Ain’t no mountain high

Ik waaide met alle winden mee. Zo kon ik niemand kwetsen en zorgde dat ikzelf buiten schot zou blijven. Niet echt een heldhaftige daad, maar wel een manier om me staande te houden in een wereld vol onzekerheid. Mijn eigen mening onderbouwde ik wel stotterend in mijn gedachten.

Al die jaren dat ik hopeloos op zoek ben geweest naar mijn eigen weg. Bomen heb gekapt in het bos van onmacht, gevochten met ridders te paard, verscholen in diepe holen en weggedoken ben voor pijlen die op me afgevuurd werden. Het was echt, maar uiteindelijk een beeld dat ik door mijn overheersende gedachten ben gaan vormen.

Die laatste ontdekking zorgde voor een enorme lachbui. De tranen liepen me over de wangen. Dat ik jaren al niet zo gelachen had, bleek wel aan de enorme spierpijnen die ik de dagen erop met me meedroeg.
Het besef dat die mooie, lieve en dappere ik er al die jaren gewoon geweest is, ontroerde me. De jaren van stug doorschrijven, de openheid naar anderen, het knippen en plakken van de vele collages over mezelf, het luisteren naar mijn kinderen, de positieve doorzettingskracht van mijn man, de vele sessie bij psychologen, maar ook het bucketlistboek dat ik kreeg om mijn dromen te verwezenlijken, openden mijn ogen.

De opdrachten uit het boek deden me ontdekken dat ik al die jaren wel mijn eigen plannen had gesmeed. Ik had me gewoon stiekem nooit laten zien. De bomen gekapt, waarvan ik vond dat ze geen functie hadden en de ridders te paard uiteindelijk gewoon ten huwelijk gevraagd.

Nu ik met mijn ziekte zo geconfronteerd word met de eindigheid van leven ben ik ergens wel heel blij met alles wat ik gedaan heb. Dat ik niet met weemoed terugkijk op mijn jongere jaren is een feit. Voor nu staat de enorme openbaring voorop dat ik iets van mijn leven gemaakt heb: van alleen op reis, tot slapen op het strand. Van sterren tellen tot de zon zien zakken in de zee. Van Unesco werelderfgoed tot een jetski. Van een reis alleen boeken, tot nieuwe vrienden maken. Van keihard meezingen in een cabrio tot champagne drinken in een limo. Van jongleren tot tranen huilen bij een musical. Van een helikoptervlucht tot een rondvaart over de Turkse wateren. Van een boek schrijven tot ambassadeur worden voor het goede doel. Van niet één keer de krant halen, maar het plakboek vol hebben staan. En dan niet te spreken over de vele jaren dat ik genoot van mijn leven als single, mijn eigen geld kon besteden, kinderen leerde lezen en tot diep in de nacht getafeld heb met vrienden.

Tot op de dag van vandaag verbaas ik me over mijn donkere gedachten die ik dag in dag uit verwoorde in mijn dagboek. Woorden als lelijk en waardeloos steken me tot diep in mijn huidige ziel. Dat mijn jongere jaren best heftig waren kan ik niet ontkennen. Mijn lijf heeft jaren lang onder druk gestaan door een (niet voortijdig ontdekte) verminderde hartcapaciteit. De vele ontstekingen in mijn lijf en mijn onverklaarbare moeheid kwamen pas aan het licht toen ik al eind twintig was. Toch heb ik de moed nooit laten zakken. Hoe zwaar het zand ook was, waar ik doorheen moest. Dat ik mezelf niet altijd serieus nam, kan ik gedeeltelijk wel verklaren. Ik heb nooit echt de kans gehad om voor de volle 100% te kunnen gaan.

Na de noodzakelijke hartoperatie – check! Ook die kon ik afstrepen op mijn lijst van uitdagingen- werd me het allermooiste cadeau in mijn schoot geworpen. Tot drie keer toe schonk ik mijn huidige partner een fantastisch kind. Het opvoeden van drie koters werd de meest geweldige uitdaging. En ook al kregen we diagnose op diagnose, de keien die onze wegen blokkeerden beklommen we wel met zweet op, maar nooit met neergeslagen hoofd.

Dat ik tegenwoordig elke ochtend wakker word met het gevoel elke uitdaging aan te kunnen is een openbaring. “Ain’t no mountain high”! is mijn lijflied geworden. De dagen zijn beklimmingen geworden, waar ik hoog op de top nog energie over heb om tot in de ochtend vroeg de Macarena te dansen. Heeey! Macarena aaahaaa!

Voor dag en dauw

Ik ben onrustig. Veel gedachten willen een podium in mijn hoofd. Ik kijk op de klok en zie dat ik de challenge “voor dag en dauw” opstaan ruimschoots aan kan gaan.

Dit is lang niet meer gebeurd. Waarom het dan nu wel gebeurd is me dan ook een raadsel. Ik ben de laatste tijd niet meer zo met de mening van anderen bezig, maar de invloed van Facebook speelt wel een grote rol. Ik weet nog steeds niet hoe het echt werkt. Waarom bepaalde mensen je wel willen volgen, maar zich nooit de moeite nemen om te reageren. Waarom bepaalde foto’s me raken en sommige gesprekken me jaloers maken.

Door de jaren heen heb ik me als mens voor de volle 100% gegeven. Soms zo erg dat anderen bezorgd waren over de energie die ik in anderen stak. Ze hadden gelijk. Ik vergat mezelf wel eens op de eerste plek te zetten. En ik heb anderen verstikt met mijn aandacht. Tenminste, het zijn mijn gedachten die dit zo verwoorden aan mij.

Veel ongedane zaken blijven raadsels voor mij. Veel mensen zijn op mijn pad gekomen, maar ook zomaar weer verdwenen. Zelfs als ik er veel energie in had gestopt. Het gevoel dat ze mij en mijn gezin als een melaatse behandelden, kwam steeds weer bovendrijven. Ik snap gewoon niet dat je mensen zonder pardon, zonder opgaaf van reden aan de kant kunt schuiven.

Het waarom speelt nu op. Ik laat veel mensen de revue passeren in mijn hoofd en ik kan alleen maar bedenken dat ze mijn strijd met het leven te belastend vonden. Dat ze niet konden dealen met mijn depressieve gevoelens, mijn onzekerheid en mijn zorgen over mijn kinderen. Het zijn mijn gedachten hierover. Zeker weten doe ik het niet.

En dat vind ik jammer. Toen ik na veel wikken en wegen koos om uit het onderwijs te stappen heb ik ook veel moeite gehad met de houding, die veel oud-collega’s aannamen. Mijn eigen onzekerheid en frustratie hebben het proces niet positief bevorderd. Deuren vielen dicht en ik durfde bepaalde stappen niet meer te zetten. Daarentegen hebben mijn oud-collega’s ook nooit de moeite genomen om echt te achterhalen wat er nu speelde. Tenminste, zo voelt het voor mij. Dat ik me nu na 7 jaren nog steeds buitengesloten voel als ik bepaalde foto’s zie, zegt me genoeg. Dat ik nooit meer mee gevraagd word, raakt me nog steeds.

