ah, the world, oh, the world

Waarom zou een wonder geen wonder zijn alleen omdat een ander het niet ziet? (Arthur Japin)

gun jezelf een blik op dit wonder

Op 13 maart 2015 stortte onze wereld de eerste keer in. Toch zijn we weer gaan leven. Op 22 mei 2017 stortte onze wereld wederom in. En ook nu blijven we ademhalen.

Jarenlang heb ik me druk gemaakt om denkbeeldige situaties. Irrationele angsten heet dat met een mooi woord. Angsten, die nergens op gebaseerd waren, maar die wel te pas en te onpas in mijn gedachten kwamen bovendrijven. Nu die denkbeelden ineens werkelijkheid geworden zijn, heb ik ondervonden dat mijn diepgewortelde angsten geen blijvertjes zijn. Ze komen voor een borreltje, maar vertrekken ook weer met de Noorderzon. Waarschijnlijk op weg naar een volgende gastvrouw.

Die ontdekking is bijna een opluchting. Bijna, want de pijnlijke emoties die we afgelopen jaren hebben ervaren, mogen wat mij betreft een deur verder gaan bivakkeren. En wel met de deur op slot. Toch ben ik dankbaar voor alles wat er op mijn pad is gekomen. Je zult me wel voor gek verklaren, maar op de goede momenten is dat gevoel echt zo. Het zijn geen woorden om mezelf moed in te praten, maar kosmische toestanden, weliswaar onverklaarbaar, die me de ogen hebben geopend.  Me wakker hebben geschud uit mijn irrationele angsten en me in een wereld hebben neergezet waarin ik de wonderen zie, die anderen soms niet zien.

Toch durf ik deze wereld nog niet altijd recht in de ogen te kijken. De grimmigheid, waarmee we de afgelopen jaren hebben moeten dealen vind ik niet prettig aan haar. Wat ik wel geleerd heb, is het feit dat ik de onprettige emoties niet weg hoef te duwen, maar beter kan omarmen. Ze zijn geen vijand, maar tenslotte een deel van mezelf. En hoe je het went of keert, dat kun je dan maar beter accepteren. Deze zienswijze heeft me dichterbij mezelf gebracht dan ik ooit had durven dromen. Al kan ik wel beamen dat er leukere manieren zijn om dit te bereiken.

De angst om kanker te krijgen heeft me jarenlang verlamd. Die angst heeft een deel van mijn leven beïnvloed, alleen op de verkeerde manier. Het heeft me de kijk ontnomen, die ik zo goed kon gebruiken. De kijk om de wonderen uit het dagelijkse leven te ervaren. De kijk die ervoor zorgt dat je meer angsten aankunt, dan je in eerste instantie zult denken. De kijk om simpel weg te durven leven.

Ons verhaal wordt verteld. Via mijn blog en hopelijk in de toekomst ook in boekvorm. De vraag over het waarom zal als een rode draad door ons verhaal lopen. Toch zul je deze draad ook doorgeknipt zien worden. Ik ben namelijk gestopt met terugkijken en heb mezelf aangeleerd me te focussen op de persoonlijke winsten die het leven me uiteindelijk brengt. Gelukkig is het daar nog echt niet te laat voor. Mijn zoektocht naar invulling van geluk is hierbij wel afgesloten. Het lag namelijk al die tijd simpel en vanzelfsprekend voor mijn voeten.

geluk, zomaar voor je voeten

Als je ziekt wordt, stort je wereld in. Daar is geen twijfel over mogelijk. Geen ratio dat dit gegeven met een veeg van de tafel ongedaan kan maken. Toch blijkt elke ervaring weer te leren dat er diep van binnen een reservedeurtje open gaat met ongekende krachten. Dat verlies ook weer winst met zich meebrengt, hoe lastig dat zeker in het begin te snappen is.

Een andere kijk op dingen kun je niet aangeleerd krijgen. Dat heeft de auteur Arthur Japin me wel duidelijk gemaakt in zijn boek Een schitterend gebrek. Het kan zich wel ontwikkelen door ervaringen en verhalen die verteld worden.

Mijn kijk is veranderd door mijn eigen verhaal. Ik blijf het hoe dan ook vertellen. Niet omdat we aandacht willen of zielig zijn, maar om de ander een nieuwe blik te gunnen.

Ik blijf geloven in de wonderen van het leven, ook al is de ander nog niet in staat die te zien.

blijf geloven in t wonder van t leven

De duivel schijt….

