Zeldzame ziektendag

Vanuit mijn vakantieplek even een kort blogje over deze bijzondere dag: zeldzame ziektendag. Als schrijvend mutant van een zeldzame ziekte kan ik het natuurlijk niet laten even een tipje van onze zeldzame sluier op te lichten.

Ja, ook ik ben een zeldzaam geval. Mijn kinderen sluiten bij me aan in de polonaise van zeldzame ziekten. Samen vieren we vandaag een feestje! We hangen de slingers op en zetten het gekste masker op dat we vinden. Voor een dag zijn we even niet zeldzaam, maar worden we opgenomen in het geheel van mensen. Mensen, die vandaag speciaal bevonden worden.

Eerlijk gezegd vind ik ons altijd bijzonder en speciaal en absoluut niet zeldzaam. Als mutant van een syndroom is mijn gen-defect nog nooit eerder genoteerd, maar dan heb je ook alles gezegd. Spontane actie van mijn genen! Overgedragen aan mijn kids. Mooi stel zijn wij. Daar zul je maar mee getrouwd zijn…En dan hebben ze zich nog keurig gedragen. Aan mijn buitenkant is geen oneffenheid te bekennen. Komt dat mooi uit: kan ik me als mutant ons dus stiekem bewegen in de wereld. Kijk maar uit! Wellicht kom je mij wel ergens tegen.

Alle gekheid op een stokje. Als mutant spelen we dagelijks onze eigen rol in de film die leven heet. Natuurlijk zijn er waardeloze eigenschappen te benoemen aan ons syndroom,maar daar wilde ik verder geen aandacht aan besteden.

Vandaag zijn we bijzonder, dankzij onze gestoorde genen. En dat kunnen we toch maar mooi in onze zak steken!

Veel plezier in jullie gemuteerde of niet-gemuteerde bestaan op deze aarde.

 

( op verzoek een korte blog met een knipoog naar de keiharde realiteit)

 

eeuwige faalangst

Verdronken
in angst
van eeuwig falen
die alle realiteit wegwist
op ’t veld van talenten
waar perfectie
een mens van waarde,
waardeloos achterlaat
en woorden
uit andermans monden
nieuwe overtuiging proberen te creëren
in dat, wat te vaak minachting kent.

© Sandarijn

Toen Sandarijn Christina Heinrichs in 1971 ter wereld kwam, stond haar een leven van veiligheid en liefde te wachten. Vader had in alle liefde voor zijn vak gekozen voor een bijzondere naam, voor een bijzondere dochter, die op zondag ter wereld kwam. Moeder had een groot hart en als verpleegkundige wist ze maar al te goed hoe ze voor mensen kon zorgen en dus ook voor haar kinderen.

Toch ging het bij mezelf ergens rond mijn 16e mis. Ik voelde dat ik anders was dan de anderen. Niet alleen in mijn gezin, maar ook buiten in de maatschappij. De veeleisendheid die ik naar mezelf had ontwikkeld zorgde voor een voortdurend gevecht in mezelf. Ik wilde perfect zijn, voor mijn ouders, voor de buitenwereld, maar vooral voor mezelf.
De vele woorden, gesproken door anderen om me heen, hebben me nog niet daar gekregen, waar ik hoopte te zijn. Het eeuwig falen zit nog steeds diep in mij.
Ik weet niet wat het leven voor me in petto heeft. Ik weet niet of ik de eeuwige angst voor falen achter me kan laten. De ontmoeting met een aantal bijzondere mensen aan de hand van mijn passie voor schrijven zie ik als een goede opstap naar een overtuiging, waarin minachting voor mezelf, plaats kan gaan maken voor liefde voor mezelf.

Alaaf!

Hoe het zover is gekomen, is iets uit de tijd waarin Carnaval een Rooms-Katholiek volksfeest was. Een feest dat ook wel een eetfestijn genoemd werd. Waar het volk zich drie dagen voor Aswoensdag eens flink te buiten ging, om vervolgens 40 dagen tot aan Pasen te vasten. De Romeinen vierden het feest van de saturnaliën dat veel kenmerken van het hedendaagse carnaval heeft, zoals drink- en eetgelagen, een soort Prins Carnaval, vermommingen en optochten door de straten. Dat de officiële carnavalsperiode ingaat op de 11e van de 11e heeft alles te maken met het getal 11, dat al van oudsher beschouwd werd als het getal van de gekken en dwazen.

