die me overkwam. Want ook al hoort er bij deze vorm van kanker geen doodziek gevoel, het feit dat er ergens een foute celdeling had plaatsgevonden in mijn lijf had genoeg moeten zijn om de waarheid onder ogen te zien.

Door de weken van rust heen had ik tijd genoeg om tot de ontdekking te komen dat mijn verlangen naar uitdagingen ook zijn nadelen had.

Door steeds maar weer de uitdaging aan te willen gaan met het leven, kwam mijn lijf niet tot de rust, dat het wel degelijk nodig had om te herstellen. Dit besef vond ik verre van leuk. Er was naar mijn gevoel al zo weinig tijd om echte uitdagingen aan te gaan en nu werd ik beperkt hierin door mijn lijf. Dat dit eigenlijk al meer dan 20 jaar het geval was, heb ik nooit zo bekeken.

Dankzij de steun van mijn kinderen, mijn man en mijn ouders/schoonouders ontstond er uiteindelijk een nieuwe balans. Niet alleen werd er een team gevormd, die met mij de beklimming van de trappen zou aangaan, maar ook in het dagelijkse leven ondervond ik zoveel meer rust. De mens om mij heen, maar zeker in de laatste plaats ikzelf, had eindelijk door dat ondersteuning nodig was. Ze hielpen daar waar mogelijk was: hangmatten werden opgehangen, boeken in de bibliotheek gehaald, boodschappen gekocht, marktbezoeken ontdekt en ook het huishouden bleek ineens best een gezamenlijk pretje te zijn. Ook mijn eigen aandeel werkte positief. Een boek kon ook per hoofdstuk gelezen worden, naar boven gaan om te rusten werd gewoon geaccepteerd door de buitenwacht en de vraag om een klusje te doen werd niet puberaal afgewezen.

Komende dinsdag krijg ik twee maanden na de laatste bestraling de uitslag. Ik doe van alles om afleiding te zoeken, want diep van binnen ben ik onrustig. Duizend en één gedachten passeren de revue. Gelukkig heb ik dankzij de bestraling nog geregeld last van black-outs, dus de helft van de gedachten ben ik alweer kwijt. Maar zonder gekheid: van mij mag het dinsdagmiddag zijn, ongeacht de uitslag. Onzekerheid is zo’n vreselijk iets.

Elke tree kent vooruitgang

De trap van 500 treden heb ik vanochtend beklommen. Tree voor tree in een rustig tempo. Geen overdreven prestatiedrang, maar met het volle besef dicht bij mijn lijf.

Deze uitdaging is een voldongen feit. De start van het nieuwe besef is ook gemaakt. Mijn eigen bolletjestrui draag ik met grote trots, maar wel met de voorwaarde dat ook de beklimming van één tree een mooie vooruitgang is en dat er tijd genoeg is om de volgende trede dan pas te pakken, als lijf en geest eraan toe zijn.

Trots op mijn besef

 

 

 

Pfff…doseren

Weet je wat nou zo gek is? Veel te vertellen hebben en toch niet weten wat ik jullie wil melden. Welke boodschap wil ik met deze blog uitdragen?

Surfen op de golven van het leven

De vele indrukken van afgelopen dagen verdringen zich in mijn hoofd. Het lijkt de laatste uren wel een waar slagveld: elke indruk wil zich als haantje de voorste bekend maken om zeker te zijn van een plekje in mijn blog. Ik probeer mijn indrukken langzaam maar zeker te ordenen en me bewust te worden van datgene wat ik jullie wil vertellen. Dat we afgelopen dagen een fantastische tijd hebben gehad is één ding dat zeker is, dus wie weet kan ik dat gevoel stap voor stap aan jullie overbrengen.

de kubuswoningen van Piet Blom

Gisteravond zijn we thuis gekomen. De eerste was draaide de nacht al door en mijn bed rook toch net even wat meer vertrouwd dan de bedden in Stayokay. Toch is ons logeeradres een schot in de roos geweest. Door open te staan voor anders dan anders, zijn we beland op een plek waar jong en oud zich door elkaar beweegt. Waar jongeren uit andere landen elkaar treffen en gezinnen tegen een betaalbaar tarief op een centrale plek in de stad kunnen overnachten. Aan het gezamenlijk ontbijtbuffet kom je tijd tekort. De vele verschillende talen vliegen je om de oren en het gemêleerd gezelschap is een weerspiegeling van hoe een vakantie in Nederland ook kan zijn.