Het opschrijven van deze gedachten brengen me verder dan ik dacht. Het zijn mijn gedachten die ik een plek wil geven en ik realiseer me dat ik niemand wil kwetsen of beschuldigen. Ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik absoluut niet makkelijk was in die tijd. De grote onzekerheid, de boosheid en de frustratie zijn elementen geweest, waardoor ik mezelf ook buiten schot heb gezet.

En toch voel ik pijn. Pijn die ik koppel aan het klakkeloos uitgaan van onze eigen gedachten. Ik had mijn gedachten, maar de tegenpartij ook. In mijn ogen heeft de tegenpartij nooit echt moeite gedaan om zich te verdiepen in de situatie zoals ik hem toen kende. Wat betekent het nou eigenlijk om een leven op te bouwen met drie kinderen met veel zorg? Wat betekent het nou om tegenslag na tegenslag te krijgen? Wat betekent het om geen deel meer uit te maken van een werkende maatschappij? Overigens komt het in de deze dagen ook nog steeds voor dat mensen de confrontatie niet aan durven gaan en me dus onbewust buitensluiten.

Nu ik mijn eigen gedachten hierover een podium geef, realiseer ik me terdege dat ook ik nooit enige moeite heb gedaan om mijn angsten en twijfels openbaar te maken. Om de confrontaties aan te gaan en openheid van zaken te creëren. Ik heb vrienden en collega’s uit het zicht laten verdwijnen en me als een bang vogeltje in een hoek laten zetten.

Confrontaties aangaan is altijd mijn zwakste punt geweest. Het heeft me geen goeds gebracht. Tegenwoordig heb ik geleerd om gedachten niet de kans te geven een loopje te nemen, maar probeer ze te verwoorden naar anderen, zodat iedereen op een eerlijke manier een beslissing kan nemen of iemand op je pad kan blijven of dat je een andere weg in zal slaan.

Mijn uitdaging voor de komende week is me zo vroeg op de ochtend duidelijk geworden. Het wordt tijd om schoon schip te maken, zodat ik de nachten weer zonder veel problemen door kan komen. En die verloren contacten? Blijkbaar hebben ze geen functie meer in mijn leven.

 

 

Vol energie

Een zomervakantie, studiedagen of een weekend zonder verplichtingen. Ik kan daar tegenwoordig zo van genieten. Een beetje luieren op mijn sofa. Een film kijken, die ik ondertussen al 100 keer bekeken heb en nog steeds ontroerd raak van dat ene mooie moment. Samen met de kinderen volledig op de grond liggen van het lachen, zodat de buurvrouw nieuwsgierig komt kijken of we een nieuw spel aan het spelen zijn. Inspirerende momenten noem ik dat. Momenten die niet meer toevallig zijn en zo veel indruk achterlaten, dat ik snap waar geluk vandaan komt.

Afgelopen dagen was ik op pad met Janna, de oudste uit ons gezin. Al jaren splitsen we doelbewust ons gezin op en zeker in een langere periode als de zomervakantie is dat een praktische must. Ook al is er in onze situatie geen sprake van “Brusjes”, onze kinderen hebben door de andere ontwikkeling elk hun momentjes nodig. Drie dezelfde beperkingen en toch drie hele verschillende individuutjes, waardoor een gezinsactiviteit niet zomaar te ondernemen is.

bestemming onbekend

En daarom plande ik een minitrip voor Janna en mij. Een perfecte combinatie, al zeg ik het zelf. Zodra wij de deur achter onze neus dichttrekken, ontstaan de meest gekke ideeën. Met slechts een rugzak gevuld met de noodzakelijke medicatie en schoon ondergoed stapten we al zingend de trein in. Onder een valse naam had ik een hotelletje geboekt. Daar begint bij mij de voorpret al: even uit die comfortzone durven stappen. Om vervolgens met een dosis dolle pret de trein naar Schiphol airport te nemen.

Samen de grootste lol hebben

Dat we stiekem gewoon naar Eindhoven gingen, lieten we voor onze volgers in het midden. We bedachten een aantal tips, waarmee ze na wat gepuzzel zouden uitkomen op Eindhoven. De antwoorden waren hilarisch en dankzij de Wi-Fi verbindingen hadden we al de grootste lol tijdens onze reis.

Het gevoel unplugged te zijn hoeft niet van ver te komen. Als je maar durft om je verwachtingen los te laten en mee te surfen op de dromen, die boven komen drijven. Dat dit in de praktijk niet altijd haalbaar is, mag duidelijk zijn. Toch hebben we in dat kleine uurtje reistijd al meer van de wereld kunnen zien, dan we ooit voor mogelijk hielden. Het is dat Janna haar zinnen had gezet op de Primark en daardoor niet te porren was voor een avontuurlijke zijweg.

Na ingecheckt te zijn in ons hotel op de markt, kunnen we losgaan in Eindhoven. Ons winkelavontuur valt ons zwaar. Waar ik opper op ons gemak de Primark te gaan verkennen, laten we dat gemak maar achter bij de ingang. We hebben duidelijk niet de eerste keus. Oeps, foutje en bedankt. Maar goed. Alles voor Janna en na een uur ploeteren en veel ellebogenwerk komen we tot de conclusie dat we deze Primark laten voor wat hij is. Hoe ik dit overleefd heb, is me nog steeds een raadsel.

hoppa, samen de pashokjes veroveren

De dag vordert. Als een heuse scout leidt Janna me van de ene winkel naar de andere. En omdat we niet van pottenkijkers houden, kruipen we gezellig samen in één pashokje. Onze hoofden lopen rood aan en de gordijnen voelen nog net niet klam, als we tot de conclusie komen dat we overduidelijk iets niet goed hebben gedaan. Het is een hele opgave om kleding te passen waarvan niet duidelijk is wat nu de voor- of achterkant is. Langzaam maar zeker veranderen we in een Bridget Jones die ook uit alle macht een net te strak jurkje over haar voluptueuze dijen probeert omhoog te hijsen. Gelukkig zijn wij deze filmscène voor en nemen uit voorzorg de grootste twee maten mee. Trots roepen we vanuit het hokje: “nee ik moet echt een kleinere maat hebben“. Deze is véél te groot!

nagelstaren

Ons budget nadert de bodem en ook onze voeten lijken op dag twee van de Nijmeegse vierdaagse. Onze hoop is gevestigd op dat ene toevallige moment, waarop we onze teen gaan stoten. Dat eerder beschreven gevoel van leven in het nu. Ergens keihard tegenaan knallen, waarmee je de meest briljante oplossing van dat moment creëert. In ons geval een nagelstudio, een kapsalon of een Wellness, waar we neer kunnen ploffen in een massagestoel of onze voeten tegoed mogen laten doen in een bad met van die knabbelende visjes. Het wordt het eerste. Nou heeft Janna niet de meest perfecte nagels, maar een extra uitdaging zo laat op de middag is nooit weg.