En gekken en dwazen, dat zijn wij, carnavalvierend volk. Niet alleen in het Zuiden des lands kunnen we er wat van. Carnaval wordt vrijwel in alle katholieke delen van Nederland en België gevierd. Naast de vele overeenkomsten, zijn er ook verschillen, gericht op de lokale tradities. Van sleuteloverdracht en optochten. Van boerenkiel tot Venetiaanse maskers. En dweilorkesten versus Zaate Hermeniekes. Zo ook de lachende Ezel van Heerlen. Wapendier van carnavalsvereniging de Winkbülle. Men kan namelijk beter te maken hebben met een lachende ezel, dan met een sjacherijnig mens.

 

Een prachtig verschil wat mij betreft tussen één volk in één land. Mensen met een onmetelijke behoefte om een aantal dagen per jaar verkleed en al hossend, lachend en zuipend met elkaar op pad te gaan. Het liefst in hun eigen dorp of stad. En net als voetbalclubs trekken de meeste mensen binnen hun eigen vereniging rond, gepaard met een Prins, heerser over de stad of dorp, zich verheugend op het trekken van de grote optocht door de straten. Rood-geel-groene vlaggen en ballonnen, die de straten kleurrijk versieren, naast de prachtige posters waarop de prinsen en prinsessen staan, die dat jaar heersen over hun school, vereniging, dorp of stad.

 

In deze kleurrijke wereld krijgen dorpen en steden tegenwoordig zelfs alternatieve namen, tijdens de periode van Carnaval. In Heerlen ben je dan een  Winkbülle. De mensen uit Eindhoven wonen voor even in Lampegat.

Wat een gekken en dwazen. Ik hoor het mijn schoonfamilie uit Rotterdam en omstreken zeggen. Veel mensen boven de rivieren kunnen zich er niks bij voorstellen. Een volk, dat één keer per jaar veel geld uitgeeft om de prachtigste kostuums te maken, zich tegoed doet aan de Nonnevotten, hun keel schor zingen en schreeuwen op de liedjes van o.a. Wiel Knippa en met een dweilorkest of Zaate Hermenieke de straat op gaan, in weer en wind. Het verbaast me dan ook niks, dat integreren als Rotterdammer in een streek als Limburg een hele klus blijkt te zijn.

Toch heeft mijn partner het gedaan. Nog geen jaar nadat hij bij mij In Heerlen was komen wonen, zong hij in vol ornaat op zijn hoogs Rotterdams de dialect liedjes mee, lachte zich tranen om de Buutreedner en liet zich de carnaval lekkernij goed smaken. Onze kinderen hebben het met de paplepel ingegoten gekregen. Toen we nog energie genoeg hadden, trokken we van optocht naar optocht en zorgden we voor de nodige schmink-fantasie op ons gezicht. Oudste dochter is bloemenmeisje geweest van de plaatselijke basisschool en ook dit jaar hebben we de prins in huis. Ondanks dat wij door alle energievretende omstandigheden er de laatste jaren niet voor hebben gekozen het feestgedruis op te zoeken, zijn we trots op het feit dat nu ook onze zoon Prins Carnaval van de mytylschool van Houten is geworden.

Dus laat ik vandaag, in plaats van al dat schrijven, me eens gaan richten op de dag van morgen. Mijn dialect eens oppoetsen, mijn kleed van zolder halen en mijn stem sparen, zodat ik morgen het ganze repertoire mit kin zinge. De dag waarop ik officieel mijn masker mag opzetten en in ganzenpas de polonaise kan inzetten, geleid door prins Mika der 1e. Alaaf!