We sliepen twee nachten in de kubuswoningen van Piet Blom, midden in de stad Rotterdam met uitzicht op de prachtige markthal en de oude Laurenskerk. Tenminste dat was het plan. Wisten wij veel dat de pijler, waar de kubus op rustte ook gebruikt werd om te slapen. Missie “anders” liep hierdoor een beetje in de soep. Onze bedden stonden toevallig ook in de pijler en dus sliepen we gewoon recht toe, recht aan. Stiekem wel echt een teleurstelling. Wat hadden we ons verheugd op de scheve muren en ramen. In gedachten hadden we ons al volledig ingesteld op scheerlijnen en haringen om de boel vast te zetten. Echter, de realiteit was wat ontnuchterend. Zeker toen we een blik mochten werpen in de kijkkubus. De muren en ramen zijn weliswaar scheef, maar de bedden staan natuurlijk gewoon recht. Hoe maf is het om te zien hoe een woonkubus gerealiseerd is. Lijkt me een uitdaging waard!

De centrale plek en de ligging vanuit de gedachte van Piet Blom om een klein dorp midden in een grote stad te maken, maakte veel goed. De kneuterigheid van alle kubuswoningen bij elkaar zorgde voor een heel veilig idee in de grote stad Rotterdam.Ik heb dan ook besloten dat deze plek absoluut heeft bijgedragen aan weer een moment dat ons leven zo waardevol maakt.

 

 

 

 

 

Want waardevol is ons leven. De verschillende hindernissen die op ons pad kwamen hebben ons creatief gemaakt. Voor veel activiteiten hebben we alternatieven bedacht, zonder ook maar te hebben gemopperd. Door de momenten te pakken bleef de zon schijnen, ook al plensde het van de regen. Want ook dat is Nederland. Wisselvallig en nooit vertrouwen op buienradar. Onze regenjassen die we meegenomen hadden lagen dan ook braaf te wachten op onze logeerplek, terwijl we met z’n vijfjes een poging deden om onder 1 paraplu te kruipen. Ach wat, dat beetje regen dat speciaal viel op de 50e geboortedag van Paul deed ons niks. De Spido waarmee we door de haven van Rotterdam voeren was overdekt en ook het zicht vanuit de Euromast viel absoluut niet in het water. De helderheid van een zonnige dag zou weliswaar werken als een vergrootglas, maar door onze creatieve kijk konden we heel wat meer zien, dan een ander zou denken.

En daar gaat het kennelijk in het leven om. Kijken vanuit je eigen blik, zonder het te laten vertroebelen door wat dan ook. Gewoon “doen” is onze nieuwe motto! Er is namelijk altijd wel iets te bedenken waarom je het niet zou doen. Waarom niet drie dagen eerder richting schoonouders, waar altijd extra bedden klaarstaan waar we kunnen logeren. Waarom niet genieten van de mogelijkheid om een familiemoment in te lassen, als wij vanuit het Zuiden aanwezig zijn. Waarom niet de sprinter pakken naar Amsterdam, ook als er toevallig honderdduizend extra man aanwezig zijn voor de Amsterdam Parade. Waarom niet die 4 extra kaartjes voor de Johan Cruijffschaal aannemen, zodat je met 6 man sterk van je eigen familie het moment kunt beleven in de Kuip. Waarom niet tussen de vele Japanners ook toerist spelen en stiekem heel erg genieten van een indrukwekkend stukje Nederland. Het zijn van die voorbeelden die deze vakantie maakte tot wat hij was.

Elk jaar weer is de geboorteplek van mijn partner de ideale basis om wat extra leuke uitdagingen te creëren. Waar de polders heerlijke gebieden zijn om te wandelen. Waar nog zonder enig probleem bramen geplukt kunnen worden. Waar de mannen hand in hand staan en meebrullen met het lijflied van Feyenoord. Waar de meeuwen rondvliegen en het zilte zout van de zee blijft plakken aan je huid. Waar we uren kunnen borrelen onder het genot van een versgebakken visje en waar ik de ene na de andere persoonlijke opdracht kan afstrepen. Waar het gewoon DOEN is, zonder beperking.

Het waren misschien wel de meest intensieve dagen ooit deze vakantie. Maar man wat was het leuk! De indrukken blijven tollen in mijn hoofd, want dat beetje wat ik nu los geschreven heb is slechts een punt van de ijsberg. In praktisch alles wat ik zie, doe of beleef schuilt een flonkering. En het is amper tegen te houden. Zelfs het meest normale wordt speciaal als de vonk daadwerkelijk overspringt. En hoewel ik dan best moe ben, druist dat gevoel in tegen de enorme adrenaline die op dat moment giert door mijn lijf. Tot de volgende dag…Pff. doseren, wist ik maar hoe dat moest.

Proost!

