Niets is zoals het lijkt

“Niets is zoals het lijkt,
Niets is volmaakt misschien
Maar wie wat beter kijkt
Zal duizend kleuren zien”

Bloemen voor een bijzondere prestatie

Niets is zoals het lijkt. Oudste staat in tranen in de foyer van theater Kumulus. De voorstelling Belle en het Beest is afgelopen. Het doek is definitief gevallen. In haar gele jurk, die ze als Belle mocht dragen, is ze zoveel meer dan alleen de hoofdrolspeelster. Twee jonge bezoekers, die betoverd zijn door haar verschijning, willen opgetild worden. Oudste is blijkbaar een weerspiegeling van ultieme magie. Reden genoeg om hun armpjes naar boven te reiken, in de hoop een knuffel te mogen ontvangen van de prachtige prinses. Vol trots zie ik hoe oudste haar tranen wegveegt en haar eigen verdriet aan de kant zet om de twee jonge bezoekers in haar armen te nemen. De bril, waarmee zij de situatie kleuren, wijkt niet af van het feit dat we allemaal door onze eigen bril het moment kleuren: oudste overvallen door het verdriet van haar definitieve afscheid, ik door mijn diepe trots voor wat mijn kinderen voor elkaar krijgen.

Al jaren staat de zaterdag in ons gezin in het teken van musicaldrukte. Oudste startte 5 jaar geleden bij Musical Unlimited en al snel raakten ook middelste en jongste in het navolgende jaar besmet met het musicalvirus. Drie kinderen, die elk op hun eigen manier en met hun eigen kleurenpalet kleur geven aan steeds weer een nieuwe rol. Drie kinderen, die na 4 tot 5 jaar al heel wat voorstellingen op hun naam hebben staan. Ik denk terug aan de beginjaren, waarin oudste en middelste opgenomen werden in een groep van ervaren meiden. Schoorvoetend betraden ze de repetities, om uiteindelijk als echte podiumbeesten het publiek te bespelen. Oudste wat expressiever dan middelste, maar beiden met liefde voor theater. Jongste was nogal een spring in het veld: hij maakte furore in de jongere groep. Door de jaren heen ontwikkelde ook hij zich als een getalenteerd toneelspeler. Het gevolg was dit jaar een rol in de ervaren groep.

Trots het applaus ontvangen / foto Sandarijn

Na Grease, Shrek, Peter Pan, de kleine zeemeermin, Jaro jungle en Footloose, was Belle en het Beest dit jaar aan de beurt. Musical Unlimited wordt vanuit zorg in natura aangeboden als een vorm van dagbesteding. Toch is Musical Unlimited in mijn eigen ogen zoveel meer dan dat. Niet alleen wordt er een behoorlijke basis gelegd om sociaal en emotioneel te groeien, ook leren ze rekening te houden met anderen, genieten ze op hun eigen manier van zang en dans en leren ze geduld en respect op te brengen voor elkaars kleurenpalet. Gemiddeld drie keer per maand- tussen september en mei – wordt er geoefend in de aula van het Adelante college. Na een extra repetitie in Kumulus en de generale repetitie, is de gehele groep er aan toe om ons als toeschouwers mee te nemen in hun fantastische spel.

En niets is wat het lijkt, maar wie beter kijkt, zal dát zien wat ik steeds weer zie. Ik ben een bevoorrecht mens, al zeg ik het zelf. Steeds weer word ik geraakt door de manier waarop Musical Unlimited ons de duizend kleuren laat zien, van het kleurenpalet van elke deelnemer. Ik kan alleen maar lovende woorden uitspreken over grenzen die vervagen, beperkingen die mogelijkheden worden en maskers die afvallen, zodra het fluwelen gordijn openzwaait. De groei, die ik elk jaar weer bij mijn kinderen zie, is indrukwekkend. Jongste heeft door de jaren niet alleen een geheel eigen (humoristische) manier van spel ontwikkeld, ook zijn vrijheden op het podium overtuigen je als toeschouwer. Oudste liet een knap staaltje acteerwerk zien als Belle. Samen met het beest nam ze ons mee in een emotie, waar ik nog kippenvel van heb. Haar zangstem in combinatie met haar prachtige gele jurk, zorgden voor heel wat opwinding in de zaal, vooral bij het jongere publiek. Middelste liet zich ook van haar sterkste kant zien: geen vrijheid zoals haar broer en zus, maar wel gedisciplineerd spel en duidelijk tekstgebruik.

