Ain’t no mountain high

Ik waaide met alle winden mee. Zo kon ik niemand kwetsen en zorgde dat ikzelf buiten schot zou blijven. Niet echt een heldhaftige daad, maar wel een manier om me staande te houden in een wereld vol onzekerheid. Mijn eigen mening onderbouwde ik wel stotterend in mijn gedachten.

Al die jaren dat ik hopeloos op zoek ben geweest naar mijn eigen weg. Bomen heb gekapt in het bos van onmacht, gevochten met ridders te paard, verscholen in diepe holen en weggedoken ben voor pijlen die op me afgevuurd werden. Het was echt, maar uiteindelijk een beeld dat ik door mijn overheersende gedachten ben gaan vormen.

Die laatste ontdekking zorgde voor een enorme lachbui. De tranen liepen me over de wangen. Dat ik jaren al niet zo gelachen had, bleek wel aan de enorme spierpijnen die ik de dagen erop met me meedroeg.
Het besef dat die mooie, lieve en dappere ik er al die jaren gewoon geweest is, ontroerde me. De jaren van stug doorschrijven, de openheid naar anderen, het knippen en plakken van de vele collages over mezelf, het luisteren naar mijn kinderen, de positieve doorzettingskracht van mijn man, de vele sessie bij psychologen, maar ook het bucketlistboek dat ik kreeg om mijn dromen te verwezenlijken, openden mijn ogen.

De opdrachten uit het boek deden me ontdekken dat ik al die jaren wel mijn eigen plannen had gesmeed. Ik had me gewoon stiekem nooit laten zien. De bomen gekapt, waarvan ik vond dat ze geen functie hadden en de ridders te paard uiteindelijk gewoon ten huwelijk gevraagd.

Nu ik met mijn ziekte zo geconfronteerd word met de eindigheid van leven ben ik ergens wel heel blij met alles wat ik gedaan heb. Dat ik niet met weemoed terugkijk op mijn jongere jaren is een feit. Voor nu staat de enorme openbaring voorop dat ik iets van mijn leven gemaakt heb: van alleen op reis, tot slapen op het strand. Van sterren tellen tot de zon zien zakken in de zee. Van Unesco werelderfgoed tot een jetski. Van een reis alleen boeken, tot nieuwe vrienden maken. Van keihard meezingen in een cabrio tot champagne drinken in een limo. Van jongleren tot tranen huilen bij een musical. Van een helikoptervlucht tot een rondvaart over de Turkse wateren. Van een boek schrijven tot ambassadeur worden voor het goede doel. Van niet één keer de krant halen, maar het plakboek vol hebben staan. En dan niet te spreken over de vele jaren dat ik genoot van mijn leven als single, mijn eigen geld kon besteden, kinderen leerde lezen en tot diep in de nacht getafeld heb met vrienden.

Tot op de dag van vandaag verbaas ik me over mijn donkere gedachten die ik dag in dag uit verwoorde in mijn dagboek. Woorden als lelijk en waardeloos steken me tot diep in mijn huidige ziel. Dat mijn jongere jaren best heftig waren kan ik niet ontkennen. Mijn lijf heeft jaren lang onder druk gestaan door een (niet voortijdig ontdekte) verminderde hartcapaciteit. De vele ontstekingen in mijn lijf en mijn onverklaarbare moeheid kwamen pas aan het licht toen ik al eind twintig was. Toch heb ik de moed nooit laten zakken. Hoe zwaar het zand ook was, waar ik doorheen moest. Dat ik mezelf niet altijd serieus nam, kan ik gedeeltelijk wel verklaren. Ik heb nooit echt de kans gehad om voor de volle 100% te kunnen gaan.

Na de noodzakelijke hartoperatie – check! Ook die kon ik afstrepen op mijn lijst van uitdagingen- werd me het allermooiste cadeau in mijn schoot geworpen. Tot drie keer toe schonk ik mijn huidige partner een fantastisch kind. Het opvoeden van drie koters werd de meest geweldige uitdaging. En ook al kregen we diagnose op diagnose, de keien die onze wegen blokkeerden beklommen we wel met zweet op, maar nooit met neergeslagen hoofd.

Dat ik tegenwoordig elke ochtend wakker word met het gevoel elke uitdaging aan te kunnen is een openbaring. “Ain’t no mountain high”! is mijn lijflied geworden. De dagen zijn beklimmingen geworden, waar ik hoog op de top nog energie over heb om tot in de ochtend vroeg de Macarena te dansen. Heeey! Macarena aaahaaa!

11 gedachten over “Ain’t no mountain high”

  1. Wat prachtig dat je dit zo beschrijft!

    Je hebt me ook eens kritisch naar mezelf laten kijken. Ik was iemand die maar zo voorzichtig mogelijk op de achtergrond bleef en mijn eigen mening maar binnen hield, want ik was toch niemand en telde niet mee, ik was al een verlegen meiske wat niet veel durfde, maar de pesterijen op de lagere school, ook al waren het gelukkig allen woorden, maakten dat ik nog verder in mezelf terug kroop. Het heeft bij mijn ook jaren geduurd voor ik echt mezelf durfde te zijn. Maar het voelt zoveel beter om inderdaad met een open eigen mening de wereld tegemoet te treden. Met terugkijken en zien wat je eigenlijk allemaal al bereikt hebt, kom je er achter dat je er wel degelijk toe doet!

    Maar in jou geval vind ik helemaal dat je een sterke vrouw bent die heeft laten zien dat inderdaad “no mounain high enough” voor je is!
    Je bent een mooi mens!

    1. Ik ben blij dat ik door mijn eigen kwetsbaarheid ook openheid weet te bewerkstelligen bij anderen. Het is mooi om eens kritisch naar jezelf te kijken, ongeacht of je onzeker bent. Ik denk dat veel mensen bepaalde periodes onzeker zijn geweest, maar waar de een daardoor een grote mond opzette, trokken wij ons terug.
      Jij bent een stoer mens en ik ben zo blij dat jij op mijn pad bent gekomen.

Reacties zijn gesloten.