Loslaten en genieten

Wat ik persoonlijk het allermoeilijkste vind aan vakantie is dat “loslaten” als iets natuurlijks wordt voorgedaan. Gewoon loslaten en dan genieten, is het advies dat ik geregeld van mijn omgeving krijg. Beide zijn “moetjes” , waar ik uit ervaring niet altijd raad mee weet. Want hoe laat je los en hoe geniet je?

Terugblikkend op mijn vorige blog, is het loslaten van zorg een dingetje. Ik ben zo gewend om me te focussen op die zorg, dat ik eerlijk gezegd soms niet eens weet hoe ik zonder zorg moet functioneren. Wat ik dan ook doe, het lijkt in de verste verte niet op loslaten en al helemaal niet op genieten. Overigens is dit een gegeven, dat schijnbaar bij mij als persoon hoort. Nou zorg ik natuurlijk ook al 18 jaar, dus ergens zal dat wel ingeslepen zijn.

Maar goed. Loslaten en genieten. Best verwarrend, als je de meeste tijd van het jaar de touwtjes in handen moet houden, wil je de grip op een complex leven niet verliezen. Dan is het beste advies wat ik mezelf in de vakantie kan geven: oogkleppen op en de sprong in het diepe wagen. Door de stroom heen durven duiken en bewust een plek op de oever reserveren om het allemaal eens van een afstandje te bekijken. Waarschijnlijk zal ik met uitpuilende ogen en open mond het hele tafereel gade slaan, aangezien het leven ook zonder mijn geregel gewoon zijn normale proporties aan zal nemen.

Dus: loslaten en genieten!

Een nieuwe oogst

Het was afgelopen maanden nogal hectisch. Oudste dochter werd 18, we regelden braaf de bewindvoering en het mentorschap, stoeiden met de praktische consequenties en als klap op de vuurpijl verhuisden de zorgarrangementen vanuit de gemeente naar een nieuwe zorgaanbieder Jens. Ons gezin dobberde voor een aantal maanden stuurloos rond. Ineens was niks meer zeker.

Toen we in december het mentorschap en de bewindvoering voor oudste rechterlijk vastlegden, dachten we een weloverwogen beslissing genomen te hebben. Niet wetende voor welke extra belasting dit zou zorgen… Eerlijk gezegd hebben we nu in de praktijk ervaren dat het ook makkelijker kan en dat veel instanties niet eens de moeite doen om de officiële verklaring op te nemen in het dossier van oudste. Die moeite hadden we ons dus beter kunnen besparen. Maar ja, als goedgelovige ouders volgden we braaf de regeltjes, zodat onze oudste binnen haar mogelijkheden zo goed mogelijk begeleid kon worden.
Dat we eind december ook nog eens geconfronteerd werden met de overstap van onze zorgarrangementen, was een domper in ons systeem . Oudste maakte vanuit de Jeugdwet een sprong in het diepe WMO, terwijl de andere twee binnen de Jeugdwet bleven. Hiermee kwam oudste ineens op een zijspoor te staan van ons als hoofdgezin. Dat en de verandering van zorgaanbieder zorgden voor lange tijd voor veel onzekerheid. De gemeente had weliswaar haar taken overgedragen aan zorgaanbieder Jens, maar de inwerktijd was dusdanig krap dat er ergens wrijving moest gaan ontstaan. Het heeft dan ook heel wat voeten in aarde gehad om ons gezin op de meest passende manier in te schalen.

Nu we praktisch een half jaar verder zijn, ervaar ik pas wat al die veranderingen met mijn gezin heeft gedaan. Het was en is allemaal zo verwarrend. Waar we eerst op ons eilandje onze arrangementen keurig op orde hadden en we langzaamaan weer tijd kregen om de vruchten van alle inzet te plukken, werden we nu ruw verstoord door indringers. Weg rust en weg vruchten. Door de tijd die we opnieuw kwijt waren aan het herontdekken van de regels en wetgevingen, konden de vruchten niet geplukt worden en moesten we machteloos toekijken hoe ze onder onze ogen aan het wegrotten waren. Helaas zijn wij als gezin afhankelijk van de regel- en wetgeving. Daar doe je niks aan. Als ik het niet allemaal al jaren van dichtbij meemaakte, zou ik de complexiteit als zodanig lachend hebben weggewuifd. Helaas zijn onze kleine zorgen ondertussen vervangen door volwassen en toekomstgerichte zorgen, waardoor het mijn taak is om de kwetsbaarheid van mijn gezin nog beter te beschermen.

