2017

Tot ver in 2017 heb ik het gevoel gehad weinig daadkrachtige stappen te kunnen zetten op mijn levenspad. Eindeloos zwierf ik rond in een cirkel van wantrouwende ogenblikken. En alhoewel ik geleerd heb om vooruit te kijken, blijkt het herkauwen van al mijn ervaringen in mijn boek, een waardevol blik in het verleden te hebben opgeleverd.

Nu het eindejaar in zicht komt, heb ik al heel wat ruwe kanten van mijn levenspad weten te slijpen. Wat is er toch allemaal op mijn pad gekomen afgelopen jaar! Na een reeks van 12 bestralingen in mei, juni, overviel me halverwege september een onbestemd gevoel. Een totale uitputtingsslag bleek me letterlijk overhoop te gooien. In mijn lijf en geest vond een doorbraak plaats en ik kon niets anders doen dan me machteloos overgeven aan stilte, rust en mijn eigen ongeduld. Gaande die periode kreeg ik steeds meer vertrouwen in mezelf, mede dankzij deskundige personen die als engelen op mijn schouder doorbrachten. Ik leerde stap voor stap mijn eigen lichaam kennen en werd me bewust van de tred die ik vanaf dat moment moest volgen.

Dat deze ontdekking voor heel wat confrontatie in mezelf heeft gezorgd, is bijna niet in woorden te vertalen. De weerstand van mijn lijf nam me mee in een heftig proces, waarin verwerken centraal stond. En dat terwijl ik koppig mijn oude vertrouwde ritme bleef omarmen. Ik wilde absoluut niks missen van het leven, terwijl ik toe was aan de stilte om niks te hoeven doen. Nog steeds kan ik wakker schrikken met een lijst van uitdagingen, die in mijn dromen voorbij zijn gekomen. Nog steeds wil ik diep van binnen niets liever dan het leven groots en uitbundig vieren.

De bewustwording, die in de laatste maand van 2017 bij mezelf op gang kwam, bleek uiteindelijk een innerlijke vrijheid op te leveren. De leegte, geestelijke honger, eenzaamheid en onrust. De zorg die ik al jaren alleen op mijn schouders nam, zonder ook maar één minuut voor mezelf te kiezen. Het durven toelaten van de ander, het loslaten, het niet meer kunnen lachen, de eeuwige strijd met mijn spiegelbeeld. Binnen een serie van een paar gesprekken kwam mijn leven als een wervelstorm voorbij. Ik kon de revalidatiearts alleen maar dankbaar aankijken, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden.

Veranderingen op mijn levenspad, die me veel energie kosten. Ze zullen me uiteindelijk helpen de laatste scherpe kantjes van mijn cirkel verder af te werken. Het jaar 2017 sluit ik trots af. Ik durf te putten uit mijn bon van talenten, heb mijn eigen IK in het vizier, ga mijn boek uitgeven en kreeg een kans als redacteur. Een kans om mijn schrijfvaardigheid op een creatieve manier vorm te geven.

Al wroetend met mijn handen blijf ik de vaste aarde omploegen. Wat niets meer betekent dan dat ik het leven wil leven. Dat aarde daarnaast voor mij een onuitputtelijke inspiratiebron is, blijkt uit het gegeven dat ik zaadjes van liefde, creativiteit en saamhorigheid hierin wil blijven planten.

Ik wil iedereen een ontzettend mooi 2018 wensen. Ik hoop geregeld mijn weerspiegeling van mijn nieuwe levenspad te mogen verwoorden in deze blog.

 

Afdalen naar stilte

Ik tik de laatste woorden weg van het boek dat ik schrijf. Vele herinneringen, losse flodders aan opmerkingen en duidelijke hoofdstukken vol met chaos. Mijn kladblokje, waarin ik mijn ziel en zaligheid noteerde, is verwerkt tot een waardig boek. Geen vlug geschreven citaten, vloekaantekeningen of korte schetsjes van situaties, waar ik even geen woorden voor had. Nee, een boek waarin ik door de regels heen mezelf langzaam heb teruggevonden met al mijn goede en minder goede kanten. Een boek dat een weerspiegeling geeft van een zoektocht in al zijn ups en downs.

Ik zie mezelf weer zitten in dat kleine kamertje, waar ik in tranen uitbarstte, nadat de bliksem ons getroffen had. Geen tranen van verdriet, maar van boosheid. Intense boosheid, waarover ik deze dagen nog steeds spreek. Wat heb ik diep moeten graven om achter mijn eigen waarheid te komen. De waarheid van die intense boosheid. Te gefrustreerd heb ik hemel op aarde bewogen om antwoorden te krijgen op die ene vraag: waarom zo boos, Sandarijn? Ik groef door de jaren heen zo diep dat ik de aarde niet meer onder mijn nagels uit kon krabben. Ik wilde zo graag snappen, waarom juist die scan onderdeel moest uitmaken van ons geheel. Een geheel, waar we met zoveel zorg en verantwoording naar gekeken hadden.

