Mijn verloren kompas

Hoe diep. Je gezonken emoties,
van leven in de zwarte oceaan.
Naar adem snakkende luchtpijp
kloppend hart, duizelingwekkend zuurstoftekort.

Ik geef t toe. Wat ik schrijf
is niet wat ik voel. Maskerade ten tonele,
gedreven door gaande houvast. Zonder t echte gevoel,
diep van binnen verloren. Ik ben oprecht
tegen volgers. Duidelijk niet mijn ik,
een ijskoude douche. Lees, deze woorden:

het gaat goed met mij. Lachend trap ik t weg, gevoel
van brandende tranen. Woede. Stilzwijgende vulkaan
diep in mij. Wachtend op ontwaking,
aangewakkerd door echtheid, pure emoties,
losgeweekt door t kind. In mij.
Zuchtend hengel ik verder. De diepte in.

© Sandarijn, september 2017

 

”Als je loslaat gebeuren de mooiste dingen”. Het proberen waard moet ik gedacht hebben, toen ik vol goede moed na de laatste bestraling losliet en aan een nieuw avontuur begon. Alhoewel ik de welbekende moeheid na de  bestraling overweldigend vond, pakte ik al vrij snel de draad op. Vol in mijn eerste versnelling: tenslotte was het leven te leuk om achterover te gaan hangen. En zodoende heb ik van de 6 weken vakantie amper één minuut verloren laten gaan, op die actie van die teek na dan, die zorgde voor een kleine pitstop.

“Krachtig hoor” hoorde ik geregeld om me heen. En alhoewel dit sterke woord me sierde, was de draai die ik blijkbaar maakte geen proces van weloverwogen besef, maar meer een paniekerige navolging op de koppeling in zijn achteruit. Dit als gevolg van de bestraling, waardoor ik  kilometers teruggeworpen werd. Tijd dus om in de eerste versnelling als een echte Ferrari plankgas door de verloren tijd heen te racen. Loslaten wat eerder die periode gebeurd was en genieten van de mooiste dingen, die toch echt op mijn pad kwamen.

De waarheid bleek echter iets minder fraai dan ik mezelf en mijn volgers had voorgespiegeld. Niet dat de mooie dingen die op mijn pad waren gekomen fake waren, nee integendeel: ik had oprecht genoten van alle indrukwekkende belevingen. Echter mijn hart kon het tempo onmogelijk bijhouden, maar ik voelde het niet. Het orgaan wat mij feilloos vertelt wat al dan niet prettig is, functioneerde fysiek naar behoren, maar niet als het aankwam op mijn diepste gevoelens. Het werkte als een TomTom, die mij automatisch door een doolhof van emoties, gedachten en gewoontes loodste, zonder mij te laten stilvallen bij de open plekken waar ik mezelf recht in de ogen kon kijken.

En nu ik als een echte Verstappen regelrecht de grintbak in ben gevlogen, besef ik dat genieten ook voelen is. Ik was zo bezig met de focus op het ontdekken van mooie dingen, dat ik mijn brein als het ware uitputte. Ik zag slechts dat wat het oog door een wc-rolletje waarneemt. Ik miste hierdoor helaas een groot deel van mezelf: mijn diepste gevoel, dat mij ook maakt tot wie ik momenteel ben.

Een onrustige tred noem ik het maar. Van haastig slippende banden die meer meters willen maken dan eigenlijk goed voor een lijf als het mijne is. Van creatieve pogingen om mijn leven tot iets waardevols te maken, zodat ik aan het eind van mijn rit met een glimlach kan eindigen op ‘t sterfbed. De honger naar nieuwe ontdekkingen lieten me ontwaken uit een coma, waar ik voor mijn gevoel jaren in ronddobberde. Echter, de prikkeling leidde uiteindelijk tot overprikkeling, onrust en weinig ruimte om te voelen. Iets waar ik nu de wrange vruchten van pluk.

Dus tijd voor verandering. Geen overvolle agenda meer voor mij, maar tijd inplannen om niks te doen. Om te voelen, te schreeuwen, te huilen en kapot te zijn van alles wat ons gezin overkomen is. Geen vragen meer, geen rationeel LinkedIn-profiel volgen door me te focussen, maar mijn neus een verdieping lager richten om te landen in de diepste oceaan van mijn ziel. Tenslotte is dat mijn kompas waar ik op mag gaan vertrouwen.

2 gedachten over “Mijn verloren kompas”

Reacties zijn gesloten.