 

 

 

 

 

Astrid Antonisse is een gemeenschappelijke vriendin. Zij is een dagje meegegaan in Rotterdam en heeft sommige foto’s gemaakt. 

Ain’t no mountain high

Ik waaide met alle winden mee. Zo kon ik niemand kwetsen en zorgde dat ikzelf buiten schot zou blijven. Niet echt een heldhaftige daad, maar wel een manier om me staande te houden in een wereld vol onzekerheid. Mijn eigen mening onderbouwde ik wel stotterend in mijn gedachten.

Al die jaren dat ik hopeloos op zoek ben geweest naar mijn eigen weg. Bomen heb gekapt in het bos van onmacht, gevochten met ridders te paard, verscholen in diepe holen en weggedoken ben voor pijlen die op me afgevuurd werden. Het was echt, maar uiteindelijk een beeld dat ik door mijn overheersende gedachten ben gaan vormen.

Die laatste ontdekking zorgde voor een enorme lachbui. De tranen liepen me over de wangen. Dat ik jaren al niet zo gelachen had, bleek wel aan de enorme spierpijnen die ik de dagen erop met me meedroeg.
Het besef dat die mooie, lieve en dappere ik er al die jaren gewoon geweest is, ontroerde me. De jaren van stug doorschrijven, de openheid naar anderen, het knippen en plakken van de vele collages over mezelf, het luisteren naar mijn kinderen, de positieve doorzettingskracht van mijn man, de vele sessie bij psychologen, maar ook het bucketlistboek dat ik kreeg om mijn dromen te verwezenlijken, openden mijn ogen.

De opdrachten uit het boek deden me ontdekken dat ik al die jaren wel mijn eigen plannen had gesmeed. Ik had me gewoon stiekem nooit laten zien. De bomen gekapt, waarvan ik vond dat ze geen functie hadden en de ridders te paard uiteindelijk gewoon ten huwelijk gevraagd.

Nu ik met mijn ziekte zo geconfronteerd word met de eindigheid van leven ben ik ergens wel heel blij met alles wat ik gedaan heb. Dat ik niet met weemoed terugkijk op mijn jongere jaren is een feit. Voor nu staat de enorme openbaring voorop dat ik iets van mijn leven gemaakt heb: van alleen op reis, tot slapen op het strand. Van sterren tellen tot de zon zien zakken in de zee. Van Unesco werelderfgoed tot een jetski. Van een reis alleen boeken, tot nieuwe vrienden maken. Van keihard meezingen in een cabrio tot champagne drinken in een limo. Van jongleren tot tranen huilen bij een musical. Van een helikoptervlucht tot een rondvaart over de Turkse wateren. Van een boek schrijven tot ambassadeur worden voor het goede doel. Van niet één keer de krant halen, maar het plakboek vol hebben staan. En dan niet te spreken over de vele jaren dat ik genoot van mijn leven als single, mijn eigen geld kon besteden, kinderen leerde lezen en tot diep in de nacht getafeld heb met vrienden.

Tot op de dag van vandaag verbaas ik me over mijn donkere gedachten die ik dag in dag uit verwoorde in mijn dagboek. Woorden als lelijk en waardeloos steken me tot diep in mijn huidige ziel. Dat mijn jongere jaren best heftig waren kan ik niet ontkennen. Mijn lijf heeft jaren lang onder druk gestaan door een (niet voortijdig ontdekte) verminderde hartcapaciteit. De vele ontstekingen in mijn lijf en mijn onverklaarbare moeheid kwamen pas aan het licht toen ik al eind twintig was. Toch heb ik de moed nooit laten zakken. Hoe zwaar het zand ook was, waar ik doorheen moest. Dat ik mezelf niet altijd serieus nam, kan ik gedeeltelijk wel verklaren. Ik heb nooit echt de kans gehad om voor de volle 100% te kunnen gaan.

Na de noodzakelijke hartoperatie – check! Ook die kon ik afstrepen op mijn lijst van uitdagingen- werd me het allermooiste cadeau in mijn schoot geworpen. Tot drie keer toe schonk ik mijn huidige partner een fantastisch kind. Het opvoeden van drie koters werd de meest geweldige uitdaging. En ook al kregen we diagnose op diagnose, de keien die onze wegen blokkeerden beklommen we wel met zweet op, maar nooit met neergeslagen hoofd.

Dat ik tegenwoordig elke ochtend wakker word met het gevoel elke uitdaging aan te kunnen is een openbaring. “Ain’t no mountain high”! is mijn lijflied geworden. De dagen zijn beklimmingen geworden, waar ik hoog op de top nog energie over heb om tot in de ochtend vroeg de Macarena te dansen. Heeey! Macarena aaahaaa!

