18 kaarsjes op de taart

Oudste wordt morgen 18 jaar. Ik kan niet ontkennen dat ik trots ben op de mooie en enthousiaste jonge vrouw die ze door de jaren heen is geworden. En toch…

Het is nooit heel makkelijk geweest. Wat heeft ze door de jaren heen al veel uitdagingen onder ogen moeten en mogen zien en wat heeft ze -vooral afgelopen maanden op het Mbo- kilometers gemaakt. Ik ben met oprecht een moeder, die veel vertrouwen heeft (gekregen) in de kracht die oudste uitstraalt.  En toch…wederom is haar verjaardag zo’n moment waarop ik de confrontatie los moet laten, om me niet te verliezen in een bepaald gemis. Ondanks de enorme groei en inzet van mogelijkheden, is er bij mij op dit soort momenten sprake van levend verlies.

Levend verlies is misschien een te groot woord. En alhoewel er wel degelijk sprake is van “verlies”, rouwde ik in het begin vooral om alle gedachten, die ik in mezelf liet groeien. Om de vergelijkingen en vragen over zoveel onduidelijkheden. Oudste was overigens een heel onbezorgd en blij kind. Na een fikse worsteling met mijn eigen verdriet, wist ik de rouw uiteindelijk een plekje in mijn hart te geven. Samen met Paul leerden we te overleven in onze eigen wereld vol zorg. Tenslotte hadden we daar simpelweg veel mee te maken. De rouw heeft overigens niks met de liefde voor de kinderen te maken. Het gaat om zoveel meer: om een wereld waarin “anders” zijn nog altijd als iets engs of zelfs als zielig wordt bestempeld. Om het gevecht van bureaucratisch strijden en smeken op je knieën om kinderen met andere mogelijkheden ook als vol aan te zien. Om het steeds maar weer moeten uitleggen, waarom bewindvoering, begeleid wonen en een vakantie met begeleiding net iets beter aansluit bij de sociaal-emotionele ontwikkeling en niks te maken heeft met reguliere kalenderjaren. En hoe graag we dat ook voor onze kinderen zouden willen, voor nu zijn we heel tevreden met alle ontwikkelingen en aansluitingen die we voor onze ogen zien gebeuren.

Bij levend verlies neem je geen afscheid. Het verdriet raakt op de achtergrond. Zolang ik met Paul en de kinderen onze uitdagingen aan kunnen gaan en geen heftige confrontaties tegenkomen, ben ik een gelukkig mens. Echter, bepaalde gebeurtenissen komen terug en confronteren in alle hevigheid. En dat doet pijn. Ja, ik kan er niks mooiers van maken. Verwachtingen die we al jaren geleden los hebben moeten laten, zie ik op verjaardagen, speciale feestdagen en tijdens uitjes met onze vriendengroep uitvergroot terugkomen. Tenslotte is de entourage van de reguliere maatschappij net even wat minder scherp als de onze. Opvoeden kent ook hier scherpe randjes, maar op een ander snijniveau dan ik afgelopen jaren heb mee mogen maken.

En dan ontstaan er onherroepelijk wonden. Wonden, die geheeld dienen te worden. Op de eerste plaats zal ik dat zelf moeten doen, maar wat is het bevrijdend als familie of vrienden snappen waarom de confrontatie zo’n pijn doet. Echter, praten over de wond is en blijft lastig. Niet iedereen heeft dezelfde pijnervaring en bepaalde wonden zijn en blijven onbekend. Een lastig en vaak eenzaam proces. Mensen feliciteren je liever, dan de rouw te omarmen. Gewoontetrouw spreken ze al snel de sussende woorden “maar ze doen het toch zo goed” en “ze zijn toch heel gelukkig”, waarmee de kous af is of mijn wond geheeld. Was het maar zo simpel.

Ik kan tegenwoordig met een glimlach ontkennen dat we veel zorg hebben om oudste. Ze doet het fantastisch! Met haar 18 jaar is ze (op bepaald gebied) verder dan menigeen. Weet je hoeveel energie ons dat heeft gekost? Hoeveel wonden daarvoor geheeld zijn, hoeveel verwachtingen omgevormd zijn naar andere mogelijkheden?  Veel kan ik je vertellen. Zo veel dat zowel Paul en ik hebben moeten inleveren op onze gezondheid. Gelukkig heeft oudste een onmetelijke drang ontwikkeld om in de praktijk te leren. Om stappen te durven nemen, zodat ze bv. ook, net als anderen, ergens haar rijbewijs kan halen. Haar positieve en stralende karakter geeft me energie voor de toekomst. Maar wat had ik haar graag een makkelijker leven gegund. Een leven waarin voetproblemen, kaakoperaties en drempels niet zo groot zouden zijn. Waarin haar veelal vrolijke leven gevuld zou zijn met leeftijdsgenoten, die samen met haar het volwassenen leven onder de loep konden nemen. Waarin samen ontdekken, verliefd worden en op reis gaan een doodgewoon loslaten voor mij zou betekenen.

