Gastblog

Puck, mijn dochter van 17 heeft vandaag voor de mogelijkheid gekozen om via mijn blogsite Woordkriebels, haar verhaal te vertellen dat begon in februari 2018.

Hoi, ik ben Puck en ik heb Anorexia.

Sinds een paar dagen schrijf ik alles op waar ik mee zit in mijn hoofd. Anorexia is een kut ziekte, dat kan ik je vertellen. Ik schaam me er ook voor. En ben bang dat als ik het aan anderen vertel, ze me zien als dat zielige meisje met Anorexia. Ook ben ik bang dat ze stomme opmerkingen over me gaan zeggen. Anorexia is een ziekte die niks met eten te maken heeft want ik houd namelijk hartstikke veel van eten. Het is een ziekte, waarin tienduizend gedachten in je hoofd rondspoken en je meenemen. De gedachten noem ik Anna. Anna is niet lief: ze tettert de godganse dag in mijn hoofd. Van haar heb ik gehoord dat ik dik ben en minder moet eten.

Het was Februari 2018. Toen zag mijn kinderarts dat de curve van mijn gewicht wat veel daalde. Ikzelf at nog wel, maar liever geen koolhydraten, koekjes, chips en zoute dingen. Overal waar ik zag dat er zout in zat, durfde ik niet te eten, want ik dacht dat ik dan meteen zou aankomen. Ik at wel veel groente, vis en het liefst crackers ipv brood. Dat ik steeds minder ging eten had ik niet door. De kinderarts, maar ook mama en papa hadden wel door dat dit niet zo verstandig was, maar voor mij was het een logische leefwijze. Zeker omdat Anna van alles in mijn hoofd tetterde.

Samen met een diëtist moest ik bekijken wat ik meer moest gaan eten en dat was echt veel! Belachelijk veel voor mijn gevoel. Tot op de dag van vandaag eet ik echt veel meer dan mijn klasgenoten bvb. Toch ben ik amper 1 kilo op 1 jaar aangekomen. Hoe dat komt? Eerlijk gezegd weet ik dat niet. Ik eet toch genoeg , zou je denken? Papa, mama en de therapeut zeggen dat ik nog steeds geen extraatjes durf te eten en dat klopt. Juist in die extraatjes zitten de slechte voedingswaarden volgens Anna. En ik geloof haar, want zo sterk is ze nog steeds. Ook na een jaar therapie.

Anorexia. Dat is de diagnose die ik heb gekregen. Toch hoef je bij mij niet te denken aan een uitgemergeld meisje dat eten uitspuugt. Spugen vind ik namelijk vies. Ik wil wel alles voortdurend eruit poepen. Als dat niet lukt, voel ik me dik. Ik heb ook de drang om elke dag minimaal 10.000 stappen te lopen. Als ik een dag niet heb gelopen word ik onrustig.

Door het afgelopen jaar ben ik samen met een therapeut aan de slag gegaan. Dat vond ik in het begin lastig en eng. Meer eten en mezelf als dun zien kon er bij mij niet in. Nog vind ik dat heel lastig. Daarom sta ik aangemeld voor dagtherapie. Dat is geen eetkliniek, maar een plek waar ik meer therapie op een dag krijg. Ik hoop dat er een plek is, want ik wil heel graag beter worden en van anorexia af.

Ik zit nu in het tweede jaar van mijn examen. Dat is voor mij het allerbelangrijkste doel waar ik me op richt en waar ik energie uit haal. School is vertrouwt en gezellig, ondanks dat niemand me echt snapt. Maar niemand stelt me daar vragen en dat is ook fijn.

Waar ik een jaar geleden blij was dat ik afviel, voel ik nu hoe hard ik moet werken om überhaupt iets aan te komen. Echt zo vermoeiend…. Ik ben klaar met Anna. Ik ben klaar met Anorexia, met het anders zijn en het voortdurend niet mee durven doen. Het maakt me boos dat ik niet ergens een knop om kan zetten. Anorexia maakt me zwaar niet mijn gewicht.

Door veel te schrijven, hoop ik mijn gedachten een plek te kunnen geven. Mama zegt dat ik sterk ben en ik wil dit zo graag geloven. Daarom heb ik alles ervoor over om beter te worden, om weer Puck te worden en in de toekomst meer te kunnen genieten.

Ik zou het fijn vinden om reacties te krijgen via puck.hilkhuijsen@gmail.com

10 gedachten over “Gastblog”

  1. Lieve Puck,
    Wat knap en dapper dat je zo goed verwoord hebt wat die K.. ziekte met jou doet. Je bent al heel goed op weg en met alle steun die je van je familie krijgt gaat het je zeker lukken de Anorexia te overwinnen.

    Anke

  2. Puck,
    Ik vind het knap dat je zo open bent over je eetstoornis. Openheid is een voorwaarde voor het aanpakken en oplossen van het probleem. Ik ben wel wat strenger dan oma, maar ik heb meegemaakt op school wat gebeurt als de heelmeester zacht zijn. Ik weet uit ervaring dat het wegduwen van een ziekte geen oplossing biedt. Open en vastberaden de strijd aangaan is moeilijk maar wel nodig. Jij hebt een begin gemaakt met het openlijke gevecht met Anne. Als jij zo strijdvaardig blijft geef ik Anna weinig kans te winnen van jou, Puck!
    Oma en opa staan vierkant achter je en als ik Anne tegenkom zal ik haar duidelijk maken dat ze verkeerd bezig is.

  3. Lieve Puck,
    Wat ongelofelijk krachtig van jou dat je dit hier zo maar schrijft. Dat zal heel spannend geweest zijn. Je mag trots zijn op hoe je hier mee om gaat. Anorexia is een lelijk monster en jij vecht er tegen en bent aan de winnende hand. Heel veel succes Puck en ik geloof er in dat het je gaat lukken.

  4. Lieve puck,
    Wat heb jii dit mooi verwoord, je verteld het zo mooi dat je echt begrijpt hoe jij je moet voelen. Ik hoop dat je samen met de therapeuten die vervelende Anne uit je hoofd te krijgen. En weet zeker dat het je gaat lukken om te strijd te winnen. Samen met je ouders en zus en broertje. Want wat mag je blij zijn dat je in zo’n sterk gezin mag op groeien ondanks alle shit. Jullie zijn pracht mensen met een gouden hart. 💛
    Een dikke kus 😘 en je kan het over winnen die kut ziekte.

    Tanja

  5. Lieve Puck, wat een kanjer ben je. Ik weet niet hoe het is om anorexia te hebben. Wat ik wel uit ervaring weet is… Dat als je iets hebt en je erkend wat t is en je wilt er iets aan doen, dat je al meer als de helft hebt gewonnen. Dit gaat jou lukken. Daar ben ik van overtuigd. Mede doordat jullie zo’n sterk gezin zijn en je op lieve mensen kunt terugvallen als je ze nodig hebt. Ga ervoor Puck… Ik weet zeker dat t lukt. Dikke knuffel, chandra

  6. Lieve. Puck.
    Wat heb je dit prachtig verwoord.
    Ja het is een kutziekte. Soms dekken alleen lelijke woorden de lading.
    Maar wat mag jij trots zijn op jezelf.

    Maddy.

  7. Puck je hebt het heel duidelijk beschreven. Het blijft een moeilijk te begrijpen probleem wat zich in jouw hoofd afspeelt. Maar we blijven proberen je te helpen, jij geeft aan waar je hulp nodig hebt. Oma.

Reacties zijn gesloten.