Bea’s wereld…

welkom Bea op mijn blog

Schrijf! Beleef! Inspirerend mijn nieuwe blog in.

Je kent het vast wel: een artikel of een boek, geschreven door een krachtig persoon waar je voor jezelf veel steun aan ervaart. Dagen blijf je ermee bezig en keer op keer laat je de woorden tot je doordringen, totdat je het intens hebt doorleefd.

Ik kan me er echt aan overgeven, me er door laten leiden. Verrast, verbaasd, maar vooral geïnspireerd door de manier waarop mensen hun gedachten, emoties en meningen een plekje durven te geven. Vaak in een blog, maar ook als columnist in een krant of tijdschrift. Het zijn voor mij cadeautjes om deze woorden tot me te nemen.

Zo zijn de woorden van mijn gast van vandaag ook echte eyeopeners. Via mijn eigen blog belandde ik afgelopen periode op beahaarwereldje.blogspot.nl. Een toepasselijke naam voor een vrouw, die graag blogt over de dingen in haar leven, die haar bezighouden. Een blog waar kracht uitspreekt en positiviteit. Waar je om kan lachen, bewondering voor kunt opbrengen, maar waar je vooral bij wilt terugkomen. Nieuwsgierig naar wat ze nu weer allemaal beleeft.

Bea Dankelman. Een vrouw met power, maar ook met een verhaal. Naast haar lieve vriend Dennis en haar ondeugende zoon Mike van 8 jaar draagt zij haar overleden dochtertje als een engel op haar schouder. Haar gezin is haar alles en inspireert haar tot het intens genieten van elke nieuwe dag. Dochtertje Patricia wiens jonge leventje verbroken werd door een noodlottig ongeval is de drijvende kracht in haar. Letterlijk, want Patricia zorgt voor een warm vuurtje in haar hart.

Als ik de lovende en lieve reacties op haar facebookaccount zie verschijnen, ben ik trots op Bea. Ze vertelt geregeld over haar familie, die haar ontzettend tot steun is in tijden van onzekerheid en verdriet. Die verbondenheid maakt hun speciaal. Toch is er één iemand, naast haar gezin, die ze absoluut niet zou willen missen in haar leven. Een inspirerend persoon, wiens ontmoeting al 25 geleden heeft plaatsgevonden. Een persoon waarmee Bea heerlijk kan kletsen, kan lachen en ongegeneerd sarcastisch het leven kan benaderen. Zonder die humor en zonder de steun van haar liefste vriendin, zou Bea als een blad aan de boom zijn weggeblazen. Door deze enorme steunpilaar heeft Bea heel wat stormpjes kunnen overwinnen.

Facebook en Twitter bestonden een aantal jaren geleden nog niet. Ontmoetingen vonden in het echte leven plaats en als er werk gezocht moest worden, ging vader praten met de plaatselijke burgemeester. Meestal wist hij wel ergens een adresje…

Bea laat zien dat ze van deze tijd is. Ze maakt één groot avontuur van haar belevenissen, ook daar waar ze graag weer wil werken. Door gebruik te maken van netwerken als Linkedln komt ze steeds een stukje verder in haar plannen. Overal verschijnt haar blog, gericht op het vinden van werk, maar vooral ook omdat ze de mening en adviezen van de ander zo van belang vindt. Niks is haar te veel en met de meest positieve energie van de wereld grijpt ze alles met beide handen aan. Het UWV is een trouwe gesprekspartner en dat Bea plannen heeft voor de toekomst steekt ze niet onder stoelen of banken, al laat ze ons best zweten in haar blogs, want de inhoud van haar plannen houdt ze nog even voor zichzelf.

Chapeau Bea! Nog geen handjes kunnen schudden, geen life gesprekken kunnen voeren, elkaar nog niet recht in de ogen hebben kunnen kijken. Toch zou ik je met oprecht mijn digitale soulmate willen noemen. Nergens voel ik zoveel verbondenheid met een vreemde als bij sommige van mijn facebookvrienden. Mensen zijn oprecht geïnteresseerd en niet alleen op papier. Bij Bea heb ik in de praktijk al veel creatieve liefde mogen ervaren.

Met veel ongeduld kijk ik dan ook uit naar haar volgende avontuur. Een fantastisch avontuur als het gaat om een bijzondere dag: Wereldlichtjesdag. Een dag waar ouders van overleden kinderen samenkomen om elkaar te ontmoeten in herkenning, verdriet en begrip.

