Diep in mijn ogen durven kijken

Nu ik stilsta en mezelf diep in de ogen durf te kijken, voel ik vele emoties. Niet alle emoties vind ik prettig en als ik zo bewust bezig ben met mijn lijf, ervaar ik een hoop ongemakken, die niet altijd even hoopvol zijn. Voor mij een uitdaging om te vertrouwen op de komende tijd.

Stilstaan heeft een hoop voordelen, kan ik jullie mededelen. Mijn leven als kluizenaar is minder bedreigend dan ik ooit bedacht had. De stiltes zijn niet gelukmakend, maar zorgen voor een warm bad waarin ik tot mezelf kan komen. Even geen externe prikkels die mijn hoofd op hol brengen en mijn bovenkamer volstouwen met de ene na de andere gedachte. Het is een aangenaam gegeven om de stiltes te kunnen omarmen, zonder me eenzaam te voelen.

Mijn omgeving bekijkt het hoofdschuddend van een afstand en geeft me adviezen, die ik zonder enig pardon aan de kant moet zetten. Het is lief bedoeld, maar voor mij nu overbodige bagage, waar ik geen ruimte voor heb. Ik ben bezig om mezelf terug te vinden en daar is stilte voor nodig. Ik vergelijk mezelf als die naald, die in een hooiberg teruggevonden moet worden. Jarenlang heb ik me laten leiden door de mensen om me heen en hun adviezen meegenomen op mijn weg, zonder echt bewust te zijn van wat ik nu eigenlijk wil. Dus, lieve mensen om me heen, ben niet bang dat ik me afzonder, wegkwijn of eenzaam word: het hoort bij een onderdeel dat mijn leven gaat worden. De hoogsensitiviteit mag er nu eindelijk zijn, zonder dat jullie dit begrijpen. Ik benoem het, omarm het en geef het een plekje in mijn wereld. Het heeft te lang op een tweede plek gestaan.

Mijn open mind heb ik altijd als een cadeautje ervaren. Mijn vriendelijkheid en aandacht voor de medemens is een gave, waar ik trots op ben. Tegelijkertijd is het de grootste valkuil die ik met me meedraag. Net als mijn drang tot perfectie, grip en empathie. Ze sleuren me mee de diepte van de oceaan in. De touwtjes die ik zo graag in handen heb, heb ik los moeten laten, wil ik mezelf ergens in die diepte kunnen redden. Mijn warme hart voor jullie is nog steeds liefdevol en open, alleen zal ik nu eerst tijd en ruimte moeten vinden om mijn eigen hart warm en open te maken. In mijn streven naar empathie voor de ander vergat ik mezelf.

Deze bijzondere gave zal ik nooit verliezen. Dat hebben jullie kaartjes me wel geleerd. De woorden die jullie me cadeau doen hebben me vertrouwen gegeven dat ik niet elk moment van de dag daadkrachtige empathie hoef te tonen naar jullie toe: ik heb mijn strepen verdiend. Het is nu meer een kwestie van gewenning dat ik niet meteen op stel en sprong mijn hart hoef te volgen als het om jullie gaat. Ik moet leren mijn eigen hart te volgen en te zorgen dat ik mijn lotsbestemmingen tot het belangrijkste onderdeel in mijn leven ga beschouwen.

4 gedachten over “Diep in mijn ogen durven kijken”

  1. lieve lieve schat
    ik snap het volkomen, en wens je veel succes in het vinden van jezelf
    als iemand het begrijpt….ben ik het wel denk ik xxx
    als je behoefte krijgt aan gezelschap … sta ik klaar voor je
    wil je zingen….roep me maar, zingen we samen
    wil je schelden.. op wie of wat dan ook, dan wil ik ook graag je luisterend oor zijn
    en heb je een knuffel nodig…. kruip maar in mijn armen weg
    love you
    xx

  2. Geen advies van hier maar vooral begrip! Ik weet waar je zit en bent. Ook ik heb een aantal jaar geleden alle externe prikkels moeten buiten sluiten en dat moet / doe ik nog. En hoe moeilijk het is , het is goed! Ik zie nog maar weinig mensen maar ik voel me goed, kan me staande houden in een hele drukke wereld. Ik kan genieten van mijn innerljk leven zonder prikkels van buitenaf. En dat gun ik jou , lieve Sandarijn. Denk , leef , creëer de rest komt later! Dikke zoen, Natascha.

Reacties zijn gesloten.