Op de toppen van…

Net als een bloemknop heeft de mens potentie om te groeien.
Het zal de zomer van 2010 zijn geweest. Een hardwerkende danseres danst de voorstelling van haar leven. Op de toppen van haar tenen, zonder ook maar één moment te klagen. Elke dag danst zij de voorstelling van haar leven. Puur op mentaliteit, discipline en motivatie om het podium te “bedansen” dat ze zo graag wil.

Als jong meisje wist ze de wereld al te vertellen dat ze de regie in eigen handen wilde nemen. Je hoefde maar in haar grote kijkers te verdrinken en je voelde dat ze het juiste verhaal zou gaan overbrengen. Als je maar het vertrouwen in haar juiste slimheden had. De liefde voor haar eigenzinnigheid heeft me altijd geraakt. Zo ook na de voorstelling van 2010.

De voorstelling was heftig. Een zware periode brak aan voor haar als danseres. Volgens vele recensenten had ze haar plafond al lang en breed behaald. Haar verlegen karakter zorgde voor een sluier, waardoor haar ware kracht ondermijnd werd. Toch, zodra de onderwijsklanken haar hadden betoverd, danste ze haar verlegenheid weg en pushte ze haar hersenen tot een intense tevredenheid. Ze wist namelijk dat het harde werken ergens beloond zou worden.

En hard werken deed de danseres. Voorstelling na voorstelling met steeds een bekwame en intens betrokken choreograaf aan haar zijde. Zelfs toen ze naar een speciale school voor danskunsten ging, kreeg ze het voor elkaar zich te omringen met de meest gemotiveerde mensen.

Toch zorgde veel gepieker en een eigen negatieve zelfbeeld voor veel spanning tijdens de repetities voordat de echte voorstelling begon. Haar diepste verlangen om net zo goed te zijn als haar collega’s zorgde voor een gigantische drive. Ze wilde bewijzen dat al die recensenten aan het kortste eind hadden getrokken. Dat ook kleine danseressen potentie hadden om groot te worden. Daar had ze al die pijn, dat zweten en pushen graag voor over.

Gisteren heeft ze haar meest recente voorstelling gedanst. De recensenten schreven lovende woorden. Het publiek gaf haar een staande ovatie. Minutenlang echode het luid geklap en gefluit door de zaal, waar ze haar podium veroverd had. Daar waar iedereen jaren dacht dat ze haar plafond bereikt had, had ze een godsvermogen aan kracht en energie gebruikt om haar eigen dakraam te bouwen. Zonder hulp van welke timmerman dan ook.

Haar naam zal wat mij betreft door deze blog in één adem genoemd worden met Krachtig voorbeeld. Tenslotte is ze voor mij het meest krachtige voorbeeld van een danseres, die het juiste gevoel aan de maatschappij heeft weten door te geven. En dat ze hiermee het grootste verschil heeft gemaakt, zal haar zeker in de toekomst nog krachtiger maken.

 

zij is niet meer

Wie haar stem van leven hoort
in t vroegst van de dag
op knarsend grint
van kleine witte steentjes,
als de ochtenddauw
verwarmend met
haar nieuwe energie,
in hemelse kleurenpracht
in geurende bloesemknop
achterin haar geliefde tuin.

Wie haar stem van leven hoort
in de zwoelte van de avond
in zachte ademhaling
van gerimpelde schoonheid,
krachtig geleefd leven
op t ritme van elk seizoen.

Zal de stem des levens missen
van levenslichtend voorjaar
tot liefdevolle zomergloed

Zij is niet meer.

.

Kleur bekennen in Breda

Dit wordt een uitdaging, dacht ik bij mezelf. Zondagochtend vroeg de zomertijd getrotseerd om samen met een groep van gezellige dames kleur te gaan bekennen in het atelier van Marianne Y.Naerebouut*. Het was zonder twijfel één van de mooiste ruimtes, die ik ooit heb mogen bezoeken. De kunstwerken van Marianne zijn overigens meteen te herkennen in al hun kleurrijke hoedanigheden. Vandaag zou ik kleur gaan bekennen, dat was duidelijk!