Het is ontij. Golven slaan over de stoep en langzaam staat het water tot onze lippen. De wolken jagen. De regen striemt onze huid. De duvel himself staart me aan. Grimmig, geniepig. Ik ben lamgeslagen. Mijn humor wordt met de kracht van de wind meegenomen en ondanks dat ik best aardig ben in positieve overtuiging, kan ik Lucifer niet aan t twijfelen brengen. Voor de zoveelste keer schijt hij bij ons op een hoop…

Zou t nou komen omdat ik ons toilet omgebouwd hebt tot fotopaleisje of voelt hij de liefde en warmte, waarmee wij ons gezin elke dag weer betoveren? Het antwoord op deze vraag kan ik niet geven, aangezien de duivel een fictief personage in ons gezin is geworden. In elk geval had ik de duivel zo verboden om steeds maar weer langs te komen. Echter, de uitwerking is opmerkelijk: mannen hebben het liefst wat hun verboden is. “Geef t op” spotte hij. “Je krijgt toch niet wat je wilt”.

We hebben inderdaad niks te willen in deze wereld. Dat werd me vanmiddag tijdens het intakegesprek bij Maastro* wel weer duidelijk. De woorden uit de mond van de radioloog maaiden me genadeloos neer. Mijn maag kreeg een déjà vu te verwerken en draaide hetzelfde rondje als in maart 2015. Praktisch tot niets in staat dan alleen een overvloed aan tranen van onmacht, maar nog meer van woede. Woede omdat de kanker een smerig spelletje met ons speelt.

Tot voor kort was ik in de overtuiging dat ik met deze ziekte 100 kon worden. De klier was tenslotte radicaal verwijderd. Grote kans dat ik de dans ontsprongen had. Tenminste, dat werd me door de specialisten voorgehouden. Het kon wel terugkomen, maar er waren genoeg medicijnen om me elke keer weer te laten behandelen.  En ja dat kan nog steeds. 50% kans dat deze klier voortkomt uit de primaire kankersoort. Dan heb ik mogelijkheden dat het wegblijft. 50% kans dat dit toch een soort “uitzaaiing” is. Dan word ik gebombardeerd tot chronisch zieke.Het enge is dat deze slome vorm van kanker moeilijker te behandelen is dan de agressieve vorm van Non-Hodgkin.

Ik had de wereld zachter gemaakt dan hij in werkelijkheid was. Ik had de wereld verstopt achter mijn denkbeeldige voile van ragfijne beelden.
Zomaar een nieuwe diagnose. Amper te bevatten voor zowel ons als de omgeving. Overal krijgen we blikken die boekdelen spreken. Het woord zeldzaamheid valt ons net te vaak. Zodra ik vanavond een allesomvattende email zal sturen, zal de tamtam zijn werk weer gaan doen. De ogen zullen weer geopend worden, de monden vaker stilvallen. De rollercoaster is in gang gezet. Ik beloof mijn oudste dochter vanavond dat we een echte rit gaan maken in een pretpark, ergens hier in Nederland, zodra alle bestralingen achter de rug zijn. Blijven genieten is het enige advies dat ik mezelf en mijn volgers mee kan geven.

Mijn wereld was al klein, maar hij wordt steeds kleiner. En dat terwijl ik net zo hard mijn vleugels uit aan t slaan was. De bijwerkingen zullen niet hoogdravend zijn, maar mijn lies zal voorlopig het één en ander moeten incasseren. De klier heeft zich op de meest ideale plek van het lichaam gepresenteerd. Dan lig je dus daar op die tafel, compleet in evakostuum met wel 4 deskundigen als vliegen om je heen. Ik heb mijn blik maar even achter mijn voile verstopt.

Terwijl ik dit typ zit ik met mijn afgetekende lijf heel nietig te wezen. De gedachte aan deze enerverende, maar vooral belachelijk spannende dag maakt me klein. Mijn powervrouw heeft de benen genomen en ook mijn vertrouwen in mijn lichaam is achtergebleven op die koude tafel.  Hoe de toekomst er uit gaat zien, ik weet het niet. Ik heb door alle ervaringen ondertussen wel geleerd niet vooruit te denken. Vanmiddag was ik bang voor deze vorm van kanker, maar ik heb nu al besloten daar niet aan te beginnen. Ik blijf positief en kleur mijn leven nog mooier in !

*Maastro=bestralingscentrum in Maastricht

Wat te zeggen, wat te doen…

achter onze ogen…

Wat te doen, wat te zeggen….

We weten het vaak niet als we de woorden in ons binnenste kunnen horen dreunen. Wat te doen, wat te zeggen? Ik ga altijd uit van mijn eigen gevoel hierin. Mijn woorden zet ik uit als een “cadeau” aan de ander. Hoe de ander dit cadeau ontvangt is aan de ander.

Speciaal voor alle mensen op deze aarde, die worstelen met wat te doen, wat te zeggen….

Poëtische woorden

Achter vele ogen, voorbij de pikzwart gekleurde iris
zwemmend in het glasachtig lichaam, daar waar
tentakels zitten om te zien, waar te nemen, te aanschouwen.