Vol energie

Een zomervakantie, studiedagen of een weekend zonder verplichtingen. Ik kan daar tegenwoordig zo van genieten. Een beetje luieren op mijn sofa. Een film kijken, die ik ondertussen al 100 keer bekeken heb en nog steeds ontroerd raak van dat ene mooie moment. Samen met de kinderen volledig op de grond liggen van het lachen, zodat de buurvrouw nieuwsgierig komt kijken of we een nieuw spel aan het spelen zijn. Inspirerende momenten noem ik dat. Momenten die niet meer toevallig zijn en zo veel indruk achterlaten, dat ik snap waar geluk vandaan komt.

Afgelopen dagen was ik op pad met Janna, de oudste uit ons gezin. Al jaren splitsen we doelbewust ons gezin op en zeker in een langere periode als de zomervakantie is dat een praktische must. Ook al is er in onze situatie geen sprake van “Brusjes”, onze kinderen hebben door de andere ontwikkeling elk hun momentjes nodig. Drie dezelfde beperkingen en toch drie hele verschillende individuutjes, waardoor een gezinsactiviteit niet zomaar te ondernemen is.

bestemming onbekend

En daarom plande ik een minitrip voor Janna en mij. Een perfecte combinatie, al zeg ik het zelf. Zodra wij de deur achter onze neus dichttrekken, ontstaan de meest gekke ideeën. Met slechts een rugzak gevuld met de noodzakelijke medicatie en schoon ondergoed stapten we al zingend de trein in. Onder een valse naam had ik een hotelletje geboekt. Daar begint bij mij de voorpret al: even uit die comfortzone durven stappen. Om vervolgens met een dosis dolle pret de trein naar Schiphol airport te nemen.

Samen de grootste lol hebben

Dat we stiekem gewoon naar Eindhoven gingen, lieten we voor onze volgers in het midden. We bedachten een aantal tips, waarmee ze na wat gepuzzel zouden uitkomen op Eindhoven. De antwoorden waren hilarisch en dankzij de Wi-Fi verbindingen hadden we al de grootste lol tijdens onze reis.

Het gevoel unplugged te zijn hoeft niet van ver te komen. Als je maar durft om je verwachtingen los te laten en mee te surfen op de dromen, die boven komen drijven. Dat dit in de praktijk niet altijd haalbaar is, mag duidelijk zijn. Toch hebben we in dat kleine uurtje reistijd al meer van de wereld kunnen zien, dan we ooit voor mogelijk hielden. Het is dat Janna haar zinnen had gezet op de Primark en daardoor niet te porren was voor een avontuurlijke zijweg.

Na ingecheckt te zijn in ons hotel op de markt, kunnen we losgaan in Eindhoven. Ons winkelavontuur valt ons zwaar. Waar ik opper op ons gemak de Primark te gaan verkennen, laten we dat gemak maar achter bij de ingang. We hebben duidelijk niet de eerste keus. Oeps, foutje en bedankt. Maar goed. Alles voor Janna en na een uur ploeteren en veel ellebogenwerk komen we tot de conclusie dat we deze Primark laten voor wat hij is. Hoe ik dit overleefd heb, is me nog steeds een raadsel.

hoppa, samen de pashokjes veroveren

De dag vordert. Als een heuse scout leidt Janna me van de ene winkel naar de andere. En omdat we niet van pottenkijkers houden, kruipen we gezellig samen in één pashokje. Onze hoofden lopen rood aan en de gordijnen voelen nog net niet klam, als we tot de conclusie komen dat we overduidelijk iets niet goed hebben gedaan. Het is een hele opgave om kleding te passen waarvan niet duidelijk is wat nu de voor- of achterkant is. Langzaam maar zeker veranderen we in een Bridget Jones die ook uit alle macht een net te strak jurkje over haar voluptueuze dijen probeert omhoog te hijsen. Gelukkig zijn wij deze filmscène voor en nemen uit voorzorg de grootste twee maten mee. Trots roepen we vanuit het hokje: “nee ik moet echt een kleinere maat hebben“. Deze is véél te groot!

nagelstaren

Ons budget nadert de bodem en ook onze voeten lijken op dag twee van de Nijmeegse vierdaagse. Onze hoop is gevestigd op dat ene toevallige moment, waarop we onze teen gaan stoten. Dat eerder beschreven gevoel van leven in het nu. Ergens keihard tegenaan knallen, waarmee je de meest briljante oplossing van dat moment creëert. In ons geval een nagelstudio, een kapsalon of een Wellness, waar we neer kunnen ploffen in een massagestoel of onze voeten tegoed mogen laten doen in een bad met van die knabbelende visjes. Het wordt het eerste. Nou heeft Janna niet de meest perfecte nagels, maar een extra uitdaging zo laat op de middag is nooit weg.