Kleur bekennen vanuit Breda

Voor mij staat “kleur bekennen” voor durven. Durven uitkomen voor wie ik ben. De vele beelden, potten verf, kwasten en kunstwerken imponeerden me dan ook. Het duizelde en kriebelde. Een omgeving waar zoveel verbeelding was, zou me toch helpen de mist te doen optrekken. Me helpen om me los te maken van het oude en me open te stellen voor het nieuwe.
Hoe eng was dat?

Marianne leerde ons al snel dat loslaten in zou gaan tegen ons gezonde verstand. Dat je hersenen over de vele verschillende richtingen zouden gaan struikelen.  Voordat je kunt omdenken, zul je plaats en ruimte moeten scheppen, zodat leegte kan ontstaat. Van links naar recht van boven naar onder. Het trekken van simpele lijnen om het nieuwe als een kwetsbare baby de kans te geven te ontplooien.  En dat kon gewoonweg niet als je hoofd te vol zit met drukte en rommel.

handtekening a la Sandarijn

Natuurlijk is mijn hoofd een regelrechte stortplaats. De simpele, maar leuke oefeningen deden in eerste instantie niks met me. Ik leek wel een vastgeroeste spijker, die weigerde los te komen. Met een glas cola zou ik wellicht verder gekomen zijn.

Zodra we onze eigen “handtekening” op het canvas mochten zetten, was er wel degelijk sprake van verbeeldingskracht, maar nog zeker niet van doorlaatkracht. En dat terwijl mijn botten en gewrichten kraakten van de inspanning. Mijn hersenen zochten wanhopig naar vastigheid. Ik deed een stap achteruit en ik sprak mezelf innerlijk streng toe.  In dat moment pakte ik de denkbeeldige kliko en stortte alle onzinnigheden uit mijn brein.

ons creatieve proces

Ik gaf me over. Ik koos de kleuren waar ik zo van hield en fantaseerde een meesterlijk gevoel, toen ik met mijn handen door de kwasten ging. Ik haalde diep adem en schoot als een ongecontroleerd projectiel over het canvas.
Een aantal uren en wat veranderingen later was ik op. Doodmoe van de gewijde stilte, maar nog meer van een intens proces waarin ik mezelf wilde laten meedrijven op de stroom, zonder onderbroken te worden door mijn drang tot vergelijken.
Het hele proces was fantastisch. Iedereen had echt zijn eigen handtekening weten te creëren daar in het atelier van Marianne.  Het gevoel los kunnen laten dat de ander beter, expressiever of mooier was is me helaas niet gelukt. Of dit ooit goedkomt is niet zo van belang. Vertrouwen krijgen dat ik er ooit doorheen kom, is een kwestie van steeds er doorheen durven gaan en dat was zeker wel gelukt!

Ik heb kleur bekend

Later die avond, toen ik uit die draaikolk van emoties gekropen was en rustig op de bank naar mijn kunstwerk keek, wist ik meteen: ik had een waanzinnig eindproduct weten te creëren uit een halffabricaat waar we die ochtend mee gestart waren.

Tevreden klopte ik mezelf op mijn pijnlijke schouder: Ik had duidelijk kleur bekend.

*Kunstenaar Marianne Y. Naerebout heeft een eigen Facebook pagina. (Marianne Y.Naerebout) en twittert onder mynaerebout. Ze is internationaal kunstenares.

Gekke poëtische sprongen

Gekke sprongen overwinnen jouw eigen schaduw

Een hele gekke dame
die sloeg me toch op hol
ze vocht voor haar vrijheid
en werd me horendol.

Ze rolde door de straten
ze rolde door het veld
ze rolde door het koren
mensen stonden echt versteld.