Morgen wordt oudste 18 jaar en als ik naar haar kijk,  is ze gelukkig en blij met zichzelf. Haar leven is niet te vergelijken met dat van anderen, onder geen enkele voorwaarde. En dat vind ik schitterend! Het is haar overtuiging, die mij bewust maakt van het feit dat ik haar rustig kan loslaten, ondanks een stukje bewindvoering.  Ik hoef me niet meer af te vragen wat wel en niet mogelijk is, want dat kan ze ondertussen zelf wel uitvogelen. Al heb ik nog steeds de taak de grenzen te bewaken.

Levend verlies is soms nog aanwezig in mijn hart.  Om deze wond te helen, moet ik proberen haar leven door haar ogen durven te aanschouwen en mijn eigen blik op de wereld los te laten. Zoals een wijze vrouw al tegen me zei: we kunnen ons leven toch niet bedenken, dus laten we daar geen energie in steken. Met veel liefde volg ik dit advies op.

Ik laat mijn hoofd los en geef mijn hart aan haar wereld. Een trotse moeder steekt morgen 18 kaarsjes aan!

11 gedachten over “18 kaarsjes op de taart”

  1. Proficiat moeder Sandarijn. Sterkte met alle zware kanten. Je mag best ook regelmatig verdrietig zijn….
    Maar trots kun je zeker zijn!

  2. Beste Sandarijn,
    Van harte gefeliciteerd met jullie prachtige dochter. Wat heb je dat weer fantastisch verwoord. Zo is het precies. Voor de buitenwereld een zo onbekend gevoel maar voor ons en vele andere dagelijkse kost. Voor alle goed bedoelde sussende woorden waar we soms totaal geen behoefte aan hebben. Maar we maken er het beste van. Omdat onze kanjers dat verdienen. Maak er een mooi feest van.

    1. Hoi Ellen. Herkenbaar voor jou en anderen. Geen oordeel naar de buitenwereld toe, maar wel even een reminder dat niet altijd alles maar zo soepel verloopt. En ja, we genieten en maken er het beste van, want dat verdienen onze kanjers.

  3. Sandarijn wat heb je dit mooi verwoord!
    Paul en jij hebben en doen het fantastisch als ouders. Ik snap je verdriet en rouw.
    Dat mensen het soms af doen als maar ze doen het toch goed: zij kunnen zich moeilijk inleven in jullie situatie wat jullie er voor moeten doen, hebben moeten laten, en zeker verwachtingen bijstellen maar misschien kunnen ze er ook de woorden niet aangeven.
    Maar trots mogen jullie zijn op oudste dochter zij slaat zich er goed door heen en haar vrolijke verschijning, haar wil om te leren, ik vind het fantastisch!

    1. Astrid, het klopt wat je zegt. Lastig is het om in elkaars situatie in te leven. De pijn mag benoemd worden, ondanks dat we trots zijn en met alle liefde vechten voor onze kanjers. Dank voor je lieve reactie.

  4. Heel herkenbaar dat levend verlies 🙁 en verwachtingen bijstellen. We zouden het allemaal graag anders gezien hebben, maar helaas 🙁
    Jullie hebben er wel het beste van gemaakt ♡ . Heel hartelijk gefeliciteerd met haar verjaardag, maar ook met hoever ze al gekomen is.

  5. Allereerst van hartr gefeliciteerd met Janna. Mede door jullie inzet is ze de jonge vrouw geworden die er nu staat.
    Levend verlies en rouw, herkenbare dingen voor gezinnen waarin iemand met een beperking leeft. Jullie zijn een mooi voorbeeld van hoe het positief kan verlopen. Jullie zijn er diep voor gegeaan (en nog) maar het resultaat mag er zeker zijn.

  6. Gefeliciteerd met jullie oudste!!
    Een fijne dag en geniet van alle mooie momenten die er ook zijn!
    We hebben bewondering voor jullie!

Reacties zijn gesloten.