Na jaren van nagelbijten heeft Janna ondertussen zo hard haar best gedaan om mininagels te laten groeien, dat een manicure met echte gelnagellak tot de beloning van de dag behoort. Ze mag haar vermoeide voeten even laten rusten en aansluiten in de rij van uitgedoste dames, die al luid kwebbelend de meest lange kunstnagels aangemeten krijgen. Voor Janna een brug te ver, maar alle kleine beetjes helpen. Het resultaat mag er absoluut zijn. Mijn jonge dochter, ineens een prachtige dame. Stiekem pink ik een traantje weg.

de toerist uithangen

Nadat de stad Eindhoven langzaam verandert in een druilerige natte bedoeling, zijn wij al lang en breed neergestreken op onze kamer. Janna geniet van een uitgebreide schuimparty in de badkamer, terwijl ik de toerist uithang en de gekochte kaarten uitvoerig beschrijf. Nu Janna steeds vaker haar eigen koers weet te varen, durf ik ook mijn momenten te pakken.

roomservice

Daar liggen we dan in een wereldvreemde stad. Met onze eigen roomservice bouwen we ons feestje. Met Janna in de buurt is dat geen enkel probleem. Een kussengevecht en een heuse pyjama uitdossing, waar we al zingend en dansend mee rondspringen op de bedden van onze hotelkamer. Het duurt niet lang voordat Janna de slappe lach krijgt en tussen de bedden in valt om vervolgens niet meer omhoog te komen. De mooiste fotosessie, zo op een presenteerblaadje. (Helaas zit er censuur op deze foto’s) Ik kan het enorm waarderen, deze momenten van geluk en gekkigheid. Toch kan ik niet ontkennen dat ik het moment omarm, waarop bij Janna de ogen dichtvallen en ik me kan overleveren aan de stilte.

De nacht is warm. De ochtend vroeg. Door mijn eigen stommiteit: namelijk vergeten de gordijnen te sluiten, wordt mijn lijf al vroeg wakker gekust door de eerste zonnestralen. Mijn liefste puber ligt nog volop te ronken en bij gebrek aan een goed boek ontdek ik het navelstaren en ondervind dat de wereld ook wel doordraait zonder dat ik iets onderneem.

hele onderneming

Terwijl de trein een paar uur later Eindhoven uitrijdt, word ik volledig in beslag genomen door de blik van een jongeman. Radeloos vraag ik me af waarom hij het op mij gemunt heeft. Ik duik weg in ons gezamenlijk GTST-magazine en voel me ineens heel jeugdig met de tuinbroek van Janna aan. Eén van die gekke acties waarmee we onze trip afsluiten: elkaars kleren aan. Het is trouwens nog een hele onderneming om zonder enig obstakel die broek met gaten aan te krijgen. Voor Janna overigens geen probleem: hoe groter de gaten hoe beter.

Zonder al te veel gekkigheden rijden we langzaam richting thuisfront. We bijten ons tevreden vast in een ouderwets broodje snacken in de trein en hebben de grootste lol met het maken van de meest gênante selfies. Een wat ouder stel weet zich even geen raad met ons tweetal, maar kan ons enthousiasme wel waarderen. Soms is het even nodig om een fantasierijk levensmotto na te streven.

Wij zijn in elk geval unplugged en vol nieuwe energie!

unplugged en opgeladen

Zitten aan een zee van tijd

Bron: goeiezin.com

Sinds ik de kaartjes van goeiezin.com cadeau kreeg, geef ik mezelf elke ochtend een spreuk.

En verdomd! Wat ben ik een geluksvogel. Het gebeurde gewoon: uit de serie kaartjes van goeiezin.com trok ik dus bovenstaande tekst. Waar ik het eerder misschien wel wist, maar niet zag, werd ik me bewust van een enorm rijkdom. Ik had gewoon een vakantie aan zee. Aan een zee van tijd.

Bron: goeiezin.com

Die ochtend werden mijn ogen geopend. En waar het eerder mistig was, klaarde de lucht op en werd het helder in mijn hoofd. Ik begreep ineens waarom ik zo kalm was gebleven toen die teek zoveel schade aan mijn enkel aangericht bleek te hebben. Dat ik niet in paniek raakte van de inwendige ontwikkeling van bloeddorstige bacteriën. Geen zoveelste pechmoment, maar een bewustwording van de eerste orde. Blijkbaar kun je alles maar beter met liefde bekijken.

bron: goeiezin.com

Nog voor ik al popelend stond te zwaaien met een lijst van uitgezochte activiteiten, liet een minuscuul beestje me letterlijk stilstaan bij mezelf. Daar waar ik na de laatste bestralingen alweer aan het trainen was voor een marathon van activiteiten, werd ik op mijn plaats gezet en kon ik het gaan doen met twee antibioticakuren.

Er zat niks anders op dan mezelf te laten verwennen. Het lijstje vol activiteiten heb ik ritueel verbrand om samen met de kinderen marshmallows te roosteren boven het knapperende vuur.  Waar ik al jaren droom van een vakantie all-inclusive, leef ik dus gewoon elke dag in een eigen paradijs. Van drie fantastische koks, die hun hand niet omdraaien voor de meest heerlijke gerechten en lekkernijen tot verschillende rijkdommen in onze tuin, waar ik vanuit mijn felgekleurde hangmat van kan genieten.

Bron: goeiezin.com

Onze eerste week was daarmee verrassend. Ik ben bijna dankbaar voor het gevalletje teek. Geen doorgedraaide checkmomenten van een uitvoerige bucketlist, maar doodgewoon tot rust komen in een omgeving waar ik half niet wist hoe gelukmakend die is. Weelderige bramenstruiken en prachtige magnolia’s die als ware rijkdommen uit onze struik tevoorschijn komen. Kleine komkommertjes en trostomaatjes die hun weg dankzij de frisse regenval weten te vinden. Verhalen van jongste om van te genieten. Overdonderd worden door de kracht van foto’s, gemaakt door de ogen van oudste. Late avonden met chips en cocktails.

Bron: goeiezin.com

All-inclusive, dankzij mijn eigen prachtige gezin. Dankzij het moeten loslaten en achterover durven leunen van me and mijzelf.

 

 

 

elkaar lekker natspuiten

Waar ik de vakantie weer wilde volstoppen, krijgt het nu meer een karakter van hoe een vakantie bedoeld is: zitten aan een zee van tijd, een fiets met bloemetjes, een boom vol slakken, eigen bramen in de tuin, een concert van tuinmussen, koken uit een pot met voorbeelden, uitgeput in slaap vallen bij iemand op schoot, collages knippen uit oude tijdschriften, voorlezen, lachen, kriebelen, autowassen en elkaar natspuiten met de straal, inzepen met het overgebleven sop en genieten van een indoor picknick op de mat in de kamer.

