Omleidingen alom

“Meiden, ik rijd toch over de brug”. Mijn opluchting is groot als ik ontdek dat de vertrouwde weg naar de orthodontist gewoon open is. Er zijn namelijk van die gewoontes, die ik het liefst niet verander. En dat, terwijl mijn man me al drie keer aangeraden heeft toch die bovenste tunnel te pakken.

Sinds ik elke 6 weken naar de orthodontist in Maastricht moet, is het een hele onderneming om daar te komen. Ze werken namelijk aan een nieuwe infrastructuur: het is een doolhof van wegen, tunnels en gele omleidingsborden. Zodra ik met mijn meiden de A79 op rij geef ik ze drie opties: A: de nieuwe tunnel uitproberen B; de oude weg volgen over de Noorderbrug of C: hun mond houden. Meestal kiezen ze voor het laatste. Veiligheid boven alles.

Ze kennen hun moeders richtinggevoel maar al te goed. Zodra de gele borden in Maastricht opduiken, schuiven mijn billen onrustig over de stoel. Er heerst radiostilte-anders kan ik me helemaal niet concentreren– en in een blinde vlek lees ik selectief hardop voor, welke veranderingen we tegenkomen. “De tunnel is dicht, dus optie B valt af”. “Mam”! Klinkt er lachend op de achterbank. “lees nou toch eens de juiste borden”.

Gelukkig, de tunnel is dus pas 6 september dicht. Dus optie B is nog mogelijk, ware ik zo’n wispelturig mens ben als het op beslissingen aankomt. Nog voordat ik de tunnel in wil schieten, wijk ik af van mijn eerste plan: we gaan dus gewoon de Noorderbrug over. Eén rustpuntje meer, hoor je me denken. Echter de rust is binnen een minuut ver te zoeken’: de TomTom begint te knipperen en te flikkeren. Ik kijk om me heen en zie dat de Noorderbrug één grote metamorfose heeft ondergaan: mijn vaste punten zijn met de Noorderzon vertrokken.

Sinds de komst van TomTom is de vinden van onbekende wegen iets minder dramatisch geworden, tenzij je door stomme koppigheid dus toch de brug oversteekt. In mijn naïviteit dacht ik dat de brug slechts een onderhoudsbeurt kreeg. Niets was minder waar: mijn brug was de brug niet meer. Ik had geen idee meer waar ik was. Mijn oudste twee meiden voelden de bui al aankomen en hielden mij rustig met kalmerende woorden en natte doekjes. Helaas, de vertrouwde bocht, de fabrieken langs de kant, de Feyenoordvlag bij dat ene huis: ik kon het niet meer vinden…

De TomTom, die deze nieuwe weg ook nog niet op zijn navigatie terug kon vinden, nam me mee op ontdekkingsreis. Scheldend en vloekend reed ik mijn neus achterna en belandde uiteindelijk in een oude wijk van Maastricht. Godzijdank, TomTom herstelde snel, net als ik. Juichende, maar met klotsende oksels reden we het vertrouwde plein op.

Een tikje vermoeid besluit ik op de terugweg toch anders te rijden. TomTom vind het geen goed plan en wijst me voortdurend terug: iets waar ik me lekker niks van aantrek. Ik volg de oude vertrouwde borden, die in het pre-TomTom tijdperk hun functie perfect volbrachten. Zodra ik de herkenningspunten weer in mijn vizier zie verschijnen, word ik rustig en tevreden. En oh ja, de radio mag ook weer aan. Zingend breng ik mijn meiden terug naar hun honk. Missie volbracht.

 

2 gedachten over “Omleidingen alom”

  1. zo herkenbaar. Ik ben geen held in rijden. Vaste wegen naar vast punten (vroeger wist ik alle sporthallen te vinden waar ze volleybal speelden), dan red ik het wel. Zet me niet in het donker achter het stuur, want dan is alles anders. Geef niet te veel omleidingen in gebieden waar ik de weg echt niet weet. Gelukkig weet ik voor de meeste vaste punten inmiddels 2 wegen … dus als ze er eentje afsluiten weet ik die andere gelukkig nog. Soms staan er zoveel gele borden achter elkaar dat je door de bomen het bos niet meer ziet. Dus Sandarijn, ik snap je volkomen hier in.

    1. Haha, ik ben echt heel erg! Omleidingen bezorgen me echt plasneigingen. Ik heb geleerd om me niet meer op vaste punten te richten, maar volg echt de wegen op de Tomtom. Maar ja, nieuwe wegen staan er gewoon niet op en dan haak ik echt af qua richtinggevoel.

Reacties zijn gesloten.