Bea’s wereld…

welkom Bea op mijn blog

Schrijf! Beleef! Inspirerend mijn nieuwe blog in.

Je kent het vast wel: een artikel of een boek, geschreven door een krachtig persoon waar je voor jezelf veel steun aan ervaart. Dagen blijf je ermee bezig en keer op keer laat je de woorden tot je doordringen, totdat je het intens hebt doorleefd.

Ik kan me er echt aan overgeven, me er door laten leiden. Verrast, verbaasd, maar vooral geïnspireerd door de manier waarop mensen hun gedachten, emoties en meningen een plekje durven te geven. Vaak in een blog, maar ook als columnist in een krant of tijdschrift. Het zijn voor mij cadeautjes om deze woorden tot me te nemen.

Zo zijn de woorden van mijn gast van vandaag ook echte eyeopeners. Via mijn eigen blog belandde ik afgelopen periode op beahaarwereldje.blogspot.nl. Een toepasselijke naam voor een vrouw, die graag blogt over de dingen in haar leven, die haar bezighouden. Een blog waar kracht uitspreekt en positiviteit. Waar je om kan lachen, bewondering voor kunt opbrengen, maar waar je vooral bij wilt terugkomen. Nieuwsgierig naar wat ze nu weer allemaal beleeft.

Bea Dankelman. Een vrouw met power, maar ook met een verhaal. Naast haar lieve vriend Dennis en haar ondeugende zoon Mike van 8 jaar draagt zij haar overleden dochtertje als een engel op haar schouder. Haar gezin is haar alles en inspireert haar tot het intens genieten van elke nieuwe dag. Dochtertje Patricia wiens jonge leventje verbroken werd door een noodlottig ongeval is de drijvende kracht in haar. Letterlijk, want Patricia zorgt voor een warm vuurtje in haar hart.

Als ik de lovende en lieve reacties op haar facebookaccount zie verschijnen, ben ik trots op Bea. Ze vertelt geregeld over haar familie, die haar ontzettend tot steun is in tijden van onzekerheid en verdriet. Die verbondenheid maakt hun speciaal. Toch is er één iemand, naast haar gezin, die ze absoluut niet zou willen missen in haar leven. Een inspirerend persoon, wiens ontmoeting al 25 geleden heeft plaatsgevonden. Een persoon waarmee Bea heerlijk kan kletsen, kan lachen en ongegeneerd sarcastisch het leven kan benaderen. Zonder die humor en zonder de steun van haar liefste vriendin, zou Bea als een blad aan de boom zijn weggeblazen. Door deze enorme steunpilaar heeft Bea heel wat stormpjes kunnen overwinnen.

Facebook en Twitter bestonden een aantal jaren geleden nog niet. Ontmoetingen vonden in het echte leven plaats en als er werk gezocht moest worden, ging vader praten met de plaatselijke burgemeester. Meestal wist hij wel ergens een adresje…

Bea laat zien dat ze van deze tijd is. Ze maakt één groot avontuur van haar belevenissen, ook daar waar ze graag weer wil werken. Door gebruik te maken van netwerken als Linkedln komt ze steeds een stukje verder in haar plannen. Overal verschijnt haar blog, gericht op het vinden van werk, maar vooral ook omdat ze de mening en adviezen van de ander zo van belang vindt. Niks is haar te veel en met de meest positieve energie van de wereld grijpt ze alles met beide handen aan. Het UWV is een trouwe gesprekspartner en dat Bea plannen heeft voor de toekomst steekt ze niet onder stoelen of banken, al laat ze ons best zweten in haar blogs, want de inhoud van haar plannen houdt ze nog even voor zichzelf.

Chapeau Bea! Nog geen handjes kunnen schudden, geen life gesprekken kunnen voeren, elkaar nog niet recht in de ogen hebben kunnen kijken. Toch zou ik je met oprecht mijn digitale soulmate willen noemen. Nergens voel ik zoveel verbondenheid met een vreemde als bij sommige van mijn facebookvrienden. Mensen zijn oprecht geïnteresseerd en niet alleen op papier. Bij Bea heb ik in de praktijk al veel creatieve liefde mogen ervaren.

Met veel ongeduld kijk ik dan ook uit naar haar volgende avontuur. Een fantastisch avontuur als het gaat om een bijzondere dag: Wereldlichtjesdag. Een dag waar ouders van overleden kinderen samenkomen om elkaar te ontmoeten in herkenning, verdriet en begrip.

Laten we blijven schrijven. Laten we blijven beleven. Ook als het even moeilijk is. Het licht van de kaarsjes op Wereldlichtjesdag zullen hopelijk gaan branden in de woonplaats, waar Bea haar dochter zo moet missen. Ze zullen flikkeren en ons moed geven om elkaar op welke manier dan ook te blijven inspireren. Dank Bea voor jou bijdrage hierin.

Dank je wel Bea voor je inspiratie

Wil je je ook laten inspireren door de wereld van Bea, klik dan op de link, die je naar haar blog zal leiden. Bea haar wereldje

333 dingen om te schrijven

333 opdrachten om te schrijven. Dat zijn 333 dagen achter elkaar en dus bijna één jaar vol.

Alhoewel ik best inspiratie genoeg heb om elke week een blog vol te schrijven, is dit boek een fantastische uitdaging om eens vanuit een ander perspectief het schrijven te benaderen. Sommige opdrachten zijn kort, maar met een thema waar je alles uit de kast kunt trekken aan creatief vermogen, terwijl andere opdrachten mooi verweven kunnen worden in mijn avontuur, dat ik aan het beleven ben.

Een fantastisch boek, dat ineens voor mijn neus lag. En aangezien ik tegenwoordig niet lang nadenk over de dingen die bij me horen, lag dit boek ook binnen een paar minuten op de toonbank van de winkel. Inpakken graag, hoorde ik mezelf zeggen. Hoe heerlijk is het om gewoon een cadeau voor jezelf te kopen.

333 opdrachten om te schrijven. Elke dag één, zonder de verwachting dat er elke dag op gereageerd gaat worden. Schrijven omdat het onderdeel van mijn dagbesteding geworden is, naast boodschappen doen, de administratie bijhouden of de huiswerkbegeleiding van mijn kinderen. Omdat het wegtikken van woorden zorgen voor een doorstroming van mijn brein en lijf, waar ik zowaar heel vrolijk van kan worden.