Na jaren van nagelbijten heeft Janna ondertussen zo hard haar best gedaan om mininagels te laten groeien, dat een manicure met echte gelnagellak tot de beloning van de dag behoort. Ze mag haar vermoeide voeten even laten rusten en aansluiten in de rij van uitgedoste dames, die al luid kwebbelend de meest lange kunstnagels aangemeten krijgen. Voor Janna een brug te ver, maar alle kleine beetjes helpen. Het resultaat mag er absoluut zijn. Mijn jonge dochter, ineens een prachtige dame. Stiekem pink ik een traantje weg.

de toerist uithangen

Nadat de stad Eindhoven langzaam verandert in een druilerige natte bedoeling, zijn wij al lang en breed neergestreken op onze kamer. Janna geniet van een uitgebreide schuimparty in de badkamer, terwijl ik de toerist uithang en de gekochte kaarten uitvoerig beschrijf. Nu Janna steeds vaker haar eigen koers weet te varen, durf ik ook mijn momenten te pakken.

roomservice

Daar liggen we dan in een wereldvreemde stad. Met onze eigen roomservice bouwen we ons feestje. Met Janna in de buurt is dat geen enkel probleem. Een kussengevecht en een heuse pyjama uitdossing, waar we al zingend en dansend mee rondspringen op de bedden van onze hotelkamer. Het duurt niet lang voordat Janna de slappe lach krijgt en tussen de bedden in valt om vervolgens niet meer omhoog te komen. De mooiste fotosessie, zo op een presenteerblaadje. (Helaas zit er censuur op deze foto’s) Ik kan het enorm waarderen, deze momenten van geluk en gekkigheid. Toch kan ik niet ontkennen dat ik het moment omarm, waarop bij Janna de ogen dichtvallen en ik me kan overleveren aan de stilte.

De nacht is warm. De ochtend vroeg. Door mijn eigen stommiteit: namelijk vergeten de gordijnen te sluiten, wordt mijn lijf al vroeg wakker gekust door de eerste zonnestralen. Mijn liefste puber ligt nog volop te ronken en bij gebrek aan een goed boek ontdek ik het navelstaren en ondervind dat de wereld ook wel doordraait zonder dat ik iets onderneem.

hele onderneming

Terwijl de trein een paar uur later Eindhoven uitrijdt, word ik volledig in beslag genomen door de blik van een jongeman. Radeloos vraag ik me af waarom hij het op mij gemunt heeft. Ik duik weg in ons gezamenlijk GTST-magazine en voel me ineens heel jeugdig met de tuinbroek van Janna aan. Eén van die gekke acties waarmee we onze trip afsluiten: elkaars kleren aan. Het is trouwens nog een hele onderneming om zonder enig obstakel die broek met gaten aan te krijgen. Voor Janna overigens geen probleem: hoe groter de gaten hoe beter.

Zonder al te veel gekkigheden rijden we langzaam richting thuisfront. We bijten ons tevreden vast in een ouderwets broodje snacken in de trein en hebben de grootste lol met het maken van de meest gênante selfies. Een wat ouder stel weet zich even geen raad met ons tweetal, maar kan ons enthousiasme wel waarderen. Soms is het even nodig om een fantasierijk levensmotto na te streven.

Wij zijn in elk geval unplugged en vol nieuwe energie!

unplugged en opgeladen

Zitten aan een zee van tijd

Bron: goeiezin.com

Sinds ik de kaartjes van goeiezin.com cadeau kreeg, geef ik mezelf elke ochtend een spreuk.

En verdomd! Wat ben ik een geluksvogel. Het gebeurde gewoon: uit de serie kaartjes van goeiezin.com trok ik dus bovenstaande tekst. Waar ik het eerder misschien wel wist, maar niet zag, werd ik me bewust van een enorm rijkdom. Ik had gewoon een vakantie aan zee. Aan een zee van tijd.

Bron: goeiezin.com

Die ochtend werden mijn ogen geopend. En waar het eerder mistig was, klaarde de lucht op en werd het helder in mijn hoofd. Ik begreep ineens waarom ik zo kalm was gebleven toen die teek zoveel schade aan mijn enkel aangericht bleek te hebben. Dat ik niet in paniek raakte van de inwendige ontwikkeling van bloeddorstige bacteriën. Geen zoveelste pechmoment, maar een bewustwording van de eerste orde. Blijkbaar kun je alles maar beter met liefde bekijken.

bron: goeiezin.com

Nog voor ik al popelend stond te zwaaien met een lijst van uitgezochte activiteiten, liet een minuscuul beestje me letterlijk stilstaan bij mezelf. Daar waar ik na de laatste bestralingen alweer aan het trainen was voor een marathon van activiteiten, werd ik op mijn plaats gezet en kon ik het gaan doen met twee antibioticakuren.