Al luierend in mijn hangmat – hij is echt favoriet- geniet ik van het geschommel. De deining maakt me rustig en mijn ademhaling verruilt zijn hoge snelle karakter voor een langzaam tevreden buikgevoel. Weg gejakker. Geen nastreven van bijzondere en uitdagende momenten: die vallen vanzelf in mijn schoot, sinds ik bewust uitgestrekt lig aan die zee van tijd.

Lak aan de maatschappij waarin we rennen, draven en vliegen. Die bol staat van het elkaar voortdurend op alle gebied willen overtreffen. Nou, daarin staan we met stip op nummer één. Durf dat maar eens te overtreffen! Ik raad het niemand aan. Ook staan we niet meer stil om van het uitzicht te genieten, citeerde Loesje al ooit. Geen minuut mag verspild worden. Dacht ik ook jaren… Zelfs na die akelige diagnoses rende ik nog harder. Ik wilde nog meer doen, want stel je voor dat de tijd ineens zou stoppen.

Dan had ik niet meer gelachen. Onze druiven niet zien kleuren. Mijn eigen stad niet kunnen ontdekken. Geen gekleurde lampionnen zien dansen op ons terras. De gekste kookopdrachten niet kunnen proeven. Niet weten hoe gek onze bekjes zouden weerspiegelen op de selfies.
Zo simpel kan een vakantie zijn. De kleinste gekkigheden kunnen de meeste ontspanning geven. Kunnen een vakantie maken tot één waar onze kinderen jaren later ook nog over spreken: we hoefden eindelijk niks van mama.

Bron: goeiezin.com

Ja! Ik ga het absoluut ANDERS doen in deze vakantie: ik laat het niets gebeuren.

P.s. de kaartjes zijn ontworpen door goeiezin.com. Een echte aanrader om iemand cadeau te doen. https://www.facebook.com/Goeiezin/

Miss Monepenny gaat anders

wereld van verbeelding

Oh wat kan ik genieten van mijn fantasierijke geest. In één handomdraai kan ik mensen op het verkeerde been brengen, door woordelijk suggesties te doen, die meer beeldend zijn dan werkelijkheid. Een uitgebreide vakantie naar Groot Brittannië zou wel heel erg uitdagend zijn, maar helaas voor ons niet te realiseren. Wij doen het deze vakantie met medisch onderlegde vakantieoorden.

Maar ik zou Sandarijn niet zijn om te dagdromen en mijn creatieve geest druk aan het werk te zetten, zodat ook onze vakantie tussen alle controles en bedradingen van levensverlengende infuusjes door, gewoon uitdagend en anders wordt. En anders wordt onze vakantie. Ik heb het woord anders zelfs als themawoord voor de zomervakantie gebombardeerd. Doen, wat we nog nooit gedaan hebben is de insteek: weg met de tv, telefoon, wifi. Alleen te gebruiken in nood of om te navigeren als we ergens gedropt zijn en we thuis moeten komen.

één toetje, twee lepeltjes

Met de 500 opdrachten uit het bucketlistboek komen we een heel eind als het om dingen gaat die we nog nooit gedaan hebben. Al bladerend, lachen en schateren we door ons favoriete boek heen. Nooit geweten dat je met de meest simpele opdrachten al zoveel voorpret kon hebben. Oudste krijgt het niet voor elkaar om op een normale manier een tafeltje voor twee te bestellen op naam van Miss Monypenny. Met een rode kop en ingehouden adem doet ze een poging, maar deze opdracht is wel wat te veel gevraagd voor een puber. Dus mama slaat haar slag: Miss Monepenny komt vanavond dineren! Om vervolgens met een stalen gezicht die avond de bestelling ook nog anders te doen: eerst het toetje graag…wel met twee lepeltjes.

Mijn pubers vallen tussen de wal en het schip. Aan de ene kant vinden ze het wel gemakkelijk om de gang van hun moeder te volgen, maar schamen zich vervolgens dood als desbetreffende weer eens met een absurd belachelijke opdracht komt in hun ogen. Echter, als ze een beetje uitdagende vakantie willen hebben, zullen ze moeten. Tenslotte zijn al hun sociale contacten op school achtergebleven, is de tijd van vriendjes nog lang niet in zicht en ook 24/7 met vierkante ogen de wereld van het web te ontdekken is ook voor onze kinderen een stap te ver. Dus volgens ze in ganzenpas die gekke moeder.

En ik geniet! Juist de vakantie is wat mij betreft een moment om echt even unplugged te zijn. Van een afstand kijken wat er nu allemaal in ons gezin gebeurt. Van niet 3, maar slechts 2 kinderen in het huis te horen keuvelen. Van een tijd om ze apart eens onder de loep te nemen. Van het bakken van een paarse heksentaart tot het “shop till you dropp” idee. Van zingen op de fiets tot voortdurend roepen: “mag dat…!” als we al zwabberend over de stille binnenwegen langs de velden gaan. Van het ontdekken van ons eigen stadje tot bij uitzondering een weekend echt schaamteloos ons gang te gaan op het gebied van de vette hap. Je snapt dat we met een blinddoek om op de weegschaal zijn gaan staan. Het is zoveel méér dan alleen bewust op pad gaan, uitjes te regelen of een vakantie prikken. Het is onbezorgd schommelen door de dagen van plezier.

schommelen van plezier

Het anders willen doen. Ik zie het voor me. Elk dag een beetje meer! De lijst met “anders” ligt klaar om afgestreept te worden. Door mijn beeldende fantasie draaf ik echter altijd een beetje door en vergeet ik dat ik toch ook nog echt herstellende ben. Godzijdank is daar Mister Teek. Dit zwarte minuscule monster heeft me terecht gewezen: een klein geïrriteerd plekje is ondertussen in een week uitgegroeid tot een reusachtig roze opgeblazen stuk huid met een rode kring. Geen schoen past me meer. Al strompelend verken ik de omgeving van de bank op mijn felgekleurde strandslippers. Overgeleverd aan deze “verandering” laat ik me maar weer onderdompelen in mijn wereld van de verbeelding.

Wat ik deze vakantie ook wil doen: “anders” wordt het zeker.

Adelante rules

Wat denken jullie nou? Natuurlijk wappert de adelante vlag fier aan de voorgevel van ons huis.

Na een indrukwekkende diploma-uitreiking kreeg oudste haar welverdiende deelcertificaten en een vlag van Adelante. Ze heeft dan wel geen volledig diploma, maar geslaagd is ze zeker en daar hoort het uithangen van de vlag van haar eigen school, wat mij betreft bij.

Dat niet iedereen daar zo over denkt, kwam ik pas vorige week te weten, tijdens een van de meest spannende momenten van het laatste jaar. Terwijl de schoolverlaters zich nerveus door de mondelingen heen sloegen, bracht ik mijn tijd door met een moeder. In mijn onwetendheid ging ik er klakkeloos vanuit dat alle leerlingen van Adelante met zichtbare trots hun vlag zouden ophangen, zodra ze geslaagd zouden zijn.