Dag 1, 27 juni 2017
Hoe voelt het om uit te glijden? Dit is de titel van de eerste opdracht. Mijn eerste gedachte leidt me naar een komisch homemade filmpje, waarin we massaal uit ons dak gaan als iemand uitglijdt over een banaan. Ik vraag me altijd af hoe komisch het voelt als je daar zo voor schut lig te wezen. Gevallen over de schil van een banaan in de hoop er geen hernia of andere vervelende breuk aan over te houden. Je kunt je enigszins voorstellen welk gevoel dat kan opleveren.

Of de keren dat we letterlijk gleden over de ijzel van de straten. Onze armen in de ruimte wild op en neer te laten schudden om zo toch echt ons evenwicht te houden, om niet genadeloos op onze bek te gaan. Dit gevoel kan twee kanten op. Een overwinning als je de ijzel te slim af bent of de enorme spierpijn als gevolg van het krampachtig glibberen over dat gladde ijs. Beide zijn gebaseerd op gevoelens. Gevoel van trotsheid, dat je het maar mooi gedaan hebt en het echte gevoel, waardoor je weet dat je leeft. Tenslotte zijn gebruikte spieren een prima referentie dat je lijf nog prima functioneert.

Dus ja zo voelt het dus om letterlijk uit te glijden. Echter, mijn visie op uitglijden reikt verder. Het internet door struinend, biedt me verschillende mogelijkheden: van onverhoopt je evenwicht verliezen, tot genadeloos de fout in gaan op verschillende gebieden. Glibberen, slippen, onderuitgaan, struikelen, vallen. Betekenisvolle synoniemen die aanduiden wat uitglijden kan betekenen.

Van glibberen tot struikelen. Van vallen tot onderuitgaan. Daar kan ik me wel echt iets bij voorstellen. Ik geloof dat ik het niet eens wil voelen: het bevestigd namelijk dat ik onhandig te werk ben gegaan met mijn stramme lijf. Het echte gevoel van blauwe plekken zou me nog niks kunnen schelen, maar wel dat tomeloze gevoel van schaamte, om zo onderuit te gaan.

Naast dat letterlijke onderuit gaan geeft internet ook duidelijk een andere betekenis van uitglijden. Eén waarvan ik gelukkig geen kaas heb gegeten. Geen slippertjes in de liefde en ook geen fraude op het gebied van belastingzaken, waarmee ik zou kunnen uitglijden. Weinig meer dan me verbeelden hoe het zou voelen is hierin eigenlijk al te veel gevraagd. Want hoe kun je gevoelens nou verbeelden?

Nee, ik ga me hiermee ook echt niet op glad ijs begeven. Stel je voor dat ik zou uitglijden. Heb ik meteen heel de sociaal media over me heen.

soms begeven we ons op glad ijs. Uitdaging om niet uit te glijden

 

Verbeeldingskracht

“Hoe gaat het met jou?”  Wat zal ik zeggen…Ik laat de afgelopen weken veel aan mijn verbeelding over. Daar ben ik goed in en het helpt me door deze fase heen, aangezien de realiteit me nog niet gunstig gezind is.

living my own adventure…

De slag om kanker leidde mij als passioneel kriebelaar van woorden, let op Woordkriebels, naar het opzetten van een blog. Ik wilde mijn woorden niet alleen gebruiken om tegenslagen om te schrijven naar positieve uitdagingen, maar nog veel meer om mijn leven in kaart te brengen en op zoek te gaan naar mijn eigen avonturen. Living my own adventure werd mijn lijfspreuk.

De kanker bracht mij op het idee om een soort van levenslijst te maken. Niks origineels, maar voor mij een grote stap in een nieuwe richting. Ik baalde er al jaren van dat ik niet wist hoe ik mezelf weer op de voorgrond kon krijgen en zie daar, in kanker vond ik de oplossing. Het had natuurlijk makkelijker en minder pijnlijker gekund, maar als vrouw van het extreme grensverleggen, past dit dan wel weer bij me. Blijkbaar zit er meer avontuur in me, dan ik me ooit had kunnen verbeelden.

Ik mocht me vaker niks verbeelden. Vooral niet naast mijn schoenen gaan lopen of flaneren met je neus omhoog in de wind. Een slechter advies had ik niet kunnen opvolgen. Verbeelding is fantastisch! Alle kinderen doen het en leven daardoor in een wonderbaarlijke fantasie, waarin alles mogelijk is. En dat terwijl wij als volwassenen hoofdschuddend tegen de grauwheid moeten aankijken, omdat we het verbeelden verleerd zijn.

Stel je toch eens voor dat dit niet was gebeurd. Stel je voor dat onze wereld veel minder grauw zou zijn, maar gevuld met passionele kleuren en wonderbaarlijke vormen en fantasieën. Stel je dit nou gewoon eens voor! Meer kun je niet doen. Een betere wereld is lastig te creëren, maar het je verbeelden is best een overkomelijke opdracht.

ook deze trap is het beklimmen waard

Voor mij trouwens een makkie: ik doe niets liever dan dromen in een wereld waarin alles mogelijk is. Van prinsen op witte paarden tot toverstokjes en goede feeën. Nu ik twee weken na de laatste bestraling nog vaak gevloerd op mijn zwarte sofa lig, komt die gave me ontzettend goed van pas. Hoe heerlijk is het om me te kunnen verbeelden dat ik de hele wereld aan kan.
Het opknappen wil nog niet zo lukken in de realiteit, dus moet er grover geschut komen om mijn wensen en dromen beetje karakter te kunnen geven. Tenslotte wil ik jullie niet blij wil maken met een dode mus. Daar waar ik woorden beloof, kunnen de daden moeilijk achterblijven. Die 500 trappen zijn weliswaar een lat te hoog, maar in mijn verbeelding klim ik als jonge geit die trappen makkelijk op. Nu nog even oefenen en jullie zien het ook echt gebeuren!

het Noorderlicht tegemoet…

Hoe geweldig kan het zijn om je dromen en wensen een hoofdrol te geven in je eigen beelddenken.