Er zat niks anders op dan mezelf te laten verwennen. Het lijstje vol activiteiten heb ik ritueel verbrand om samen met de kinderen marshmallows te roosteren boven het knapperende vuur.  Waar ik al jaren droom van een vakantie all-inclusive, leef ik dus gewoon elke dag in een eigen paradijs. Van drie fantastische koks, die hun hand niet omdraaien voor de meest heerlijke gerechten en lekkernijen tot verschillende rijkdommen in onze tuin, waar ik vanuit mijn felgekleurde hangmat van kan genieten.

Bron: goeiezin.com

Onze eerste week was daarmee verrassend. Ik ben bijna dankbaar voor het gevalletje teek. Geen doorgedraaide checkmomenten van een uitvoerige bucketlist, maar doodgewoon tot rust komen in een omgeving waar ik half niet wist hoe gelukmakend die is. Weelderige bramenstruiken en prachtige magnolia’s die als ware rijkdommen uit onze struik tevoorschijn komen. Kleine komkommertjes en trostomaatjes die hun weg dankzij de frisse regenval weten te vinden. Verhalen van jongste om van te genieten. Overdonderd worden door de kracht van foto’s, gemaakt door de ogen van oudste. Late avonden met chips en cocktails.

Bron: goeiezin.com

All-inclusive, dankzij mijn eigen prachtige gezin. Dankzij het moeten loslaten en achterover durven leunen van me and mijzelf.

 

 

 

elkaar lekker natspuiten

Waar ik de vakantie weer wilde volstoppen, krijgt het nu meer een karakter van hoe een vakantie bedoeld is: zitten aan een zee van tijd, een fiets met bloemetjes, een boom vol slakken, eigen bramen in de tuin, een concert van tuinmussen, koken uit een pot met voorbeelden, uitgeput in slaap vallen bij iemand op schoot, collages knippen uit oude tijdschriften, voorlezen, lachen, kriebelen, autowassen en elkaar natspuiten met de straal, inzepen met het overgebleven sop en genieten van een indoor picknick op de mat in de kamer.

Al luierend in mijn hangmat – hij is echt favoriet- geniet ik van het geschommel. De deining maakt me rustig en mijn ademhaling verruilt zijn hoge snelle karakter voor een langzaam tevreden buikgevoel. Weg gejakker. Geen nastreven van bijzondere en uitdagende momenten: die vallen vanzelf in mijn schoot, sinds ik bewust uitgestrekt lig aan die zee van tijd.

Lak aan de maatschappij waarin we rennen, draven en vliegen. Die bol staat van het elkaar voortdurend op alle gebied willen overtreffen. Nou, daarin staan we met stip op nummer één. Durf dat maar eens te overtreffen! Ik raad het niemand aan. Ook staan we niet meer stil om van het uitzicht te genieten, citeerde Loesje al ooit. Geen minuut mag verspild worden. Dacht ik ook jaren… Zelfs na die akelige diagnoses rende ik nog harder. Ik wilde nog meer doen, want stel je voor dat de tijd ineens zou stoppen.

Dan had ik niet meer gelachen. Onze druiven niet zien kleuren. Mijn eigen stad niet kunnen ontdekken. Geen gekleurde lampionnen zien dansen op ons terras. De gekste kookopdrachten niet kunnen proeven. Niet weten hoe gek onze bekjes zouden weerspiegelen op de selfies.
Zo simpel kan een vakantie zijn. De kleinste gekkigheden kunnen de meeste ontspanning geven. Kunnen een vakantie maken tot één waar onze kinderen jaren later ook nog over spreken: we hoefden eindelijk niks van mama.

Bron: goeiezin.com

Ja! Ik ga het absoluut ANDERS doen in deze vakantie: ik laat het niets gebeuren.

P.s. de kaartjes zijn ontworpen door goeiezin.com. Een echte aanrader om iemand cadeau te doen. https://www.facebook.com/Goeiezin/

Miss Monepenny gaat anders

wereld van verbeelding

Oh wat kan ik genieten van mijn fantasierijke geest. In één handomdraai kan ik mensen op het verkeerde been brengen, door woordelijk suggesties te doen, die meer beeldend zijn dan werkelijkheid. Een uitgebreide vakantie naar Groot Brittannië zou wel heel erg uitdagend zijn, maar helaas voor ons niet te realiseren. Wij doen het deze vakantie met medisch onderlegde vakantieoorden.