Daar waar gesignaleerd wordt, wat om ons heen gebeurt.
Waar eerste confrontaties van lege blikken… in de ogen van die ander. Van rood behuilde randen, van weggedraaide angsten, van onzekerheid…

Bang voor het onbekende tegen de achtergrond van je eigen zorgeloosheid,
onwetend waar de ander in meegesleurd gaat worden. Bewegingloos stilstaand, vastgeketend in de woorden van dat moment, gegrepen door angst. Angst om iets verkeerd te doen, te zeggen, te denken.

Niets meer dan een worsteling. Een net verkregen boodschap, nadreunend in je hoofd. Van praten, huilen, omarmen, zwijgen. Al buitelend graaien naar dat ene goede, maar niet wetend hoe.  Emoties opstapelend als stof, happend naar lucht.

Achter vele ogen, voorbij de oogkamer met vocht wordt het verdriet gevangen, in de onmacht, de liefde.
Jouw omarming zal de ander meenemen op de stroom der tranen, een ieder varend op zijn eigen schip.

© Sandarijn, 2017

Ik ga t redden

Lieve sterke vrouw,
Vandaag heb je weer een diagnose gekregen. Na een periode van 8 schone maanden, stond daar zomaar opeens uit het niets weer die onzekerheid op de stoep. In haar hand een koffertje met één voor mij nog onduidelijke inhoud. Ik zag haar staan, voor mijn deur en heb inwendig gevraagd of ze wilde doorlopen naar een andere deur, maar niks hoor. Standvastig bleef ze staan, totdat ik de deur voor haar zou openen.

Onzekerheid heeft dit keer veel geduld moeten hebben. Het duurde zeker 4 weken, voordat ik de deur op een kier had gezet. Voordat onzekerheid met een puntje van haar schoenen een kijkje in onze hal mocht nemen. En dat was tevens de dag dat onzekerheid mij de inhoud van haar koffertje aanbood. Dankbaar nodigde ik haar uit. Tenslotte kon ik haar maar beter omarmen en gebruik maken van mijn eerdere levenservaring.

Vandaag schrijf ik mezelf deze brief. Ik wil me voorbereiden op een nieuwe onzekere tijd. Een tijd, waarin ik me zal moeten overleveren aan de kennis van hematologen en radiologen. Een tijd, waarin ik als mens weer sterker zal worden. En ja, ons leven zal nooit meer hetzelfde zijn. Maar eerlijk gezegd is ons leven al jaren niet meer wat het was. Elke diagnose in ons gezin zorgde voor een tijd “voordat” en een tijd “nadat”. We sloegen soms op hol en bepaalde banden hebben we noodzakelijkerwijs moeten verbreken, doodgewoon omdat we prioriteiten moesten stellen. Omdat we onze energie moesten verdelen en omdat we elkaar ineens niet meer begrepen. Maar altijd hebben we de stormen doorstaan en nieuw leven vriendelijk welkom geheten.

Ik schrijf mezelf ook omdat ik zo trots ben op hoe ik het samen met mijn partner en kinderen red. Hoe trots ik ben op mijn enorme groeiproces sinds een denderende trein ons gezin binnen kwam razen. Hoe we meegesleurd werden en voor een aantal maanden gewoon niet konden uitstappen. Hoe klein onze momenten waren, die we langzaam weer gingen inbouwden, waardoor we weer lichtpuntjes zagen. Hoe we ondanks die vreselijke gebeurtenis in ons leven, weer betekenis konden geven aan de dagelijkse dingen. Ook na de 4e diagnose, die ons gezin bereikte.

Lieve sterke vrouw. Ook vandaag lag er weer wat veel op je bordje. En dat terwijl we duidelijk hadden afgesproken dat ik alleen nog gebak op mijn bordje wilde hebben. Kwetsbaarheid is blijkbaar iets dat we niet uit ons leven kunnen bannen. Echter onze onnoemelijke veerkracht, die we keer op keer weer kunnen tonen zorgt ervoor dat we ook na mijn toekomstige behandeling(en) elkaar recht in de ogen kunnen kijken en volmondig kunnen beamen: “wij gaan t redden”.

  • vandaag kreeg ik de diagnose: non-hodgkin in een nieuwe klier. Deze laaggradige vorm van kanker is chronisch en kan dus opnieuw de kop opsteken. Waarschijnlijk zal de klier bestraald gaan worden.

VMBO-kanjers

unieke genotypes op een rij

Creëer je geluk.
Want binnen in jezelf
is waar het eindigt en begint.
(Mooi, Marco Borsato)

Als ik de leerstof van VMBO-2, Biologie goed heb begrepen ontstaat er bij de bevruchting steeds weer een nieuw individu met een eigen genotype. Daar hoef je echt helemaal niks voor te doen. Dat wordt je in de schoot geworpen. Dat begint al in het vroegste stadium ergens diep in jezelf.

