een mooie ontmoeting

Door: Sandarijn Hilkhuijsen

Het is 11 december 2019. Ik heb net een fantastisch uurtje op de kerstmarkt van Adelante doorgebracht. Net als elk jaar heb ik intens genoten. Het is zo’n mooie ontmoeting die ik elk jaar weer ken. Omarmingen, spontane gesprekjes en vooral heel veel enthousiasme en trotse kinderen. Kinderen die door de jaren verenigd zijn met ons als ouders, maar nog meer met onze kinderen.

Terwijl ik het terrein afloop, hoor ik een kreet van herkenning en blijdschap. Het blijkt een oud-leerling van mij te zijn, uit een van mijn eerste stageklassen. En ondanks haar uitroep: “het is niet te missen, het is mijn oude kleuterjuf Sandarijn”, moet ik in mijn grijze hersencellen duiken. Ik heb- in tegenstelling tot haar – geen idee wie zij is. Pas als ik haar naam hoor, weet ik dat ik 25 jaar terug moet in mijn geschiedenis als groepsleerkracht in het basisonderwijs.

Haar ontmoeting is puur. Ze staat op het punt zich te oriënteren of haar oudste kind een plekje waardig is op Adelante. Ik hoor aan haar woorden, hoe lastig ze deze stap vindt en ik denk terug aan het jaar dat ook wij voor deze drempel stonden. Ook onze kinderen zijn ooit gestart op het reguliere onderwijs: tenslotte wilde wij niets liever dan dat onze kinderen zouden participeren. Dat we uiteindelijk in 2012 de overstap maakten naar Adelante, had alles te maken met het plafond dat we op regulier onderwijs hadden bereikt.

Hoe mooi is het dan, dat er een plek als Adelante is, waar kinderen op hun eigen tempo mogen groeien en ontplooien. Mijn ervaringen van de afgelopen 7 jaar vinden zijn weg in het gesprek dat ik verder voer met mijn oud-leerling. Mijn woorden troosten haar en stellen haar gerust, voor dit moment. Ze zal het verder zelf mogen gaan ervaren. Haar woorden voeren mij terug naar 2010. Onze allereerste ontmoeting met Adelante. Na een lange weg door de koude gangen, komen we aan in een van de vergaderkamers. Een leger aan hulptroepen zullen ons door de diagnose leiden en ons als nieuweling welkom heten op. Wat voelde ik me ellendig en zelfs wat bedreigd. Ik wilde zelf bepalen of ik me welkom zou voelen. Totaal verward over deze ontwikkeling, merkte ik aan elke vezel in mijn lijf hoezeer ik hier nog niet aan toe was. De plek, die een paar jaar later als een warm bad aanvoelde, deed me toentertijd eerlijk gezegd alleen maar verdriet.

Nu ik anno 2019 sta te kletsen op de parkeerplaats van het Adelante terrein, voel ik zo met haar mee. Wat is het proces van accepteren toch ontzettend waardevol om te doorlopen, maar oh zo zwaar met gevoelens van verdriet en rouw. En zelfs als je zover bent om als ouder de stap te wagen, zullen er nog vele momenten de revue passeren waarop het verdriet en de rouw de kop opsteken, elke nieuwe fase weer. Toch hoeven we ons niet te schamen voor die gevoelens. Ze horen er gewoon bij en maken ons tot krachtige ouders. Ouders die uiteindelijk opgenomen worden in de familie van Adelante. Ik vertrouw haar dan ook toe hoe blij we ondertussen zijn met de plek, waar alle drie onze kinderen zo ontzettend gegroeid zijn. Waar ze vrienden hebben gemaakt, kleine groepen mochten bezoeken en samen met warme begeleiders door moeilijke periodes heen zijn gekomen. Waar gelachen wordt, saamhorigheid heerst en waar geen woord te veel hoeft worden uitgelegd.

Onze ontmoeting sluiten we af met het positieve inzicht om ook deze drempel over te durven. De regendruppels hebben ons ondertussen doorweekt, maar het deert ons niet. De magie van deze ontmoeting doet me beseffen hoe waardevol ik als doorgewinterde Adelante-ouders ben, om nieuwelingen aan de hand te nemen, zodat ook zij zich samen met hun kind kunnen onderdompelen in het warme bad van deze plek in Houthem.