Van een glijdend avontuur over de zwarte piste tot de grote verwondering van het Noorderlicht. Schrijfster Suzanne Vermeer voerde me al mee in haar prachtige boeken. Daar waande ik me, liggend op mijn zwarte sofa, als volleerd skiester de zwarte piste af om vervolgens ontzettend te kunnen genieten van de après-ski in de armen van een bruinverbrande skiehunk. Proost! Daar waar ik in de realiteit amper aan wijn verknocht ben, word ik hier dronken van geluk, omdat mijn verbeelding mij meeneemt naar het meest onmogelijke.

Van zonnebrillen en zomerse jurkjes tot privéjets naar exotische oorden. Van een boeking naar de kunstbeurs in New York tot een All-inclusive resort, waar ik in de watten wordt gelegd en volkomen tot mezelf kan komen, zonder ook maar één stap in die richting te hoeven zetten. Het zit allemaal in mijn hoofd. In mijn persoonlijke suite van Miss Verbeelding, die me zonder pardon overal naar toe kan brengen. Met één knip met mijn vinger…Hoe zalig is dat! En dat in tegenstelling tot Miss Logica, die volgens haar mentor Albert Einstein, mij slechts van punt A naar punt B zou kunnen brengen.

laat maar komen die luxe van verbeelding

Nu ben ik absoluut geen Albert Einstein, maar wel een creatief genie. Ik nodig Miss Verbeelding voorlopig even uit als vaste logé en maak het mezelf makkelijk. Ook dat kan in een periode, waarin de realiteit even niet zo makkelijk is. Ik laat me verrassen, elke dag weer en daar waar ik “ja” zeg, zeg ik wellicht de volgende dag “nee”.

Ook dat kan in mijn verbeelding! Hoe heerlijk is dat om even te ontsnappen aan de zorgen van dit moment. Ik versnipper ze gewoon door de papiermachine en maak er confetti van. Ik strooi ze al zingende en dansend op de tonen van The Beatles door mijn kamer en verslind de ene cocktail na de andere. Of met mijn koptelefoon op, me in één van de studio’s van Hilversum te durven wanen om daar mijn eerste, maar oh zo begeerde single op te nemen. Om vervolgens hooggehakt de rode loper te bewandelen om mezelf te mogen aanschouwen in My Fair Lady. Knipogend en flirtend naar de paparazzi.

zachtjes tikt de regen…

En als het even een dagje regent? Dan kruip ik gezellig met een kop thee onder mijn eigen paraplu. Doe ik net alsof de druppels ritmisch op mijn hoofd vallen en zing keihard door de kamer mee met Rob de Nijs “zachtjes tikt de regen op het zolderraam.”

De verbeeldingskracht is een slimheid van mij. Het is me gegeven en ik heb het teruggevonden. De saaiheid van herstellen is met mijn verbeeldingskracht een stuk aangenamer geworden. Ik nodig u graag uit voor een middagje fantasie bij mij op de bank. Tenslotte moet je jezelf nooit te serieus nemen.

Gegarandeerd passend…

De dag dat ik als kankerpatiënt in een achtbaan werd gezet is de start geweest van een periode waarin duizend en één dingen gebeurden, waar ik amper invloed op had. Vooral de emotionele achtbaan had en heeft een enorme impact. Van heftige angsten tot nuchterheid, van moeheid tot eenzaamheid en vooral veel onzekerheid, die spontaan om de hoek kwamen kijken.

de wereld raast voorbij

In de afgelopen periode leefde iedereen ontzettend met me mee. De vele kaarten, digitale woorden en persoonlijke bezoekjes die ik heb mogen ontvangen zijn heel waardevol gebleken. Veel waardevoller dan de meeste mensen ooit kunnen denken. Als je niet in de achtbaan meerijdt, is het ook lastig om de rit op dezelfde manier te ervaren. Degene die voorin zit kent de meeste spanning, terwijl de rest erachteraan meegesleept wordt, in de dwaasheid van het moment.

En toch, ondanks alle steun lijkt het wel alsof de wereld met een nog snellere achtbaan langs me heen rijdt. En dat terwijl ik als patiënt niks anders kan doen dan machteloos toegeven aan mijn eigen rit in de achtbaan. Hoe graag ik afgelopen periode ook eruit had willen springen om een andere attractie te mogen ervaren, het ging simpelweg niet. Totaal tegen mijn stoeltje aangedrukt, zonder enige mogelijkheid om me ertegen te verzetten.

Ook nu de bestraling voorbij is, moet het grote vertrouwen nog beginnen. Het lange wachten op enig resultaat is begonnen. Bestraling werkt nog twee maanden door, dus tijd om die achtbaan te verlaten is er eigenlijk nog niet. En dat terwijl ik sta te popelen om aan te sluiten in enige andere wachtrij.

ik sluit me graag aan in de wachtrij

Voor nu heb ik besloten me over te geven, al is dat voor mij ontzettend moeilijk. Er zijn nog zoveel mooie en uitdagende attracties in het pretpark dat leven heet. Het beangstigt me soms dat ik de komende maanden overgeleverd ben aan die ene achtbaan. De saaiheid spat nu al van mijn leven af. De bank, de muren, mijn keuken en ook alle kaarten heb ik al duizend keer bekeken. En alhoewel ik geregeld de binnenkant van mijn oogleden heb leren kennen, is de eenzaamheid van dit proces voor mij het meest belastende.

Van een afstandje gedwongen naar jezelf kijken, zonder enige vorm van afleiding of uitdaging. Het zou zomaar een negatieve kijk op de situatie kunnen zijn, alhoewel het voor mij realiteit is. Dat mag dus gewoon gezegd worden. Thuiszitten om welke reden dan ook, is niks uitdagends aan. Toch probeer ik het perspectief steeds vaker om te turnen naar niets positiefs. Ondanks alle saaiheid heb ik tijd genoeg om me daarin te trainen.

Ik zit mijn tijd wel uit in mijn achtbaan. En heel af en toe sein ik naar de medewerkers of ze mijn karretje ergens willen stilzetten. Het liefst op het hoogste punt, waar ik de boel eens rustig kan overzien, om me vervolgens op te maken voor de enorme duik de diepte in, waar mijn maag zo heerlijk van gaat kriebelen en ik ongegeneerd kan gillend en schreeuwen zonder daar een opmerking over te krijgen. Dat is het voordeel van alleen een achtbaan bemannen.