 

Ze stoeide met bobbeltjes
en kroop over hobbeltjes
ze rende door weides: ze leek niet wijs
maar het was slechts wat voorbereiding
op een lang gekoesterde reis.

Een reis van doorzetten en van groei
zonder al te veel te moeten
van kracht en van bloei
vaak diep moeten wroeten.

Maar overal waar ze kwam
stonden mensen langs de kant
ze stimuleerden en inspireerden
veel liefde werd geplant.

Ook al begon de regen
te druppelen en te plenzen
de gekke dame bleef bewegen
zonder angst en binnen haar grenzen.

Want ja, ze had geleerd te leven met hoop:
je kunt je eigen schaduw overwinnen
al zit je nog zo in de knoop.

© Sandarijn

 

 

 

 

 

Missy Perfect herself

Perfectie. Zolang ik bewust ben van mezelf, streef ik perfectie na.

Missy Perfect met al haar imperfectie

Dat, naast een overdosis aan zelfkritiek, maakt me de perfecte kandidaat voor chronische stress, fibromyalgie en toen het even echt tegenzat, ook een portie kanker. Dat stress ziek maakt heb ik nu dus uitgebreid bewezen.

Vorig jaar rond deze tijd sloot ik net een revalidatieproject “omgaan met fibromyalgie” af. Keer op keer had ik de boodschap meegekregen om toch echt eens te beginnen met zelfcompassie. Ik wist dondersgoed dat dit noodzakelijk was, maar ik balanceerde op een flinterdunne draad tussen mijn eigen project en de verzorging van mijn toentertijd doodzieke man. Dat die flinterdunne draad boven een ravijn gespannen was, werd me pas later duidelijk.
Je snapt natuurlijk wel dat compassie het laatste woord was dat in mijn vocabulaire voorkwam.
En dat terwijl ik en mijn medecursisten wekelijks doodgegooid werden met compassie en meditatieoefeningen. Voor mij soms een moment van intense rust, maar te vaak resulteerde het in water op een brandend vuurtje, diep in mij. Compassie kwam me de oren uit!

Het zou een toverwoord binnen ons gevecht tegen de fibromyalgie kunnen zijn: voel je beter als je lief bent voor jezelf. Eerlijk gezegd wilde ik alleen maar heel lief zijn voor mijn doodzieke man.  Ik werd zo opgeslokt door mijn overlevingsdrift dat er absoluut geen plek voor eigenliefde bestond.
Of het nu perfectie was of gewoon onzekerheid, ik kreeg al snel de bijnaam Missy Perfect. En aangezien iedereen binnen mijn groep onzeker was, volgde er geregeld een oorverdovend lachsaldo als Missy Perfect spottend door de psycholoog op de voorgrond werd geduwd. Gelukkig kende ik mijn medecursisten langer dan vandaag en richtte ik mijn gifpijlen op de dienstdoende psycholoog. Tegenwoordig kan ik alleen maar hard lachen om al het gestuntel dat we meemaakten tijdens de verschillende sessies.

Missy Perfect is ondertussen mijn vriendinnetje geworden met haar hoge stemmetje en leesbrilletje. Een ideaal stripfiguur, die me zo geregeld eens tot de orde van de dag roept.  Door Missy Perfect te omarmen gaat het een stuk beter met me. Als ze bij me aan de deur staat te kloppen laat ik haar toe, bewust of onbewust. Zij heeft me geleerd dat ik mezelf niet voortdurend hoeft te verbeteren. Dat ik goed ben met al mijn zwakheden in me. Dat daar vele jaren aan vooraf zijn gegaan, laat ik achterwege. Mijn geloof in mezelf is desondanks nog steeds bedolven onder een laagje sneeuw. De bevroren akker kent nog te veel geheime schatten van eigenwaarde in zich. Hoe te ontdooien blijft de grote vraag.