Waarom worden dan in onze maatschappij de besten eruit gepikt? Taart en champagne voor perfecte cito-scores. Een item van het jeugdjournaal hierover werd opgepikt door een kritische VMBO-begeleidster en schreef een brief via de sociale media.
De kritische briefschrijfster raakt hierin de juiste snaar. Daar waar ik ook al jaren roep hoe bijzonder ook de prestaties van mijn VMBO kinderen zijn, dringen de woorden van deze begeleidster van een VMBO-school diep in mij en velen anderen door. Ook het jeugdjournaal pakt dit item prima op en komt met een bijzondere reportage, waarin de talenten van VMBO-leerlingen positief benaderd worden.

De wereld zit raar in elkaar. We doen niets liever dan pochen over onze talenten en slimheden. Alleen realiseren de meesten zich niet dat dit vaak puur en alleen gericht is op de cognitieve slimheid.
Als puber wilde ik niets liever dan creatief bezig zijn en niet uren achter de boeken door te brengen. Veel zin had t niet, daar ik geregeld wegdroomde in mijn eigen wereld. Toch werd  voornamelijk het cognitieve deel van mij gestimuleerd. Met als gevolg dat ik meer uren met mijn neus in de boeken zat en amper tijd had om mijn andere “slimheden” te ontwikkelen. Toen ik na veel vijven en zessen de overstap maakte naar 5 Havo, voelde dat als een persoonlijk falen. Zo geïndoctrineerd was ik al dat presteren voorop moest staan.

een bolwerk van mantra’s

Door uiteindelijk voor een creatieve opleiding te kiezen, kon ik proeven van mijn andere slimheden. Een heel banket werd uitgeprobeerd. Daarnaast zorgde mijn eigen levenservaring ervoor dat de andere mogelijkheden in mijn basisgroep konden rekenen op mijn patisserietalent. Ik zag andere slimheden en zorgde ervoor dat die naar behoren gevoed werden. Hierdoor kon iedereen in de het middelpunt van de aandacht staan, zonder zich minder te voelen door cognitief “falen”. Dat ik daarnaast trots kon zijn op de zelfstandige cognitieve slimme leerlingen staat hier los van. Voor mij waren de leerlingen gelijk, aangezien ik mij dagelijks bevond in een bolwerk van eigen mantra’s.

Sinds ik moeder ben geworden van drie kids, staat mijn creativiteit niet stil. Als snel werd duidelijk dat zij niet tot de perfecte cito-presteerders zouden horen. Gelukkig waren ze bij mij aan het goede adres, daar ik niet warm of koud werd van de rationele cito. De rode loper werd geregeld uitgelegd voor ontdekte talenten, nieuwe diploma’s ontwikkeld en cito’s ritueel verbrand. Hierdoor hoopte ik dat mijn kinderen kunnen uitgroeien tot volwaardige en gelukkige personen, die weten wat hun echte waarde is.

stralen op het podium

Als moeder en mens voel ik dat al jaren. Toch valt me steeds vaker op hoe trots ik ben op die VMBO-kanjers van me ben. Ik kan anderen niet kwalijk nemen dat zij mijn trots niet snappen. Dat zij niet ervaren hoe het is als één van mijn kinderen toch die belangrijke rekentoets op VMBO-basis niveau haalt. Hoeveel prikkende tranen ik over mijn wang voel gaan als één van mijn kinderen toch de overstap naar VMBO-basis 3 mag maken. Hoe fantastisch ik het vind dat juist mijn jongste naar praktijkonderwijs gaat! Heerlijk om je dagelijkse schoolmomenten door te mogen brengen in een praktische wereld. Hoe ik dagelijks prat ga op hun kook en bakplezier. Hoe warm ik word van de musicalvoorstellingen, die ze alle drie bemannen.

Hun waarde zit hem niet in een perfecte cito-score, maar meer in hoe ze zich als personen ontwikkelen. Juist door hun aanwezigheid op Mytylschool Adelante te Houthem, ontwikkelen ze zich als zorgzame personen, met veel aandacht voor de (on)beperkte mogelijkheden van de ander. Wellicht een nieuw mooi item voor het jeugdjournaal!

proost geregeld op het leven

De champagne voor een perfecte cito-score is een prima ritueel. Maar, laten we niet voorbij gaan aan het talent van elk individu. Ik stel voor dat we geregeld een fles opentrekken. Tenslotte kan het elke dag feest zijn!
Of laten we nou gewoon eens trots zijn op wat elk mens in ons bereikt en niet alleen prat te gaan op cognitieve prestaties. Er zijn nog zoveel slimheden te ontdekken, waar we de wereld mee kunnen veroveren. Daar proost ik op!

