Voor dag en dauw

Ik ben onrustig. Veel gedachten willen een podium in mijn hoofd. Ik kijk op de klok en zie dat ik de challenge “voor dag en dauw” opstaan ruimschoots aan kan gaan.

Dit is lang niet meer gebeurd. Waarom het dan nu wel gebeurd is me dan ook een raadsel. Ik ben de laatste tijd niet meer zo met de mening van anderen bezig, maar de invloed van Facebook speelt wel een grote rol. Ik weet nog steeds niet hoe het echt werkt. Waarom bepaalde mensen je wel willen volgen, maar zich nooit de moeite nemen om te reageren. Waarom bepaalde foto’s me raken en sommige gesprekken me jaloers maken.

Door de jaren heen heb ik me als mens voor de volle 100% gegeven. Soms zo erg dat anderen bezorgd waren over de energie die ik in anderen stak. Ze hadden gelijk. Ik vergat mezelf wel eens op de eerste plek te zetten. En ik heb anderen verstikt met mijn aandacht. Tenminste, het zijn mijn gedachten die dit zo verwoorden aan mij.

Veel ongedane zaken blijven raadsels voor mij. Veel mensen zijn op mijn pad gekomen, maar ook zomaar weer verdwenen. Zelfs als ik er veel energie in had gestopt. Het gevoel dat ze mij en mijn gezin als een melaatse behandelden, kwam steeds weer bovendrijven. Ik snap gewoon niet dat je mensen zonder pardon, zonder opgaaf van reden aan de kant kunt schuiven.

Het waarom speelt nu op. Ik laat veel mensen de revue passeren in mijn hoofd en ik kan alleen maar bedenken dat ze mijn strijd met het leven te belastend vonden. Dat ze niet konden dealen met mijn depressieve gevoelens, mijn onzekerheid en mijn zorgen over mijn kinderen. Het zijn mijn gedachten hierover. Zeker weten doe ik het niet.

En dat vind ik jammer. Toen ik na veel wikken en wegen koos om uit het onderwijs te stappen heb ik ook veel moeite gehad met de houding, die veel oud-collega’s aannamen. Mijn eigen onzekerheid en frustratie hebben het proces niet positief bevorderd. Deuren vielen dicht en ik durfde bepaalde stappen niet meer te zetten. Daarentegen hebben mijn oud-collega’s ook nooit de moeite genomen om echt te achterhalen wat er nu speelde. Tenminste, zo voelt het voor mij. Dat ik me nu na 7 jaren nog steeds buitengesloten voel als ik bepaalde foto’s zie, zegt me genoeg. Dat ik nooit meer mee gevraagd word, raakt me nog steeds.

Het opschrijven van deze gedachten brengen me verder dan ik dacht. Het zijn mijn gedachten die ik een plek wil geven en ik realiseer me dat ik niemand wil kwetsen of beschuldigen. Ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik absoluut niet makkelijk was in die tijd. De grote onzekerheid, de boosheid en de frustratie zijn elementen geweest, waardoor ik mezelf ook buiten schot heb gezet.

En toch voel ik pijn. Pijn die ik koppel aan het klakkeloos uitgaan van onze eigen gedachten. Ik had mijn gedachten, maar de tegenpartij ook. In mijn ogen heeft de tegenpartij nooit echt moeite gedaan om zich te verdiepen in de situatie zoals ik hem toen kende. Wat betekent het nou eigenlijk om een leven op te bouwen met drie kinderen met veel zorg? Wat betekent het nou om tegenslag na tegenslag te krijgen? Wat betekent het om geen deel meer uit te maken van een werkende maatschappij? Overigens komt het in de deze dagen ook nog steeds voor dat mensen de confrontatie niet aan durven gaan en me dus onbewust buitensluiten.

Nu ik mijn eigen gedachten hierover een podium geef, realiseer ik me terdege dat ook ik nooit enige moeite heb gedaan om mijn angsten en twijfels openbaar te maken. Om de confrontaties aan te gaan en openheid van zaken te creëren. Ik heb vrienden en collega’s uit het zicht laten verdwijnen en me als een bang vogeltje in een hoek laten zetten.

Confrontaties aangaan is altijd mijn zwakste punt geweest. Het heeft me geen goeds gebracht. Tegenwoordig heb ik geleerd om gedachten niet de kans te geven een loopje te nemen, maar probeer ze te verwoorden naar anderen, zodat iedereen op een eerlijke manier een beslissing kan nemen of iemand op je pad kan blijven of dat je een andere weg in zal slaan.

Mijn uitdaging voor de komende week is me zo vroeg op de ochtend duidelijk geworden. Het wordt tijd om schoon schip te maken, zodat ik de nachten weer zonder veel problemen door kan komen. En die verloren contacten? Blijkbaar hebben ze geen functie meer in mijn leven.

 

 

9 gedachten over “Voor dag en dauw”

  1. Heel herkenbaar Sandarijn. Maar zo fijn dat we aan onszelf kunnen werken en hierdoor groeien. En ik vind het geweldig dat jij zo attent bent, ondanks al jullie ellende heb jij mij regelmatig een 💚onder de riem gestoken en laten weten dat je aan mij dacht. Je bent een heel mooi mens!!! 😘

  2. Je was echt een vroege vogel! Mooi hoe je je gevoelens hebt verwoord in deze blog.
    Succes met het schoon schip maken en een heel fijn weekend!
    Dikke knuffel.