Prins Mika 1e

Acceptatie

Als wegen andere richtingen opgaan

Voor zover je kunt spreken van acceptatie hebben wij onze kinderen vanaf het eerste moment geaccepteerd. Ergens diep van binnen overkomt mij nog wel eens een moment van jaloezie, maar dat heeft niks met de kinderen zelf te maken. Het is een moment van overvloed aan zorgen, die ervoor zorgt dat je stiekem denkt aan hoe het anders had kunnen zijn. Maar geaccepteerd, dat zijn ze. Daar is nooit enige twijfel over mogelijk geweest.
Onze kinderen zijn bij ons gekomen omdat ze via de spirituele gedachte ons als ouders hebben uitgekozen. Dat is nogal een compliment!  Een betere kijk op onze gezinssituatie dan te somberen over de zwaarte van drie zorgkinderen. Mijn gendefect is mij ook maar overkomen. Gemuteerd zelfs, zonder dat er sprake is van genetische overdraagbaarheid vanuit mijn ouders. Hoe verzin je het? Ik daarentegen ben blijkbaar zo krachtig, dat ik deze bijzonderheid aan mijn kinderen heb overgedragen. Met alle mogelijkheden van dien.
Toch heb ik best intens gehuild toen bleek dat alle drie onze kinderen een gendefect bij zich droegen. De onzekerheden waren groter, dan vertrouwen in de mogelijkheden. De zorg, maar vooral mijn schuldgevoel was in de beginjaren zo groot dat ik overspoeld werd door emoties en verdriet. Door de tranen lukte het me niet altijd om de goede momenten te zien. En die waren er absoluut! Onze kinderen ontwikkelden zich weliswaar op een andere manier, maar wat hebben we ontzettend veel lol met ze gehad. Opgewekt, rustig, expressief en best geliefd bij klasgenootjes. Gelukkig heb ik heel veel foto’s gemaakt van deze periode. Hierdoor kon ik op een later tijdstip een bewustzijn ontwikkelen, waar ik veel waarde aan hechtte.
Nu onze kinderen ondertussen 12,14 en 16 zijn, hebben de kleine problemen plaatsgemaakt voor andere problemen. Echter, de onzekerheden zijn rustig aan kleiner geworden en daar hebben we veel vertrouwen voor in de plaats gekregen. Vertrouwen door de manier waarop onze kinderen zich ontwikkelen tot jongvolwassenen. Dat er altijd een prijskaartje aan een situatie hangt, ervaren we vooral op het gebied van zorg, onderwijs en de onwetende maatschappij. Mensen, waarvan je zou verwachten dat ze deskundig naar zaken kunnen kijken, doen soms rare uitspraken of nemen geen kindgerichte beslissingen. Instanties, die de vinger naar elkaar wijzen of geen kaas hebben gegeten van zeldzaamheden.
Daar waar wij al die tijd ingestoken hebben op mogelijkheden en op acceptatie binnen de maatschappij, krijgen we binnen de bureaucratie van Nederland eerder te maken met onmogelijkheden en het oneindig vaak inzetten op onmogelijkheden. Van toelaatbaarheidsverklaringen om toegang te krijgen tot passend onderwijs tot zogenaamde keukentafelgesprekken, waar je geluk moet hebben met de desbetreffende jeugdconsulent. Als ouders krijg je moeilijk een voet tussen de deur binnen de regelgeving van het zogenaamde zorgloket. En dat terwijl wij als ouders toch echt de expertise ontwikkeld hebben om onze kinderen op maat te “beoordelen”.

Ik zou er een boek over kunnen schrijven, maar laat ik me die energie sparen en me richten op de toekomst van onze kanjers.
Want laten we eerlijk zijn. Aan onze acceptatie heeft het nooit gelegen. Helaas wel aan de desinteresse of gebrek aan kennis bij de maatschappij om ons heen. We zijn ondertussen gestopt om te vechten of ons te verdedigen. Het heeft namelijk geen zin. Elk mens op deze aarde heeft zijn eigen leefkader en we kunnen het niemand kwalijk nemen dat ze het niet altijd snappen. Wij snappen het omgekeerd ook niet altijd. Laten we elkaar accepteren en met veel empathie onze kinderen voorbereiden op de verschillen in de wereld.
De onwetendheid van de wereld zullen we nooit oplossen. Dat is een utopie. Wij daarentegen proberen binnen ons gezin wel het goede voorbeeld te geven en open te staan voor de vele verschillende schoonheden, die we op onze levensweg tegenkomen.