De tijd en wellicht de eenzaamheid is een cadeau aan mezelf. Mijn uurtjes op mijn sofa benut ik dan ook maar beeldend, dromend over al die wensen die zo bij me horen en waar ik echt nog niet klaar mee ben op deze aarde.  Lees ik mijn favoriete tijdschrift Happinez en raak geïnspireerd door vele anderen om me heen. Blog ik om de ander weer te inspireren, al weet ik dat niet altijd zeker.

Wat ik ondertussen wel zeker weet is dat schrijven zo diepgeworteld is in mezelf. Dat ik elke nieuwe ochtend blij word van de gedachte dat ik weer mag schrijven, bloggen of dichten. of de ander daar nu wel of niet blij mee is. Ik pak elke goede dag als een echte beloning voor mijn lijf: ritmisch meegolvend in mijn hangmat of weg duttend op mijn sofa, om de tinteling van slaap door mijn lijf te mogen ervaren.

Misschien bereik ik nu even geen magische hoogtepunten, beklim ik geen bergen, flaneer ik niet op hoge hakken langs de boulevard van de uitdagingen of blijft mijn blog slechts bij woorden, daadwerkelijk ben ik langzaam de persoon aan het worden die ik wil zijn. Het stilstaan heeft me de tijd gegeven om diep in mezelf te kijken en te ervaren hoeveel lol je ondanks alles kunt hebben.

That’s me!

Mijn weg is nooit makkelijk geweest, maar het eindresultaat zal in mijn memoires omschreven worden als gegarandeerd passend bij Sandarijn.

De kracht van tegenwind

ik wens jou…

Ik wens jou
een nieuwe ochtend
als ware ’t een lofzang
op ’t licht van de zon

 

 

 

Vandaag houden we het simpel. Geen moeilijk zinnen, geen lastige vraagstukken, slechts een simpel blogje over mijn leven zoals het nu is.

Ik kan jullie als lezer gaan lastig vallen met alle ellendige ongemakken, die bestraling met zich meebrengt. Hoeveel keer ik al iets uit mijn handen heb laten vallen. (scherven schijnen geluk te brengen) Hoe moe ik van mijn eigen kritiek word en hoe moeilijk het kan zijn om de zon niet te zien schijnen, terwijl er toch echt een hittegolf verwacht wordt.

Nee, vandaag niet. Geen klaagzang, lieve mensen. Ik wil toch graag meer volgers, dus dan kan ik de moeilijke onderwerpen beter in de la, diep wegstoppen tot de nood echt aan de man is. En alhoewel het vandaag echt zwaar is, moet ik toegeven dat die trap onder mijn kont als een echte stimulans heeft gewerkt.

Met alle energie die ik nog ergens had liggen, nam ik de kwast bij de hand en maakte ons familieschilderij af. Daar waar onze kinderen en ik al weken aan gewerkt hadden, kan ik vanmiddag vol trots eindelijk ons eindresultaat presenteren. Ben zo benieuwd naar hun reactie! Kleurrijk en symbolisch. Het was echt een kwestie van oppakken en beginnen. Lijnen trekken, kleur bekennen en afwachten waar het schip zou stranden. Zie hier het resultaat van kleur geven aan de dagelijkse gang van het leven.

kleur breng je zelf in je leven

 

 

 

 

En alhoewel bovenstaande voorbeeld een voorbeeld is van letterlijk kleur geven aan je leven, blijft er natuurlijk genoeg over om op een figuurlijke manier kleur te geven. Zet de boel op zijn kop, ook al zit het even tegen. Trekt je dansschoenen aan en volg al dansend je weg door de supermarkt. Koop een lading verschillende brillen en zorg er voor dat je de juiste sterkte kiest. Dan is een dag ook niet vlug te zwaar. Blijkbaar was ik vanochtend niet goed uitgeslapen en heb de verkeerde sterkte uit de la getrokken. Ik dacht al te bemerken dat ik wazig zag.

Hoe fijn is het om te ervaren dat zelfs in periodes van ellende iemand de kracht heeft om te kunnen stralen. Nou heb ikzelf slechts een periode van 12 bestralingen hoeven mee te maken. Dan word je lichaam minder zwaar belast als in een combi met chemo. Toch viel het mij niet mee. Dat steek ik ook niet onder stoelen of banken. De emotionele beladenheid zorgde in mijn geval voor een vurige opleving van fibromyalgie. De bestraling voelde zich zelfs een beetje achtergesteld.  Het schrijven zorgde voor de broodnodige ontspanning, maar zeer zeker ook voor kracht en verwerking. Zodra mijn vingers over het toetsenbord konden zweven, viel het grootste deel van mijn ellendige gevoel op de grond. En dat werd vervolgens opgezogen door mijn beste vriendin, wiens hulp goud waard is.

geluk is…

Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog niet altijd snap waarom dit op mijn pad moest komen. Natuurlijk heeft de diagnose mij de ogen geopend. Heeft me in korte tijd doen beseffen hoeveel leuke dingen ik uit het leven wil halen en dat onnozele zaken het niet waard zijn om me over te ergeren. Behalve dan die schoenen, die overal door het huis slingeren en waar je letterlijk je nek over breekt.

heb jij al eens een kikker gekust?
voor schut staan bij je eigen knuffelboom

 

 

 

 

 

 

Daarom schop ik tegenwoordig ook te pas en te onpas mijn schoenen uit (wat de een kan, kan ik ook) en leg ik mijn blote voeten te drogen aan de rand van een vijver. Hoe leuk is het om anderen gek te maken met je fantasierijke verbeelding.” Kijk, hier knabbelen de visjes aan onze voeten”.  Hoe buiten de box is het om te ervaren dat een eigen stukje natuur geen overbodige luxe is in je dagelijkse leven. Hoe ontspannend kan het zijn om ongegeneerd met bomen te knuffelen, hard de berg af te kunnen rennen of op zoek te gaan naar die ene kikker, om eens volmondig sprookjesachtig te kunnen zoenen.