  3. En zo staat er dus al vroeg in de ochtend een nieuwe blog online. Voor dag en dauw opstaan heeft ook wel iets. Voor mij is de ochtend altijd even een momentje van rust. Amy die nog in bed ligt en Frans die al naar zijn werk is of ook nog in bed ligt als hij vrij is. Even lekker voor de tv ploffen met een kopje thee en even MIJN programma’s kijken. Mijn rustmomentje. Omdat ik weet dat de rest van de dag weer in het teken staat van zorgen voor…. Ze gaan vanuit Amy haar nieuwe school mij helpen om me niet schuldig te voelen bij minder zorgen …. Benieuwd of ik dan in de ochtend minder vroeg wakker ben. Confronteren heeft helaas niet altijd een positief effect. Toen ik hier een moeder confronteerde met het feit dat ze me onwaarheden had verteld over de scholen die ze voor haar kinderen zou kiezen kreeg ik zo’n hoop ellende over me heen dat ik acuut alle banden verbroken heb. Haar kinderen gaan nu naar dezelfde school als Amy. En Amy was nog wel zo blij dat ze eindelijk van dat meisje af zou zijn. Ze wordt zo ondergesneeuwd door haar en heeft moeite met de agressieve buien van haar. Zij wordt overal boos over als het niet loopt zoals zij wil. Amy werd er gek van. En was toe aan verder gaan zonder dat meisje. Amy komt nu bij haar grote broer in de klas. Die is gesneuveld in het reguliere onderwijs maar zou naar België gaan want daar is het onderwijs zo veel beter….. En zijn zusje zou naar Breda gaan. Een hele goede school. Precies iets voor haar. Maar ja, dat werd met vervoer lastig. Dus moest zij ook naar de Mytylschool. Snap nog steeds niet dat de commissie voor de TLV daar is ingetrapt. Maar ja. Sommige mensen krijgen altijd alles voor elkaar….. Ach, we zien wel hoe het loopt. De moeder nam het me enorm kwalijk dat ik zei dat Amy er niet blij mee was. Maar ach. Vandaag gaan we lekker relaxed wat in huis rommelen en vanmiddag de laatste boodschapjes doen voor morgen. Knuffel en pluk de dag…. Je was er iig vroeg genoeg bij.

    1. Vroeg opstaan. Ik doe het soms bewust, maar 6:00 was wel erg vroeg. Haha. Tijd voor jezelf, in mijn geval even rustig kunnen schrijven is in de vakantieperiode lastig. Dan worstel ik me door de tijd voor de kinderen heen en probeer ergens iets voor Paul en mij te vinden. Confronteren is idd niet altijd positief. Je houdt mensen een spiegel voor en daar kan niet iedereen mee omgaan. Door mezelf tijdens het schrijven een spiegel voor te houden krijg ik inzicht in mijn fouten en kan er wat aan doen. Ik vergeet mensen ook wel eens. Zo plan ik bewust eens per maand een kaartenrondje in. Ik onthoud bepaalde signaaltjes vanuit facebook en hoop zo toch attent te zijn. Maar dat hoef ik jou niet te vertellen. Ik heb nu vooral last van het feit dat ik in een jaar weer 7 kilo aangekomen ben. Dan prostesteert mijn lijf en slaap ik minder goed. Dan krijg ik ook negatieve gedachten. Maar ik mag niet mopperen. Daar ben ik zelf bij en moet er dus iets aan doen!

      1. als je straks weer helemaal lekker in je vel zit en alles weer lekker loopt kan je weer op je gewicht gaan letten. En wat meer bewegen, lekker wandelen. Dan gaan er wel weer wat kilootjes van af ….

  4. Ach liefje, hoe herkenbaar! Hier zit er ook eentje als een rusteloos angstig vogeltje in het hoekje… Maar tegelijkertijd is dat ook hoe het is. Ik ben er ook achter gekomen dat mijn gezin en ikzelf het hoogste goed is en dat ik daar mijn beperkte energie aan wil geven. Hoe moeilijk ik ook die foto’s en berichten vind om te zien , ik realiseer me ook dat ik eigenlijk ook geen energie meer heb voor meer dan mijn gezin. Klein wereldje , ja! Liefdevol en bevredigend , ook! Dat ik daarmee contact verlies met mensen die een totaal ander pad volgen dan die ik ben ingeslagen so be it! Maar de mensen die het begrijpen en mij en mijn gezin alle tijd geven die we nodig hebben omarm ik , niet in het echt want oh die beperkte energie… Maar op emotioneel vlak en met kleine dingetjes ( kaartjes, appjes enzv. ) omarm ik ze en laat ik ze hopelijk voelen hoe belangrijk ze zijn en hoe mooi het van ze is dat ze ons in onze waarde laten. Ik wens je ontzettend veel succes en sterkte bij je “opruiming” ! 😚

    1. Ja ik weet het en eerlijk gezegd besteed ik zelf te weinig aandacht aan jou. Steeds krijg ik van die mooie reacties en dan pas realiseer ik hoe krachtig jij al bent. Jij bent geen angstig vogeltje! Ik probeer ook echt de energie in de mensen te steken die dicht bij me staan en de rest voor wat het waard is. Maar hoe moeilijk kan het zijn als jezelf eens hulp nodig hebt van anderen, waar jezelf veel energie in hebt gestoken. Dan zijn ze ineens niet thuis. Dat doet pijn. Liever een duidelijke reden, dan zomaar niks van je laten horen. Dat doet pijn!

      1. Dat doet ook pijn! Meer dan een ander zich kan voorstellen! En helaas , uit ervaring weet ik dat het niet helemaal overgaat , het wordt een litteken dat net als fysieke littekens af en toe op speelt en dan even venijnig kan steken. Maar zonder echt te leven geen littekens… Dus koester het , sta even stil , ruim op en leef verder! Fijne dag , liefje💋

Reacties zijn gesloten.