Om daar nu eindelijk eens echt korte mette mee te maken heb ik de koe bij de hoorns gevat. Een brief aan mijn beste vrienden verzond ik met trillende handen. De inhoud richtte zich op het benoemen van waardevolle elementen tussen mij en hun. Ik realiseerde me terdege wat ik van hun vroeg. Echter, de reacties waren hartverwarmend en soms verbazingwekkend. (van mijn kant) Niet alleen de akker, maar ook mijn persoon zal langzaam gaan *ontdooien, waarna ik zeker weten mijn eigenwaarde kan gaan oogsten. Een positief proces is in gang gezet wat mij betreft. Laat het pallet des levens maar eens goed opvlammen!

* de blog is een uitnodiging voor jullie als lezer om ook een bijdrage te leveren, daar waar mogelijk is om mij verder te doen ontdooien.

De bevroren akkers van eigenwaarde. Foto: Astrid Antonisse

Verbeelding als kompas

Jij liet de aarde los, zonder dat je veren had. Wat had je metaforisch graag kunnen vliegen: dromend van een betere toekomst. Gedreven door dat ene hoopvolle medicijn. Het mocht helaas niet zo zijn.
Nu ben je vrij als een vogel, daarboven hoog in de lucht. Rondcirkelend op de thermiek om ons van een afstandje te bekijken…

Soms kunnen we alleen maar buigen voor het leven.

Soms kan ik zo overvallen worden door de machteloosheid van het leven. Zo ook vandaag. Een van de kinderen met een energiestofwisselingsziekte heeft de aarde losgelaten. Dan is er voor mij maar één plek waar ik wil zijn: de natuur met zijn prachtige elementen. Bomen en stilte is wat mij betreft een perfecte combinatie om rust te vinden. Om gedachten en verdriet mee te laten waaien met de wind. Om de machteloosheid uit mijn innerlijk te laten verdrijven. Maar ook om stil te staan bij het verdriet, waar ook ter wereld.

Verbeelding is voor mij op dit soort momenten de kompas van het leven. Van logica blijft toch niks meer over.

Liefde….
verscheurd door verdriet. We vinden troost bij elkaar.
als duizend armen omhelzen

 

Het echte ontmoeten

Sandarijn vanuit de Kindervallei te Houthem

De jongen in de gang spreekt bloemrijk. Een vrolijke grijns op zijn gezicht en allerlei drukdoende gebaren. Van een afstand observeer ik hem en geniet van het rijkdom waar ik me momenteel in bevind. Jammer dat deze jongen zich niet bewust is van het cadeau, dat hij me net gegeven heeft.

Stel je toch eens voor dat je een zorg-intensief kind krijgt en er niet trots op kunt zijn. Dat de ander in de maatschappij bepaalt dat jouw kind anders is en weggestopt moet worden. Of nog erger: doen alsof jouw kind niet geboren is…
Gelukkig leven we tegenwoordig in een maatschappij waar we wel open mogen zijn. Waar ik als moeder van drie zorg-intensieve kinderen gewoon openlijk mag schrijven over de kracht en schoonheid van hun mogelijkheden. Dat ik trots en dankbaar mag zijn, omdat er aandacht is voor ons als ouders, maar ook voor onze kinderen. Geen fluisterende stemmen, rare blikken of ongemakkelijke situaties. Wat mij betreft is het taboe op zorg-intensieve kinderen uit het straatbeeld verdwenen en ontmoeten we met open mind.