Dus niet. Tijdens het gesprek kwam duidelijk naar voren dat de meesten heel resoluut waren in hun mening: die vlag werd echt niet uitgehangen! Ze schaamden zich voor het feit dat ze onderwijs op een speciale school moesten volgen. Hun ervaringen waren dan ook niet mals: rolstoelers werden benaderd als zwakzinnigen, terwijl de meeste doodgewoon een volwaardig diploma behaalden met een doorstroom naar MBO of Havo. Dat ze volgens “de maatschappij” behoorden tot “dat soort mensen”…deed ze pijn. En terecht! Leerlingen van Adelante zijn niet dat soort mensen, dat afhankelijk is van taxivervoer, dat met rolstoelen door het leven moet en weinig meer dan een beetje dagbesteding nodig heeft. Nee, het zijn kanjers met meerdere talenten. Dat ze toevallig uit verschillende streken komen, maakt ze taxigebonden. Mijn voorstel is dan ook om op Adelante te komen kijken en kennis te maken met deze kanjers.

kennis is een gouden regel

Adelante heeft zich in de loop van afgelopen jaren zeer positief ontwikkeld. Het oude Fransicusoord had als mytylschool een hele andere status, dan Adelante nu als kinderrevalidatiecentrum heeft. En alhoewel er veel meer openheid is door media, ouders, literatuur en participatie met de reguliere buurtscholen, de mens heeft toch een bepaald beeld. Een beeld dat moeilijk te veranderen is als je niet open staat voor meer kennis en kennismaking. Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook niet stond te popelen, toen wij 6 jaar geleden op ontdekkingstocht gingen op deze school. De onbekendheid maakte onzeker en bevorderde het acceptatieproces niet.

Nu, 6 jaar later zijn we meer dan dankbaar dat we ons toen zo open durfden te stellen voor de mogelijkheden van deze school. De kennismaking met de leermogelijkheden, revalidatieartsen, docenten en zeker niet op de laatste plaats de leerlingen, heeft ons leven zoveel rijker gemaakt.

Kanjers staan sterk in hun eigen talent

Onze kinderen zijn kanjers! Hun lichamelijke ontwikkeling is niet zozeer de grootste beperking. Geen rolstoel, geen spalken en geen spasmen. Des te meer zorgt de minder ontwikkelde linkerhersenhelft, de onevenwichtigheid in hun hormoonhuishouding en hun sociaal-emotionele beperking voor problemen, waardoor ze het tempo op regulier onderwijs doodgewoon niet kunnen volgen. Hoe hard ze ook zouden rennen, de eindstreep zouden ze nooit op de normale manier halen.
Daarom zijn wij des te blij met alle resultaten, die Adelante wel heeft behaald met onze kinderen: de jongste leest me vol enthousiasme voor. We trekken er gewoon een half uur langer voor uit. Zijn schrift? Het zou niet onderdoen aan dat van huisartsen en wie zijn tuin in orde wil hebben, hoeft maar een jaar of 5 te wachten tot jongste vol passie zijn praktische vaardigheden bij je komt uitproberen. Hee, als je echt iets wilt, zal je geduld moeten hebben.

Dan onze middelste kanjer. Zowaar een echt talent als het op plannen en discipline aankomt. Doorzetten en niet opgeven heeft haar verder gebracht dan ze zelf ooit had verwacht. Waar ze op regulier zich het apezuur werkte zonder prestatie, wordt ze nu beloond met zicht op een heus diploma. Iets waar onze oudste nooit echt zin in heeft gehad: studeren, leren, plannen en vooral discipline staat niet in haar woordenboek.

Oudste ziet het leven als één groot feest. Haar vrolijkheid neemt je mee op andere paden dan waar je in eerste instantie zou belanden. Hoe spannend is dat… Nu ze haar levenspad vult met deelcertificaten en mensen die haar in de praktijk ondersteunen, weten wij als ouders één ding zeker: Adelante haalt het beste uit de kinderen. En daar proosten wij op!

wij proosten op Adelante

En daarom wappert de Adelante vlag fier aan de gevel van ons huis. Geen schaamte, maar een diep gevoel van overwinning. En dat gevoel willen wij dan ook delen met iedereen uit de buurt. En heb je zin om ons levenskader te ontdekken? Wij staan altijd open voor nieuwe kennismakingen!

examenperikelen

Oudste heeft vandaag haar laatste mondeling. Vanmiddag horen we of ze alle drie haar deelcertificaten heeft gehaald.

11:00
Stilte. Examens. Een briefje hangt op de deuren van t Adelante college te Houthem. Oudste dochter mag zich melden. Aanwezig! Ze mag zich voorbereiden op haar laatste mondeling. Geen tikkende vingers, homeopathische middeltjes of sporen van onzekerheid. Het laatste examen voor haar, maar ook voor ons. Oudste volgt haar onderwijs op de mytylschool te Houthem en doet staatsexamen.

11:03
Stilte. Alleen het tikken van mijn vingers op het scherm van mijn IPad klinkt zachtjes in de ruimte, waar de ouders moeten wachten. Ik ben alleen dit keer. Oudste wacht in haar eigen lokaal, samen met een hele club van haar klasgenoten. Ze amuseren zich kostelijk totdat ze geroepen worden. Puberaal en zenuwachtig gelach klinkt door tot op de gang.

11:30
Stilte. Nog steeds. Voetstappen van personeel. Van examinatoren die komen en gaan. Die vlug tussen de bedrijven door een groot stuk echte Limburgse vlaai meepikken. Tenslotte vertoeven de mensen uit het hoge noorden een aantal dagen bij ons in het zuiden. Daar mag (mis)gebruik van gemaakt worden. Elektronisch gesuis van rolstoelers, waar leerlingen hun gang naar dat kleine zweterige examenhokje mee berijden. Geklets. Omdat het nu nog mag. Het moment dat ze zichzelf mogen bewijzen komt snel genoeg.
Bij mij als wachtende moeder tikt de tijd niet snel genoeg. Ondanks de koele bries, stijgt mijn temperatuur met de minuut en alsof klotsende oksel nog niet genoeg zijn, loopt mijn hoofd ook nog rood aan. Pff. Even de boel afkoelen.

11:35
Oudste is nog steeds niet geroepen. Terwijl ik druk bezig ben om mijn zenuwen in deze blog te verwerken, komen er berichtjes binnen. Nieuwsgierig als ik ben, verbind mezelf met de WIFI. Tenslotte wacht ik ook nog vol ongeduld op antwoord van Wendy van Dijk, herself. Helaas. Ik ben niet beroemd genoeg. Ik mag het doen met manlief, die me mooie blogresultaten doorseint: 130 personen gemiddeld per dag. Geen hoogstaande resultaten, maar voor een simpel Zuid-Limburgs meisje doe ik het toch maar allemaal.