De stilte, die ik hoorde in dat kleine kamertje, is niet de stilte die me uiteindelijk mijn wijsheid liet ontdekken. Het suizen van je oren, het kloppen van je hart tot diep in je keel en de aanraking van de grond, die ineens als drijfzand onder je vandaan dreef. Stoorzenders van binnenuit, die horen bij een afschuwelijke stilte van een allesbepalend moment. Een moment dat je als een bladzijde in een boek zou willen overslaan. Dat beschreven wordt, maar vervolgens heel vurig ineen gefrommeld tot diep in de prullenbak weggewerkt. Een moment, om nooit te vergeten.

Door te verwoorden, te schrappen, te schaven en te herbeleven zag ik de beelden als een film aan me voorbij trekken. Een film van de afgelopen 3 jaar, waarin ik stukje bij beetje de ontbrekende momenten terugvond. Herinneringen die door de klap waren verdwenen, tot diep in het binnenste van mijn ziel. Ik doolde door de woorden van mijn boek en ging er over praten. Meer en meer kwam ik tot de ontdekking waarom ik zo boos was, toentertijd. Het boek is uiteindelijk een toegangspoort geworden tot mezelf.

De woelige tijden hebben me doen terugtrekken, maar zeker ook doen veranderen. De zwarte gedachtes verharden mijn spieren, door heel mijn lijf. Het was alsof de koppigheid van het ontkennen me afsloot voor de warmte en liefde om me heen. Ik wilde mokken, wegduiken en vooral mezelf buitensluiten. De cocon van stilte, waarin ik  alleen begrepen werd en niemand wat hoefde uit te leggen is mijn veilige uitgangspunt geweest, waarin ik opnieuw begon. Waarin ik gekieteld werd om de stilte te doorbreken en te gebruiken om in beweging te komen.

De boosheid is letterlijk benoemd één dezer dagen. Mijn zoektocht is echter nog niet ten eind. Mijn boek heeft ervoor gezorgd dat ik uit mijn cocon kon kruipen en de waarheid onder ogen zag. De confrontatie met mezelf is zwaar, maar leerzaam. Ook het feit dat ik opnieuw begonnen ben als een andere Sandarijn is vreemd, maar tevens bevrijdend. De ratio, die de overhand had, wordt langzaam verdreven door de emotie die ik heb leren voelen. Hiermee kom ik steeds dichter bij wie ik ook daadwerkelijk altijd ben geweest.

De afdaling naar de stilte in mezelf kent een lange weg. De ruis, veroorzaakt door vele gedachten blijft als een stoorzender functioneren. Zolang het boek niet definitief gedrukt is, blijft de stilte nog te ver van me af staan. Toch heb ik juist door het schrijven van dit boek veel meer vertrouwen gekregen dat ook ik uiteindelijk beland in mijn diepste mij, waar stilte me voorbereidt op de nieuwe blanco bladzijde van een nieuw begin.

De kerstperiode is momenteel erg verwarrend voor me. Mijn voelsprieten staan open, waardoor ik de chaos, de drukte en het geren heel graag zoveel mogelijk wil ontwijken. Kerst is voor mij juist een periode van stilte. Door deze waarheid te leren zien, ontdek ik wat wel en niet van waarde is voor mij als persoon.

Bijzondere vriendschappen

Terugdenkend aan één van de mooiste momenten, doet me belandden in januari 2013. Een nieuw jaar en tevens een nieuwe start voor onze zoon. Na zich door de eerste drie jaar van het reguliere onderwijs geworsteld te hebben, kwam de verlossende beslissing om hem onderwijs op Adelante te laten volgen. Een kleine instroomgroep werd toevallig opgestart en hij zou samen met nog een paar jongens beginnen in deze groep. Vanaf het eerste moment klikte het tussen hen. Mede door gebruik van het leerlingenvervoer, maakte ik de eerste maanden weinig tot geen direct contact met ouders van klasgenootjes. Een feit, aangezien we niet zoals in het reguliere onderwijs samenkomen op het schoolplein.

Het heeft dan ook even geduurd, voordat ik de moeders de hand kon schudden. Of het nu meteen het eerste schooljaar was of pas het schooljaar erna, kan ik me niet precies herinneren, maar via school konden we met de klas meedoen met het project “logeren dichtbij school”. Een project, waardoor we met ons gezin, samen met andere gezinnen uit de klas, een hele week in de Kindervallei tegen gereduceerd tarief mochten logeren. Een prachtig project. Niet alleen omdat de jongens eindelijk grenzeloos met elkaar konden afspreken, maar ook omdat er ineens een zee van tijd was om echt kennis te maken met de andere ouders.