Levenslijst

Een bucketlist. Na de diagnose van mijn partner was dat één van de vragen die ik aan hem stelde. Wat zou hij nou echt nog willen doen? Tot mijn grote verbazing vertelde hij me, dat zijn leven naar tevredenheid verlopen was. Dat hij al altijd dat gedaan had wat hij wilde. En dat hij nu slechts één wens had: weer kunnen werken zodra dat mogelijk was.
Mijn partner heeft in zijn leven dus altijd de dingen gedaan, die op dat moment bij hem pasten. Zijn levenslijst bestond niet uit spectaculaire activiteiten, maar wel altijd dat wat bij hem paste. Hij heeft voor zichzelf nooit aan de verwachting van een ander hoeven te voldoen, waardoor hij zijn eigen weg heeft gevolgd. De hectiek van het leven heeft er bij hem nooit voor gezorgd dat hij niet toekwam aan de bijzondere dingen van het leven. Zelfs toen we een gezin hadden heeft hij doelbewust gekozen voor activiteiten, die bij hem pasten. Dit in tegenstelling tot mij.
Ik heb heel mijn leven op de tweede plaats gestaan. Niet doelbewust, maar zo leefde ik nu eenmaal. Mijn persoonlijke evenbeeld was dusdanig negatief, dat ik mezelf het niet waard vond om voor te kiezen. Toen ik afgelopen zomer mijn diagnose kreeg, brak er paniek uit. Ik, die me altijd had laten meeslepen door de hectiek van het leven, zou nu eindigen zonder echt ooit voor mezelf gekozen te hebben. Die gedachte kwam wel hard binnen, kan ik je vertellen. Halverwege je leven pas bewust worden van jezelf is nou niet echt iets om over naar huis te schrijven.
Gelukkig liep mijn diagnose met een sisser af en kreeg ik de kans om echt te gaan werken aan mijn levenslijst. Alhoewel ik steeds bewuster bezig ben met mij als eerste persoon, vind ik het lastig om echt voor mezelf te kiezen. Drie kinderen met de nodige begeleiding, een zieke man en een ingeslepen patroon zorgen voor de nodige hobbels die ik moet nemen. Een spectaculaire afvinklijst zit er niet in. Zo’n globetrotter ben ik nou ook weer niet. Echter, zingen en tijd voor mezelf inplannen is een goede start gebleken. Ik heb mijn leven van een afstand bekeken, waardoor  de vragen binnenstroomden. Waaraan wilde ik voor mezelf beginnen? Welke verwachtingen had ik van mijn eigen leven en in hoeverre waren de dromen te verwezenlijken? Dat bleek nog een hele klus. In feite moest ik in gesprek gaan met mezelf. Mezelf opnieuw leren kennen.
Een van de handvatten die me bij dit proces heeft geholpen is wederom het schrijven. Tijdens het schrijven kom ik nog veel meer in contact met datgene wat ik echt wil. Nog mooier zou zijn als ik hierbij pen en papier zou gebruiken, maar helaas willen mijn handen dit niet meer. De computer is wat mij betreft een mooie oplossing. Aan de hand van mijn blog kom ik steeds dichter bij antwoorden op de vele vragen die ik heb. Wat klopt er in mijn leven? Wat zou ik willen veranderen? Maar nog belangrijker, welke dromen wil ik gaan verwezenlijken?  Kan ik de kern eruit halen en naar nieuwe doelstellingen toeschrijven? Kan ik meer bereiken, dan ik ooit voor mogelijk hield?
Een overvloed aan vragen. Ik realiseer me nu pas hoe erg ik mezelf verwaarloosd heb. Niet op lichamelijk gebied, maar wel op persoonlijk gebied. Gelukkig is het nog niet te laat en kan ik op mijn manier een inhaalslag maken. Door het schrijven van deze blog is er een start gemaakt, waar ik trots op ben. Eindelijk heb ik iets gevonden wat bij mij als persoon hoort. Waar ik gebruik van kan maken om tot een volgende doelstelling te komen. Dat ik vervolgens die doelstelling niet meteen bereik, vind ik moeilijk. De lat  voor mezelf ligt al jaren verschrikkelijk hoog. En ondanks dat ik er last van heb, weet ik niet hoe ik die lager kan krijgen.
Nog veel te leren dus. En gretig als ik ben, omarm ik mijn leerproces. Mijn hart staat open. Mijn lijf stroomt weer en ik verheug me elke dag op mijn eigen stukje tijd. Een pelgrimstocht te lopen op schrijversvoeten, in de hoop meer wijsheden te mogen bereiken, zodat elke dag een cadeautje voor zowel de schrijver als de lezer mag worden.

 

heldere blik

Emoties en een grote hoeveelheid trots stroomden gistermiddag als een rivier door mijn lijf. Wat houd ik van mijn kinderen. Als de zon en de maan, maar dan heen en terug. Als de stokrozen, die hoog naar de hemel reiken. Als merels, die ons vroeg in de ochtend kunnen wekken met hun zomerse keeltjes. Maar ook als de drempels, die ons tegenhouden om veel te snel de weg over te rijden. Kinderen zijn onze spiegelbeelden, onze leermeesters waar we ontzettend veel respect voor moeten hebben. Deze kijk op mijn kinderen werkt als een soort helderheid op me. Door zo ontzettend stil te staan bij de kracht van onze kinderen kan ik even afstand nemen van de dagelijkse zorgen die we met ons gezin hebben.

