2017

Tot ver in 2017 heb ik het gevoel gehad weinig daadkrachtige stappen te kunnen zetten op mijn levenspad. Eindeloos zwierf ik rond in een cirkel van wantrouwende ogenblikken. En alhoewel ik geleerd heb om vooruit te kijken, blijkt het herkauwen van al mijn ervaringen in mijn boek, een waardevol blik in het verleden te hebben opgeleverd.

Nu het eindejaar in zicht komt, heb ik al heel wat ruwe kanten van mijn levenspad weten te slijpen. Wat is er toch allemaal op mijn pad gekomen afgelopen jaar! Na een reeks van 12 bestralingen in mei, juni, overviel me halverwege september een onbestemd gevoel. Een totale uitputtingsslag bleek me letterlijk overhoop te gooien. In mijn lijf en geest vond een doorbraak plaats en ik kon niets anders doen dan me machteloos overgeven aan stilte, rust en mijn eigen ongeduld. Gaande die periode kreeg ik steeds meer vertrouwen in mezelf, mede dankzij deskundige personen die als engelen op mijn schouder doorbrachten. Ik leerde stap voor stap mijn eigen lichaam kennen en werd me bewust van de tred die ik vanaf dat moment moest volgen.

Dat deze ontdekking voor heel wat confrontatie in mezelf heeft gezorgd, is bijna niet in woorden te vertalen. De weerstand van mijn lijf nam me mee in een heftig proces, waarin verwerken centraal stond. En dat terwijl ik koppig mijn oude vertrouwde ritme bleef omarmen. Ik wilde absoluut niks missen van het leven, terwijl ik toe was aan de stilte om niks te hoeven doen. Nog steeds kan ik wakker schrikken met een lijst van uitdagingen, die in mijn dromen voorbij zijn gekomen. Nog steeds wil ik diep van binnen niets liever dan het leven groots en uitbundig vieren.

De bewustwording, die in de laatste maand van 2017 bij mezelf op gang kwam, bleek uiteindelijk een innerlijke vrijheid op te leveren. De leegte, geestelijke honger, eenzaamheid en onrust. De zorg die ik al jaren alleen op mijn schouders nam, zonder ook maar één minuut voor mezelf te kiezen. Het durven toelaten van de ander, het loslaten, het niet meer kunnen lachen, de eeuwige strijd met mijn spiegelbeeld. Binnen een serie van een paar gesprekken kwam mijn leven als een wervelstorm voorbij. Ik kon de revalidatiearts alleen maar dankbaar aankijken, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden.

Veranderingen op mijn levenspad, die me veel energie kosten. Ze zullen me uiteindelijk helpen de laatste scherpe kantjes van mijn cirkel verder af te werken. Het jaar 2017 sluit ik trots af. Ik durf te putten uit mijn bon van talenten, heb mijn eigen IK in het vizier, ga mijn boek uitgeven en kreeg een kans als redacteur. Een kans om mijn schrijfvaardigheid op een creatieve manier vorm te geven.

Al wroetend met mijn handen blijf ik de vaste aarde omploegen. Wat niets meer betekent dan dat ik het leven wil leven. Dat aarde daarnaast voor mij een onuitputtelijke inspiratiebron is, blijkt uit het gegeven dat ik zaadjes van liefde, creativiteit en saamhorigheid hierin wil blijven planten.

Ik wil iedereen een ontzettend mooi 2018 wensen. Ik hoop geregeld mijn weerspiegeling van mijn nieuwe levenspad te mogen verwoorden in deze blog.

 

2 gedachten over “2017”

  1. Dank je wel Sandarijn voor je verhaal,soms kost iets loslaten heel veel moed en om dan weer met een frisse ,nieuwe ,blik op dat onbekende wat weer te wachten staat,om je daar aan over te geven,dat kost nog meer moed.Maar dat gaat zeker lukken,je ontvangt zoveel liefde van de mensen om je heen dat helpt jou om de beste weg te kiezen.Voor het Nieuwe Jaar dat er aan komt wens ik jou maar ook je Fam. heel veel liefde ,een gelukkig 2018

Reacties zijn gesloten.