Liefs een trotse moeder van 3 VMBO-kanjers!

Hoe mooi
kan het leven zijn
het is maar hoe je kijkt
(Mooi, Marco Borsato)

Waar wringt de schoen…?

Vanochtend wilde ik even gewoon genieten van een half uurtje liggen op de bank. Sinds we terug waren uit Oostenrijk, leek de tijd ons in te hebben gehaald. Daar waar we een week intens genoten hadden van zon, bergen en geen moeten, vielen we thuis weer met de neus in de boter. En die bleek behoorlijk zuur te zijn geworden.

De afspraken lieten de agenda uitpuilen en alsof het allemaal al niet genoeg was, bleek de zorgverzekeraar niet op één lijn te liggen met de orthopedisch schoenmaker. Terwijl Paul al druppelend aan zijn levensverlengende infuus lag, bleek de discussie al in gang te zijn gezet. Met een hele boze Paul als gevolg. De ramen in het ziekenhuis besloegen ter plekke en de brandweer moest erbij worden gehaald om het brandje te blussen.

Maar goed zonder dollen. Oudste dochter valt dus buiten de gewone regels, sinds ze 16 jaar geworden is. Daar wilde ik het mijne van weten en met mijn engelengeduld besloot ik de orthopedisch schoenmaker nog maar eens te benaderen voor het hele verhaal. Ik had de avond van tevoren al grondig werk verricht en de kant van de zorgverzekeraar aangehoord. Met deze informatie in mijn achterhoofd luisterde ik aandachtig naar de andere kant van het verhaal: namelijk de visie van de orthopedisch schoenmaker.
Het werd me al snel duidelijk dat we wederom in een zeldzaam gevalletje van “tussen de wal en het schip” beland waren. Een aantal uren, vele belminuten verder en een hoop surfen op internet, is de waarheid nog steeds niet boven tafel gekomen en zit er maar één oplossing op: oudste dochter voortaan te vervoeren in een rolstoel, willen haar oude schoenen het redden tot februari 2018.

Als het om mijn kinderen gaat, kunnen de wallen onder mijn ogen er nog zo nadrukkelijk bijhangen, kan mijn lijf schreeuwen van de pijn, het eten groen beschimmeld naast me staan, dan vecht ik net zo lang tot ik de onderste steen boven heb. Dan bel, mail of app ik totdat er aanknopingspunten zijn waar ik mijn zorg kan neerleggen. In dit geval wordt het dus een dikke enveloppe richting Ministerie van Volksgezondheid. Tenslotte stellen zij de regels op binnen de basisverzekering en niet de zorgverzekering zelf. Maar ook daar had ik deze ochtend wel even een appeltje mee te schillen. Tenslotte moeten de polisvoorwaarden wel duidelijk zijn voor cliënten en ook dat was zeker niet het geval.

Deze ochtend dus geen noodzakelijk rustpuntje voor mij. De telefoon bleef druk in gebruik en mijn vingers hebben heel wat bewust overdachte woorden de revue laten passeren voordat ze geprint werden. Niet alleen de orthopedisch schoenmaker en de zorgverzekeraar hadden een onderonsje met mij, ook de huisarts werd er met zijn haren bijgesleept, totdat de assistent van de orthodontist verbaasd mijn woorden in ontvangst nam “pff wij hebben echt geluk deze week”.

Nu ik even mijn verhaal aan jullie kwijt wil – tenslotte wil ik delen in zowel voor- als tegenspoed- is het nog niet gedaan met de ellende. Morgen mag ik nog even tussen de soep en de aardappelen door richting orthodontist. De afdruk voor de beugel van jongste zoon bleek toch niet helemaal zoals die hoorde. Of we even langs wilden komen. Tuurlijk, ik heb nog wel ergens een gaatje. En als klap op de vuurpijl kreeg oudste dochter in het adviesgesprek voor het MBO te horen, dat het toch nog niet zo verstandig was om nu de diepe zee in te springen. Ze wist het wel, maar toch ook niet….

Je snapt dat als jullie dit nu lezen,  ik ergens gestrekt lig op de bank. Al mijn energie opgesoupeerd in de emoties van deze blog.

 

  • als kinderen de leeftijd van 16 jaar bereiken is de gebruikstermijn van orthopedische schoenen 15 maanden. Echter, er is wel een regel dat mensen twee adequate paar schoenen moeten hebben. Wanneer dat wisselpaar nu gemaakt mocht worden was een punt van discussie.