Maar ik zou Sandarijn niet zijn om te dagdromen en mijn creatieve geest druk aan het werk te zetten, zodat ook onze vakantie tussen alle controles en bedradingen van levensverlengende infuusjes door, gewoon uitdagend en anders wordt. En anders wordt onze vakantie. Ik heb het woord anders zelfs als themawoord voor de zomervakantie gebombardeerd. Doen, wat we nog nooit gedaan hebben is de insteek: weg met de tv, telefoon, wifi. Alleen te gebruiken in nood of om te navigeren als we ergens gedropt zijn en we thuis moeten komen.

één toetje, twee lepeltjes

Met de 500 opdrachten uit het bucketlistboek komen we een heel eind als het om dingen gaat die we nog nooit gedaan hebben. Al bladerend, lachen en schateren we door ons favoriete boek heen. Nooit geweten dat je met de meest simpele opdrachten al zoveel voorpret kon hebben. Oudste krijgt het niet voor elkaar om op een normale manier een tafeltje voor twee te bestellen op naam van Miss Monypenny. Met een rode kop en ingehouden adem doet ze een poging, maar deze opdracht is wel wat te veel gevraagd voor een puber. Dus mama slaat haar slag: Miss Monepenny komt vanavond dineren! Om vervolgens met een stalen gezicht die avond de bestelling ook nog anders te doen: eerst het toetje graag…wel met twee lepeltjes.

Mijn pubers vallen tussen de wal en het schip. Aan de ene kant vinden ze het wel gemakkelijk om de gang van hun moeder te volgen, maar schamen zich vervolgens dood als desbetreffende weer eens met een absurd belachelijke opdracht komt in hun ogen. Echter, als ze een beetje uitdagende vakantie willen hebben, zullen ze moeten. Tenslotte zijn al hun sociale contacten op school achtergebleven, is de tijd van vriendjes nog lang niet in zicht en ook 24/7 met vierkante ogen de wereld van het web te ontdekken is ook voor onze kinderen een stap te ver. Dus volgens ze in ganzenpas die gekke moeder.

En ik geniet! Juist de vakantie is wat mij betreft een moment om echt even unplugged te zijn. Van een afstand kijken wat er nu allemaal in ons gezin gebeurt. Van niet 3, maar slechts 2 kinderen in het huis te horen keuvelen. Van een tijd om ze apart eens onder de loep te nemen. Van het bakken van een paarse heksentaart tot het “shop till you dropp” idee. Van zingen op de fiets tot voortdurend roepen: “mag dat…!” als we al zwabberend over de stille binnenwegen langs de velden gaan. Van het ontdekken van ons eigen stadje tot bij uitzondering een weekend echt schaamteloos ons gang te gaan op het gebied van de vette hap. Je snapt dat we met een blinddoek om op de weegschaal zijn gaan staan. Het is zoveel méér dan alleen bewust op pad gaan, uitjes te regelen of een vakantie prikken. Het is onbezorgd schommelen door de dagen van plezier.

schommelen van plezier

Het anders willen doen. Ik zie het voor me. Elk dag een beetje meer! De lijst met “anders” ligt klaar om afgestreept te worden. Door mijn beeldende fantasie draaf ik echter altijd een beetje door en vergeet ik dat ik toch ook nog echt herstellende ben. Godzijdank is daar Mister Teek. Dit zwarte minuscule monster heeft me terecht gewezen: een klein geïrriteerd plekje is ondertussen in een week uitgegroeid tot een reusachtig roze opgeblazen stuk huid met een rode kring. Geen schoen past me meer. Al strompelend verken ik de omgeving van de bank op mijn felgekleurde strandslippers. Overgeleverd aan deze “verandering” laat ik me maar weer onderdompelen in mijn wereld van de verbeelding.

Wat ik deze vakantie ook wil doen: “anders” wordt het zeker.

Adelante rules

Wat denken jullie nou? Natuurlijk wappert de adelante vlag fier aan de voorgevel van ons huis.

Na een indrukwekkende diploma-uitreiking kreeg oudste haar welverdiende deelcertificaten en een vlag van Adelante. Ze heeft dan wel geen volledig diploma, maar geslaagd is ze zeker en daar hoort het uithangen van de vlag van haar eigen school, wat mij betreft bij.