Dus of je nu veel of weinig tegenwind hebt, zet die gekleurde bril op en houdt je staande met de positieve gedachte dat het je nog wel eens ver zou kunnen brengen.

 

sporen van een gevecht

Sporen van…

O ligt te draaien op de bank. Ik graai op de tast
naar mijn leven, daar ver van me vandaan. Deze inhoud van dagen,
is mijn realiteit: futloos, eenzaamheid, kwetsbaarheid.
Ze drijven aan de oppervlakte omhoog. Ze spatten als een luchtbel

uiteen. Bevrijdend in de loop der dagen, van langzaam opbouwend herstel.
Van onderaan de trap, liggend. Van mezelf in ’t nekvel grijpen, voortslepend tot de eerste tree. Ik hou mezelf een spiegel voor. Ik zuig me vol, krijg weer moed. Ogen glanzend in ’t nieuwe licht. Van een volgende morgen, steeds verder af van de sporen van mijn gevecht.

© Sandarijn, juni 2017

gevloerd….voor nu.

 

 

 

 

 

 

 

Gekeken met de sterkte van het nu

Ik weet het, je staat te springen in mijn hoofd
en toch moet ik, moet ik me overgeven.
Intense moeheid blaast je omver, neemt je mee
in de lege blik van je spiegelbeeld. Het gaat nu niet,
nog even niet. Hoe je rende van hot naar her
vormt een concreetheid uit t verleden: niets was ooit teveel.
Ik. Het was ik. Opgedirkt, struikelend over mijn eigen
grenzen. Ik.

Jij kon niet stoppen, je rende jezelf voorbij. De buitenwacht
seinde met het rood van gevaar. Ik schrijf aan jou, mijn geest.
We waren blind. Jij. De dagen versnipperend tot confetti. Alles in 24 uur.
Ik. Ik kom terug. Maar nog niet nu. Eén gedachte, één cadeau. Ik heb nog niks verloren, geen spijt, ik ben gaan kijken. Met liefde gekeken.

Gekeken naar jou. Mijn geest. Op de sterkte van ’t heden. Van nu. Dit moment: overgeven en ontvangen, als een drilpudding waggelend uit
mijn lijf. Overgegeven aan ’t ritme van mijn hangstoel, wiegende
loomheid tot de droom in mezelf. Ik creëer mijn eigen paradijs. Nu.

© Sandarijn

De dagen zijn lang. De muren in mijn huis heb ik denkbeeldig al meerdere nieuwe kleuren gegeven. De spieren in mijn nek en schouder zijn overbelast omdat de computer deze dagen mijn beste maatje schijnt te zijn. Geen energie om meer te doen dan mijn hersenen te blijven trainen, mijn geest toe te spreken in poëtische termen van kracht.

Voor nu moet het maar zo zijn. Dit is ook wat bestraling met je blijft doen, ook al is de directe behandeling afgelopen. Loslaten en overgeven….pff, aan wie vraagt je dit?

Twee poëtische teksten waar ik mijn gevoel in kwijt kan. Waarin ik probeer over te dragen dat ik best wil, maar mijn lijf niet. Waarmee ik mezelf serieus moet aanpakken: het is klaar voor nu. Denk aan jezelf Sandarijn!

Veel leesplezier en mijn gedichten mogen altijd gebruikt worden met vermelding van naam en site.

Het grote ontmoeten

“Dat is het enige dat telt. Dat iemand meer in je ziet dan je wist dat er te zien is”. (Arthur Japin, Een schitterend gebrek)

Gisteravond kwamen we met onze leesclub bijeen om ons gelezen boek “Een schitterend gebrek” van auteur Arthur Japin te bespreken. Het uiterlijk van de mens kwam uitvoerig aan bod en door het verhaal heen kwamen we tot de conclusie dat het van alle tijden is dat we elkaar “aankijken”, zowel letterlijk als figuurlijk op onze uiterlijkheden, in welke hoedanigheid dan ook.

En niet alleen in boeken vinden we deze thematiek terug. Linda de Mol weet als geen ander hoe moeilijk het is om de strijd tegen de natuur aan te gaan en besteed in haar eigen magazine uitvoerig aandacht aan haar imperfectie, waarmee ze een toonbeeld wordt van velen. En alhoewel ik voorstander ben van het open gooien van onze kwetsbaarheid, ben ik wel een beetje klaar met de aandacht die er tegenwoordig is voor de afwijkende bijzonderheid.
Want laten we elkaar nou eens recht in de ogen kijken. Wie durft er dan nog te beweren dat er een afwijkende norm is? De wereld bestaat alleen maar uit afwijkingen, al krijg ik het steeds meer op mijn heupen bij het woord afwijkend. Het staat zo negatief voor iets wat uitzonderlijk mooi is: namelijk uniek in meervoud.

En met deze inleiding kom ik tot de kern van deze blog. De uniekheid van de mens op deze aarde en de kunst om meer in iemand te zien, dan je wist wat er te zien is. Ontroerd raken van de schittering van gebreken hier op deze aarde. En alhoewel een schitterend gebrek een Contradictio in terminis in onze wereld blijkt te zijn, kan ik na de voorstelling van zondagmiddag niet anders beamen dat er wel degelijk sprake is van schitterende gebreken.

Gouden momenten
samen staan we sterk

Zodra de kolossale fluwelen gordijnen van de stadschouwburg Heerlen openzwaaiden werden we meegevoerd in een wonderbaarlijke productie van Yaro jungle. En niet zomaar een productie. Musical Unlimited* bestaande uit een vaste crew van 3 begeleidster presteren het al 5 jaar om kinderen met een beperking te laten schitteren in hun kracht. Of zoals het in deze setting zo mooi wordt omschreven: vind in wat zwak is je kracht en sta dan samen zo sterk je kan.

En sterk stonden ze. Met 34 man sterk veroverden ze het podium. Rupsen ontpopten zich tot prachtige vlinders, die zonder enige vorm van verlegenheid over het toneel fladderden. Grijze muizen ontdekten hun kleur en gouden keeltjes werden gesmeerd om zo een stap hoger op de toonladder te durven vibreren. Een toonbeeld van puurheid, maar vooral van overtuiging om onmogelijkheden om te buigen tot mogelijkheden. Een staande ovatie was hier duidelijk op zijn plaats.

