Het grote ontmoeten

“Dat is het enige dat telt. Dat iemand meer in je ziet dan je wist dat er te zien is”. (Arthur Japin, Een schitterend gebrek)

Gisteravond kwamen we met onze leesclub bijeen om ons gelezen boek “Een schitterend gebrek” van auteur Arthur Japin te bespreken. Het uiterlijk van de mens kwam uitvoerig aan bod en door het verhaal heen kwamen we tot de conclusie dat het van alle tijden is dat we elkaar “aankijken”, zowel letterlijk als figuurlijk op onze uiterlijkheden, in welke hoedanigheid dan ook.

En niet alleen in boeken vinden we deze thematiek terug. Linda de Mol weet als geen ander hoe moeilijk het is om de strijd tegen de natuur aan te gaan en besteed in haar eigen magazine uitvoerig aandacht aan haar imperfectie, waarmee ze een toonbeeld wordt van velen. En alhoewel ik voorstander ben van het open gooien van onze kwetsbaarheid, ben ik wel een beetje klaar met de aandacht die er tegenwoordig is voor de afwijkende bijzonderheid.
Want laten we elkaar nou eens recht in de ogen kijken. Wie durft er dan nog te beweren dat er een afwijkende norm is? De wereld bestaat alleen maar uit afwijkingen, al krijg ik het steeds meer op mijn heupen bij het woord afwijkend. Het staat zo negatief voor iets wat uitzonderlijk mooi is: namelijk uniek in meervoud.

En met deze inleiding kom ik tot de kern van deze blog. De uniekheid van de mens op deze aarde en de kunst om meer in iemand te zien, dan je wist wat er te zien is. Ontroerd raken van de schittering van gebreken hier op deze aarde. En alhoewel een schitterend gebrek een Contradictio in terminis in onze wereld blijkt te zijn, kan ik na de voorstelling van zondagmiddag niet anders beamen dat er wel degelijk sprake is van schitterende gebreken.

Gouden momenten
samen staan we sterk

Zodra de kolossale fluwelen gordijnen van de stadschouwburg Heerlen openzwaaiden werden we meegevoerd in een wonderbaarlijke productie van Yaro jungle. En niet zomaar een productie. Musical Unlimited* bestaande uit een vaste crew van 3 begeleidster presteren het al 5 jaar om kinderen met een beperking te laten schitteren in hun kracht. Of zoals het in deze setting zo mooi wordt omschreven: vind in wat zwak is je kracht en sta dan samen zo sterk je kan.

En sterk stonden ze. Met 34 man sterk veroverden ze het podium. Rupsen ontpopten zich tot prachtige vlinders, die zonder enige vorm van verlegenheid over het toneel fladderden. Grijze muizen ontdekten hun kleur en gouden keeltjes werden gesmeerd om zo een stap hoger op de toonladder te durven vibreren. Een toonbeeld van puurheid, maar vooral van overtuiging om onmogelijkheden om te buigen tot mogelijkheden. Een staande ovatie was hier duidelijk op zijn plaats.

Mijn stoere tijger

Schitterende gebreken. Niets te veel gezegd. En niet alleen omdat ik een trotse moeder ben van drie kinderen die meespeelden in deze productie. Een moeder die met klotsende oksels door het huis dwaalde op zoek naar het moment dat ze de zaal mocht betreden. Een moeder van drie hele verschillende kinderen, die elk op hun beurt korte metten maakten met alle vooroordelen van de buitenwacht, die hun wereld nog niet altijd durven aanschouwen. Een jongste zoon, die zijn gevoelige jongensziel een plek kan bieden op het muzikale podium, een oudste dochter die de kunst verstaat mensen te ontroeren, keer op keer, door de confrontatie aan te gaan in alle facetten en in duetvorm de sterren van de hemel zingt om vervolgens plaats te maken voor haar jongere zus, die als een ervaren tijger door de jungle van faalangst een weg durfde te banen.

We hebben het zien gebeuren. Daar op dat podium van Parkstad Limburg theaters. In de meest grote zaal van het theater, waar alle onzekerheden en gebreken met één veeg teniet werden gedaan. Niets is onmogelijk en niet kunnen bestaat niet, zoals ik in één van mijn berichtjes mocht ontvangen. En het klopt. De voorstelling, die onze 34 sterren zondag mochten spelen is een toonbeeld van schitterende gebreken. Een toonbeeld van een gegeven dat kinderen meer zijn dan alleen uitgebalanceerde voorbeelden van perfectie, waar de wereld zo prat op gaat. Stiekem hoop ik dan ook dat de directeur van ons samenwerkingsverband de stoute schoenen heeft aangedronken en een traantje heeft mogen wegpinken bij het aanschouwen van zoveel kracht.