Geef je zorgen mee aan de wind

Geluk is je zorgen meegeven aan de wind. Je vleugels metaforisch spreiden en de aarde loslaten…

Goed voorbeeld doet volgen: we spreiden onze vleugels

Tante Lenie zorgt met haar gezinsvakanties dat zorg-intensieve gezinnen even vrij kunnen zijn. Door haar opzet probeert ze gezinnen vleugels te geven, waardoor ze loskomen van de zorg en de bijbehorende realiteit. Elke dag kijken waar de wind hun brengt, op weg naar nieuwe avonturen.

 

Loskomen van de aarde. Vrij zijn

We weten allemaal dat verandering van omgeving bijdraagt aan een stukje vrijheid. Je komt letterlijk even los van de dagelijkse structuren, al dan niet intens door zorg, werk of andere verplichtingen. Dat Tante Lenie het loskomen van de aarde dit keer zo letterlijk had bedacht, hadden de mannen van te voren niet durven dromen. Misschien ook beter van niet, he Paul.

we klimmen soms naar hogere hoogtes
vanuit een afstand het leven beneden bekijken

In de dagelijkse realiteit zijn we overgeleverd aan de drukte en de haast van de maatschappij. We rennen ons kapot, al dan niet vrijwillig. (Die speedboot was trouwens een betere ervaring van snelheid.) Waarom niet rustig even rondcirkelen op de thermiek. En als er geen mogelijkheid is om op de thermiek te drijven, zoek het dan maar in andere oplossingen:  klimmen naar hogere hoogtes. Puur om het hectische leven even van een ander perspectief te bekijken. Of gewoon letterlijk stilstaan. Stilstaan om van het uitzicht te genieten. Dan besef je vaak pas wat je in huis hebt aan geluk.

rondcirkelen op de thermiek

Waarom hebben wij mensen geen vleugels? Waarom is bij ons een metafoor van belang om ergens energie uit te kunnen halen? Zijn vogels daarom zo fantastisch om naar te kijken… Tante Lenie zorgt in haar programma geregeld voor de aanwezigheid van roofvogels. Zodra zij hun vleugels strekken lijken ze ons mee te nemen in dromen van een betere toekomst. Daar heeft Tante Lenie toch wel over nagedacht. Even meegetrokken worden in de dromen van onbeperkte mogelijkheden. Hoe vet is dat!

jezelf kunnen overgeven aan

Alles gewichtloos alles achter te kunnen laten. Als astronauten zwevend in de lucht. Deze foto laat zien, dat er best wel iets mogelijk is zonder dat we daarvoor vogelzaad en veren hoeven aan te schaffen. We zwenken soms al tjilpend door de storm van het leven.

In het dagelijks leven wil t niet altijd lukken
al glijdend terug op aarde

Helaas wil t in het dagelijkse leven niet altijd zo goed lukken. We mopperen en sjouwen als ware we elke dag de Oostenrijkse heuvels aan het beklimmen zijn. Dan zou je toch willen dat je gedragen werd of dat je werd opgetild door een joekel van een adelaar. Meegevoerd hoog de lucht in. Weg van dat ellendige leventje daar op de grond. Joepie, met de voetjes in de lucht! Een alternatief is de spetterende glijbaan, die al gillend genomen werd. Om vervolgens een moeder -sneller dan haar voeten konden dragen -naar beneden zien te rennen, om daar ontvangen te worden met de woorden “nog een keer, nog een keer”.

Hij, hijg, puf, puf. Deze moeder moet toch nog veel leren over haar kinderen…

gedragen worden door het leven
Dame Etna
spirit of light

Stichting Tante Lenie heeft ons vleugels gegeven. Niet alleen door de fantastische reis naar Oostenrijk, maar des te meer door er te zijn. Haar aandacht, haar liefde en warmte zorgden ervoor dat we weer even terugkwamen in onze dromen. Tante Lenie is als het ware een talisman. Of je nu verblind ben door de sneeuw en haar zonnebril mag lenen of koude handen hebt. Ze is als een zachte fluistering oftewel een spirit of Light.* spirit of Light is de kracht van de opgaande zon, die zorgt voor licht op je pad.

 

elkaars hand gezocht en gevonden

Dan is het na een week weer voorbij. We zijn daar geweest waar de wind ons heeft gebracht. Onze vleugels brachten ons naar hogere hoogtes. We hebben geklommen, kracht gebruikt, maar ook wendbaar en gewichtloos gebleken. We hebben genoten, gedroomd en we zijn vrij geweest, met onze haren in de wind meegezogen door de snelheid van t water. Daar hebben we al alles overboord kunnen gooien en achter ons kunnen laten. We hebben tranen met tuiten gelachen. Gegild als schoolmeisjes, net los van hun ouderlijk gezin. We hebben stilgestaan. De stilte gehoord toen we met gondels de sneeuw opzochten. Elkaars hand vastgehouden…een traan gelaten.

je zorgen meegeven aan de wind

Lieve Tante Lenie. Laat ik voorop stellen dat we ontzettend blij zijn dat we the spirit of light uit het Oosten hebben mogen leren kennen.  Dat we jouw licht elke moment dat het tegenzit even zullen branden en stil blijven staan bij wat jij voor ons betekent. Jij hebt ons tenslotte geleerd dat we best onze vleugels mogen uitslaan. Dat we niet bang hoeven te zijn dat we onze verfomfaaide veren niet meer netjes krijgen. Dat er altijd iemand op je pad komt, die je zal helpen, wil het onverhoopt toch niet zal lukken.

