een mooie ontmoeting

Door: Sandarijn Hilkhuijsen

Het is 11 december 2019. Ik heb net een fantastisch uurtje op de kerstmarkt van Adelante doorgebracht. Net als elk jaar heb ik intens genoten. Het is zo’n mooie ontmoeting die ik elk jaar weer ken. Omarmingen, spontane gesprekjes en vooral heel veel enthousiasme en trotse kinderen. Kinderen die door de jaren verenigd zijn met ons als ouders, maar nog meer met onze kinderen.

Terwijl ik het terrein afloop, hoor ik een kreet van herkenning en blijdschap. Het blijkt een oud-leerling van mij te zijn, uit een van mijn eerste stageklassen. En ondanks haar uitroep: “het is niet te missen, het is mijn oude kleuterjuf Sandarijn”, moet ik in mijn grijze hersencellen duiken. Ik heb- in tegenstelling tot haar – geen idee wie zij is. Pas als ik haar naam hoor, weet ik dat ik 25 jaar terug moet in mijn geschiedenis als groepsleerkracht in het basisonderwijs.

Haar ontmoeting is puur. Ze staat op het punt zich te oriënteren of haar oudste kind een plekje waardig is op Adelante. Ik hoor aan haar woorden, hoe lastig ze deze stap vindt en ik denk terug aan het jaar dat ook wij voor deze drempel stonden. Ook onze kinderen zijn ooit gestart op het reguliere onderwijs: tenslotte wilde wij niets liever dan dat onze kinderen zouden participeren. Dat we uiteindelijk in 2012 de overstap maakten naar Adelante, had alles te maken met het plafond dat we op regulier onderwijs hadden bereikt.

Hoe mooi is het dan, dat er een plek als Adelante is, waar kinderen op hun eigen tempo mogen groeien en ontplooien. Mijn ervaringen van de afgelopen 7 jaar vinden zijn weg in het gesprek dat ik verder voer met mijn oud-leerling. Mijn woorden troosten haar en stellen haar gerust, voor dit moment. Ze zal het verder zelf mogen gaan ervaren. Haar woorden voeren mij terug naar 2010. Onze allereerste ontmoeting met Adelante. Na een lange weg door de koude gangen, komen we aan in een van de vergaderkamers. Een leger aan hulptroepen zullen ons door de diagnose leiden en ons als nieuweling welkom heten op. Wat voelde ik me ellendig en zelfs wat bedreigd. Ik wilde zelf bepalen of ik me welkom zou voelen. Totaal verward over deze ontwikkeling, merkte ik aan elke vezel in mijn lijf hoezeer ik hier nog niet aan toe was. De plek, die een paar jaar later als een warm bad aanvoelde, deed me toentertijd eerlijk gezegd alleen maar verdriet.

Nu ik anno 2019 sta te kletsen op de parkeerplaats van het Adelante terrein, voel ik zo met haar mee. Wat is het proces van accepteren toch ontzettend waardevol om te doorlopen, maar oh zo zwaar met gevoelens van verdriet en rouw. En zelfs als je zover bent om als ouder de stap te wagen, zullen er nog vele momenten de revue passeren waarop het verdriet en de rouw de kop opsteken, elke nieuwe fase weer. Toch hoeven we ons niet te schamen voor die gevoelens. Ze horen er gewoon bij en maken ons tot krachtige ouders. Ouders die uiteindelijk opgenomen worden in de familie van Adelante. Ik vertrouw haar dan ook toe hoe blij we ondertussen zijn met de plek, waar alle drie onze kinderen zo ontzettend gegroeid zijn. Waar ze vrienden hebben gemaakt, kleine groepen mochten bezoeken en samen met warme begeleiders door moeilijke periodes heen zijn gekomen. Waar gelachen wordt, saamhorigheid heerst en waar geen woord te veel hoeft worden uitgelegd.

Onze ontmoeting sluiten we af met het positieve inzicht om ook deze drempel over te durven. De regendruppels hebben ons ondertussen doorweekt, maar het deert ons niet. De magie van deze ontmoeting doet me beseffen hoe waardevol ik als doorgewinterde Adelante-ouders ben, om nieuwelingen aan de hand te nemen, zodat ook zij zich samen met hun kind kunnen onderdompelen in het warme bad van deze plek in Houthem.