Torentje van de Kindervallei. Architect Hundertwasser

Ook deze week ontmoet ik weer. Nieuwe ervaringen, die mijn palet van het leven weer intenser doet opkleuren. Ervaringen, die we keer op keer opdoen in de Kindervallei: één van de vakantiehuizen van Ronald Mc Donald, gelegen naast de mytylschool waar onze kinderen onderwijs volgen. Een plek, waar we elk jaar een hele week mogen vertoeven met ons gezin en kunnen ontmoeten. Een plek, waar eenvoud zo waardevol kan zijn.
Een plek gelegen in een streek, die me weer heeft doen verbazen. Fascinerend, imposant en adembenemend mooi. Waar je kunt wandelen, je kunt verliezen in de ondergaande zon, maar waar je je ook kunt overgeven aan de stroom van t leven. De stroom die parallel loopt aan de stroom van de Geul. Een stroom die me laat accepteren dat er chaos en rotzooi op mijn pad komt en dat ik het maar beter kan omarmen. Dat is een stuk eenvoudiger dan steeds maar zo tegen die stroom in willen zwemmen. Een prachtig cadeau gegeven door moeder natuur.

Ondanks dat ik op slechts 15 minuten reisafstand van thuis logeer, treed ik deze week het leven met open hart tegemoet. Dat gebeurt hier gewoon, zonder dat je daarvoor je best hoeft te doen. Verhalen van andere ouders, spontane omhelzingen, een klinkend glas met wijn. Niemand wordt veroordeeld, maar juist opgenomen in de omgeving van acceptatie en eenheid. De waarde van het echte ontmoeten.

Met tranen in de ogen trok ik gistermiddag de deur van mijn appartement achter me dicht. Niet alleen omdat de schoonheid van deze plek me blijft ontroeren, maar ook omdat er weer iets op mijn pad is gekomen, waar ik zo ongelooflijk blij om ben. En dat zonder dat ik er naar op zoek ben gegaan.

Stel je voor dat ik geen zorg-intensieve kinderen had gehad. Hoeveel moois had ik dan moeten missen…..

 

Ontmoeten is een mooi gegeven. De Kindervallei, gelegen in Houthem laat mensen ook ontmoeten. Niet alleen de ouders van zorg-intensieve of revaliderende kinderen, maar ook mensen die meer willen weten over de architect Hundertwasser. Elke week zijn er drie rondleidingen.

streling van het moment

Een oud mensje, slapend in het bed voor haar raam.

Het raam waar ze op haar kostbare kleine bloementuintje kon kijken. Het raam waar ze zicht had op haar achterom. Haar achterom waar wij als gezin vele keren over de witte steentjes binnen mochten komen. “Buurvrouw steentje” was geboren.

Mijn hart slaat overuren. De stilte in de woonkamer is sereen. Haar 97 lentes voelen als een warme gloed in de kamer. Een gelukmakend gevoel overvalt me. Bij haar op bezoek gaan is het meest waardevolle, dat ik me op dit moment kan bedenken. Ze hoort onze stemmen. Vluchtig opent ze haar ogen. Haar ziekte heeft haar kracht weggenomen. In een reflex pak ik haar dunne lange vingers. We vinden elkaar hierin en ik fluister “zo is het goed“. Al strelend houd ik contact. Een klein kneepje wordt beantwoord. Zo zit ik aan haar bed, minutenlang en ik kijk naar haar.

Laat dit moment nooit ophouden, is mijn enige gedachte.

Maar helaas. Het antwoord ken ik maar te goed.

Niets was zo krachtig als onze buurvrouw. Ook nu weer voert ze je moeiteloos mee. We doen niets anders dan strelen, maar haar broze handen kennen meer kracht dan ik ooit had verwacht. Het is bijzonder, zo bij haar te kunnen zitten. Een groot voorbeeld en niet alleen voor haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen, maar zeker ook voor ons. Niet voor niets hebben we haar toegelaten als “oma” voor onze kinderen.

En nu. Ik volg mijn gevoel. Ik geef haar een kus voor al die mooie herinneringen, die we samen hebben gemaakt. Ook nu weer verrast ze me: haar laatste woorden al fluisterend in mijn oor. Ik kan niets anders doen dan waardig buigen voor zo’n prachtig mens.