Sinterklaasvirus

Door: Sandarijn Hilkhuijsen

Ik hoef de maand december maar in te slaan of een enorme vermoeidheid neemt bezit van me. De tranen branden achter mijn ogen. Niet nu, denk ik, elk jaar weer. Niet in de leukste maand van het jaar. De maand waarin ik al van kindsbeen besmet raakte met het sinterklaasvirus.

Ook dit jaar is het weer raak. Gelukkig wint het sintvirus van de vermoeidheid. Overigens weiger ik ook maar enige concessie te doen op het gebied van het sinterklaasfeest. Dat en de besmetting van mijn gezin, zorgt voor een enerverende start van de maand december. Waar ik oververmoeide steken laat vallen, pakt een van de kinderen dat wel op.
Onze oudste, die ondertussen haar thuis bij Villa Franca heeft gevonden, geniet op afstand mee. Voor iets lekkers in haar schoen, laat ze graag een schoen achter bij onze kachel. Het is te proberen! Onze middelste daarentegen vindt schoen zetten nogal een dingetje. Als het echter gaat om het schrijven van gedichten, wil ze de sint maar al te graag helpen. Haar lesrooster is dusdanig verknipt met veel vrije uren, dat ze deze opdracht met twee handen aangrijpt: even wat invulling van haar tijd. Onze jongste heeft dan weer niks met woordelijk gerijm, maar staat als een jonge kwispelende hond voor me als het gaat om een rollenspel of surprise. Waar hij normaliter in het jaar redelijk passief is, stroomt hij in de maand december over van energie.

Jongste als sint in de weer

Alles wordt uit de kast gehaald om op tijd klaar te zitten voor het sinterklaasjournaal. En terwijl ik me in de keuken bezighoud met de voorbereidingen van het eten, hoor ik zijn zware bromstem in de woonkamer doorklinken. Jongste voedt, ondanks zijn bijna 15 kalenderjaren, zijn fantasierijke vermogen elk jaar een beetje meer. Met een hoop creativiteit tot gevolg. Pepernotenwafels moeten gebakken worden: niet alleen voor thuis, maar zeker ook voor tijdens het sinterklaasspel in zijn klas. En waar jongste normaal niet vooruit te branden is, moet er op stel en sprong gezocht worden naar materialen om een surprise voor opa in elkaar te knutselen.

De pepernotenwafels worden geïnspecteerd.

Om optimaal mee te kunnen genieten, beweeg ik deze dagen mee op de golven van zijn enthousiasme. Schoenen moeten gevuld worden, kruidnoten gebakken, fopcadeautjes bedacht en ook voor sinterklaasavond ligt er nog een hele waslijst aan gedachten, die nog praktisch voorbereid moeten worden. Want hoe leuk is het om je opa en oma eens legaal op hun nummer te zetten, in de rol van een bij elkaar geknutselde sinterklaas.

Ik weet ondertussen dat het onmogelijk is om mijn puberende zoon te temmen. Ondanks het feit dat hij jaren geleden is ingewijd in het verhaal achter de Sint, weet hij het elk jaar weer zo te brengen dat er niks leuker is dan het spel mee te spelen. Eerlijk gezegd geniet ik stiekem ontzettend met hem mee. Want wat is er leuker om geheimpjes te hebben, gedichten te maken en surprises te knutselen. Dat ik elk jaar weer de vertrouwenspersoon ben van degene die bij jongste op het lootje staat, heeft wel zijn voordelen: samen hebben we in de grootste voorpret.

Het sinterklaasfeest is wederom ten einde, maar wat heb ik mogen genieten van het enthousiasme waarmee jongste in zijn rol als sinterklaas de mensen op de hak neemt. Zijn musicalervaringen en zijn klassikale lessen drama hebben een behoorlijke basis weten te leggen.

Zachtjes neurie ik nog een verlaat sinterklaasliedje. Terugkijkend op het eerste deel van de maand december, kan ik niets anders dan beamen dat ik ondanks de jaarlijkse drukte er alles aan zal blijven doen de vreugde van het sinterklaasfeest als traditie in ons gezin in ere te houden. Tenslotte is er niets mooier om een jaar zo hilarisch mogelijk af te sluiten.