En die dagelijkse zorgen hebben we genoeg. Onze kijk wordt zelfs geregeld vertroebeld door de bureaucratische rompslomp. Elke keer weer worden we met de neus op de feiten geduwd. Elke nieuwe indicatie, die we gewoon nodig hebben om de kinderen zoveel mogelijk kansen te geven, moet worden aangedikt, het liefst zo negatief mogelijk. De toelaatbaarheidsverklaring binnen het onderwijs gaat eerder uit van alle beperkingen, dan van de vele mogelijkheden. Want mogelijkheden worden gezien als positief en dus als een vrijbode om de kinderen toch te plaatsen binnen het reguliere onderwijs. (waar ze vervolgens weer ten onder zouden gaan) En dus schrijven we ons elk jaar weer helemaal klem aan de opsomming van beperkingen. Zodat we zeker weten dat onze kinderen op de juiste plaats terecht komen. Maar dat onze kijk vertroebeld wordt, kun je je wellicht voorstellen.

Gelukkig sta ik geregeld stil bij de momenten, dat de wateren van trotsheid door mijn lijf stromen. Dat ik het van de daken wil schreeuwen hoe blij ik met mijn kinderen ben. Dat ik mijn omgeving wil meenemen de berg op, om samen van een afstand naar de hele wereld te willen kijken. Dat we ons kunnen blijven focussen op de dingen die ertoe doen en gewoon onze aandacht kunnen houden op zaken die van waarde zijn. Ons niet meer laten prikkelen door de kiezels onder onze voeten, maar nog veel meer trots zijn op die keien van kinderen. En dan bedoel ik niet alleen onze kinderen.

Nooit meer mijn blik laten vertroebelen is een Utopia. Helaas wordt de bureaucratie in Nederland steeds erger, zeker als je met uitgebreide zorg te maken hebt. Dan zal ik voor die keren over mijn hart strijken en me richten op de verworven mogelijkheden. Dat is me een vertroebelde blik wel eventjes waard. Toch zou ik willen pleiten voor meer heldere rustmomenten. Geen voortdurende opeenschakeling van ervaringen binnen de zorg, waardoor een blik steeds minder helder wordt, maar juist een vorm van retraite voor alle (zorg)moeders, om de tijd te krijgen, te mogen genieten van een heldere blik op de kinderen. Ze zijn het zo ontzettend waard.

Ik ben er steeds meer bewust mee bezig. Ik wil me niet meer verhouden tot de beperkingen van onze kinderen. De machteloosheid en rusteloosheid mogen wat mij betreft hun plaats afstaan voor trotsheid, liefde en rust. Opschrijven wat me raakt in hun zijn, zoals ze zijn. Nieuwe inzichten verwerven om energie op te doen om als moeder nog meer de mogelijkheid te hebben om naast hun te staan. En te denken ”dit zijn maar mooi mijn kinderen”.

Terwijl ik gisteren stiekem een traantje wegpink bij de proclamatie van mijn jongste zoon als prins carnaval op Adelante*, zegt iets in me dat ik langzaam aan op de goede weg ben naar (nog) meer trotsheid, ook voor mezelf.                                                                                                                  *Adelante is een mytylschool in Houthem. Deze vorm van onderwijs biedt kinderen met een lichamelijke beperking, kansen om zichzelf te ontwikkelen.

The theory of everything

Stephen Hawking. Een wonderbaarlijk persoon. Naar aanleiding van de film The theory of everything  werd ik geïnspireerd om de blog van vandaag te schrijven. Ik zal jullie niet lastig vallen met ingewikkelde theorieën, maar toch wil ik graag onder de aandacht brengen hoe wilskrachtig de mens kan zijn, ondanks vele beperkingen en narigheid.

“Je kunt altijd iets volbrengen, hoe naar je leven ook is”. Ik werd geprikkeld door dit citaat, dat in de film naar voren kwam. Geprikkeld omdat ons leven een opeenstapeling is van narigheid En in mijn ogen vaak eerder een hindernis, dan een uitdaging. Stephen Hawking lijkt in dit geval veel meer op mijn man. De humor en de uitspraak “zolang er leven is, is er hoop” passen volledig in het beeld dat ik van beide mannen heb. De sprankelende ogen van de acteur, die Stephen Hawking speelt bleven me de hele film fascineren.