Geluk is
niet meer dan
haar strelende handen
en haar laatste woorden
“liefs voor jouw mooie gezin”

Een traan biggelt over mijn gezicht. “Dag lieverd” fluister ik terug.

 

Inspiratiebron:annaisanders.wordpress.com 

 

 

 

“Lente” in jezelf

Ontluiking van nieuw licht                         
als de kiem
diep onder de grond

Uitgroeiend tot een juiste vorm
van kracht en werkelijkheid
zonder overhaasting
in een wonderbaarlijk proces

De spirit of Light 
zal rijpen tot verrassingen
vanuit niets tot iets
als een uitdagend kleurenpallet.

© Sandarijn

 

 

 

 

 

 

Brief aan jou, mijn lieve dochter

Lieve oudste dochter,
Geruisloos, maar zonder twijfel sluipt de komst naar het MBO dichterbij. Ik houd niet van veranderingen. Een onrustig gevoel overvalt me. Tijdens jouw veilige jaren op de mytylschool kon ik nog afstand nemen van de grote boze wolf, die met zijn glibberige praatjes elk meisje mee zijn hol in zou lullen. En ook al heb ik geprobeerd me te verhouden tot de uitdagingen, die we allemaal een keer moeten aangaan en te dealen met de onrust die ik daarbij voel, de stap naar het MBO voelt als te groot voor jou mijn lieve dochter.
Tijdens de laatste uitslagen van een assessment heb ik van een andere kant gekeken naar jou. Ik heb gehoord en gevoeld hoe jij gegroeid  bent. Toch kan ik mijn eigen angst niet ontkennen. Daarom sluit ik mijn ogen en vertrouw op jouw groeiende kracht. Op de losbandigheid, waarin je in het leven kan staan. De openheid, zonder een beer te zien. Jij zou de beer tenslotte bij de arm pakken en een dansje wagen. Jouw visie op de wereld geeft mij de energie om me minder druk te maken om de kiezels die wellicht op je pad kunnen komen en me meer te richten op die boomhut, waar je ongetwijfeld in zal klimmen als de wolf je op de hielen zit.
Ik moest vandaag na het gesprek toch even denken aan de woorden van de kinderarts, die jou als 7 maanden oude baby al afschreef. “Verwacht er maar niet teveel van”, waren zijn woorden. Toen heb ik eigenlijk al losgelaten. Ik verwachtte niks van je, terwijl ik diep van binnen er altijd op vertrouwd heb, dat je het zou redden. De beperkingen, die de kinderarts beschreef waren in onze ogen mogelijkheden en warempel, wij als ouders hebben gelijk gekregen.
De ontmoeting met jou, mijn kind was de mooiste en meest waardevolle die ik op mijn pad mocht krijgen. 16 jaar geleden zorgde jouw komst voor mijn moederschap. Een kleine boeddha was letterlijk geboren. Jouw kijk op de wereld heeft mij vaak jaloers gemaakt, maar nog vaker geraakt. Jij hebt me nieuwe inzichten gegeven. Jij bent mijn voorbeeld hoe je trots op jezelf kan zijn en de weg te volgen, die voor jou bestemd is. En dat je zal struikelen, vallen of verdwalen is een feit, maar beloof me dat je die boze wolf te slim af bent.
Lieve dochter. Vandaag is voor mij een bijzondere dag. Jij hebt mij en je docenten laten zien, hoe uniek je bent. Een perfecte eenvoud van hoe een pubermens in ontwikkeling is. Van hoe een kleine Boeddha kon uitgroeien tot een prachtige tuinkabouter, zoals ik je gekscherend altijd noem.
Prachtig mens, je bent een pionier met veel wijsheden in je. Volg alsjeblieft je eigen weg en leer je domme moeder maar dat ieder mens zijn eigen taal en vorm in zich heeft. Als je dat doet, beloof ik je dat ik er alles aan zal doen om samen met jou de wereld te veroveren.
Liefs, je moeder