11:36
Docenten lopen langs. Verbaasd om mij al tikkend achter mijn IPad aan te treffen. Deuren gaan open en dicht. De koele bries is welkom en blaast al mijn aantekeningen over de vloer. Ach, een beetje beweging op z’n tijd is niet verkeerd. Mijn slapende bilspier maakt zo te merken overuren.
Terwijl ik met een verhit hoofd mijn blaadjes van de grond raap, zie ik in mijn ooghoeken de achterkant van mijn dochter voorbij lopen. “Hee, succes” hoor ik mezelf roepen.

11:42
Het grote wachten is begonnen. Een kleine aanwijzing tijdens haar voorbereiding is geen overbodige luxe. Oudste heeft de neiging om de voorbereidingen niet al te serieus te nemen. Teksten kunnen zomaar ongelezen voor haar blijven liggen. “wist ik veel…” Deze spontane actie van een van de begeleiders is dus hartverwarmend welkom.
Loslaten en laten gaan. Ervaringen laten het me zien. Oudste is 16, maar oh zo heerlijk jong in doen en laten. Daarom mag ze een extra jaar rijpen op Adelante. Tenslotte is er nog zoveel meer te leren dan alleen op het gebied van Engels en Nederlands.

11:58
Nog twee minuten te gaan. Ik sprak met één van de examinatoren over het boek, dat naast me op de tafel lag. Lezen verbind. Kon ik dat oudste maar eens duidelijk maken. Met pijn en moeite las ze haar laatste boek de avond voor de deadline uit. Meneer de examinator kijkt ondertussen op zijn horloge: tijd om een mondeling af te nemen. Slik…zou zomaar van oudste kunnen zijn.

12:05
Waarom duurt wachten zo lang. Ik kan niks zien. Weet dus niet of oudste al gehaald is. Mijn maag maakt overuren. De spanning is te snijden. Emotioneel word ik van de gedachte dat oudste zomaar een nieuwe mijlpaal zal halen. Het boek dat ik meegenomen had om de tijd te doden, ligt onaangetast naast me. Geen woord dat ik nu kan onthouden. Mijn hart klopt zo hard, dat ik mezelf amper kan horen denken, laat staan een boek kan lezen. Adem in…adem uit…pff is die yoga toch ergens goed voor.

12:22
Honger. Oh dat is het nare gevoel in mijn maag. Het rommelt zo hard, dat ik beschamend naar het briefje “stilte examens” kijk. De geur van versgebakken broodjes en vlaai vliegt in een vleug voorbij. Helaas valt dit lekkers mij niet ten deel. Hopelijk schiet het op bij oudste. Kunnen wij ook eten: broodjes en vlaai, mmmm.

12:30
Een enorme druk maakt me duidelijk dat er ook nog geplast moet worden. De detoxsapjes doen goed hun werk, maar zin om van mijn vertrouwde plekje weg te gaan, heb ik niet. Net op tijd terug. Daar is oudste. Nog steeds een grimas op haar gezicht, maar ook blij en opgelucht dat het voorbij is.

Samen rijden we naar huis, waar de tafel al gedekt is. We kunnen zo aanschuiven. Ondanks dat ik niet zeker weet of oudste voor alle drie de examens geslaagd is, haal ik versgebakken pruimenvlaai. Afgelopen jaar was op zoveel terreinen zwaar, dat ik hoe dan ook enorm trots ben op oudste.

Om 16:30 komt het verlossende telefoontje. Niet alleen de mondelingen tellen mee, maar ook de schriftelijke examens die oudste eerder dit jaar heeft gemaakt zorgen voor het eindresultaat. Rekenen en Nederlands heeft oudste in haar pocket. Komend jaar heeft ze ruimschoots de tijd om zich te richten op het vakgebied Engels. Daar lukte het op één puntje na niet.

De vlag mag uit! Twee van de drie deelcertificaten is een resultaat om te vieren. Om haar te een hart onder de riem te steken, boeken we maar een uitgebreide vakantie naar Great Britain, waar we haar inzetten als personal guide, zodat ze geheel voorbereid het komende schooljaar aan het vak Engels kan beginnen.

50 tinten groen

De stof geeft een gloed op een manier die ik nog nooit zo ervaren heb. Ik kijk in de spiegel en zie mijn gezicht zacht worden, mijn ogen glinsteren en mijn haar opwarmen. Mijn nek is omwikkeld door een gouden doek.

de beschreven gouden doek

Vorige week was ik bij Sasja Langen. Een inspirerend persoon op het gebied van kleur, kleding en accessoires. Wil je “tot in de puntjes” verzorgd worden, dan ben je bij haar op het juiste adres.
Mijn kijk op mezelf was onzeker geworden. Lange tijd geen ruimte om nieuwe ervaringen toe te laten. Mijn persoonlijkheid, mijn stijl, mijn kleur. Ik was het kwijt.

Gelukkig kwam er ruimte voor verwondering. Mijn veranderde kijk op de wereld bood me een mogelijkheid om Sasja te leren kennen. Daar waar ze bij mij in de buurt woont, kwamen we eerst niet verder dan groeten. Door mijn vastgeroeste kijk op mezelf, durfde ik de stap niet te zetten om te onderzoeken of zij voor mij waardevol zou kunnen zijn.

En waardevol, dat is ze absoluut. Mijn hervonden zekerheid zorgde ervoor dat de stap naar Sasja als Stylist en kleurenkenner veel makkelijker werd. Een kennismaking met een persoon als Sasja is één die al lang op mijn wensenlijst stond. En dan te bedenken dat ze al jaren bij me om de hoek woont…

vele tinten groen

Sasja weet echt veel van kleur. Het lijkt namelijk zo simpel om jezelf de juiste kleuren toe te eigenen, maar niets is minder waar. Mijn ogen vielen bijna uit mijn oogkas bij de ontdekking dat er warempel wel zo’n 50 tinten groen bestaan.

een middag kleur bekennen

Zo moeilijk, om de juiste tint te vinden. Zo magisch, wat de juiste kleur met jezelf doet. Je voelt je ineens een ander mens. Het klopt gewoon allemaal. De kleurenanalyse die ik mezelf cadeau had gedaan zorgde voor een confrontatie met mezelf. Mijn eigen blik in de spiegel is al altijd een dingetje, maar vandaag toverde Sasja daar als het ware een gouden gloed overheen. De meest overeenkomstige doek zorgt voor de beste match. Hierdoor kon ik mezelf overgeven aan de kundigheid van Sasja. Door de juiste kleuren bij me om te hangen, voelde ik een magische streling over mijn gezicht. Mijn haar warmde op, mijn ogen begonnen te tintelen en ook mijn huid werd één met de doek. Fascinerend om dit zo mee te maken. Ik heb deze middag echt kleur bekend.