De bagage die jij ons meegaf uit Oostenrijk kunnen we dragen. Zo licht als een veertje. Een veertje dat jij losgetrokken hebt uit je eigen vleugels.

onze beschermengel

Wat je benen kunnen dragen

Hoog geklommen,  daar waar onze benen ons konden dragen.

Tijdens onze reis in Carinthia werden we getrakteerd op allerlei uitdagende en enerverende activiteiten. Je kunt je voorstellen dat er nachten waren, waarin ik de slaap amper kon vatten. De adrenaline verliet vaak pas vroeg in de ochtend mijn lijf, terwijl de enorme hoogtes nog ronddwaalden in mijn gedachten.

Pyramidekogel in Carinthia
De Pyramidekogel  was letterlijk een hoogtepunt. Het enorme gebouw was niet alleen een kunstwerk, maar steeg boven de bossen van Carinthia uit. De opbouw aan de buitenkant, maar ook de spectaculaire glijbaan neerwaarts waren absoluut fotowaardig. Daar waar een neerwaartse spiraal in onze realiteit ongunstig zou zijn, bracht dit spektakel alleen maar lol en vreugde. Terwijl de jeugd klom en gleed kon ik alleen maar zuchten van geluk. De verrukking om de architectonische kant, de overweldiging van hoogtes en uitzichten zorgen voor een positieve stroom door mijn lichaam, waardoor ik vleugels krijg. Toch bezorgde het plateau waar “gevlogen” werd me knikkende knieën. Geen miljoen euro die me daar vanaf zou laten springen. En dat terwijl we toch echt het gevoel hadden dat we konden vliegen…

onze glijbaan neerwaarts, ditmaal met veel vreugde
De ochtenden waren vroeg. De zon kietelde me wakker en alhoewel we door de enorme actiegevoelige dagen best moe waren, hoefde ik geen moeite te doen om me over te geven aan de tinteling van de ochtendzon. Daar waar ik in de realiteit echt moet doseren qua beweging, kregen mijn spieren hier niet eens kans om pijn te doen. De positieve ervaringen stroomden elk moment van de reis door mijn aderen en zorgden voor een allesomvattend gevoel. Een gevoel dat aan me voorbij ging. Dat ik niet kon vangen, maar wel met me meedroeg. En ik hoefde er niet eens moeite voor te doen. Het ging allemaal vanzelf. We voelden ons echte overwinnaars!

Minimondus. Daar waar wij ons reuzen voelen
Minimondus, reptielenzoo, een spannende avonturenklim in een natuurgebied, picknicken aan het water. We deden het zonder enige vorm van nastreven. We golfden als het ware van de ene stroom in de andere. De aangemeerde bootjes straalden rustiek uit, puur door het meedeinen op t water aan de kant. Hier ontstond dan een moment van rust. Intense rust in en buiten ons. Iedereen deinde mee op het ritme van de bootjes, terwijl tante Lenie samen met de vrijwilligers tevreden de situatie in zich opnamen. Hun plan kwam aardig in de goede richting moeten ze gedachte hebben.

en ze zagen dat ’t goed was
Tante Lenie heeft ooit een beslissing genomen haar grenzen te weerleggen met haar stichting. Een reis naar Oostenrijk is niet zomaar een onderneming. Daar is een onderbouwend plan voor nodig en een zeer goede samenwerking vanuit Oostenrijk zelf. Gelukkig klikte de samenwerking met Edgar en Jorien van Velden appartements* zodanig dat er losgelaten kon worden. Samen surften ze op luchtbanden door de wildwaterbaan van gedachten, ideeën en eventuele obstakels.
Hoe mooi is dat! Samen de handen in één slaan met een hoger maatschappelijk doel. De gedachte dat zorgintensieve gezinnen onderdeel van een groter geheel mogen zijn. Een gedachte waardoor je als gezin weer kunt vertrouwen op het gevoel dat er zonder enige twijfel iets op je pad komt, waardoor je leven weer lichtpuntjes krijgt.

tante Lenie met haar “proefkonijnen”
Toen tante Lenie ons belde met de vraag of we mee wilden doen aan dit plan, waren we enthousiast. Een vakantie naar Oostenrijk was een nieuwe weg die we met ons gezin best wilden inslaan. Dat we als “proefkonijnen” zouden mogen fungeren voelden we alleen als een eer. Blijkbaar had tante Lenie veel vertrouwen in ons als gezin.