De eerste week van de onze vakantie is voorbij. Samen met Paul heb ik de eerste week bewust ingezet om te varen op de stroom aan nieuwe en vervolgafspraken. Dat ik vervolgens voet bij stuk moet houden om twee weken vrij te plannen, is een bewuste keus, wil ik de grenzen van het gezin respecteren. Dat ik daarmee een deel van de nieuwe concrete zorg voor me uitschuif, is de consequentie die ik voor lief neem. De tijd die ik normaliter investeer in een stukje bureaucratie, gebruik ik nu om weer zaadjes te planten, waar hopelijk in het komende jaar de broodnodige vruchten uit groeien. Mijn droom is dan ook om alles op de rit te hebben en samen met mijn netwerk aan hulpverleners te kunnen genieten van een goeie eerste oogst.

Zomervakantie? graag…

Wat een week! De hitte is zinderend. En ook al sloopt de warmte mij normaliter, ik laat me dit jaar niet kennen. De beren zijn verjaagd en ik heb maatregelen getroffen om de dagen– waar mogelijk – rustig door te komen. Tenslotte zullen we moeten wennen aan dit soort zomerse pieken. Oudste, wiens domein in de nok van het dak ligt, heeft ternauwernood een airco weten te bemachtigen en wie overdag het hoofd niet koel kan houden, stuur ik linea recta door naar de kelder: de enige plek in ons jaren 30 huis waar het tijdens dit soort dagen uit te houden is. Zo jammer dat er geen wifiverbinding is; ik had er meteen mijn werkplek gecreëerd.

Nu de zomervakantie staat te trappelen voor de schooldeur, is ons gezin toe aan een ritme van leegte. Jammer genoeg lijkt het wel alsof er op de valreep nog een stortbak aan afspraken geleegd moet worden, zo voor ons huis. En dat terwijl ik me net had voorgenomen de dagen rustig door te komen.
Toch weet ik uit ervaring dat einde schooljaar gelijk staat aan een portie organisatietalent. Dit jaar spant echter de kroon. Als een slangenmens kronkel ik me tussen alles door wat er spontaan, ongepland en lastminute nog uit de lucht komt vallen. Pfff, het is me nogal wat. En van planning en overleg hebben ambtenaren blijkbaar niet gehoord, waardoor mijn middelste, die midden in haar studieverlof de puntjes op de -i- wil zetten, betreft haar staatsexamen, qua tijd tussen de wal en het schip dreigt te vallen. Door het scala aan nieuwe (zorg)gesprekken race ik als een kip zonder kop net wat te vaak heen en weer tussen Heerlen en Houthem, wat niet ten gunste komt van mijn taak als moeder. Want ook als is het controlerende oog van Big Mama niet echt nodig, wat psychologische ondersteuning ten tijde van examenstress is geen overbodige luxe. Ik zal een groot kruis slaan als dit schooljaar eindelijk ten einde is en middelste de Adelante vlag aan de gevel mag laten wapperen.

Dat het de laatste dagen echt aankomt op agendabeheer en organisatie, is bekend. Ook als de temperatuur buiten proportie stijgt. Dan is de kelder als toevluchtsoord de ideale plek om het hoofd koel te houden en me niet van de wijs te laten brengen. Tenslotte is er altijd wel iets waar je je binnen zorg en onderwijs druk over kan maken. Dat het dit jaar een understatement is, even ter zijde. Gewapend met een handdoek, een fles water en een zwembad in de buurt probeer ik randvoorwaarden te creëren, zodat mijn, maar ook het programma van mijn drie koters keurig past in de organisatiechaos van deze week. Een programma waarin tijd is voor een rondje airco in H&M, zodat oudste haar festivalkleding in de uitverkoop kan scoren, een gezellige lunch in een favoriete lunchroom rust biedt en een middagje film de beste afleiding blijkt om tussen alle examenstress even te onthaasten. En heeft jongste op de valreep ook nog het sublieme plan naar de zomerkermis te willen, zal ik met hem het laatste open gaatje vullen.

De zomervakantie staat te trappelen. Ook wij als gezin gaan op onze manier genieten. Geen vakantie op een andere plek, maar wel tijd zonder afspraken, wekker en beperkt agendabeheer. Ik wens jullie een zonnige en avontuurlijke vakantie tegemoet. Tot in september.