Jongste, oudste en middelste

Wie nog nooit de kans heeft gehad om de voorstelling van Musical Unlimited bij te wonen, mist in mijn ogen iets waardevols. Zodra de kaartverkoop in februari start, kijken we al reikhalzend uit naar het moment, waarin kinderen en jongvolwassenen transformeren in gedaantes, waar rolstoelen, looprekjes of spraakverwarringen één worden met het talent, dat ze maakt tot wie ze zijn, daar op het podium. Het ontroert me dan ook mateloos om te zien hoe trots alle spelers zijn, ongeacht welke plek ze op het podium mogen innemen.

En dan is het ineens stil. De voorstelling is gespeeld en na maandenlang te zijn meegezogen in de drukte van de zaterdag, van rondslingerende scripts, van repeterende dialogen en van gezang, vallen we met z’n allen in een gat. Eigenlijk wil ik het niet toegeven, maar wat haat ik die stilte. Dat gerommel zo op die zaterdagochtend ga ik verdorie nog missen ook. Vrijgekomen tijd zullen we – hoe dan ook- op een andere manier moeten invullen. Oudste omarmt de stilte van dit jaar. Al mokkend heeft ze tijd nodig voor zichzelf. Het doek van de voorstelling was tevens het doek van Musical Unlimited dat voor haar viel. Na jaren van intens plezier, roept de plicht van haar horecaopleiding. Volwassen moeten worden kan zo gemeen zijn, zeker als je niets liever wil dan vasthouden aan het vertrouwde recept. Met pijn in haar, maar ook ons hart, nam oudste achter de coulisse afscheid van de groep en haar geliefde begeleidsters. En ook al weet ze dat er nieuwe muzikale uitdagingen op haar pad komen, Musical Unlimited was al 5 jaar haar tweede thuis.

Middelste daarentegen kiest er bewust voor om te stoppen. Het proces naar de verschillende voorstellingen heeft haar een brok aan ervaringen opgeleverd, maar het podium zelf omvat een wereld, waar zij haar draai niet in kan vinden. Daarmee blijft jongste alleen over als vertegenwoordiger van ons gezin. Stiekem ben ik dan ook blij dat ik als ouder nog geen afscheid hoef te nemen van een waardevolle episode.

Thuis trek ik mijn kinderen liefdevol tegen me aan. Wat ben ik trots op ze! Op de manier waarop ze omgaan met veranderingen, die ze liever nog uit de weg gaan, maar ook op de wijsheid om te durven kiezen voor zichzelf. Met de laatste beelden nog op ons netvlies gebrand, weet ik één ding zeker: Musical Unlimited moet je eens in je leven hebben bekeken, wil je de duizend kleuren leren zien.

Oudste in haar rol als Belle / foto Rijkies

Vrijheid in jezelf

Zoals elk jaar stond ik, samen met mijn partner en onze kinderen, ook dit jaar op 4 mei twee minuten stil. Stil bij het feit dat vrijheid nooit eerder zo in het gedrang kwam als in WO2. Stil bij het feit dat de mensheid op basis van uiterlijk, ras of ontwikkeling in vrijheid geschonden werd. Iets waar ik me persoonlijk niks bij kan voorstellen.

Als mens geniet ik van de pluriforme maatschappij, waarin we mogen leven. Dat mijn kinderen onderdeel hiervan zijn, maakt me trots als moeder. Elke dag weer geniet ik van de uniekheid van mijn drie mensjes, die zich langzaam tot mooie en kleurrijke persoonlijkheden ontwikkelen. Allemaal anders in hun hoedanigheid en juist daarom zo interessant. Mogen zijn van jezelf, wie je bent, ongeacht je huidskleur, je afkomst of je geaardheid, is wat mij betreft de vrijheid waar we met z’n allen op zoek naar zijn. Dat ik als moeder deze basis kan versterken door onvoorwaardelijke steun en liefde te geven, is de positieve bijdrage waar ik als opvoeder op hoop.

Afgelopen maand zag ik bij twee van mijn kinderen een voorbeeld van absolute vrijheid. Mijn oudste dochter, die met haar 1.55 cm overduidelijk haar mannetje staat tussen bomen van kerels. Niet alleen in de grote keuken bij Van der Valk, waar ze “stoeit” met een paar stoere mannelijke koks, maar ook tijdens haar opleiding op het Arcus College. Ze heeft het toch maar mooi voor elkaar om vanuit een veilige omgeving op Adelante, de enorme sprong in het diepe van Arcus te overleven. Door te vertrouwen op haar eigen vrijheid, wist ze met haar verschijning en haar houding enige empathie te kweken bij haar docenten en medestudenten. Samen met deze kanjers mocht ze dan ook op dinsdag 16 april haar diploma niveau 1 ondertekenen. Wederom een stap in de volgende richting, gebaseerd op eigenwaarde en geloof in zichzelf. Haar vrijheid zorgt er steeds weer voor dat ze haar onmogelijkheden omzet in mogelijkheden, ook als ze daar een omweg voor moet nemen.

