sporen van een gevecht

Sporen van…

O ligt te draaien op de bank. Ik graai op de tast
naar mijn leven, daar ver van me vandaan. Deze inhoud van dagen,
is mijn realiteit: futloos, eenzaamheid, kwetsbaarheid.
Ze drijven aan de oppervlakte omhoog. Ze spatten als een luchtbel

uiteen. Bevrijdend in de loop der dagen, van langzaam opbouwend herstel.
Van onderaan de trap, liggend. Van mezelf in ’t nekvel grijpen, voortslepend tot de eerste tree. Ik hou mezelf een spiegel voor. Ik zuig me vol, krijg weer moed. Ogen glanzend in ’t nieuwe licht. Van een volgende morgen, steeds verder af van de sporen van mijn gevecht.

© Sandarijn, juni 2017

gevloerd….voor nu.

 

 

 

 

 

 

 

Gekeken met de sterkte van het nu

Ik weet het, je staat te springen in mijn hoofd
en toch moet ik, moet ik me overgeven.
Intense moeheid blaast je omver, neemt je mee
in de lege blik van je spiegelbeeld. Het gaat nu niet,
nog even niet. Hoe je rende van hot naar her
vormt een concreetheid uit t verleden: niets was ooit teveel.
Ik. Het was ik. Opgedirkt, struikelend over mijn eigen
grenzen. Ik.

Jij kon niet stoppen, je rende jezelf voorbij. De buitenwacht
seinde met het rood van gevaar. Ik schrijf aan jou, mijn geest.
We waren blind. Jij. De dagen versnipperend tot confetti. Alles in 24 uur.
Ik. Ik kom terug. Maar nog niet nu. Eén gedachte, één cadeau. Ik heb nog niks verloren, geen spijt, ik ben gaan kijken. Met liefde gekeken.

Gekeken naar jou. Mijn geest. Op de sterkte van ’t heden. Van nu. Dit moment: overgeven en ontvangen, als een drilpudding waggelend uit
mijn lijf. Overgegeven aan ’t ritme van mijn hangstoel, wiegende
loomheid tot de droom in mezelf. Ik creëer mijn eigen paradijs. Nu.

© Sandarijn

De dagen zijn lang. De muren in mijn huis heb ik denkbeeldig al meerdere nieuwe kleuren gegeven. De spieren in mijn nek en schouder zijn overbelast omdat de computer deze dagen mijn beste maatje schijnt te zijn. Geen energie om meer te doen dan mijn hersenen te blijven trainen, mijn geest toe te spreken in poëtische termen van kracht.

Voor nu moet het maar zo zijn. Dit is ook wat bestraling met je blijft doen, ook al is de directe behandeling afgelopen. Loslaten en overgeven….pff, aan wie vraagt je dit?

Twee poëtische teksten waar ik mijn gevoel in kwijt kan. Waarin ik probeer over te dragen dat ik best wil, maar mijn lijf niet. Waarmee ik mezelf serieus moet aanpakken: het is klaar voor nu. Denk aan jezelf Sandarijn!

Veel leesplezier en mijn gedichten mogen altijd gebruikt worden met vermelding van naam en site.