Dat niet iedereen daar zo over denkt, kwam ik pas vorige week te weten, tijdens een van de meest spannende momenten van het laatste jaar. Terwijl de schoolverlaters zich nerveus door de mondelingen heen sloegen, bracht ik mijn tijd door met een moeder. In mijn onwetendheid ging ik er klakkeloos vanuit dat alle leerlingen van Adelante met zichtbare trots hun vlag zouden ophangen, zodra ze geslaagd zouden zijn.

Dus niet. Tijdens het gesprek kwam duidelijk naar voren dat de meesten heel resoluut waren in hun mening: die vlag werd echt niet uitgehangen! Ze schaamden zich voor het feit dat ze onderwijs op een speciale school moesten volgen. Hun ervaringen waren dan ook niet mals: rolstoelers werden benaderd als zwakzinnigen, terwijl de meeste doodgewoon een volwaardig diploma behaalden met een doorstroom naar MBO of Havo. Dat ze volgens “de maatschappij” behoorden tot “dat soort mensen”…deed ze pijn. En terecht! Leerlingen van Adelante zijn niet dat soort mensen, dat afhankelijk is van taxivervoer, dat met rolstoelen door het leven moet en weinig meer dan een beetje dagbesteding nodig heeft. Nee, het zijn kanjers met meerdere talenten. Dat ze toevallig uit verschillende streken komen, maakt ze taxigebonden. Mijn voorstel is dan ook om op Adelante te komen kijken en kennis te maken met deze kanjers.

kennis is een gouden regel

Adelante heeft zich in de loop van afgelopen jaren zeer positief ontwikkeld. Het oude Fransicusoord had als mytylschool een hele andere status, dan Adelante nu als kinderrevalidatiecentrum heeft. En alhoewel er veel meer openheid is door media, ouders, literatuur en participatie met de reguliere buurtscholen, de mens heeft toch een bepaald beeld. Een beeld dat moeilijk te veranderen is als je niet open staat voor meer kennis en kennismaking. Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook niet stond te popelen, toen wij 6 jaar geleden op ontdekkingstocht gingen op deze school. De onbekendheid maakte onzeker en bevorderde het acceptatieproces niet.

Nu, 6 jaar later zijn we meer dan dankbaar dat we ons toen zo open durfden te stellen voor de mogelijkheden van deze school. De kennismaking met de leermogelijkheden, revalidatieartsen, docenten en zeker niet op de laatste plaats de leerlingen, heeft ons leven zoveel rijker gemaakt.

Kanjers staan sterk in hun eigen talent

Onze kinderen zijn kanjers! Hun lichamelijke ontwikkeling is niet zozeer de grootste beperking. Geen rolstoel, geen spalken en geen spasmen. Des te meer zorgt de minder ontwikkelde linkerhersenhelft, de onevenwichtigheid in hun hormoonhuishouding en hun sociaal-emotionele beperking voor problemen, waardoor ze het tempo op regulier onderwijs doodgewoon niet kunnen volgen. Hoe hard ze ook zouden rennen, de eindstreep zouden ze nooit op de normale manier halen.
Daarom zijn wij des te blij met alle resultaten, die Adelante wel heeft behaald met onze kinderen: de jongste leest me vol enthousiasme voor. We trekken er gewoon een half uur langer voor uit. Zijn schrift? Het zou niet onderdoen aan dat van huisartsen en wie zijn tuin in orde wil hebben, hoeft maar een jaar of 5 te wachten tot jongste vol passie zijn praktische vaardigheden bij je komt uitproberen. Hee, als je echt iets wilt, zal je geduld moeten hebben.

Dan onze middelste kanjer. Zowaar een echt talent als het op plannen en discipline aankomt. Doorzetten en niet opgeven heeft haar verder gebracht dan ze zelf ooit had verwacht. Waar ze op regulier zich het apezuur werkte zonder prestatie, wordt ze nu beloond met zicht op een heus diploma. Iets waar onze oudste nooit echt zin in heeft gehad: studeren, leren, plannen en vooral discipline staat niet in haar woordenboek.

Oudste ziet het leven als één groot feest. Haar vrolijkheid neemt je mee op andere paden dan waar je in eerste instantie zou belanden. Hoe spannend is dat… Nu ze haar levenspad vult met deelcertificaten en mensen die haar in de praktijk ondersteunen, weten wij als ouders één ding zeker: Adelante haalt het beste uit de kinderen. En daar proosten wij op!

wij proosten op Adelante

En daarom wappert de Adelante vlag fier aan de gevel van ons huis. Geen schaamte, maar een diep gevoel van overwinning. En dat gevoel willen wij dan ook delen met iedereen uit de buurt. En heb je zin om ons levenskader te ontdekken? Wij staan altijd open voor nieuwe kennismakingen!