Het uitgangspunt dat narigheid je leven niet hoeft te beperken heeft me eigenlijk altijd al geboeid. Een beperking is niks meer dan een uitzondering op het gemiddelde. Ons gezin is zo’n uitzondering. Alle drie onze kinderen hebben een beperking. Tenminste in de ogen van anderen, die gemiddeld zijn. Echter, volgens Hawking zijn we niets minder dan ontwikkelde primaten op deze aarde, zonder enige grens aan menselijke inspanningen. Je kunt dus altijd iets bereiken, hoe beperkt je situatie ook lijkt te zijn.

Ondanks mijn negatieve kijk op de wereld heeft al die narigheid mij ook ergens gebracht. Het heeft me namelijk doen groeien. Het heeft me de ogen geopend voor de mogelijkheden van ons mensen. Onze “houvast” is schijn. Je zekerheden staan in principe altijd op losse schroeven, maar we worden ons daar pas van bewust als we geconfronteerd worden met disbalans. Onze narigheid bleek een opstapje te zijn naar nog meer groei en mogelijkheden. Naar de visie, die Hawking mij gisteren heeft laten zien. Naar de bewustwording, hoe fantastisch onze kinderen zijn, ook met hun beperkingen. Ik ben me steeds meer bewust geworden van de magische wereld, waarin zij leven.

Door steeds stil te staan bij deze bewustwordingen, kunnen we de wereld laten zien hoe mooi onze verschillen zijn. Hoe inspirerend het is dat er steeds doelstellingen zijn, waar je naartoe kunt werken. Of dat nou een nobelprijs is of een nominatie als prins carnaval op de mytylschool. Een rol in een musical of een diploma op de middelbare school. Elk mens, elk ontwikkeld primaat, zoals Hawking mooi verwoordde heeft zijn eigen opdracht, om de weg te belopen op deze aarde en ervoor te zorgen het leven zo in je op te nemen, dat het voor eeuwig in je hart opgeslagen wordt.

 

vriendschap

Woorden
zonder waarde
Uiteen geblazen
hoog in de lucht  

alleen Vriendschap
dwarrelt
neer op de grond.

Wat een mens tegenwoordig niet allemaal moet doen. De maatschappij vraagt naast de vaste “lasten”, tegenwoordig ook veel van ons op sociaal gebeuren. En dan doel ik natuurlijk op de sociale media. Even een kort berichtje via Twitter de wereld insturen, een gekke foto op Facebook plaatsen, een like-je, een hartje of als er tijd genoeg is ook een vriendelijk berichtje. Het verzamelen van vrienden op deze sociale media lijkt bijna wel een sport. Hoe meer vrienden je hebt, hoe belangrijker je wel lijkt te zijn.

Ook ik heb me volledig laten inpakken door de sociale media. Facebook werd voor mij als fulltime moeder een dagelijks deel van mijn dag invulling. Ik bedacht elke keer wel iets om te posten. Het voelde voor mij al vreemd als ik een dag niks had gedaan. Ik had als t ware afkickverschijnselen. Ik verwaarloosde mede hierdoor mijn life-afspraken, want hoe makkelijk was het om even een berichtje de wereld in te sturen, dan op pad te gaan. Ik was gefocust op de vrienden, die geen echte vrienden bleken te zijn. Nu ik dit zo schrijf, schaam ik me diep. Een vrouw, die absoluut waarde hecht aan echte vriendschappen, liet zich totaal meesleuren in de wereld die Facebook heet.

Deze dagen denk ik kritisch over vriendschappen na. Het is een kwestie van geven en nemen en de sociale media is absoluut een onderdeel, waardoor je vriendschappen op afstand goed kunt onderhouden. Maar het mag geen vervanging worden. Woorden, verstuurd via de sociale media kunnen nooit het juiste gevoel overbrengen. Dat is wel gebleken. Hoe vaak heb ik niet iets anders bedoeld, dan overgekomen is? Nee, ik heb mijn les wel geleerd.

Ik ga in de toekomst meer op pad. Ik ga energie steken in vriendschappen, die ertoe doen. Ik geef, maar wil ook graag ontvangen. Vriendschap is een wisselwerking, waar tijd en aandacht mee gemoeid gaan. Hoe groot de afstand ook is. Dus, vandaag speciaal voor al mijn vriendinnen, dichtbij en veraf een ode aan jullie. Een verhaal met een boodschap, omdat ik vind dat vriendschap het waard is om voor te blijven vechten.

 

Foto: mooiste herinnering. Vriendinnen die me een high-tea aanboden in September 2015, een maand na de eerste goede uitslag van mijn partner.

kletsende meiden
veel smaakvolle kopjes thee
gezellige tijd

(Haiku, Japans 3 regelgedicht)