Nu ik deze blog schrijf, denk ik meteen terug aan de intense vriendschap, die we vanaf toen opbouwden met elkaar. Vooral de moeders deden verwoede pogingen geregeld tijd voor elkaar, maar ook voor de jongens vrij te maken. Dat was nog niet altijd makkelijk: tenslotte hebben onze kinderen te maken met allerlei geestelijke en lichamelijke beperkingen, waardoor logeren, wandelen of op stap gaan zorgvuldig afgestemd moest worden. Door ons inlevingsvermogen, creatieve organisatietalent en vriendschap wisten we vanaf het eerste moment bergen te verzetten.

Nu, bijna vijf jaar later, en drie fantastische logeerweken verder gaan zowel de moeders, maar ook de vaders geregeld met elkaar op stap. De jongens fladderen, mede door verschillende ontwikkelingen, elk hun eigen weg. Toch omarmen ze elke verjaardag en ook daarnaast zien ze elkaar op festiviteiten van school of vanuit stichting De Knoevel. Hun vriendschap van de afgelopen jaren heeft een stevige basis gelegd, zodat ze ook af en toe een zijweg durven te nemen. Nu, 5 schooljaren later, hebben we als gezinnen meer contact met elkaar, dan ik ooit had durven dromen, toen we de eerste stappen zetten in de doorstroomgroep van Adelante.

Het feit is dat we creatief moeten blijven nadenken hoe we contact houden. De schoolpleingesprekken worden door ons vervangen door chat- of facebookgesprekken, waardoor we makkelijk op de hoogte blijven van de ontwikkelen op en buiten Adelante. Vooral in moeilijke periodes een ideale mogelijkheid om elkaar op te peppen. Tenslotte hoeven we elkaar op dit gebied niks uit te leggen. Hoe heerlijk is dat! Op regulier onderwijs werd ik raar aangekeken als ik het gedrag van mijn zoon probeerde uit te leggen. Daarnaast organiseren we ook uitstapjes, met en zonder de kinderen. Dat dit door vele medische omstandigheden van zowel de kinderen als de ouders niet wekelijks is, kan de pret niet drukken. Nee, wat dat betreft heb ik het als moeder ontzettend getroffen met mijn K4 vriendinnen. Een naam die door de vrolijke meiden van K3 spontaan geboren werd.

Met meer dan een glimlach op mijn gezicht denk ik dan ook terug aan ons laatste uitstapje. Na een heftige thuissituatie van alle K4 mama’s vond ik het tijd worden om eens flink uit te pakken. Na wat misplaatste workshops – waar we overigens ontzettend veel lol hebben gehad- kreeg ik het voor elkaar een heuse metamorfose te regelen via het tijdschrift vriendin. Na het bevestigende telefoontje ging het dak eraf: via de sociale media maakten we elkaar gek met alle pogingen om de juiste haarkleur of kledingstukken te vinden, waar naar gevraagd werd. Ik verbaasde me overigens niet over de enorme blijdschap die we voelden, enkel en alleen omdat we zo toe waren aan wat aandacht voor onszelf. Voor één van de moeders was het zelfs de allereerste keer dat ze sinds de geboorte van haar zoon alleen op pad ging. Je kunt je als lezer enigszins voorstellen hoe hyper we waren bij het vooruitzicht om niet alleen een dag verwend te worden, maar ook om zorgeloos los te gaan op een hotelkamer, waar we met z’n viertjes de nacht doorbrachten.

Een ervaring, die we nooit meer vergeten. Een rijkdom dat we tot in lengte van dagen met ons meedragen, zeker omdat we vereeuwigd worden in de kersteditie van de Vriendin, week 51. Een editie waar bijzondere vriendschap centraal staat.
De komst van onze jongens op Adelante heeft aan de basis gestaan van de bijzondere vriendschap van ons als moeders, die allemaal binnen de nieuwe wereld van het speciale onderwijs op zoek zijn gegaan naar zichzelf.

Waar we huiverig waren voor al het onbekende, zorgde de vriendschap van de jongens voor onze expeditie, zonder duidelijke aanwijzingen. We hebben gezocht, gepeld en geleerd. We hebben net als onze jongens opengestaan voor nieuwe vriendschappen en zijn de reis aangegaan, waardoor we ontdekt hebben hoe belangrijk de ander is voor onszelf. Tenslotte heb we elkaar nodig om jezelf te kunnen spiegelen.