Gegarandeerd passend…

De dag dat ik als kankerpatiënt in een achtbaan werd gezet is de start geweest van een periode waarin duizend en één dingen gebeurden, waar ik amper invloed op had. Vooral de emotionele achtbaan had en heeft een enorme impact. Van heftige angsten tot nuchterheid, van moeheid tot eenzaamheid en vooral veel onzekerheid, die spontaan om de hoek kwamen kijken.

de wereld raast voorbij

In de afgelopen periode leefde iedereen ontzettend met me mee. De vele kaarten, digitale woorden en persoonlijke bezoekjes die ik heb mogen ontvangen zijn heel waardevol gebleken. Veel waardevoller dan de meeste mensen ooit kunnen denken. Als je niet in de achtbaan meerijdt, is het ook lastig om de rit op dezelfde manier te ervaren. Degene die voorin zit kent de meeste spanning, terwijl de rest erachteraan meegesleept wordt, in de dwaasheid van het moment.

En toch, ondanks alle steun lijkt het wel alsof de wereld met een nog snellere achtbaan langs me heen rijdt. En dat terwijl ik als patiënt niks anders kan doen dan machteloos toegeven aan mijn eigen rit in de achtbaan. Hoe graag ik afgelopen periode ook eruit had willen springen om een andere attractie te mogen ervaren, het ging simpelweg niet. Totaal tegen mijn stoeltje aangedrukt, zonder enige mogelijkheid om me ertegen te verzetten.

Ook nu de bestraling voorbij is, moet het grote vertrouwen nog beginnen. Het lange wachten op enig resultaat is begonnen. Bestraling werkt nog twee maanden door, dus tijd om die achtbaan te verlaten is er eigenlijk nog niet. En dat terwijl ik sta te popelen om aan te sluiten in enige andere wachtrij.

ik sluit me graag aan in de wachtrij

Voor nu heb ik besloten me over te geven, al is dat voor mij ontzettend moeilijk. Er zijn nog zoveel mooie en uitdagende attracties in het pretpark dat leven heet. Het beangstigt me soms dat ik de komende maanden overgeleverd ben aan die ene achtbaan. De saaiheid spat nu al van mijn leven af. De bank, de muren, mijn keuken en ook alle kaarten heb ik al duizend keer bekeken. En alhoewel ik geregeld de binnenkant van mijn oogleden heb leren kennen, is de eenzaamheid van dit proces voor mij het meest belastende.

Van een afstandje gedwongen naar jezelf kijken, zonder enige vorm van afleiding of uitdaging. Het zou zomaar een negatieve kijk op de situatie kunnen zijn, alhoewel het voor mij realiteit is. Dat mag dus gewoon gezegd worden. Thuiszitten om welke reden dan ook, is niks uitdagends aan. Toch probeer ik het perspectief steeds vaker om te turnen naar niets positiefs. Ondanks alle saaiheid heb ik tijd genoeg om me daarin te trainen.

Ik zit mijn tijd wel uit in mijn achtbaan. En heel af en toe sein ik naar de medewerkers of ze mijn karretje ergens willen stilzetten. Het liefst op het hoogste punt, waar ik de boel eens rustig kan overzien, om me vervolgens op te maken voor de enorme duik de diepte in, waar mijn maag zo heerlijk van gaat kriebelen en ik ongegeneerd kan gillend en schreeuwen zonder daar een opmerking over te krijgen. Dat is het voordeel van alleen een achtbaan bemannen.

De tijd en wellicht de eenzaamheid is een cadeau aan mezelf. Mijn uurtjes op mijn sofa benut ik dan ook maar beeldend, dromend over al die wensen die zo bij me horen en waar ik echt nog niet klaar mee ben op deze aarde.  Lees ik mijn favoriete tijdschrift Happinez en raak geïnspireerd door vele anderen om me heen. Blog ik om de ander weer te inspireren, al weet ik dat niet altijd zeker.

Wat ik ondertussen wel zeker weet is dat schrijven zo diepgeworteld is in mezelf. Dat ik elke nieuwe ochtend blij word van de gedachte dat ik weer mag schrijven, bloggen of dichten. of de ander daar nu wel of niet blij mee is. Ik pak elke goede dag als een echte beloning voor mijn lijf: ritmisch meegolvend in mijn hangmat of weg duttend op mijn sofa, om de tinteling van slaap door mijn lijf te mogen ervaren.

Misschien bereik ik nu even geen magische hoogtepunten, beklim ik geen bergen, flaneer ik niet op hoge hakken langs de boulevard van de uitdagingen of blijft mijn blog slechts bij woorden, daadwerkelijk ben ik langzaam de persoon aan het worden die ik wil zijn. Het stilstaan heeft me de tijd gegeven om diep in mezelf te kijken en te ervaren hoeveel lol je ondanks alles kunt hebben.

That’s me!

Mijn weg is nooit makkelijk geweest, maar het eindresultaat zal in mijn memoires omschreven worden als gegarandeerd passend bij Sandarijn.

5 gedachten over “Gegarandeerd passend…”

  1. Pak je pen elke dag wéér Sanderijn en schrijf. Herinner, beleef, bevestig en laat na. Schreeuw, lach, pruil, vloek, laat een traan je verhaal onderstrepen. Soms de onze, als we machteloos zijn. Maar boven alles: Vier het leven. Ook als het even vanaf de bank moet. Want je pen kan nog zoveel zeggen, jouw voorbeeld is het voorbeeld dat ons allen vrijmaakt om met je mee te vieren. Met een lach en een traan. Want juist dan zul jij óns bijstaan. Hoeveel kracht moet je dat wel niet geven…….. #positivo

  2. Hoi Sandarijn,

    Klein stukje tekst uit het boek “Liefde in woorden” Rod mcKuen.
    Clouds are not the cheeks of angels you know
    they’re only clouds,
    Friendly sometimes,
    But you can never be sure.
    I’ve never been able
    to push the clouds away by myself.
    Help me.
    Please.

  3. Even voor alle zekerheid; heb je mijn post gekregen?? Ik wens je veel “vlieguren” toe want ook vanaf de sofa ,gedwongen of niet , ben je zo vrij als een vogel en kun je “vliegen” naar waar je ook wilt zijn… en het zijn deze “vliegtripjes” die je maken tot wie je bent, gewoon een toch heel speciaal Sandarijn! 😚

Reacties zijn gesloten.