Lentekriebels in de winter

Zal ik me losmaken van alle perfectie waar wij mensen ons zo aan spiegelen? Zal ik me hullen in de vrijheid van de dag? En alles waar geen waarde voor mij aan hangt, bedekken met blanco vellen papier, om die vervolgens te bekladden met sporen van in blauwprint gedrukt plezier.

Ik ben blij. Elke dag weer word ik me bewust van de weg die ik durf uit te stippelen. Van de woorden uit een boek, de klanken uit de mond van mijn kinderen en scenario’s gefilmd op het witte doek . Elk minuscuul kleine boodschap die ik op weet te vangen, laat me verwonderd stilstaan. Het lijken wel lentekriebels in de winter, flikkerende vlammetjes van een vuurvliegje, als magisch verschijnsel op een ogenschijnlijk doodgewone dag.

Om vrolijk van te worden, zo onweerstaanbaar lijken de minuten, die tegenwoordig al vrolijk tikkend voorbij schuifelen op de klok. Van aaibare bomen, die hun kale takken als lange slungelende armen om me heen slaan en me verwelkomen, waar ik ook ga.  Van dozen, die leeg en eenzaam verborgen op de zolder, ineens tot leven komen in de meest fantasierijke gedachten om van niets ineens iets te kunnen maken. Van het spel der eenvoud, waarin ik als persoon de uitdaging uitga om even niks van materialistische hebberigheid aan mijn handen te laten plakken, maar zonder pardon stoer langs durf te lopen. En van mijn vermogen mezelf de titel van overjarige oude taart toe te kennen, zonder daar ook maar één minuut rouwig om te zijn. Ik hoef niet meer zo nodig als populaire eenheid op te boksen tegen alle oppervlakkigheid en buitensporige uiterlijkheden.

Mijn verlichte leven waar ik sinds kort kennis mee heb mogen maken lijkt een huwelijk vol verlangens. Verlangens die me dwingen om terug te durven gaan naar mijn roots. De plek waar ik met mijn blote voeten in de aarde stamp en weet waar het om draait. Om back to basic me in de ogen te durven kijken en mijn eigen rol aan te pakken, zodat er een ware verschuiving gaat plaatsvinden. Een verschuiving waardoor ik niet alleen schrijf over mijn diepgang, maar die zeker ook gaat voelen en ervaren. Want hoe makkelijk is het voor mij als schrijver om  woorden zorgvuldig te rangschikken in een ogenschijnlijke werkelijkheid, zonder ook maar één moment te hebben gevoeld.

Mijn leven lijkt veranderd te zijn sinds januari 2018. Dagen vol leegte worden gevuld met zaken die ineens zomaar op mijn pad komen. En ook al vraag ik me systematisch af of ik het nodig heb, voor nu is dat de manier om me voortdurend met de neus op de feiten te duwen. Het heeft iets weg van een pittige voorjaarsschoonmaak, waarin de sluier van onzekerheid plaatsmaakt voor de glimp van mijn eigen oogverblindende kracht. Het gebeurt dan ook regelmatig dat ik een snak naar adem lijk te moeten doen, zodra ik overdonderd word door mijn eigen bewustzijn.

Ik ben blij en verrukt. Mijn drang naar perfectie maakt eindelijk plaats naar het verlangen om uit de band te springen. Om me over te geven aan de natuurlijke klanken, geblazen door de wind. Waardoor je omarmt wordt door de sensualiteit van het leven en het ontdekken en maken van fouten een weelde is, die me laten inzien hoeveel meer er nog te verlangen is in het huidige bestaan.

 

2 gedachten over “Lentekriebels in de winter”

  1. Wauw ik slobber gretig deze geweldige Blogg naar binnen zonder te kauwen, is dat, alles zo poëtisch verwoord dat het bijna een gezongen balade is .
    Zou er zo op de noten van de muziek op wegdansen met een dikke glimlach op mijn snuit
    Sandarijn er komt toverinkt uit jouw brein meis, complimenten wat ontzettend fijn geschreven dankjewel
    Liefs Addie Wesselius

Reacties zijn gesloten.