Wat de vakantie uiteindelijk heeft betekend is eigenlijk niet in woorden uit te drukken. Het is meer dan loslaten. Meer dan herinneringen maken. Het is meer dan voelen, meemaken en bewust worden. Het is letterlijk overgeven aan je “lot”. Je lot om in dit geval mee te mogen op een verwenvakantie vanuit Stichting tante Lenie. Een lot om als uitverkoren gezin intens te mogen genieten van nieuwe uitdagingen zonder je blik te hoeven richten op de realiteit. Het is losmaken uit je dagelijkse omgeving en een berusting te kunnen voelen en te mogen denken: “het is ok!”

Yeah! Loslaten en gaan
Tante Lenie is als beschermengel op ons pad gekomen. In een tijd dat ons bordje overvol was met beschimmelde gebakjes. Door de gezinsvakantie hebben we de kracht en moed gekregen de gebakjes te verwijderen en de bordjes weer op te maken met petitfourtjes. Klein, smaakvol en overzichtelijk, waardoor we stap voor stap ons bordje makkelijker leeg kunnen houden.
Groepsfoto voor het geweldige complex Velden appartements

De sprong in jezelf

Hoofd in de wolken. Voeten op de aarde.

loslaten en jezelf overtreffen

Nog drie stappen was hij verwijderd van die enorme sprong in het diepe.

De betekenis van deze grensoverschrijdende activiteit heeft meer voeten in aarde dan je als lezer kunt voorstellen. Zouden jullie het doen? Zo zonder enige vrees? Een spong van een berg het dal in, zonder ook maar even met je ogen te knipperen.

De betekenis van deze sprong is bijna niet in woorden uit te drukken. Een sprong die weliswaar begeleid wordt door een trainer, maar waarbij je zonder blikken of blozen je los moet maken van elke angst die met hoogte of vastigheid te maken heeft. Drie stappen en gaan…losgetrokken worden van de aarde en meegezogen worden door de thermiek hoog in de lucht. Bungelend aan een parachute met die enorme diepe onder je.
Letterlijk tussen hemel en aarde.

Ik ben een mens van symbolieken. Geen idee waar het vandaag komt, maar de symboliek van gebeurtenissen in het leven kunnen mij een intens, maar alles overrompelend gevoel geven. Een gevoel waarbij de emoties één grote chaos in mijn ziel veroorzaken, maar tevens een bijdrage leveren aan een nieuwe kleur op mijn pallet. Kleuren die mijn tijd hier op aarde de moeite waard maken. Zelfs als het om een kleur gaat, die Paul uitgekozen heeft.

gooi je haren los

Oh wat had ik graag gewild. En ik niet alleen. Daar waar de mannen eerder hadden aangegeven niet zo dol te zijn op dit soort fratsen, gilden wij als ladies in koor: “oh wat gaaf, mogen wij niet in hun plaats!” Onze gastheer Edgar moest wel hartelijk lachen om ons enthousiasme, maar ging niet overstag. Helaas. Blijkbaar kende ons dagelijks leven al genoeg uitdaging en mochten we ons nu tevreden stellen met een wat sturmig karakter in een chique eetgelegenheid en een speedboot die onze haren deed los wapperden in de wind. De mensen uit t dorp hebben het er nu nog over. De betekenis van onze dag had meer iets weg van een schoolreisje van losgeslagen schoolmeiden. Maar man, wat een lol!

Maar goed. Loslaten en springen. Dat is zoveel groter dan jezelf in eerste instantie kunt bedenken. De foto’s spreken boekdelen en mijn gevoel van trots dat Paul voor zichzelf deze verbinding is aangegaan, kan ik amper in deze blog beschrijven. Hij is door deze sprong voorbij gegaan aan zichzelf en zijn hoogtevrees losgelaten. Hoe zinvol is dat in deze fase van zijn leven. Met zijn hoofd in de wolken, om vervolgens de wereld het allerbeste van zichzelf te hebben gegeven. Chapeau!

mijn grote held

Deze blog is de eerste uit een serie, gebaseerd op de ervaringen die mijn gezin en ik hebben opgedaan tijdens de gezinsvakantie in Oostenrijk. Elke onderdeel kent een link naar mijn groei, die ik wil doormaken om meer kleur in mijn leven te ontdekken. Stichting Tante Lenie draagt enorm bij. Dankzij vele sponsors en vrijwilligers.

http://www.stichtingtantelenie.nl