Laten we blijven schrijven. Laten we blijven beleven. Ook als het even moeilijk is. Het licht van de kaarsjes op Wereldlichtjesdag zullen hopelijk gaan branden in de woonplaats, waar Bea haar dochter zo moet missen. Ze zullen flikkeren en ons moed geven om elkaar op welke manier dan ook te blijven inspireren. Dank Bea voor jou bijdrage hierin.

Dank je wel Bea voor je inspiratie

Wil je je ook laten inspireren door de wereld van Bea, klik dan op de link, die je naar haar blog zal leiden. Bea haar wereldje

333 dingen om te schrijven

333 opdrachten om te schrijven. Dat zijn 333 dagen achter elkaar en dus bijna één jaar vol.

Alhoewel ik best inspiratie genoeg heb om elke week een blog vol te schrijven, is dit boek een fantastische uitdaging om eens vanuit een ander perspectief het schrijven te benaderen. Sommige opdrachten zijn kort, maar met een thema waar je alles uit de kast kunt trekken aan creatief vermogen, terwijl andere opdrachten mooi verweven kunnen worden in mijn avontuur, dat ik aan het beleven ben.

Een fantastisch boek, dat ineens voor mijn neus lag. En aangezien ik tegenwoordig niet lang nadenk over de dingen die bij me horen, lag dit boek ook binnen een paar minuten op de toonbank van de winkel. Inpakken graag, hoorde ik mezelf zeggen. Hoe heerlijk is het om gewoon een cadeau voor jezelf te kopen.

333 opdrachten om te schrijven. Elke dag één, zonder de verwachting dat er elke dag op gereageerd gaat worden. Schrijven omdat het onderdeel van mijn dagbesteding geworden is, naast boodschappen doen, de administratie bijhouden of de huiswerkbegeleiding van mijn kinderen. Omdat het wegtikken van woorden zorgen voor een doorstroming van mijn brein en lijf, waar ik zowaar heel vrolijk van kan worden.

Dag 1, 27 juni 2017
Hoe voelt het om uit te glijden? Dit is de titel van de eerste opdracht. Mijn eerste gedachte leidt me naar een komisch homemade filmpje, waarin we massaal uit ons dak gaan als iemand uitglijdt over een banaan. Ik vraag me altijd af hoe komisch het voelt als je daar zo voor schut lig te wezen. Gevallen over de schil van een banaan in de hoop er geen hernia of andere vervelende breuk aan over te houden. Je kunt je enigszins voorstellen welk gevoel dat kan opleveren.

Of de keren dat we letterlijk gleden over de ijzel van de straten. Onze armen in de ruimte wild op en neer te laten schudden om zo toch echt ons evenwicht te houden, om niet genadeloos op onze bek te gaan. Dit gevoel kan twee kanten op. Een overwinning als je de ijzel te slim af bent of de enorme spierpijn als gevolg van het krampachtig glibberen over dat gladde ijs. Beide zijn gebaseerd op gevoelens. Gevoel van trotsheid, dat je het maar mooi gedaan hebt en het echte gevoel, waardoor je weet dat je leeft. Tenslotte zijn gebruikte spieren een prima referentie dat je lijf nog prima functioneert.

Dus ja zo voelt het dus om letterlijk uit te glijden. Echter, mijn visie op uitglijden reikt verder. Het internet door struinend, biedt me verschillende mogelijkheden: van onverhoopt je evenwicht verliezen, tot genadeloos de fout in gaan op verschillende gebieden. Glibberen, slippen, onderuitgaan, struikelen, vallen. Betekenisvolle synoniemen die aanduiden wat uitglijden kan betekenen.

Van glibberen tot struikelen. Van vallen tot onderuitgaan. Daar kan ik me wel echt iets bij voorstellen. Ik geloof dat ik het niet eens wil voelen: het bevestigd namelijk dat ik onhandig te werk ben gegaan met mijn stramme lijf. Het echte gevoel van blauwe plekken zou me nog niks kunnen schelen, maar wel dat tomeloze gevoel van schaamte, om zo onderuit te gaan.

Naast dat letterlijke onderuit gaan geeft internet ook duidelijk een andere betekenis van uitglijden. Eén waarvan ik gelukkig geen kaas heb gegeten. Geen slippertjes in de liefde en ook geen fraude op het gebied van belastingzaken, waarmee ik zou kunnen uitglijden. Weinig meer dan me verbeelden hoe het zou voelen is hierin eigenlijk al te veel gevraagd. Want hoe kun je gevoelens nou verbeelden?

Nee, ik ga me hiermee ook echt niet op glad ijs begeven. Stel je voor dat ik zou uitglijden. Heb ik meteen heel de sociaal media over me heen.

soms begeven we ons op glad ijs. Uitdaging om niet uit te glijden