Decemberperikelen

Door: Puck Hilkhuijsen

December is voor mij op dit moment een spannende maand op meerdere manieren.

Vorige week hebben we de datum gekregen voor de intake van de dagbehandeling. Daar waren we natuurlijk heel blij mee. Op 17 december gaat het gebeuren.

Vandaag heb ik ook een intake bij adelante Hoensbroek. Ik ga daar allerlei onderzoeken doen om te kijken naar mijn positieve vaardigheden op het gebied van leren en werken. Tenslotte wil ik graag naar het Mbo.

Sinterklaasfeest

Met sinterklaas staat er natuurlijk allerlei lekker snoep op tafel en als je een eetstoornis hebt , zit er een stem in je hoofd die het je eigenlijk verbied om mee te doen. Ik heb samen met mama een plan gemaakt, zodat ik wel mee kan doen. Misschien wel met angst en paniek, maar ik wil het niet meer zoals vorig jaar want toen was het niet gezellig. Ik vind sinterklaas zelf leuk vanwege de gezelligheid, de cadeautjes en ja van het snoep houd ik ook. Om toch iets te eten, maakt mama een afgepaste hoeveelheid aan snoep. Dan eet ik het met mijn angst.

Ik verzorg voor die avond het avondeten. Namelijk tomatensoep. Oma maakt salade en stokbrood.

Op 12 december is mijn broer(tje) ook jarig en dan vind ik het gewoon spannend omdat hij alles durft te eten en dus rustig chinees als avondeten kiest. Nou lust ik dat niet en krijg ik iets anders te eten. Mooi meegenomen.

Bij kerst vind ik het ook spannend vanwege het eten. Meestal omdat er dan gegourmet word of omdat het gewoon andere dagen zijn qua eetritme enz.

Autismecoach

Op woensdagmiddag na school heb ik altijd een gesprek met mijn autismecoach Marianne. Zij gaat me helpen om mijn eigen autisme te leren kennen. We gaan samen beginnen met een soort online modules omdat ik het lastiger vind om veel te vertellen.

Bakken is fun

Vorige week woensdag heb ik gebakken voor mama. Mama en papa hielden namelijk een presentatie bij het Toon Hermanhuis en daar kwam natuurlijk ook publiek. Mama zei dat de cakes die ik gebakken had er snel doorheen gingen.

Voor komende zondag ga ik een speculaastaart met pepernoten erop bakken. Ik ga die zonder pakjes maken dus via een recept. Ik vind het leuk om te bakken maar vind het soms wel jammer dat ik niet durf te proeven. Ik hoef niet altijd wat te proeven, maar ik zou het wel willen durven. Te vaak moet je het sowieso niet doen anders kom je wel aan.

Passie voor koken

Na lange tijd begin ik ook weer met koken op woensdag. Voor mijn eetstoornis zat ik op een kookclub en thuis kookte ik ook mee. Afgelopen woensdag heb ik sperziebonen met gehaktballen en rauwkost gemaakt. Ik mocht het op mijn manier doen, dus dat is dan zonder aardappelen. Je leest dat ik nog met de eetstoornis kook.

Schoolse dagen

Op school heb ik veel vrije tijd omdat ik bijna geen lessen meer heb. Ik heb al een deel van de schoolvakken afgerond. Ik vul deze vrije uren in met mijn laptop, soms tekenen, als ik huiswerk heb maak ik dat (gebeurt niet vaak) of andere dingen voor mezelf. Dinsdag heb ik een tekening gemaakt voor oma uit Nieuwerkerk. Voor sinterklaas heb ik ook nog een aantal gedichten gemaakt die horen bij cadeautjes die gekocht zijn.

Volgende week

Ik werk elke week met doelen. Soms is het zwaar en voel ik me ellendig. Mijn psycholoog helpt me door me opdrachten te geven. Zo leerde ik dat ik mezelf moet uitdagen met eten en dat ik daarbij angst heb. Dat dat normaal is en dat ik er niet van moet weglopen. Komende week is weer een doel om uitdagingen te eten bovenop mijn normale eten. En dat dat heel angstig is, moet ik gaan accepteren.

groetjes Puck