Mijn stoere tijger

Schitterende gebreken. Niets te veel gezegd. En niet alleen omdat ik een trotse moeder ben van drie kinderen die meespeelden in deze productie. Een moeder die met klotsende oksels door het huis dwaalde op zoek naar het moment dat ze de zaal mocht betreden. Een moeder van drie hele verschillende kinderen, die elk op hun beurt korte metten maakten met alle vooroordelen van de buitenwacht, die hun wereld nog niet altijd durven aanschouwen. Een jongste zoon, die zijn gevoelige jongensziel een plek kan bieden op het muzikale podium, een oudste dochter die de kunst verstaat mensen te ontroeren, keer op keer, door de confrontatie aan te gaan in alle facetten en in duetvorm de sterren van de hemel zingt om vervolgens plaats te maken voor haar jongere zus, die als een ervaren tijger door de jungle van faalangst een weg durfde te banen.

We hebben het zien gebeuren. Daar op dat podium van Parkstad Limburg theaters. In de meest grote zaal van het theater, waar alle onzekerheden en gebreken met één veeg teniet werden gedaan. Niets is onmogelijk en niet kunnen bestaat niet, zoals ik in één van mijn berichtjes mocht ontvangen. En het klopt. De voorstelling, die onze 34 sterren zondag mochten spelen is een toonbeeld van schitterende gebreken. Een toonbeeld van een gegeven dat kinderen meer zijn dan alleen uitgebalanceerde voorbeelden van perfectie, waar de wereld zo prat op gaat. Stiekem hoop ik dan ook dat de directeur van ons samenwerkingsverband de stoute schoenen heeft aangedronken en een traantje heeft mogen wegpinken bij het aanschouwen van zoveel kracht.

Nou ben ik iemand die de werkelijkheid vaak met tegenzin toelaat. Door de komst van onze kinderen maak ik mezelf geregeld wijs dat alles in deze wereld mogelijk is. Dat ik anderen kan rondleiden door mijn paradijs en hun ook echt de schittering in gebreken kan leren zien. Dat ik zelfs de directeur himself aan het twijfelen kan brengen en zo de overtuiging kan volbrengen dat de wereld het mis heeft met zijn Contradictio in terminis.

het grote ontmoeten vond plaats in Heerlen

Musical Unlimited, een ongelooflijk krachtig element in het leven van onze kinderen heeft ons met haar jubileumvoorstelling beestachtig doen verrassen. De sterren hebben 10 maanden lang vol enthousiasme gewerkt aan een wereld waarin ze elkaar durfden te ontmoeten. Drie aparte groepen, die er alles voor over hadden om samen sterk te staan op dat podium. Zo sterk dat ze de medewerkers van Parkstad Limburg theaters overtuigden van de kracht van het grote ontmoeten.
Want betekenisvol ontmoeten is wat mij betreft de kracht van het theater. Ongeacht welke acteur of wiens kinderen een rol spelen. De kunst om de ander te ontroeren in deze vorm ligt heel dicht bij mijn eigen waardes. Waardes die wij onze kinderen blijkbaar onbewust met de paplepel hebben weten in te geven en waar ik samen met Paul alleen maar ongelooflijk trots op kan zijn.

Tien maanden van intens repeteren zijn voorbij. De voorstelling is gespeeld. Tranen van trotsheid vloeiden er in de foyer, maar ook tranen van verdriet. Verdriet dat er een periode komt dat je je niet de hele week kunt verheugen op dat ene moment. Het moment waarin niet alleen gepassioneerd gerepeteerd werd, maar waar ook ontmoetingen plaatsvonden en vriendschappen werden onderhouden.

Musical Unlimited is the place to be voor veel kinderen. Wat hun speciaal maakt, maakt hun sterk. Hoe zelden is ons een glimp vergund op het grotere verband, waarin onze kinderen hun bestaan opbouwen. Ik zie het, elke week weer gebeuren. Ik ontvang de glimp en kan alleen maar vol vertrouwen hopen dat de zomermaanden snel voorbij gaan, zodat onze kinderen elkaar weer mogen ontmoeten. Ontmoeten op de plek, waar iemand staat die meer in hun ziet, dan ze ooit wisten dat er te zien is.

 

*Musical Unlimited is een vorm van talent binnen de dagopvang van Adelante te Houthem. Vivian is de grote coördinator. Sanne is dansdocent en Petra speldocent. Deze crew vindt het een eer om met kinderen van dit kaliber te mogen samenwerken.

Foto’s zijn afkomstig van Fotostudio Rijkies. Eigenaresse Marijke Vermeer maakt graag tijd vrij voor Musical Unlimited.

 

 

 

Tijdloos geluk

Je zou een bed willen bieden
aan dat verdomd vermoeide lijf

een wiegelied willen zingen
om de slaap te vangen.

Je zou je kankercel
genadeloos te lijf willen gaan

de wijzers van de klok
hun getik doen doorbreken
eindeloos blijven zweven
in tijdloos geluk.

Toch blijf ik volhouden
in de puntjes van licht

Ze schijnen te kunnen stralen
verwarmen, verlichten en dwalen.

© Sandarijn, 2017

Dag 8 van de bestraling zit erop. Elke dag is weer een schone lei, waarmee ik aan de slag kan gaan. Vandaag trok ik mijn mooiste jurk aan en hooggehakt betrad ik het slagveld. Ik was even in de veronderstelling dat ik met mijn charme de kracht van de bestraling zou kunnen verzachten. Helaas, de bestraling is even de leider. De moeheid sloeg me- al voordat ik de boksring in ging- knock-out.

Mijn man heeft al eerder de slag om de bestraling verloren en wiegde me met het ritme van de ronkende motor in slaap. De enige remedie in deze.

Door mijn moeheid een bed te bieden, omarm ik als het ware mijn zwakke plek op dit moment. Ik moet zoveel zuiniger zijn met mijn energie, dat ik blij als een klein kind ben, als ik toch later op de dag de computer kan betreden om vervolgens mijn emoties een podium te bieden.