Jongste kent deze vrijheid ook. Niet zozeer in het volgen van een opleiding, maar wel in het zich durven presenteren binnen verschillende vormen van uitdagingen. Ik zie hem afgelopen week nog gaan, richting survivalkamp. Een puber in opmars, met een ietwat slungelig lijf, maar met één doel voor ogen: de uitdaging voor hemzelf aan te durven gaan. De vrijheid in zichzelf zorgde ervoor dat de week, samen met hoofdbegeleider Marcel Coenen, een ware overwinning werd op alle gebied. Met rode wangen van trots en moeheid kruipt hij een week later in zijn eigen bed, tussen zijn regiment knuffels. Want ook dat is vrijheid: je bed als puber nog steeds durven vullen met zachte, aaibare bondgenoten.

Jammer genoeg zien wij in ons gezin ook dat het niet altijd vanzelfsprekend is dat onvoorwaardelijke steun van ouders genoeg is om de vrijheid in jezelf te vinden. Middelste worstelt nog met – in haar ogen – vele onmogelijkheden. Ze heeft voor zichzelf nog niet helder, hoeveel makkelijker het zou zijn om vrij te mogen bewegen in die eigen geaccepteerde wereld.

Fascinerend om te zien dat 74 jaar na de bevrijding het nog steeds niet vanzelfsprekend is dat de gehele mensheid onvoorwaardelijk kan genieten van vrijheid. Als moeder blijf ik daarom geregeld stilstaan om samen met mijn kinderen het belang van vrijheid, op welke manier dan ook, te bespreken. Hiermee hoop ik ook mijn middelste uiteindelijk een sprankje kracht mee te geven, zodat ook zij die deur naar vrijheid durft te openen.

Uitdaging 3: een tocht van natuurlijke verbinding

Een bloesemtocht is niet alleen prachtig door zijn fruitbomen, het is ook een tocht van bezinning, verwondering en stilte. Een uitdaging die ik mocht aangaan met Astrid, mijn vriendinnetje uit Moordrecht.

Natuur straalt energie uit. De rust en stilte, die ik mocht ontvangen tijdens de tocht tussen Leerdam en Beesd had een overtreffend effect op zowel mijn geestelijke, als mijn lichamelijke zijn. Geestelijk kwam ik helemaal tot rust, ondanks dat we ruimschoots de tijd hadden om goed bij te kletsen. De omgeving, die zich niet alleen kenmerkte door fruitbomen, zorgde voor een energie, waardoor denken op de achtergrond kwam te staan en ik me alleen maar kon richten op het bewustzijn. Dat mijn geest helder was, zorgde waarschijnlijk ook voor een nieuw lichamelijk inzicht: mijn lijf verwerkte de 16 kilometer zonder enige moeite. Nou ja, de laatste kilometer tot het eindstation voelde als oneindig, waarmee de hoop, om het tot een goed einde te brengen, me letterlijk in de schoenen zakte. Je snapt dat ik blij was dat het eindpunt eindelijk in zicht was en ik plaats mocht nemen in de trein terug naar Leerdam.

Uitdaging 3: het wandelen van een bloesemtocht. Het had nog even wat voeten in aarde. De natuur was ons dit jaar voor, waardoor we best krap in de tijd zaten. Zouden we de fruitbomen nog in hun volle glorie gaan zien? Nadat we onze agenda’s erop nageslagen hadden, kwamen we uit op 30 april. Midden in de meivakantie, maar de enige mogelijkheid voor mij om zonder veel organisatie af te reizen naar Moordrecht, waar Astrid de auto voorreed om ons richting Leerdam te vervoeren.
De pret was al vanaf het eerste moment aanwezig. Astrid en ik kennen elkaar al 24 jaar en ondanks een woonafstand van 200 kilometer, aan elkaar blijven plakken. Er was zoveel om bij te kletsen, dat we af en toe de draad van de route kwijtraakten en op zoek moesten naar de wit-rode streepjes, die kenmerk waren voor de bloesemtocht. Alhoewel we van tevoren hadden afgesproken slechts 8,5 kilometer van de 16 te gaan wandelen, zorgden de natuur, de geschiedenis van de contreien en de verschillende bezienswaardigheden ervoor dat onze voeten zonder probleem bleven voortbewegen. En ook al was de natuur ons voor geweest en veel bloesem al verdwenen was, de bomen, de planten, de uitzichten en de oude authentieke dorpen bezorgden ons een weg, waarvan we nog steeds nagenieten.

