Verloren ritmes

Toen ik op 21 augustus 2017 de deur uitliep bij Dr. Jie in Zuyderland Sittard behoorde ik blij te zijn. Ik was 10 minuten geleden schoon verklaard en alle reden om mijn blijdschap van de daken te juichen.

Dat heeft zeggen en schrijven één hele week geduurd. Het ging al vrij snel mis. Ik voelde me door de woorden van Dr. Jie namelijk vogelvrij verklaard. Vanaf dit moment kon het namelijk twee kanten op: de goede of de foute. Bij de goede kant zou ik me elke 3 maanden laten controleren zonder enig zicht op een nieuwe klier, bij de foute kant kreeg ik definitief te horen dat ik hoe dan ook nooit meer genezen zou kunnen worden.

Het gebeurde dan ook al vrij snel dat ik bang werd. De angst voor kanker greep me letterlijk bij de keel: ik kreeg klachten, die zich ophoopten in de slokdarm. Slikken ging bijna niet meer: ik kreeg de emoties niet meer weggeslikt. Ik begon te hoesten. Mijn lijf wilde niks liever dan de overvloed aan ellende eruit gooien. En aangezien dat niet ging door een enorme blokkade bleef alle ellende zwemmen in mijn maag.

Na een uitvoerig gesprek met de huisarts (twee maanden na de laatste controle) besloot zij dat het tijd was om actie te ondernemen. Angst hebben is weliswaar een hele normale en gezonde reactie op het doorleven van kanker, maar bij mij nam de angst de regie over in mijn leven. Mijn lijf deed niks meer dan pijn ondervinden en mijn lichamelijk, maar ook geestelijk functioneren stagneerde.

Dat niet iedereen angst heeft na kanker blijkt uit de ervaringen die mijn man heeft. Ook hij doorleeft kanker en zonder dat hij ooit kan genezen leeft hij zijn leven, zonder één moment bang te zijn om grip te verliezen op het leven. Godzijdank zou ik bijna zeggen: hij is mijn voelspriet in de afgelopen periode. Hij heeft de stap naar de huisarts voor me doorgezet. Hij heeft me letterlijk bij de hand genomen en me naar het spreekuur van onze huisarts genomen.

De angst heeft niet alleen onzekerheid gebracht, maar ook nieuwe wegen en vriendschappen. Ik leer al vrij snel dat er diep in mijzelf van alles speelde. Echter, ik had het opgeborgen en door standje overleven geen notie meer ervan genomen. Door veel te mediteren lukt het me steeds dieper bij mezelf te komen. Het zijn soms wonderbaarlijke ervaringen, die gepaard gaan met het loskomen van veel boosheid en verdriet. Ik laat de tranen maar gaan, ik hoest me vervolgens de longen uit het lijf en geef me over aan de moeheid die vrij komt. Onder het genot van de warmte van een infrarood lamp gun ik me de komende tijd elk moment dat nodig is om me terug te trekken. Had ik het maar eerder gedaan, hoor ik een stemmetje in mijn hoofd  zeggen.

Vluchten en wegrennen van de situatie blijkt maar weer eens onzinnig. Wat heb ik toch veel gedaan om niet te hoeven nadenken over wat ons de afgelopen jaren allemaal overkomen is. Ik rende, vluchtte en vergat stil te staan bij mezelf. Het zou teveel oproepen, waar ik niet aan toe durfde te geven. Toen ik de stap nam om alle ervaringen te verwerken in een boek begon het gedonder. Ik gaf eindelijk toe aan alles, waar ik nooit voor mezelf aan toe was gekomen.

Het boek is klaar, maar staat in de wachtkamer rustig te wachten tot ik weer fit genoeg ben om de puntjes op de -i- te zetten. Mijn lijf is uitgeput en mijn geest compleet verstoord. Kanker heeft mijn ritmes doen verliezen, waardoor het evenwicht zoek is. Dankzij Paul en mijn nieuwe huisarts ga ik komende tijd aan de slag met een revalidatietraject, waarbij een team van deskundigen me stapje voor stapje weer terugzetten in het leven waar ik thuis hoor. Bij mijn gezin en bij mezelf.

9 gedachten over “Verloren ritmes”

  1. Lieve Sandarijn,
    Wat heftig om te lezen.
    Emoties kunnen je hele leven omver gooien. Ratio valt helemaal weg als het gevoel overheerst, zowel positief als negatief.
    Hopelijk kom je snel weer op de berg.
    Ik wens je in ieder geval heel veel sterkte toe!
    Liefs Kerensa

  2. Ach, Sandarijn….. wat vreselijk naar dat je ook deze heuvel weer moet beklimmen! Maar je haalt hier ook weer de top, zeker en vast! Ga je rugzak maar alvast klaarzetten en vul hem met alles wat je nodig gaat hebben op deze tocht. Wij staan langs alle paden om je aan te moedigen!
    Liefs Natascha ( ervaringsdeskundige op het gebied van verstoorde geesten😏) 😙

  3. Bah Sanderijn, blijft die trein nu doordenderen….
    Heb net je mooie kaarten mogen ontvangen van mijn collega en nu lees ik dit weer!!!
    Tja wat moet je dan weer zeggen ??? Heel veel kracht en liefde toegewenst om ook deze berg weer over te komen!!!!
    Veel liefs

  4. Lieverd, als eerste gewoon een hele dikke warme knuffel. Neem je tijd en rust. En naast het rennen wat je de afgelopen jaren hebt gedaan, heb je ook heel veel waardevolle lessen gehad over je eigen kracht en doorzettingsvermogen. Over een tijdje is daar weer ruimte voor en kun je die op een meer gebalanceerde manier weer toepassen. Maar nu eerst gewoon rust, gewoon jij. Gewoon jij en Paul en de kids. De rest is wacht wel. Dikke kus xx

  5. Sandarijn,

    Kracht, geloof, liefde, warmte, knuffels, hart.
    Stil, sereen wit. Wolken, pushing the clouds away.

    Elly

  6. Oh lieve Sandarijn, wat moet je toch veel doorstaan. Geen wonder dat je emmer oveloopt. Neem de tijd om jezelf weer te vinden. En heel veel sterkte met het opbouwen van je geestelijke en lichamelijke zelf. Ik denk aan je! ❤️❤️

Reacties zijn gesloten.