Lieve volgers. Jullie zijn mijn lichtpuntjes. Door jullie houd ik het vol. Bedank voor alle lieve reacties, kaarten, bloemen, chocolade en glutenvrije producten ( jaja, maar daar later meer over).

Liefs Sandarijn

lichtpuntjes!

Een hemel vol acceptatie

Ik strek me uit
Naar de hemel vol acceptatie
Spreek mezelf toe
In woorden van kracht en liefde
En geef me over
Aan een grimmig spel
Van wolken en zon
© Sandarijn
Hoe hoog ik ook reik…

Vroeg of laat kom je in je leven voor een onmogelijke opdracht te staan. Dan is het net alsof je Assepoester bent, die binnen een paar uur de linzen uit de as moet halen. Onmogelijk! Gelukkig weten we uit de vele sprookjesverhalen dat de oplossing komt en wel uit een verrassende hoek: duiven die de linzen uit de as pikken, een klein lelijk mannetje die van stro goud kan spinnen of insecten die de held of heldin een helpend pootje uitsteken. Ik ben reuze benieuwd uit welke hoek mijn oplossing komt!

De sprookjeswereld leert ons onbewust een hoop. Veel symbolisch bedoelde elementen zorgen voor onze geestelijke groei. Ik vind het fascinerend om te lezen hoe we dit hele fantasierijke gebeuren mogen interpreteren. Van personages die je persoonlijkheid symboliseert tot het handelen op aarde, waarbij we niet altijd de regie in handen hebben.

rustig afwachten tot ik mijn slag kan slaan

En juist dat laatste overkwam me gisteravond. Het keiharde besef dat ik ook in deze periode de regie absoluut niet in handen heb. Blijkbaar leef ik nog steeds in een sprookjeswereld. Daar waar ik met alle geduld van de wereld op die kikker heb zitten wachten om hem te kussen…in de hoop dat de boswachter met naald en draag het onmogelijke kan fiksen en onmachtig roep dat “goed doet, goed ontmoet”. Helaas, mijn krachtige plan werd met één grote sprong van de kikker te niet gedaan en meegetrokken diep weg naar de bodem van de vijver. Misschien moet ik mijn gouden bal eens erin gooien, wie weet wat er dan gebeurt.

Hoe hoog ik ook klim. Hoe graag ik die 500 trappen bij Snowworld wil overwinnen. De hemel vol acceptatie is nog mijlen ver weg. En daar ben ik me terdege bewust van. Ik vind t lastig om me te moeten overgeven aan het grimmige spel van wolken en zon. Om rustig te wachten tot de boon zich heeft ontkiemt en samen met Sjaak me brengt naar het punt van acceptatie. Acceptatie om me überhaupt over te geven aan iets waar je totaal geen invloed op hebt.

grimmig spel van zon en wolken

Voor nu ben ik overgeleverd aan de werking van bestraling. Vanaf vandaag nog 8 keer direct te ondergaan, om na 2 maanden pas echt het effect ervan te mogen aanschouwen. Of liever niet meer te hoeven aanschouwen. Het is toch echt de bedoeling dat de klier niet meer aanwezig is in zijn huidige hoedanigheid. Nu is t een kwestie van overgeven aan de moeheid van mijn lijf, waardoor ik niets anders kan dan lui op de bank liggen en me tegoed doen aan de 100e keer Mama Mia. De winner takes it tenslotte all.

En daarmee voel ik al een echte overwinnaar, hoe diep en eenzaam de put van Vrouw Holle ook is. Ik zal voorbij gaan aan de appels die geplukt moeten worden en de zoete broodjes die uit de oven gehaald moeten halen, zullen het even zonder mijn aandacht moeten doen. Ik lig en blijf liggen op de bodem van de put. De bestraling ontneemt me nu even de energie om in een andere wereld terecht te komen.

een kijkje in de wereld die Barcelona heet, digitaal dan wel

Het leven is een reis met alle gemakken en ongemakken van dien. Mijn angst heeft me nooit het diepe woud durven laten betreden. Stel je voor dat je zou verdwalen. Toch heeft de boze wolf me weten te vinden. De uitdagingen liggen op de loer, welke levensreis je ook maakt.

Met dat geestelijke goud in mijn achterhoofd was ik gestart met het aangaan van nieuwe uitdagingen. Tot vandaag: even geen gek filmpje waarmee ik YouTube in één keer kleur wil geven, geen strelende penselen over canvasdoeken. Ook geen boeken om te lezen. Mijn boeken lezen van pure verveling elkaar maar even voor. En ook de katten doen niks anders dan spinnen, zonder in staat te zijn hun duet ten gehore te brengen. De bodem van de put is te diep om kleurrijke avonturen aan te gaan. Ik moet het doen met de verrassingen van de digitale wereld buiten mij, die anderen me zo af en toe doorsturen. Hoe klein zou mijn wereld in het analoge tijdperk zijn geweest…

En nu ik daar zo op de bodem van de put lig, rest me niets anders dan me over te geven aan de rust en stilte van het moment. Ik laat de broodjes roepen en ook de appels kunnen door iemand anders geplukt worden. Even geen grenzeloze dromen, geen ren- en vliegwerk meer, maar louter afzien en afwachten op het moment dat ik als simpel boerenmeisje uiteindelijk toch als prinses het bal kan betreden. Hiermee symboliseer ik niet meer of minder mijn geest, mijn bewustzijn dat nu even niet kan tippen aan de hemel van acceptatie, maar door tijd en groei zich uiteindelijk over kan geven aan het spel van t leven.

Help! help, help
En als ik dan toch denkt te moeten handelen, is er niets heerlijker dan mijn digitale netwerk aan te spreken en me over te geven aan hun handelen.

van woorden naar daden

grijze muis op zoek naar een roze jasje

Durf te vragen. Ik werd 40 en nog scheet ik in mijn broek. Nooit koos ik eens voor mezelf. Met oprecht een grijze muis.

Nu ik ondertussen 46 ben en geconfronteerd wordt met een zichtbare oneindigheid word ik met de neus op de feiten geduwd. Jarenlang mijn wensen en dromen weggeduwd, door er gewoon geen oog voor te durven hebben. En dat terwijl ik mijn lijstje vol dromen, geschreven en wel, voor het oprapen had. Ik veegde er jarenlang mijn voeten mee.