De bloesemtocht veranderde mijn leven op een bepaald gebied. De vele kilometers wierpen me terug op mijn eigen kracht en doorzettingsvermogen. Als je me voor de tocht had verteld dat ik alle 16 kilometers zou lopen, zou ik je voor gek hebben verklaard. Mijn lijf heeft me door de jaren zo vaak in de steek gelaten, dat ik de laatste tijd eerder voorzichtig ben, dan heldhaftig. Daarom hadden we ook uitgezocht of de tocht ergens ingekort kon worden. Die mogelijkheid was er in de vorm van een bus, die ons terug naar Leerdam zou vervoeren.
De bus is uiteindelijk niet nodig geweest. Mijn voeten brachten me over de Linge, langs dorpen als Asperen en Rumpt, lieten me tegen de stompe toren van Acquoy aanlopen en kennismaken met de laatst overgebleven herinneringen uit de middeleeuwen. Een tocht die uiteindelijk zoveel meer werd dan alleen die mooie bloesem, waar we op hoopten.

Toen ik mijn vriendinnen in maart 2019 uitdaagden om mij mee te nemen in hun passie, kon ik niet bedenken hoe bijzonder deze opdracht zou gaan uitpakken. Ook uitdaging 3 is meer dan alleen een cadeau gebleken. Voor mij is de bloesemtocht een klein stukje van mijn eigen pelgrimstocht. Een reis waarin ik mezelf steeds een zetje geef en waarin ik kracht en zelfvertrouwen ontwikkel.

Ik wil Astrid bedanken voor de bijdrage, die ze met de bloesemtocht heeft geleverd.

nieuwe inzichten

Hoe kom ik, maar ook anderen tot inzicht. Na een pittige blog, die ik vorige maand schreef voor Adelante, werd mijn wereld ineens vanuit een nieuw perspectief bekeken. Zaken drongen door. Weliswaar een topje van de ijsberg, maar toch. Elk klein stukje dat ik door het beschrijven van onze ervaringen kan blootleggen, draagt bij tot nieuwe inzichten in een leven dat kwetsbaar en kostbaar is. Kostbaar in de zin van financiële aderlatingen, maar ook in de zin van onschatbare waarde.

Inzichten die ik probeer mee te geven, zijn helaas niet altijd van blijvende aard. Vaak is mijn blog een open deur, die na een aantal dagen vanzelf weer sluit, zeker omdat het voor anderen een “ver van mijn bed show” is. We pakken massaal, ook mijn gezin en ik, de dagelijkse draad weer op en vergeten hoe treffend de woorden waren, die ik eerder schreef.
Het inzicht vertroebelt door de vele prikkels, die we met z’n allen elke dag weer moeten en mogen verwerken. Ook mijn boosheid, angst en onmacht over alle bureaucratie, die ik wekelijks op mijn bord krijg, verpak ik tijdelijk in een dichte grijze luchtmassa. Het is een soort overlevingsstrategie in de drukte van het moment. De emoties, de stress en het denken over, laten de nieuwe inzichten verdwijnen als sneeuw aan de zon. En toch zijn ze er nog. Ze dobberen een tijd met me mee en komen bovendrijven, zodra ik de stilte in me kan oproepen. Hiermee komt de wijsheid wederom in beeld en kan ik verder met het regiment aan levensvragen.

Elke maand weer, als ik in een flits mag bedenken waar ik mee worstel in mijn gezin, kan ik bepaalde antwoorden geven op de inzichten van vorige keer. Het zijn de momenten van schrijven, die me laten stilstaan. En waarschijnlijk net lang genoeg om mij te helpen in het proces dat ik met mijn gezin, met de gemeente en de zorgaanbieder doorloop.

Een mooi inzicht, waarmee ik de komende week weer optimaal aan de slag ga. Geen boosheid, stress of onmacht, maar een stevige onderbouwde basis, waarmee wij als ouders een dikke vinger in de pap hebben als het gaat om de meest effectieve samenwerking, waar wij het als gezin hoe dan ook van moeten hebben.

Het RTO is geweest. Een nieuw gesprek met de gemeente is naar wens verlopen. De zorg is in kaart gebracht. Nu is het afwachten hoe de zorgaanbieder omgaat met het zogenaamde analyserapport van ons gezin.