Nou ben ik iemand die de werkelijkheid vaak met tegenzin toelaat. Door de komst van onze kinderen maak ik mezelf geregeld wijs dat alles in deze wereld mogelijk is. Dat ik anderen kan rondleiden door mijn paradijs en hun ook echt de schittering in gebreken kan leren zien. Dat ik zelfs de directeur himself aan het twijfelen kan brengen en zo de overtuiging kan volbrengen dat de wereld het mis heeft met zijn Contradictio in terminis.

het grote ontmoeten vond plaats in Heerlen

Musical Unlimited, een ongelooflijk krachtig element in het leven van onze kinderen heeft ons met haar jubileumvoorstelling beestachtig doen verrassen. De sterren hebben 10 maanden lang vol enthousiasme gewerkt aan een wereld waarin ze elkaar durfden te ontmoeten. Drie aparte groepen, die er alles voor over hadden om samen sterk te staan op dat podium. Zo sterk dat ze de medewerkers van Parkstad Limburg theaters overtuigden van de kracht van het grote ontmoeten.
Want betekenisvol ontmoeten is wat mij betreft de kracht van het theater. Ongeacht welke acteur of wiens kinderen een rol spelen. De kunst om de ander te ontroeren in deze vorm ligt heel dicht bij mijn eigen waardes. Waardes die wij onze kinderen blijkbaar onbewust met de paplepel hebben weten in te geven en waar ik samen met Paul alleen maar ongelooflijk trots op kan zijn.

Tien maanden van intens repeteren zijn voorbij. De voorstelling is gespeeld. Tranen van trotsheid vloeiden er in de foyer, maar ook tranen van verdriet. Verdriet dat er een periode komt dat je je niet de hele week kunt verheugen op dat ene moment. Het moment waarin niet alleen gepassioneerd gerepeteerd werd, maar waar ook ontmoetingen plaatsvonden en vriendschappen werden onderhouden.

Musical Unlimited is the place to be voor veel kinderen. Wat hun speciaal maakt, maakt hun sterk. Hoe zelden is ons een glimp vergund op het grotere verband, waarin onze kinderen hun bestaan opbouwen. Ik zie het, elke week weer gebeuren. Ik ontvang de glimp en kan alleen maar vol vertrouwen hopen dat de zomermaanden snel voorbij gaan, zodat onze kinderen elkaar weer mogen ontmoeten. Ontmoeten op de plek, waar iemand staat die meer in hun ziet, dan ze ooit wisten dat er te zien is.

 

*Musical Unlimited is een vorm van talent binnen de dagopvang van Adelante te Houthem. Vivian is de grote coördinator. Sanne is dansdocent en Petra speldocent. Deze crew vindt het een eer om met kinderen van dit kaliber te mogen samenwerken.

Foto’s zijn afkomstig van Fotostudio Rijkies. Eigenaresse Marijke Vermeer maakt graag tijd vrij voor Musical Unlimited.

 

 

 

9 gedachten over “Het grote ontmoeten”

  1. Heel mooi geschreven Sandarijn!
    Knap om emoties zo te kunnen uitdrukken. Beeldend vertelt wat iedere ouder van deze groep kinderen ongetwijfelt voelt. Nog steeds vervult met enorme trots en blijdschap, nagenietend bij het zien van de foto’s!

  2. Kippenvel na het zien van het filmpje, nu ook weer na het lezen van je blog.
    Ontroerd door je mooie bijzondere dochter, die een speciaal plekje bij me heeft en ontroerd door je mooie woorden.

  3. Wat een mooi verhaal …ook is was ontroerd door alles wat er gebeurde. Zo trots op deze kinderen , het beste uit jezelf halen …. dat is wat ze steeds doen.
    En voor jou als moeder, veel respect !
    Janna ken ik van dichtbij ( Brug Naar Werk ) maar weer zag ijveren andere kant van haar , geweldig !!
    Een duet dat iedereen ontroerde

  4. Lieve Sandarijn,

    Je knuffel zei afgelopen zondag al meer dan genoeg. Je blog ontroert me tot in mijn ziel.
    Dank je wel voor je mooie woorden, tot tranen geroerd door je manier van schrijven.

    xxx Vief

Reacties zijn gesloten.