Dankzij de blik van Sasja weet ik zeker dat ik mijn dagen voortaan beter kan beginnen, aangezien ik met de juiste kleuren ook de mooiste weerspiegeling in mijn eigen blik kan waarnemen. Wellicht zorgen die 50 tinten groen wel voor een sensuelere blik dan ik ooit zelf heb gezien.

Sasja is niet alleen kundig als het op kleuren aankomt. Elf jaar geleden is ze begonnen als personal shopper en stylist. Haar enorme drive en interesse in meer dan alleen kleur en kleding is de reden dat klanten komen en blijven terugkomen. Door de jaren heen heeft ze een mooie klantenkring opgebouwd. Dat ze nu in haar eigen winkel “Tot in de puntjes” haar klanten mag ontvangen is een droom die ze toch maar mooi heeft waargemaakt. Voor haar een fantastische moment, maar ook voor mij: wat is er leuker dan lekker te mogen shoppen op een plek waar ik me thuis voel.

Sasja voor haar winkel

 

 

 

 

 

 

een stralend spiegelbeeld

Niets liever dan klanten op een natuurlijke manier adviseren” is haar motto. Zodra je ook de drempel overstapt en haar knusse en warme winkel binnenloopt is het goed. Het lijkt alsof er een warme deken over je heen valt, ondanks de verzachtende koelte van de airco. Je kunt je als klant aan haar overgeven en voelt meteen dat je door haar vriendelijkheid, maar ook deskundigheid buiten je comfortzone durft te stappen. Juist die aanpak zorgt voor een stralende weerspiegeling bij de klant. En ik kan het weten…zodra ik voor de spiegel stond met mijn nieuwste creatie begon de zon te stralen. Of was het mijn spiegelbeeld…

mijn persoonlijke kleurenpaspoort

Dat ze inspirerend is, bleek wel uit een waardevolle middag bij haar in de winkel. De kleurenanalyse bevestigde dat ik overduidelijk een herfsttype ben en gaf me een sterker gevoel om mijn kledingkast nog eens grondig onder handen te nemen. Bepaalde warme herfsttinten hoorden al bij mij, maar de ontdekking dat ik ook nog nieuwe kleuren zou kunnen dragen, was een verrassing. Na een uurtje bedolven te zijn onder verschillende kleuren doeken, kreeg ik een kleurenpaspoort, waarmee ik mezelf de kans gaf de grens naar de modewereld over te steken. Geen wintertype, geen zomertype, maar een overduidelijk herfsttype. Dat er zo af en toe een kleur uit de lentecollectie bij me past heeft te maken met de twee-eenheid van herfst en lente. Zomer en winter zullen nooit bij me matchen. Het maakt me flets en grauw.

moodbord gebaseerd op mijn kleuren

Op aanraden van Sasja maakte ik ook een moodbord. Hierdoor kreeg ik nog meer inzicht in de juiste tinten, maar ook in de stijl waardoor ik me steeds meer op mijn gemak voel. Overduidelijk een natuurmens, die het liefst in olijfgroene truien door een berg gevallen bladeren banjert, genietend van een kop kaneelthee.

Een bijzonder ontmoeting dus. Eén waarmee ik mijn levensavontuur gekleurd kan vervolgen. De drive, enthousiasme en deskundigheid hebben al meer mensen geïnspireerd. Haar facebookpagina knalt bijna uit elkaar en ook haar winkeltje in Waubach is een graag bezochte plek. En niet alleen door klanten. Ook de leerlingen van het Arcuscollege mochten een specifieke kleurenanalyse uitvoeren, met Sasja als gastdocent. Tenslotte leren ze het meest in de praktijk en daar draagt ze graag aan bij.

Sasja blijft dromen, net als ik. Door deze ervaring met mijn 50 tinten groen ben ik weer een stap dichter bij mezelf gekomen. Door Sasja toe te laten in mijn comfortzone heb ik voor mezelf de droom waar gemaakt om erbuiten te durven treden en op mijn gemak, maar zeker tot in de puntjes door het leven te kunnen stappen.

Ook eens een kleurenanalyse laten doen? Of gewoon eens gezellig winkelen in een knusse en deskundige omgeving? 

Sasja Langen, Tot in de puntjes
Kerkstraat 18, Landgraaf/Waubach

https://www.facebook.com/Tot-in-de-puntjes-373564112665807/

 

 

Dag van t sprookje

Op een sprookjesachtige ochtend toen de eerste stralen over het landgoed schenen, ontwaakte een dapper gezin uit een diepe slaap. Het zou een prachtige dag worden, maar er moest ook veel gedaan worden. Dat deerde het dappere gezin niks: ze waren gewend om hard te werken en zeker als het om hun passionele landgoed ging. De rozenstruiken bloeiden als nooit tevoren en ook de verschillende vertrekken glommen van liefde en warmte. Het was wel duidelijk dat het dappere gezin zorgde voor magie op dit bijzondere landgoed.

Terwijl de haan drie keer kraaide waren de oudste twee kinderen al druk bezig in de keuken. De geur van versgebakken broodjes had een ware aantrekkingskracht op de kleinste dieren van het landgoed. Nieuwsgierig staken de konijntjes hun hoofd voorbij de deur en ook de vogeltjes zongen het hoogste ochtendlied. Al dansend en zingend maakten de oudste twee kinderen de tafel klaar, waar uitgebreid ontbeten zou worden. Niet alleen versgebakken broodjes kregen de gasten voorgeschoteld, ook de boomgaard, die vol stond met fruitbomen, zorgde voor de heerlijkste taarten en appelmoes.

Het dappere gezin bestond uit 5 personen. Ze runden een landgoed, waar gasten elk seizoen meer dan welkom waren. Vooral in de lente en zomer waren de vertrekken drukbezet, aangezien het landgoed met zijn fruitbomen en weelderige rozenstruiken de schittering van de buurt was. Gasten vonden het heerlijk om zich goed te laten verwennen door het vijftal, maar vonden het ook een sprookje om mee te helpen om al die sappige appels te mogen plukken, terwijl ze de vrouw des huizes vol liefde elke ochtend de kussens zagen opschudden. De gasten wisten dan, dat de winter weer goed zou zorgen voor sprookjesachtige taferelen op het landgoed.

Iedereen in de buurt kwam graag op het landgoed. Het vijftal was een graag gezien gezin, waar nooit wat te veel was. De oudste twee waren meiden en bakten de heerlijkste broden en taarten, terwijl ze hun gouden keeltjes volop lieten zingen. De jongste van het stel was een jongen met veel ondeugd in zich, maar met een passie voor de natuur. Hij nam de gasten mee op een ontdekkingstocht langs de landerijen vol groentes en kruiden. Ook de wilde eetbare paddenstoelen wist hij te onderscheiden van de giftige. De moeder was een tovenares met woorden. Ze zorgde voor workshops waarin gasten kennismaakten met de kracht van het poëtische woord en kregen les in het vergroten van je vertrouwen door gewoon te durven om je gedachten vanuit je hart op papier te schrijven. Daarnaast was de vrouw des huizes verantwoordelijk voor de sfeer, die het hele landgoed uitstraalde. Het was er schoon, fris en tevens uitdagend. Het landgoed had veel te bieden, daar de vader zich gespecialiseerd had in het bereiden van wijnen uit de meest prachtige druiven van de struiken die over de pergola tussen de schuur en het huis liep. Een ware proeverij was er in de loop der tijd ontstaan, waar vooral de zomer- en herfstgasten volop van konden genieten als ze in de avonduren op het terras bij elkaar zaten.