Eigenlijk heb ik nooit gevochten om dromen te verwezenlijken. Het lef om ten strijde te trekken zat wel in me, maar allerlei meningen en invloeden om me heen zorgden voor een vertroebeling. Dat ik überhaupt een weg heb weten te vinden in die plastic soep die samen met mij in de oceaan van het leven ronddreef.

nooit te laat om in t diepe te springen

De confrontatie met de ziekte van mijn partner, dik twee geleden sloeg mijn ogen hardhandig dicht. Gevolg: dat ik nog maanden met twee dikke blauwe ogen rondliep. Met geen mogelijkheid kreeg ik mijn ogen geopend. Met mijn ziekte pakte ik het beter aan. Ik dook op het juiste moment weg en was de klap voor. Mijn ogen rolden nu bijna uit de oogkas. Lees: twee ogen die op spiralen uit de oogkas naar buiten rollen bij het zien van zoveel uitdagingen. Alleen echt jammer dat er zoiets moest gebeuren om mezelf het cadeau van het leven te gunnen.

Toch is het absoluut nooit te laat. Trek die stoffige lade open en herschrijf je oude dromen en bedenk meteen een hele nieuwe reeks erachteraan. Ik ben echt oprecht verrast door mijn eigen daadkracht en niets kan me tegenhouden wil ik van deze woorden geen daden meer kunnen maken. Tenzij ik natuurlijk gegrepen wordt door het computervirus, die vervolgens mijn harde schijf als een pacman zou oppeuzelen.

Dat is niet zo’n optimistisch toekomstbeeld. Laat ik die maar met één druk op de knop deleten. Juist de computer is een fantastisch hulpmiddel om aan de hand van YouTube, Twitter of LinkedIn je woorden de wereld in te sturen, zodat een netwerk van People all over the World de kans krijgen mee te denken om iets te kunnen verwezenlijken. Het is echt slecht een kwestie van één druk op t toetsenbord. Let op, probeer de knop delete in deze te vermijden.

even rondneuzen voor een geschikte plek

Als je het volgens mij goed speelt kun je een hoop realiseren zonder dat je daar veel moeite voor hoeft te doen. Van belang is de gedachte dat je je wensen en dromen niet voor jezelf moet houden, maar het juist van de daken moet schreeuwen. En wel op de meest gekke manier. Tenslotte is dat wat we willen naast onze dagelijkse suffe uren. Hierdoor zul je gespot worden en de aandacht krijgen die je verdiend. Eens even neuzen dit weekend voor een geschikte plek.

Nu dag 4 van de bestraling afgerond is en ik een vrij weekend mag invullen, heb ik tijd genoeg om over mijn acties na te denken. Gelukkig verlies ik door de bestraling niet mijn wilde haren. Dus dat biedt perspectief voor een ondernemende toekomst. En om nou niet eenzaam buitengesloten te worden van het leven, ben ik druk bezig om nu al in actie te komen. Niet te veel in één, maar kleine overwinningen die me steeds meer vertrouwen teruggeven.

En het werkt. Daar waar ik eerder overmand zou worden door een zware depressie, werken mijn acties juist als een waar pepmiddel. Een betere drugs kan ik me niet wensen. Zo zette ik mezelf voor gek aan de hand van een vlog. Maar wat een lol bracht dit met zich mee. En t werkte ook nog. Mijn wereld werd groter doordat de omgeving aan de hand van mijn vlog precies wist wat ik wilde: nl. de wereld bij me binnen brengen aan de hand van kaarten. En wat te denken van mijn bolletjestrui. Mijn eigen bolletjestrui die nu al favoriet is door de functie die een vriendin eraan gaf. Het heeft me een toekomstige actie in de vorm van een trappen-etappe opgeleverd. Misschien wel iets voor een nieuwe evenement in Landgraaf. Dus oplettende lezer, een ingekapselde hint!

Dan de kaart met pijlen, die mijn tumorrijke klier visueel eens goed moesten doorboren aan de hand van mantra’s. De vraag aan de omgeving om me nieuwe mantra’s te sturen werkte als een therapeutisch moment. Jij als patiënt zorgt door je eigen openheid voor een positief sneeuwbaleffect. mensen durven met jou mee te gaan.

fotosessie, just for fun

Wat zou ’t zou toch fantastisch zijn om opgemerkt te worden door een fotograaf, die buiten zijn comfortzone wil stappen en de uitdaging met mij en mijn vriendinnen wil aangaan om dat meest waanzinnig fotoshot te ontdekken. En dat ik dit moment weer gebruik om er een uitdagend blog over te schrijven. Twee vliegen in één klap. Dat heet geloof ik netwerken, isn’t it! Of dat ene magazine dat haar lezers wil laten smullen van een columnist, wiens leven van grijs in drie tinten roze transformeert. Een gastblog te mogen schrijven en wel één waardoor mijn woordkriebels van de een op de andere dag zou ontploffen.

Het zijn maar zo wat spinsels, die me bezig houden. Het zijn dromen, die ik absoluut werkelijkheid wil laten worden. Net zozeer als de droom dat kanker gebombardeerd zou kunnen worden tot chronisch. Maar of dat een realiteit gaat worden, blijft voorlopig een mysterie. Geen droom is te gek wat mij betreft! Dus als je deze blog leest en binnen je netwerk iets zou willen betekenen in mijn gevecht voor het leven: trek je nette pak maar aan en gooi het netwerk maar op zijn kop. Tenslotte is er maar één gedacht, die ik tegenwoordig koester:

Vandaag heb je. Morgen krijg je cadeau.

Dus blijf me volgen, want wie weet wat morgen voor mij in petto heeft!

 

To-do list Sandarijn
mijn blog op woordkriebels tot een zichtbaar succes te maken
column publiceren in een magazine
maffe fotosessie met drie zorg-intensieve mama’s
levensverhaal in boek verwerken
paragliden
één nummer opnemen in een studio, het liefst met mijn dochter
leren portrettekenen bij Wim Albrink
zingen in een musical
concert meemaken van de toppers met vrienden
Auschwitz bezoeken
weekendje Barcelona
mijn eigen poëziekaarten uitbrengen