Me, myself and I

Sinds in februari bij middelste een eetstoornis is geconstateerd, is het zorgbeleid in ons gezin weer aardig strakgetrokken. Om mezelf daarin staande te houden, is een grootst avontuur.

Mijn ouders bellen me geregeld op. Hun betrokkenheid, maar zeker ook hun bezorgdheid laat me niet ongeroerd. Bij het aanhoren van mijn avontuur, kunnen ze niks anders doen dan aanbieden wat taxiritjes over te nemen. De schatten! De afgelopen weken waren intens. De therapie was nog niet eens begonnen en we zaten al aan onze max. Tenslotte heeft ook ons gezin ergens een grens.

De eerste ochtend van stilte. Wat een weelde denk ik blij en duik vol overgave in dit paradijselijke genot. Even geen discussiërende pubers, geen computerachtig geschater of schreeuwende tv-geluiden, even helemaal niks. En dat na 9 weken. Heerlijk! Mijn huis is weer even van mij.  Het emotioneert me dat de rust me eindelijk brengt, waar ik  al die weken naar heb mogen uitkijken. Het brengt me naar mezelf, naar mijn eigen Ik. Mijn Ik, die tijdens periodes van drukte, onmachtig verdwijnt in het overheersende puberale en soms egoïstische gedrag van mijn gezin.

De buitenwereld heeft commentaar als ik klaag over het feit dat ik mezelf steeds maar weer ergens achteraan moet zetten. Het voelt vaak als een diepe dolksteek in mijn hart. In bepaalde opzichten heeft die wereld totaal geen benul wat er in mijn leefwereld omgaat. (zal ook nooit gebeuren) Tegen welke beperkingen ik elke keer weer aanloop en hoe uitgeput ik raak van de vele buitensporige zorgtoestanden in mijn gezin. De keus om moeder te worden, is in mijn ogen dan ook niet automatisch het wegcijferen van jezelf, ook al vindt men soms van wel…. Dat dit soort opmerkingen me raken, kan ik alleen begrijpen, omdat de kaders om mijn leefwereld zo verankerd zijn met een complexiteit, dat ik hetzelf amper snap. De drang om anderen dan ook uit te willen leggen hoe het dan wel zit, laat ik steeds vaker varen. Ik zucht eens diep en spoel de woorden met een druk op de knop door de wc.

En toch. Me, myself and I. het blijft een speurtocht naar dat ene kleine verloren uurtje, waar ik mezelf kan tegenkomen. Waar de balans tussen gezin en mijn eigen Ik vorm kan krijgen. De stilte van vandaag voelt aan als thuiskomen en met een diepe zucht tik ik vele uurtjes frustratie en onmacht weg om met een tevreden gevoel mezelf weer even diep in de ogen te mogen kijken.

6 gedachten over “Me, myself and I”

  1. Blijf goed voor jezelf zorgen , ach soms zo’n lege zin . Want als het niet goed met het gezin dam gaat het niet goed met jou en andersom . Dat is de binding dat familie heet.Je gaat die verbinding aan hoe moeilijk die soms ook is . Ik kan alleen maar zeggen accepteer hulp informeel en professioneel en ook hier kom je weer doorheen!
    Maar dit is een beetje pot verwijt de ketel want ik ben inmiddels ook onderuit gegaan en ben nu opgenomen om oa bij te tanken….

  2. Lieve lieve moedige Sandarijn,
    Wat gun ik jou die stilte momenten toe. Om tot het “NU” in jezelf te komen. In je binnen binnenste…
    Liefs Lenie xxx

  3. Lieve Sandarijn, heel goed dat je tijd voor jezelf neemt en geniet van de uurtjes rust die je mee kunt pikken. Het staat bij jullie ook nooit op een laag pitje, jullie trein dendert en raast maar door. Ook de kinderen zijn meer gebaat bij een moeder die af en toe tijd voor zichzelf neemt en er dan weer wat beter tegen kan.
    Ik spreek je straks nog wel even via messenger! 😘
    Liefs Elly

  4. Geniet van die schaarse uurtjes van stilte,ze doen je goed,je kunt je weer opladen want heel veel kracht heb je nu nodig om deze dochter goed te begeleiden.
    Sandarijn sterkte .

  5. Weet iig dat ik geen commentaar heb als jij klaagt. Want dan weet ik dat er echt iets aan de hand is. Pak idd je moment op momenten dat het kan…..

Reacties zijn gesloten.