Ja dat vijftal had het goed voor elkaar. Duidelijkheid zorgde voor structuur in het gezin en aangezien de school in het dorp niet datgene te bieden had, waar de kinderen op zouden varen, zorgde het landgoed zelf voor de meest waardevolle levensschool die je maar kunt bedenken. In hun stoutste dromen had het vijftal niet kunnen bedenken dat het zo voortvarend zou zijn, toen ze 2,5 jaar geleden dit avontuur aan durfden gaan. Daar was weliswaar het één en ander aan vooraf gebeurd. Een klein geniepig monster had het leven niet makkelijk gemaakt, maar een stoere krijger in de vorm van een bevriende specialist wist hun kracht en moed te geven om het monster te verslaan en opnieuw hun leven op te pakken. De jaren van zwarte pek hadden ze dankzij de stoere krijger achter zich kunnen laten en er was ruimte ontstaan voor dromen, die ze dan ook eindelijk echt waar hadden gemaakt.

Op het landgoed werd er nog tot diep in de nacht gefeest. De lantaarns waren ontstoken, terwijl de gasten bij een knapperend haardvuur geëmotioneerd luisterden naar elkaars ontdekte woorden, onder het genot van een goed glas wijn. Een avond waarvan de meeste gasten hoopten dat die nooit zou stoppen…

En het vijftal…die kroop voldaan onder de wol in afwachting van een prachtige nieuwe dag. Door de jaren heen hadden ze geleerd dat dat de enige manier was om lang en gelukkig te kunnen leven.

Klinkt dit sprookje u als muziek in de oren? Heeft u ook dromen, waar u nog nooit aan toe bent gekomen? Zorg dat de woorden die ik voor u allen schreef een magische aantrekkingskracht hebben. Dat het een voorbeeld voor u is waardoor de rattenvanger van Hamelen en de zwaan-kleef-aan een succesvol effect kunnen bewerkstelligen. Dat u betoverd raakt door de dapperheid van dit vijftal en net als dit gezin kunt werken aan uw eigen luchtkasteel.

 

overal zijn wel proeverijen te ontdekken

7 juli 2017: dag van het sprookje. Dankzij jullie woorden is het me gelukt ons leven om te buigen tot een prachtig sprookje.

Kikvorsperspectief

Sinds kort weet ik het. Ik ben anders en doe het anders. Maar ik geniet. Niet alleen mijn perspectief op het leven heb ik aangepast, maar ook de manier waarop ik met mijn blog wil omgaan. Niets liever dan een heleboel liefde de wereld inblazen…

 

 

 

 

 

 

Daar waar ik gefocust was op zekerheden op losse schroeven, steek ik nu in op de zekerheden die mij een bijzonder nieuw perspectief bieden, binnen het leven.
Mijn partner heeft het me geleerd: niet blijven hangen in één en hetzelfde perspectief. Stel jezelf kwetsbaar op en durf open te staan voor meerder perspectieven. En jawel hoor, het werkt. Elke dag bekijk ik de momenten vanuit het perspectief dat goed past. Niet alleen mijn eigen gevoel speelt daarbij een rol, maar ook de sterkte van mijn denkbeeldige bril. Daarmee is het leven zoveel makkelijker geworden, ondanks de kiezels die ik in mijn sandalen blijf voelen. Overigens zijn die met één schop eruit te keilen.

Wat ik ook eruit gekeild heb, is mijn ideaalbeeld. Dat is mee verschrompeld, daar op de bestralingstafel. De confrontatie heeft me doen beseffen dat niet alleen de sprookjesachtige momenten je kunnen inspireren, maar dat ook zwarte magie een inspiratiebron voor het leven kan zijn.

bekijk de wereld vanuit een ander perspectief

Toch wil ik me niet meer laten voeden door mijn kostganger. Dat nietige celletje mag dan weliswaar lastig op te voeden zijn, maar bepaalt nog niet hoe ik mijn leven vorm wil geven. En warempel, mijn partner gaat ook nog gelijk krijgen met dat positief denken van hem: door jezelf zo op een andere manier te voeden, lijken deuren zoveel makkelijker open te gaan. Ineens zie ik mensen, die voorheen onzichtbaar waren. Krijgen mijn blogs meer inhoud, weet ik de juiste personen te ontmoeten en durf ik mezelf op de beste plek te zetten. Maar ik zie ook bloemen met bijzondere kleuren, luister naar muziekstukken die me laten huilen, lees ik boeken die me leiden naar een volgende punt. Het is echt ongelooflijk hoe het kan werken: inspiratiebronnen waarmee ik me op de juiste manier kan voeden, zonder last van mijn maag te hebben.

wonderbaarlijk…

De wereld is ineens de wereld niet meer. Daar waar ik door een grijze mist heen banjerde, bekijk ik nu in vogelperspectief of kikvorsperspectief de wereld alsof het niks is. Het lijkt wel alsof mijn tentakels me nog bewuster maken van de bijzonderheden in deze wereld. Een opmerking van één van de kinderen, onze druivenstruik met zijn volle uitgroei, de groenteplantjes van de AH, een compliment dat ik ontvang, een kaartje, een wandeling. Van de meeste kleine dingen word ik gelukkig.

Gelukkig zijn. Ik ben het. Daar ben ik me steeds meer bewust van. Jaren heb ik erbij stil gestaan. Ik was er altijd zo nadrukkelijk mee bezig. Mijn weg stippelde ik uit tot het kleinste detail. Niks liet ik aan het toeval over… Laat het nou toevallig zo zijn, dat er niks uit te stippelen is. Dat er iets op je pad komt, waar je mee verder wandelt of over struikelt. Je kunt het omarmen of van je wegduwen. Kijk maar wat je gelukkig maakt.

wat maakt je gelukkig?

Daarom een nieuw perspectief. Heerlijk om de wereld zo te mogen bekijken, maar ook om te beschrijven. Liggend op je rug, op hoge hoogtes of als een klein kind door je hurken. De laatste tijd moest ik verdomd vaak uitkijken of ik niet ergens in de schapenpoep lag met mijn kont. Het is echt een wonderbaarlijke uitdaging om het leven zo eens te bekijken. Je zult ontdekken dat het geluk zoveel verschillende gezichten heeft. Een mooie bewustwording om mee in te steken bij mijn volgende blog.

Mijn leven kent vele gezichten. Ook zo benieuwd hoe ze eruit zien?

een paar van mijn gezichten…